Wyrok z 24 kwietnia 2026, sygn. I C 332/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 kwietnia 2026 roku

Sąd Rejonowy w Opocznie I Wydział Cywilny w następującym składzie:

Przewodniczący: Sędzia Anna Olejnik

Protokolant: st. sekr. sąd. Krystyna Grabska

po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2026 roku w G. na rozprawie

sprawy z powództwa (...).PL spółki z o.o. z siedziba w R.

przeciwko B. M.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego B. M. na rzecz powoda (...).PL spółki z o.o. z siedziba w R. kwotę 646,10 (sześćset czterdzieści sześć 10/100) złotych z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie:



od dnia 25 lipca 2025 roku do dnia zapłaty,



liczonymi od kwoty 1.296,10 (jeden tysiąc dwieście dziewięćdziesiąt sześć 10/100) złotych od dnia 17 czerwca 2025 roku do dnia 23 czerwca 2025 roku,



liczonymi od kwoty 746,10 (siedemset czterdzieści sześć 10/100) złotych od dnia 24 czerwca 2025 roku do dnia 24 lipca 2025 roku;

2.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

3.  zasądza od pozwanego B. M. na rzecz powoda (...).PL spółki z o.o. z siedziba w R. kwotę 388,83 (trzysta osiemdziesiąt osiem 83/100) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty;

4.  oddala wniosek o zwrot kosztów procesu w pozostałym zakresie.

Sygn. akt I C 332/25

UZASADNIENIE

Powód R..pl Spółka z o.o. z siedzibą w R. w pozwie wniesionym w dniu 1 grudnia 2025 roku (data nadania) w trybie postępowania upominawczego – po uprzednim umorzeniu postępowania przez Sąd Rejonowy S. – Zachód w Lublinie w trybie elektronicznego postępowania upominawczego postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2025 roku w sprawie sygn. akt VI Nc-e (...) – wnosił o zasądzenie na swoją rzecz od pozwanego B. M. kwoty 1.856,30 zł, w tym:

- kwoty 646,10 zł tytułem kapitału z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi od dnia 25 lipca 2025 r. do dnia zapłaty oraz dalszych odsetek umownych w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonych od kwoty kapitału w wysokości 1.296,10 zł od dnia 17 czerwca 2025 r. do dnia 23 czerwca 2025 r., od kwoty kapitału w wysokości 746,10 zł od dnia 24 czerwca 2025 r. do dnia 24 lipca 2025 r.,

- kwoty 918,00 zł tytułem prowizji wraz z dalszymi odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi od dnia 17 czerwca 2025 r. do dnia zapłaty,

- kwoty 292,00 zł tytułem należnych odsetek karnych.

Ponadto powód wniósł o zwrot kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości dwukrotności stawki minimalnej według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że wierzytelność dochodzona pozwem wynika z niespłaconej należności wynikającej z umowy pożyczki udzielonej pozwanemu przez powoda w oparciu o zawartą między stronami umowę ramową pożyczki nr (...) (pozew z załącznikami k. 5-38).

Zarządzeniem z dnia 9 grudnia 2025 roku Referendarz Sądowy w Sądzie Rejonowym w Opocznie stwierdził brak podstaw do rozpoznania sprawy w postępowaniu upominawczym i skierował sprawę do postępowania rozpoznawczego (zarządzenie k. 2).

W odpowiedzi na pozew z dnia 28 stycznia 2026 roku (data nadania) pozwany B. M. wniósł o oddalenie powództwa w całości jako bezzasadnego, ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniósł o oddalenie powództwa w części, w szczególności w zakresie kwoty 918,00 zł tytułem prowizji, kwoty 292,20 zł tytułem odsetek karnych i odsetek naliczanych od prowizji i innych kosztów niebędących kapitałem. Ponadto pozwany wniósł o zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych i oddalenie wniosku powoda o zasądzenie dwukrotności stawki minimalnej kosztów zastępstwa procesowego.

Pozwany podniósł zarzut stosowania niedozwolonych klauzul umownych podnosząc, że prowizja w kwocie 918,00 zł jest rażąco wygórowana w stosunku do kwoty wypłaconego kapitału. Podniósł również zarzut nieudowodnienia roszczenia podając, że powód nie wykazał szczegółowo sposobu wyliczenia kwoty 292,20 zł tytułem odsetek karnych, od jakiej kwoty, w jakich okresach i według jakiej podstawy prawnej odsetki te były naliczane oraz zasadności naliczania odsetek od prowizji i innych kosztów niebędących kapitałem. Ponadto pozwany wskazał na brak skutecznego wypowiedzenia umowy, zarzut bezpodstawnego naliczania odsetek od prowizji i zarzut niezasadności żądania kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości podając, że sprawa ma charakter masowy i schematyczny (odpowiedź na pozew k. 42-45)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 16 maja 2023 roku pozwany B. M. zawarł z R..pl Spółką z o.o. z siedzibą w R., za pomocą środków porozumiewania się na odległość, Ramową Umowę Pożyczki nr (...) na podstawie, której powód udzielił pozwanemu pożyczki w kwocie 3.060,00 zł. Spłata pożyczki miała nastąpić w okresie 24 miesięcy w równych ratach miesięcznych. Prowizję za udzielenie pożyczki oznaczono na kwotę 918,00 zł, zaś całkowita kwota do zapłaty przez pożyczkobiorcę została ustalona na kwotę 4.794,30 zł. Rzeczywista roczna stopa oprocentowania została ustalona na 59,02%. Łączna kwota odsetek wynosiła 816,30 zł, zaś całkowity koszt pożyczki – 1.734,30 zł. W formularzu informacyjnym pożyczki wskazano, że kwoty niespłacone w ustalonym terminie lub spłata stają się zadłużeniem przeterminowanym i wymagalnym, od którego naliczane są odsetki karne. Stopa odsetek karnych miała wynosić dwukrotność sumy aktualnej stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych i wynosiła 22,50% w stosunku rocznym. Datę spłaty pożyczki ustalono na 19 grudnia 2025 r.

Kwota 3.060,00 zł została wypłacona na wskazany przez pozwanego w umowie rachunek bankowy w dniu 19 grudnia 2023 r.

Powód częściowo spłacał pożyczkę zgodnie z harmonogramem spłat.

/dowód: - Ramowa Umowa Pożyczki z załącznikami k. 17-22,

- Potwierdzenie wypłaty pożyczki k. 23,

- formularz informacyjny k. 25-27,

- potwierdzenie przelewu k. 28,

- harmonogram spłat k. 29-33

- zeznania pozwanego k. 55/

Pismem z dnia 25 marca 2025 r. powód R..pl Spółka z o.o. z siedzibą w R. w związku z niedotrzymaniem przez pozwanego B. M. warunków spłaty wypowiedział mu Ramową Umowę Pożyczki nr (...) z zachowaniem 30 – dniowego okresu wypowiedzenia. Powód poinformował jednocześnie pozwanego, że zadłużenie na dzień 25 marca 2025 r. wynosi 2.963,21 zł, zaś spłaty zadłużenia należy dokonać do dnia 29 kwietnia 2025 r.

/dowód: - wypowiedzenie k. 34/

Następnie pismem z dnia 16 maja 2025 r. powód R..pl Spółka z o.o. z siedzibą w R. skierował do pozwanego przedsądowe wezwanie do zapłaty kwoty 2.991,37 zł wskazując, iż zapłaty należy dokonać do dnia 30 maja 2025 r.

W wezwaniu podano, że na w/w kwotę składają się:

- kapitał: 1.826,10 zł,

- odsetki: 247,27 zł,

- koszty: 918,00 zł.

/dowód: - przedsądowe wezwanie do zapłaty k. 36/

W/w należność nie została przez pozwanego B. M. spłacona.

/bezsporne/

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie załączonych do akt sprawy dokumentów obrazujących proces zawarcia, obsługi i wypowiedzenia umowy pożyczki, jak również odzwierciedlających wysokość pozostałego do spłaty zadłużenia, których treść i autentyczność nie została podważona w sposób skuteczny przez pozwanego na żadnym etapie procesu, nie wzbudziła również wątpliwości Sądu. Pozwany nie kwestionował samego faktu zawarcia umowy. Wobec powyższego stan faktyczny sprawy co do swej istoty był niesporny.

Sąd zwraca też uwagę, że część dokumentów złożonych w sprawie, była wydrukiem pisma pierwotnie mającego formę elektroniczną, stąd też nie mogły na niej znaleźć się odręczne podpisy stron. Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 77 ³ k.c. dokumentem jest nośnik informacji umożliwiający zapoznanie się z jej treścią. Wobec powyższego za dokumenty Sąd uznał również przedłożone przez powoda niepodpisane, nieautoryzowane ani niepoświadczone za zgodność z oryginałem wydruki komputerowe. Księgi rachunkowe banków, sporządzone na ich podstawie wyciągi oraz inne oświadczenia opatrzone pieczęcią banku nie mają mocy prawnej dokumentów urzędowych w postępowaniu cywilnym (art. 95 ust. 1 w zw. z ust. 1a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe - Dz.U.2023.2488 t.j. z dnia 2023.11.16), ale stanowią dowód w sprawie i podlegają ocenie wiarygodności na zasadach ogólnych.

Sąd zważył, co następuje:

Zdaniem Sądu powództwo jest zasadne w części.

Zgodnie z art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

W postępowaniu cywilnym obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na obu stronach procesu (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.), spoczywa na tej stronie, która z tych faktów wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.). Stąd wniosek, iż powód musi udowodnić fakty tworzące jego prawo, a pozwany fakty, które przeszkodziły powstaniu prawa lub je zniweczyły (tak SN m.in. w orzeczeniach: z dnia 3 października 1969 r., II PR 313/69, OSNCP 9/70, poz. 147 oraz z dnia 20 kwietnia 1982 r., I CR 79/82, nie publ.).

Powód R..pl Spółka z o.o. z siedzibą w R. złożonymi w toku postępowania dokumentami skutecznie udowodnił, w myśl art. 6 k.c., istnienie zobowiązania i wymagalność.

Załączona do akt Ramowa Umowa Pożyczki nr (...) z dnia 16 maja 2023 roku wraz z załącznikami, a także potwierdzeniem wykonania transakcji płatniczej na rzecz pozwanego wskazuje w sposób jednoznaczny, iż pozwanemu została udzielona i wypłacona pożyczka w wysokości 3.060,00 zł.

Umowa spełnia wymagania wynikające z ustawy o kredycie konsumenckim z dnia 12 maja 2015 r. (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1528 z późn. zm. ). Została sformułowana w sposób jednoznaczny i zrozumiały (art. 29 ust. 1 i 2 ustawy). Zawiera elementy wymienione w art. 30 ustawy, w tym informację o kosztach, które konsument zobowiązany jest ponieść w związku z umową (art. 30 pkt. 10 ustawy). Umowa informuje o skutkach opóźnienia w spłacie pożyczki, a także o możliwości i trybie odstąpienia od umowy.

Zgodnie z postanowieniami umowy pozwany zobowiązał się do spłaty kwoty pożyczki w 24 ratach w terminach od dnia 19 stycznia 2014 roku do dnia 19 grudnia 2025 roku.

Zgodnie z art. 3 ust. 1. Dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich warunki umowy, które nie były indywidualnie negocjowane, mogą być uznane za nieuczciwe, jeśli stoją w sprzeczności z wymogami dobrej wiary, powodują znaczącą nierównowagę wynikających z umowy, praw i obowiązków stron ze szkodą dla konsumenta. Ust. 2. Warunki umowy zawsze zostaną uznane za niewynegocjowane indywidualnie, jeżeli zostały sporządzone wcześniej i konsument nie miał w związku z tym wpływu na ich treść, zwłaszcza jeśli zostały przedstawione konsumentowi w formie uprzednio sformułowanej umowy standardowej. Fakt, że niektóre aspekty warunku lub jeden szczególny warunek były negocjowane indywidualnie, nie wyłącza stosowania niniejszego artykułu do pozostałej części umowy, jeżeli ogólna ocena umowy wskazuje na to, że została ona sporządzona w formie uprzednio sformułowanej umowy standardowej. Jeśli sprzedawca lub dostawca twierdzi, że standardowe warunki umowne zostały wynegocjowane indywidualnie, ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na nim. Ust. 3. Załącznik zawiera przykładowy i niewyczerpujący wykaz warunków, które mogą być uznane za nieuczciwe. (Przykładowo pkt e - nałożenie na konsumenta obowiązku wniesienia rażąco wysokiego odszkodowania w razie niewykonania przez niego zobowiązań).

Zgodnie z art. 6 ust 1. Ww. Dyrektywy Państwa Członkowskie stanowią, że na mocy prawa krajowego nieuczciwe warunki w umowach zawieranych przez sprzedawców lub dostawców z konsumentami nie będą wiążące dla konsumenta, a umowa w pozostałej części będzie nadal obowiązywała strony, jeżeli jest to możliwe po wyłączeniu z niej nieuczciwych warunków.

Brak inkorporowania ww. dyrektywy do polskiego prawa w całości lub części ma skutek jedynie taki, że dyrektywa stosowana jest bezpośrednio i ma prymat nad porządkiem krajowym.

W przedmiotowej sprawie podkreślić należy, iż odpowiedzialność pozwanego względem powoda wynika z art. 3 ust. 1. ustawy o kredycie konsumenckim, z dnia 12 maja 2011 r. (Dz.U.2011.126.715), w której przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi, w zw. z art. 720 k.c. , z którego wynika obowiązek zwrotu przez pożyczkobiorcę otrzymanych sum.

Z uwzględnieniem zastrzeżeń wynikających z przepisów wyżej wskazanych strony mogą, zgodnie z brzmieniem art. 353 ¹ k.c. , ułożyć stosunek prawny według swojego uznania.

Jak wynika z przepisu art. 5 pkt 8 ustawy o kredycie konsumenckim, całkowita kwota do zapłaty przez konsumenta stanowi sumę całkowitego kosztu kredytu i całkowitej kwoty kredytu. Z kolei w pkt 6 tego artykułu wskazano, że całkowity koszt kredytu to wszelkie koszty, które konsument jest zobowiązany ponieść w związku z umową o kredyt, w szczególności: odsetki, opłaty, prowizje, podatki i marże jeżeli są znane kredytodawcy oraz koszty usług dodatkowych w przypadku gdy ich poniesienie jest niezbędne do uzyskania kredytu, z wyjątkiem kosztów opłat notarialnych ponoszonych przez konsumenta.

Uwzględniając powyższe, obowiązek zwrotu przez pozwanego kwoty pożyczki, wynikający wprost z przepisu art. 720 k.c. nie budzi zastrzeżeń co do zasady. Sąd uznał jednak żądanie pozwu jako nazbyt wygórowane.

Jak wynika z dokumentów załączonych w sprawie powód nie tylko domagał się zwrotu przez pozwanego kwoty zaciągniętej pożyczki (3.060,00 zł), ale także określonej w łączącej ich umowie prowizji (918,00 zł) oraz odsetek karnych. Na uwzględnienie nie zasługiwało żądanie pozwu w zakresie odnoszącym się do kosztów z tytułu wynagrodzenia prowizyjnego. Powód w żaden sposób nie udowodnił bowiem zasadności roszczenia w zakresie prowizji. Wskazać należy, iż nie sposób przyjąć, że pozwany wyraził zgodę na wskazaną prowizję. Przedłożona do akt umowa została wprawdzie przez pozwanego zaakceptowana, jednakże koszty te, których poniesienie przez pozwanego stanowiło warunek niezbędny do zawarcia umowy pożyczki, doprowadziło do obciążenia go – jako konsumenta – dodatkowymi sankcjami, na które musiał przystać, chcąc otrzymać pożyczkę. Z tego względu brak jest podstaw do przyjęcia, że pozwany samowolnie i nieprzymuszenie godził się z tymi – jakże niekorzystnymi dla niego – warunkami umowy. Strona powodowa występując z powództwem przeciw pozwanemu powoływała się na powyższą umowę i w toku postępowania udowodniła fakt jej zawarcia, treść oraz wykonanie swego zobowiązania, a mianowicie przekazanie pozwanemu tytułem pożyczki kwoty 3.060,00 zł. To ta kwota jest głównym świadczeniem pozwanego i jako takie nie obejmuje go kontrola pod kątem niedozwolonych postanowień umownych w trybie art. 385 ¹ i następne k.c. Trzeba bowiem przypomnieć, że wskazane przepisy wyłączają spod badania sądu w indywidualnej sprawie postanowienia odnoszące się do głównych świadczeń stron, którym w umowie pożyczki jest zwrot jej przedmiotu.

Opisana w stanie faktycznym umowa zawarta przez strony polegała na tym, że powód zobowiązał się przenieść na własność pozwanego jako biorącego pożyczkę określoną ilość pieniędzy, a biorący zobowiązał się zwrócić tę samą ilość pieniędzy ( art. 720 § 1 k.c. ). Umowa ta została przez powoda zawarta w zakresie jego działalności gospodarczej z pozwanym jako konsumentem, a zatem ocena wzajemnych praw i obowiązków jej stron musi zostać dokonana nie tylko w oparciu o tekst umowy, ale i przepisy ustawy z dni 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (t.j. Dz. U. z 2014 roku, poz. 1497 ze zm.). Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 wskazanej ustawy przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się między innymi umowę pożyczki w wysokości nie większej niż 255 550 zł.

Pozwany zawierając umowę pożyczki działał jako konsument, a ochrona tej grupy uczestników obrotu cywilnego jako słabszej strony stosunków zobowiązaniowych znalazła swoje odzwierciedlenie nie tylko w przepisach ustawowych, ale i w art. 76 Konstytucji RP , zgodnie z którym władze publiczne chronią konsumentów, użytkowników i najemców przed działaniami zagrażającymi ich zdrowiu, prywatności i bezpieczeństwu oraz przed nieuczciwymi praktykami rynkowymi. Ze względu na konieczność zapewnienia powyższej ochrony konsumenta przed stosowaniem przez silniejszego przedsiębiorcę, profesjonalnie działającego w obrocie, postanowień kształtujących prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i wywierający szkodliwy wpływ na jego interesy, ustawodawca wprowadził szczególne regulacje prawne chroniące konsumenta. Są nimi m. in. przepisy o niedozwolonych postanowieniach umownych. Umowy konsumenckie podlegają ocenie w świetle klauzuli generalnej z art. 385 ¹ § 1 k.c. z wyłączeniem jedynie jednoznacznie sformułowanych postanowień określających główne świadczenia stron oraz tych postanowień, na których treść konsument miał rzeczywisty wpływ, co musi zostać wykazane przez powoda. Wskazana regulacja prawna nakazuje, aby w ramach sądowej kontroli umów dokonano oceny, czy określone postanowienie umowne zawiera cechy postanowienia niedozwolonego, a mianowicie czy jest ono nieuzgodnione indywidualnie z konsumentem i czy kształtuje jego prawa oraz obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy.

Z przytoczonego sformułowania wynika zatem, że możliwość uznania danego postanowienia umownego za niedozwolone i potraktowanie go jako niewiążącego konsumenta zależna jest od spełnienia następujących przesłanek:

1) postanowienie nie zostało uzgodnione indywidualnie, a więc nie podlegało negocjacjom,

2) ukształtowane w ten sposób prawa i obowiązki konsumenta pozostają w sprzeczności z dobrymi obyczajami,

3) ukształtowane we wskazany sposób prawa i obowiązki rażąco naruszają interesy konsumenta,

4) postanowienie umowy nie dotyczy sformułowanych w sposób jednoznaczny głównych świadczeń stron, w tym ceny lub wynagrodzenia.

Sąd w pełni podziela stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w orzeczeniu z dnia 13 lipca 2005 r., I CK 832/04, w którym doprecyzowując wymienione pojęcia kodeksowe Sąd ten wyjaśnił, że w rozumieniu art. 385 ¹ § 1 k.c. „rażące naruszenie interesów konsumenta” oznacza nieusprawiedliwioną dysproporcję praw i obowiązków na jego niekorzyść w określonym stosunku obligacyjnym, natomiast „działanie wbrew dobrym obyczajom” w zakresie kształtowania treści stosunku obligacyjnego wyraża się w tworzeniu przez partnera konsumenta takich klauzul umownych, które godzą w równowagę kontraktową tego stosunku.

Jest też tak w niniejszej sprawie, jako że powód nie wykazał, że postanowienia umowy dotyczące opłaty prowizyjnej były indywidualnie negocjowane z pozwanym. Powód nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność tego, że indywidualnie uzgadniał z pozwanym warunki umowy pożyczki.

Umowa łącząca strony przewidywała obowiązek uiszczenia przez pożyczkobiorcę prowizji za udzielenie pożyczki, która jest specyficznym rodzajem wynagrodzenia, pobieranym za pośrednictwo w zawieraniu umów. Nie ma co prawda przepisów, które zakazywałyby pobierania prowizji przy umowach pożyczki, co więcej - art. 5 pkt 6a ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 1528 ze zm.) jednoznacznie dopuszcza możliwość pobierania prowizji i wszelkiego rodzaju opłat. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 10 ustawy, kredytodawca powinien jednak o wszelkich informacjach związanych z tymi kosztami poinformować kredytobiorcę. Należy więc zauważyć, iż umowa konsumencka jest obwarowana warunkami do zastrzeżenia tego rodzaju prowizji, które pożyczkodawca musi spełnić. Dodatkowo wszelkie opłaty i prowizje pobierane przez kredytodawców powinny wyrównywać rzeczywiste koszty poniesione przez niego w związku z podjęciem danej czynności i nie powinny być rażąco wysokie dla konsumenta. Nie powinny być zatem formułowane w sposób ryczałtowy, bez odzwierciedlenia w kosztach ponoszonych przez pożyczkodawcę.

W przedmiotowej sprawie prowizja za udzielenie pożyczki została określona na kwotę 918,00 zł, co stanowi 30 % kapitału pożyczki. Jako że w umowie pożyczki nie wskazano sposobu kalkulowania wynagrodzenia należnego pożyczkodawcy - żądanie pozwu w omawianym zakresie Sąd uznał za budzące wątpliwości i nieudowodnione. Zastrzeganie tego rodzaju zawyżonych opłat w wynoszących, jak w tym przypadku 30% kwoty pożyczki, za samo jej udzielenie, zmierza do obejścia przepisów regulujących wysokość odsetek maksymalnych, tj. art. 359 § 2 ¹ k.c. Ponieważ tego rodzaju zabieg został zastosowany w obrocie konsumenckim, doszło niewątpliwie do naruszenia interesów konsumenta.

Poczynione powyżej rozważania stanowiły podstawę do przyjęcia przez Sąd, iż żądanie pozwu w niniejszej sprawie jest niezasadne w zakresie kwoty z tytułu prowizji. Również za niezasadne Sąd uznał domaganie się przez powoda kwoty 292,20 zł tytułem odsetek karnych. W tym względzie Sąd przychylił się do stanowiska pozwanego wyrażonego w odpowiedzi na pozew, który podnosił – zdaniem Sądu słusznie – iż powód nie wykazał sposobu wyliczenia w/w kwoty. Powód nie przedłożył bowiem żadnych dokumentów, z których wynikałoby od jakiej dokładnie kwoty były liczone odsetki karne i w jakich okresach. W tej sytuacji Sąd uznał, że pozwany zobowiązany był do zwrotu kwoty wypłaconej pożyczki – 3.060,00 zł oraz odsetek umownych za korzystanie ze środków finansowych pożyczkodawcy przez czas faktycznego korzystania z kapitału ( art. 720 § 1 k.c. i art. 359 § 1 k.c. ).

W tym miejscu należy zaznaczyć, iż powód nie przedłożył wykazu dokonywanych przez pozwanego wpłat, jedynie w treści uzasadnienia pozwu podał, że pozwany dokonał wpłaty kwoty 650,00 zł po dniu wytoczenia powództwa w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Dlatego Sąd uznał, iż dochodzona pozwem kwota jest pozostałością niespłaconych należności wynikających z umowy.

Tym samym Sąd uznał za zasadne zasądzenie na rzecz powoda kwoty roszczenia głównego w kwocie 646,10 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie – zgodnie z żądaniem pozwu.

Z powyższych względów, Sąd orzekł jak w punkcie 1. sentencji wyroku, oddalając jednocześnie powództwo w pozostałej części jako niezasadne – punkt 2. sentencji wyroku.

Orzeczenie o kosztach procesu wydano w oparciu o przepis art. 100 zd. 1 k.p.c., zgodnie z którym w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Łączna suma kosztów procesu to 1.117,00 zł (opłata od pozwu łącznie 200,00 zł, koszty zastępstwa procesowego powoda w wysokości 900,00 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17,00 zł). Ponieważ powód wygrał proces w 34,81%, a poniósł koszty w wysokości 1.117,00 złotych, należało zasądzić na jego rzecz od pozwanego kwotę 388,83 zł (co stanowi różnicę w wysokości poniesionych kosztów i kosztów, które proporcjonalnie winna uiścić strona powodowa).

Na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c., od kwoty zasądzonej tytułem kosztów postępowania zasądzone zostały odsetki w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Dodatkowo Sąd uznał, iż ani zawiłość sprawy ani wkład pracy reprezentującego stronę powodową pełnomocnika (ograniczający się w zasadzie jedynie do wniesienia pozwu) nie uzasadniają podwyższenia wynagrodzenia do dwukrotnej wysokości stawki minimalnej.

Mając na względzie powyższe, Sąd orzekł jak w punkcie 4. sentencji wyroku.