Uzasadnienie z 27 lipca 2026, sygn. II K 266/26

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 266/26

N. wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.  USTALENIE FAKTÓW

1.1.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.

U. G.

Przestępstwo z art. 178a § 4 k.k. w zb. z art. 178b k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. polegające na tym, że oskarżony w dniu 28 lutego 2026 r. o godz. 8.07 w ruchu lądowym w miejscowości X. gm. V. woj. (...), jechał jako kierujący samochodem osobowym m-ki I. o nr rej. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości z wynikiem 0.27 mg/l zawartości alkoholu wydychanym z ust powietrzu, nie stosując się do wyroku orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Bełchatowie sygn. akt II K 369/25 zakazującego prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat oraz w tym samym miejscu i czasie pomimo wydania przez poruszających się oznakowanym radiowozem funkcjonariuszy Policji, przy użyciu sygnałów dźwiękowych i świetlnych, polecenia do zatrzymania pojazdu, nie zatrzymał niezwłocznie pojazdu i kontynuował jazdę.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

1. Funkcjonariusze (...) w V. U. D. i W. V. w dniu 28 lutego 2026 roku pełnili służbę statyczną w miejscowości X. w gminie V..

O godzinie 08:07 za pomocą laserowego miernika prędkości F. L. dokonali oni z odległości 147,2 m pomiaru prędkości samochodu osobowego marki I. o numerze rejestracyjnym (...), którego kierujący przekroczył dopuszczalną prędkość 50 km/h o 44 km/h, jadąc z prędkością 94 km/h.

U. D. wyszedł na pas jezdni dla kierunku ruchu kierowcy i uniesioną ręką wydał mu sygnał do zatrzymania pojazdu.

U. G. przyhamował i spojrzał w stronę policjanta, a następnie przyśpieszył, oddalając się swym samochodem w kierunku T.. U. D. widział wówczas twarz i sylwetkę oskarżonego. W pojeździe jechał on sam.

Na skutek zachowania kierującego funkcjonariusze policji niezwłocznie wsiedli do radiowozu i podjęli za nim pościg przy użyciu sygnałów świetlnych i dźwiękowych. Podczas pościgu nie stracili kontaktu wzrokowego z pojazdem marki I..

Oskarżony nie reagował na sygnały i kontynuował jazdę, w pewnym momencie zbaczając w teren leśny pomiędzy X. a Z., gdzie po przejechaniu około 200 metrów duktu leśnego uderzył przodem swojego pojazdu w drzewo. Po tym zderzeniu wysiadł z samochodu i zaczął uciekać pieszo w kierunku miejscowości Z..

U. D. i W. V. również zatrzymali radiowóz i dalej podjęli pieszy pościg za oskarżonym. W wyniku tego pościgu doszło do zatrzymania i wylegitymowania U. G.. Również w tym przypadku policjanci nie tracili oskarżonego z oczu. Nie spożywał on żadnych płynów.

Okazało się, że zatrzymany ma czynny zakaz prowadzenia pojazdów i cofnięte uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi. Został on także przebadany przez funkcjonariuszy na miejscu zdarzenia na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu z wynikami 0,27 mg/l o godzinie 08:22 oraz 0,25 mg/l o godzinie 08:39. W rozmowie z nimi oświadczył, że dzień wcześniej wypił 200 ml wódki, około godziny 22:00.

Oskarżony nie odniósł żadnych obrażeń i nie wymagał pomocy medycznej. W budynku Komendy Powiatowej Policji w V. został ponownie przebadany pod kątem stanu trzeźwości na urządzeniu stacjonarnym z wynikami 0,190 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu o godzinie 09:04 oraz 0,192 mg/l o godzinie 09:06.

notatka urzędowa

k. 1

protokoły badania stanu trzeźwości wraz ze świadectwami wzorcowania

k. 2 – 5

nagranie z laserowego miernika prędkości F. z protokołem oględzin i zdjęciem

k. 28 - 30

zeznania świadka U. D.

k. 6 – 7

k. 50

zeznania świadka W. V.

k. 22 – 23

k. 50 - 51

2. W dacie zdarzenia, tj. w dniu 28 lutego 2026 roku, U. G. obowiązywał środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczony na okres 2 lat wyrokiem Sądu Rejonowego w Bełchatowie z dnia 25 czerwca 2025 roku w sprawie o sygn. akt II K 369/25.

Wymieniony powyżej wyrok uprawomocnił się w dniu 05 lipca 2025 roku.

Decyzją Starosty (...) z dnia 08 września 2025 roku w sprawie nr (...).(...).(...).(...) cofnięto tym samym U. G. uprawnienia do prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat od uprawomocnienia się wyroku, tj. od dnia 05 lipca 2025 roku.

odpis wyroku Sądu Rejonowego w Bełchatowie sygn. II K 369/26

k. 13

decyzja Starosty (...) nr (...).(...).(...) wraz z (...)

k. 14 - 15

3. U. G. był w przeszłości karany sądownie, w tym za przestępstwo z art. 244 k.k.

Trzykrotnie orzekano względem niego sądownie środki karne w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych (raz w związku ze skazaniem za przestępstwo, a dwukrotnie z powodu ukarania za wykroczenia drogowe).

odpis wyroku Sądu Rejonowego w Bełchatowie sygn. II K 369/26

k. 13

karta karna

k. 12

informacja z ewidencji kierujących

k. 31

1.2.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.

U. G.

Przestępstwo z art. 178a § 4 k.k. w zb. z art. 178b k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. polegające na tym, że oskarżony w dniu 28 lutego 2026 r. o godz. 8.07 w ruchu lądowym w miejscowości X. gm. V. woj. (...), jechał jako kierujący samochodem osobowym m-ki I. o nr rej. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości z wynikiem 0.27 mg/l zawartości alkoholu wydychanym z ust powietrzu, nie stosując się do wyroku orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Bełchatowie sygn. akt II K 369/25 zakazującego prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat oraz w tym samym miejscu i czasie pomimo wydania przez poruszających się oznakowanym radiowozem funkcjonariuszy Policji, przy użyciu sygnałów dźwiękowych i świetlnych, polecenia do zatrzymania pojazdu, nie zatrzymał niezwłocznie pojazdu i kontynuował jazdę.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

- nieprowadzenie przez oskarżonego w ruchu lądowym samochodu osobowego marki I. o nr rej. (...) w dacie czynu, tj. 28 lutego 2026 roku o godzinie 08:07

- wskazanie co do ilości i godziny spożytego alkoholu, tj. „niepełne” 50 ml nalewki orzechowej o godzinie 21:00, odmienne od oświadczenia złożonego w toku badania stanu trzeźwości przez funkcjonariuszy policji w miejscu zatrzymania, tuż po ujęciu oskarżonego

wyjaśnienia oskarżonego

k. 17

k. 49 - 50

2.  OCena DOWOdów

2.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

T. o powodach uznania dowodu

1.1.1.1.

notatka urzędowa

Wiarygodny dokument urzędowy, sporządzony przez uprawniony podmiot w ramach jego kompetencji.

1.1.1.1.

protokoły badania stanu trzeźwości wraz ze świadectwami wzorcowania

Wiarygodne dokumenty urzędowe, sporządzone przez uprawniony podmiot w ramach jego kompetencji.

1.1.1.2.

1.1.1.3.

odpis wyroku Sądu Rejonowego w Bełchatowie sygn. II K 369/26

Wiarygodny dokument urzędowy, sporządzony przez uprawniony podmiot w ramach jego kompetencji.

1.1.1.2.

decyzja Starosty (...) nr (...) (...).(...).(...) wraz z (...)

Wiarygodny dokument urzędowy, sporządzony przez uprawniony podmiot w ramach jego kompetencji.

1.1.1.1.

nagranie z laserowego miernika prędkości F. z protokołem oględzin i zdjęciem

Przekonujące nagranie, którego pochodzenie, jak i treść nie zostały skutecznie podważone przez żadną ze stron postępowania. Protokół oględzin sporządzony w sposób prawidłowy, przez uprawniony podmiot w ramach jego kompetencji – nie budzi żadnych zastrzeżeń.

1.1.1.3.

karta karna

Niekwestionowany dokument urzędowy, sporządzony przez uprawniony podmiot w ramach jego kompetencji, potwierdzający uprzednią karalność oskarżonego.

1.1.1.3.

informacja z ewidencji kierujących

Wiarygodny dokument urzędowy, niekwestionowany przez strony, potwierdzający, iż w stosunku do U. G. były w przeszłości orzekane sądownie zakazy prowadzenia pojazdów mechanicznych w związku ze skazaniem za przestępstwo, jak i ukaraniem za wykroczenia drogowe.

1.1.1.1.

zeznania świadka U. D.

Spójne, zrozumiałe, konsekwentne, zgodne z doświadczeniem życiowym, nadto korespondujące ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, zwłaszcza w postaci zeznań drugiego z funkcjonariuszy policji uczestniczących w interwencji, jak również dowodów z dokumentów, mianowicie notatki urzędowej, protokołów badania stanu trzeźwości oraz nagrania z laserowego miernika prędkości, na którym zarejestrowano wizerunek sprawcy.

Wskazać zresztą należy, że świadek rozpoznał obecnego na rozprawie U. G.; nadto jest funkcjonariuszem Policji, osobą obcą dla oskarżonego, a w konsekwencji nie miał żadnych powodów, aby pomawiać go o popełnienie czynu zabronionego bądź zeznawać nieprawdę na jego niekorzyść.

Nie umknęło przy tym uwadze sądu, że U. D. podczas bezpośredniego przesłuchania w toku rozprawy stwierdził, że podczas pościgu za oskarżonym „raczej nie używali sygnałów świetnych i dźwiękowych”, czyli odmiennie niż w przypadku zeznań składanych przez świadka w postępowaniu przygotowawczym. Sąd nie uznał jednak powyższej rozbieżności za podważającą wiarygodność świadka. Zrozumiałym jest, że funkcjonariusz policji, uczestnicząc na co dzień w licznych interwencjach, po upływie znacznego czasu od zdarzenia, mógł nie pamiętać wszystkich jego szczegółów. Po odczytaniu uprzednio złożonych zeznań świadek potwierdził natomiast ich prawdziwość, wskazując, że skoro bezpośrednio po zdarzeniu zeznał o użyciu sygnałów świetlnych i dźwiękowych, to tak właśnie musiało być. Okoliczność ta znalazła zresztą potwierdzenie w zeznaniach W. V., który na rozprawie w sposób kategoryczny wypowiedział się o użyciu takowych sygnałów.

1.1.1.1.

zeznania świadka W. V.

Spójne, zrozumiałe, konsekwentne, zgodne z doświadczeniem życiowym, nadto korespondujące ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, zwłaszcza w postaci zeznań drugiego z funkcjonariuszy policji uczestniczących w interwencji, jak również dowodów z dokumentów, mianowicie notatki urzędowej, protokołów badania stanu trzeźwości oraz nagrania z laserowego miernika prędkości, na którym zarejestrowano wizerunek sprawcy.

Dodatkowo wskazać należy, że świadek jest funkcjonariuszem Policji, osobą obcą dla oskarżonego, a w konsekwencji nie miał żadnych powodów, aby pomawiać go o popełnienie czynu zabronionego bądź zeznawać nieprawdę na jego niekorzyść.

2.2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.2.1.

wyjaśnienia oskarżonego

Sąd odmówił wiary wyjaśnieniom oskarżonego, uznając je za przyjętą linię obrony zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności karnej. Przedstawiona przez niego wersja wydarzeń jest nielogiczna, nieprzekonująca i pozostaje w sprzeczności z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. U. G. twierdził, że pojazdem kierował jego sąsiad, którego nawet nie potrafił zidentyfikować ani podać jego danych osobowych, mimo rzekomego kontaktu telefonicznego z jego strony, co niewątpliwie wskazuje na brak prawdomówności. Wyjaśnienia oskarżonego zostały też skutecznie podważone poprzez spójne, konsekwentne zeznania funkcjonariuszy policji, z których jeden rozpoznał sprawcę zarówno podczas zdarzenia, jak i na rozprawie. Co więcej, wizerunek U. G. został utrwalony na nagraniu z urządzenia do pomiaru prędkości. Niewiarygodne są również twierdzenia oskarżonego dotyczące ilości spożytego alkoholu, przeczą im nie tylko zeznania świadków (którym oskarżony podawał inną ilość spożytego alkoholu i godzinę jego spożycia), ale także ocena kolejnych czterech badań stanu trzeźwości utrwalonych prawidłowo w protokołach.

3.  PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

3.1.  ☒Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

1.

U. G.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Oskarżony U. G. swym zachowaniem z dnia 28 lutego 2026 roku wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 178a § 4 k.k. Prowadził on bowiem w ruchu lądowym (droga publiczna w miejscowości X. w gminie V.) pojazd mechaniczny w postaci samochodu osobowego marki I. o numerze rejestracyjnym (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości (z zawartością 0,27 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu) oraz w okresie obowiązywania dwuletniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo wyrokiem Sądu Rejonowego w Bełchatowie z dnia 25 czerwca 2025 roku w sprawie o sygn. akt II K 369/25.

Zachowanie oskarżonego wypełniło również dyspozycję art. 178b k.k. Pomimo podjęcia przez funkcjonariuszy policji pościgu oznakowanym radiowozem z użyciem sygnałów świetlnych i dźwiękowych, U. G. nie zastosował się bowiem do wydawanych poleceń zatrzymania pojazdu, kontynuując jazdę drogami leśnymi. Po uderzeniu przodem samochodu w drzewo, sprawca dalej uciekał przez interweniującymi policjantami pieszo. Okoliczności te jednoznacznie świadczą o umyślnym niezatrzymaniu przez oskarżonego pojazdu do kontroli pomimo wydanego przez uprawnionych funkcjonariuszy, przy użyciu sygnałów świetlnych i dźwiękowych, polecenia zatrzymania pojazdu.

Mając powyższe na uwadze, sąd przypisał oskarżonemu popełnienia przestępstwa z art. 178a § 4 k.k. w zb. z art. 178b k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

3.2.  ☐Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

3.3.  ☐Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

3.4.  ☐Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

3.5.  ☐Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4.  KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

U. G.

1.

1.

Sąd na postawie art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Wymierzając oskarżonemu karę, sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary z art. 53 k.k., mając przy tym na uwadze wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu oraz podobnie wysoki stopień zawinienia. Oskarżony jest osobą dojrzałą i doświadczoną życiową, prowadził pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości, przekraczając dodatkowo dopuszczalną prędkość 50 km/h o 44 km/h, a następnie nie zatrzymał się do kontroli drogowej i podjął ucieczkę przed funkcjonariuszami policji, stwarzając zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W ocenie sądu, jakkolwiek sprawca nie był nietrzeźwy w stopniu znacznym (0,27 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, z tendencją spadkową), tak całokształt jego działań należało ocenić jako wysoce szkodliwy społecznie, zwłaszcza iż swoją postawą oskarżony nie wykazał choćby odrobiny refleksji nad własnym, nieodpowiedzialnym zachowaniem.

Na niekorzyść oskarżonego sąd uwzględnił jego uprzednią karalność, w tym za przestępstwo z art. 244 k.k., oraz fakt, że przypisanych mu przestępstw sprawca dopuścił się w okresie obowiązywania sądowego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, co wyraźnie świadczy o rażącym lekceważeniu przez niego porządku prawnego i nieskuteczności wcześniej stosowanych kar o charakterze wolnościowym.

W ocenie sądu wyłącznie kara bezwzględnego pozbawienia wolności jest w stanie zrealizować cele zapobiegawcze i wychowawcze oraz uświadomić oskarżonemu nieuchronność odpowiedzialności karnej, a przy uwzględnieniu stopnia społecznej szkodliwości czynu, stopnia zawinienia, poziomu nietrzeźwości oraz faktu, że uprzednio nie orzekano wobec oskarżonego kar izolacyjnych, sąd uznał że adekwatnym jej wymiarem będzie 6 miesięcy, czyli kara bliższa dolnej granicy ustawowego zagrożenia.

U. G.

2.

1.

Sąd na podstawie art. 42 § 3 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio.

Orzeczenie niniejszego środka karnego na kanwie przedmiotowej sprawy miało charakter obligatoryjny.

Warto jednak nadmienić, że U. G. dopuścił się przestępstwa wymierzonego przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, prowadząc pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości pomimo uprzedniego skazania za przestępstwo z art. 244 k.k. oraz w okresie obowiązywania sądowego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych.

W przekonaniu sądu zachowanie oskarżonego świadczy o całkowitym zlekceważeniu obowiązujących norm prawnych i zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a postawa sprawcy uzasadnia wniosek, że wyłączenie go jako kierującego z ruchu drogowego jawi się jako konieczne dla zapewnienia bezpieczeństwa innych jego uczestnikom.

U. G.

3.

1.

Sąd na podstawie art. 43a § 3 k.k. orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy (...) oraz (...) świadczenie pieniężne w kwocie 10 000 złotych.

Świadczenie pieniężne na kanwie przedmiotowej sprawy miało charakter obligatoryjny. Sąd orzekł je jednak w najniższym możliwie wymiarze, mając na względzie wysokość emerytury oskarżonego oraz fakt orzeczenia wobec niego bezwzględnej kary pozbawienia wolności.

5.  1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

n/d

n/d

n/d

n/d

7.6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

n/d

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

4.

O kosztach procesu sąd orzekł na podstawie art. 627 k.p.k. zasądzając od U. G. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 70 złotych tytułem zwrotu wydatków postępowania, na którą złożyły się ryczałty za doręczenia wezwań i innych pism w postępowaniu przygotowawczym oraz postępowaniu sądowym, a także koszt uzyskania informacji z Krajowego Rejestru Karnego.

Na mocy art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach sądowych w sprawach karnych sąd wymierzył również oskarżonemu opłatę w kwocie 120 złotych.

6.  1Podpis