Wyrok z 18 maja 2026, sygn. II Ka 186/26

Przewodniczący:

SSO Agata Kowalska

Protokolant:

st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 186/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 12 stycznia 2026 r. w sprawie II K 307/25

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.

C. N.

substancja psychotropowa w postaci amfetaminy o stężeniu 179,49 ng/ml znajdująca się w organizmie oskarżonego podczas prowadzenia przez niego samochodu osobowego marki F. (...) w czasie i miejscu określonym w opisie zarzucanego mu w pkt II a/o czynu miała realny, analogiczny, jak w przypadku znajdowania się w stanie nietrzeźwości, wpływ na jego sprawność psychomotoryczną jako kierującego. Oskarżony prowadził więc pojazd mechaniczny będąc pod wpływem substancji psychotropowej w postaci amfetaminy.

uzupełniająca opinia biegłego toksykologa

212v-213

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.

C. N.

Wydaną w toku postępowania odwoławczego ustną uzupełniającą opinię toksykologiczną, Sąd ocenił jako pełną, jasną, logiczną, miarodajną, spełniającą kryteria wynikające z treści art. 200 k.p.k., ponieważ sporządzona została w sposób rzetelny i fachowy, a zawarte w niej wnioski stanowiły kompleksową i zrozumiałą odpowiedź na zasygnalizowane przez organ procesowy i obronę problemy i postawione przez nie pytania. Potwierdziła prawidłowość poczynionych przez Sąd Rejonowy ustaleń, a mianowicie, że oskarżony prowadząc samochód osobowy marki F. (...) w ruchu lądowym po drodze publicznej w czasie i miejscu wskazanym w postawionym mu w pkt II a/o zarzucie znajdował się pod wpływem substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o stężeniu 179,49 ng/ml.

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

I. obraza przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 i 410 k.p.k. polegająca na nieobiektywnym, wybiórczym badaniu dowodów, nie uwzględniającym okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, wyciąganiu wniosków na podstawie tylko części materiału dowodowego, pomijającym wszystkie kwestie, które budzą uzasadnione wątpliwości i nie pasują do przyjętej przez Sąd wersji zdarzeń oraz ocenie dowodów nie
tylko sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania, ale i doświadczenia życiowego, polegające w szczególności na uznaniu za wiarygodną opinię biegłego sądowego nr (...)/1 w zakresie uznania, że oskarżony pozostawał pod wpływem środka działającego podobnie do alkoholu, mimo że jego zachowanie nie wskazywało na taką okoliczność, które to uchybienie skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na uznaniu, że zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona czynu zabronionego z art. 178a §1 k.k. mimo, że okoliczności zdarzenia, w szczególności zachowanie oskarżonego wskazują na fakt, że w momencie prowadzenia pojazdu znajdował się on w stanie po użyciu środka odurzającego, a nie pozostawał pod jego wpływem,

II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na uznaniu, że za czyn przypisany oskarżonemu w pkt I wyroku powinna zostać wymierzona kara,
mimo że okoliczności zdarzenia, ilość ujawnionego u oskarżonego środka odurzającego, stężenie środka odurzającego w znalezionej mieszance, jak też fakt posiadania środka na własny użytek przemawia za umorzeniem postępowania na podstawie art. 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługiwała na uwzględnienie. Wbrew przekonaniu skarżącego Sąd meriti w sposób właściwy, a zarazem kompleksowy rozważył wszelkie okoliczności sprawy wyłaniające się ze zgromadzonego materiału dowodowego, który poddał dokładnej, logicznej, a nade wszystko trafnej z punktu widzenia dyrektyw wyrażonych w treści art. 7 kpk ocenie, wyciągając na ich podstawie słuszne wnioski co do winy i sprawstwa oskarżonego w zakresie zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów, wypełniających dyspozycję art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz art. 178a § 1 k.k.

Obrońca oskarżonego formułując podniesione w apelacji zarzuty obrazy przepisów proceduralnych i błędu w ustaleniu stanu faktycznego w odniesieniu do czynu przypisanego oskarżonemu w pkt V zaskarżonego wyroku, w istocie zmierzał do zakwestionowania sporządzonej w sprawie opinii biegłego z zakresu toksykologii, który wypowiedział się na temat pozostawania oskarżonego pod wpływem środka odurzającego w chwili popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt II a/o.

Zgodzić się należy z apelującym, że pojęcie „stanu po użyciu środka podobnie działającego do alkoholu” i „stanu pod wpływem środka odurzającego” nie są zdefiniowane w żadnym akcie prawnym, tak jak to ma miejsce w odniesieniu do spożytego alkoholu (art. 115 § 16 k.k.), a sąd rozpoznając konkretny przypadek o czyn polegający na prowadzeniu pojazdu w stanie znajdowania się pod wpływem lub po użyciu substancji odurzającej innej niż alkohol, musi nie tylko stwierdzić istnienie takiego środka w organizmie osoby kierującej pojazdem, ale również określić, czy wpłynął on na jej zachowanie, na sprawność psychomotoryczną w sposób analogiczny, jak w przypadku znajdowania się w stanie nietrzeźwości. Sąd Okręgowy wobec treści apelacji podnoszącej m.in. tę kwestię, z uwagi na niedostatki opinii pisemnej sporządzonej przez biegłego, dopuścił z urzędu dowód z opinii uzupełniającej ustnej biegłego V. Ł.. Biegły podczas ustnego opiniowania w trakcie rozprawy apelacyjnej w dniu 18 maja 2026 r., wypowiedział się jasno, logicznie i wyczerpująco co do wpływu substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o stężeniu 179,49 ng/ml, znajdującej się w organizmie oskarżonego podczas prowadzenia przez niego samochodu osobowego marki F. (...) w czasie i miejscu określonym w opisie zarzucanego mu w pkt II a/o czynu, na jego sprawność psychomotoryczną jako kierującego w ruchu lądowym po drodze publicznej Opiniujący kategorycznie wskazał, że granicę dla ustalenia stanu znajdowania się pod wpływem substancji psychotropowej w postaci amfetaminy i jej pochodnych wyznacza stężenie 50 ng/ml, która jest wartością ustalaną co roku przez Instytut Ekspertyz Sądowych w A. w oparciu o przeprowadzane badania, a obecność amfetaminy we krwi w stężeniu przekraczającym 150 ng/ml, a więc trzykrotnie większym niż przyjęty minimalny próg, zawsze, a nie tylko w określonych przypadkach, prowadzi do zaburzeń sprawności psychomotorycznej tak jak w przypadku znajdowania się w stanie nietrzeźwości. Z uwagi na powyższe, wobec ustalenia, że w próbce krwi pobranej od C. N. o godzinie 03:15 dnia 27 lutego 2025 r. wykryto obecność amfetaminy w stężeniu 179,49 ng/ml należy przyjąć, że w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu znajdował się on w stanie pod wpływem środka odurzającego, odpowiadającego znajdowaniu się pod wpływem alkoholu powyżej 0,5 promila we krwi. Biegły zaopiniował, że przy takim stężeniu substancji psychotropowej dochodzi do pogorszenia koordynacji ruchowej, zaburzeń widzenia, tzw. widzenie tunelowe, zaburzeń przestrzennych związanych z oceną odległości. W zależności od osoby, amfetamina może działać pobudzająco lub usypiająco. Zaburzenia zdolności psychomotorycznych, chociaż występują, mogą też być niedostrzegalne dla otoczenia. Podobnie zresztą, jak w przypadku działania alkoholu. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy, za zasadne uznać należy ustalenie sądu orzekającego o pozostawaniu oskarżonego w chwili popełnienia zarzuconego mu czynu pod wpływem środka odurzającego w postaci amfetaminy. Należy zaznaczyć, że oskarżony nie kwestionował, że spożywał amfetaminę poprzedniego dnia w godzinach wieczornych. W związku z tym, w ocenie Sądu Okręgowego, w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, nie przekonuje argumentacja skarżącego odwołująca się do zeznań świadków T. M. i T. A., którzy opisując zachowanie oskarżonego nie dostrzegli, bądź nie relacjonowali o objawach, które mogłyby wskazywać na jego zaburzenia będące wynikiem oddziaływania tego środka na jego ośrodkowy układ nerwowy. Jest bowiem rzeczą naturalną, że każdy organizm w sposób indywidualny reaguje na oddziaływanie czy to alkoholu, czy środków odurzających. Na oskarżonego w analizowanym przypadku amfetamina mogła zadziałać wyciszająco, co nie jest jednoznaczne z tym, że nie był on pod wpływem jej działania, a stan taki nie upośledzał jego zdolności psychomotorycznych. Oczywistym jest, że środki odurzające są trudniejsze „do wychwycenia” przez osoby postronne, gdyż nie dają chociażby łatwego do zidentyfikowania zapachu, tak jak to ma miejsce w przypadku alkoholu, toteż świadkowie mogli nie zauważyć u oskarżonego objawów działania zażytego przez niego środka odurzającego. Treść opinii biegłego, w tym stwierdzona u oskarżonego zawartość amfetaminy we krwi, znacznie przekraczająca wskazany w opinii próg znajdowania się pod jej wpływem w sposób analogiczny jak w stanie nietrzeźwości powyżej 0,5 promila, świadczy o tym, że oskarżony C. N. swoim działaniem wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 178a § 1 kk.

Brak było również w okolicznościach zachodzących w przedmiotowej sprawie podstaw do uznania za zasadną apelacji obrońcy oskarżonego w zakresie w jakim domagał się umorzenia wobec oskarżonego postępowania w zakresie czynu z pkt I a/o, w oparciu o rozwiązanie przewidziane w art. 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Trzeba przypomnieć, że norma art. 62a u.p.n. nie ma charakteru stanowczego. Przewiduje uprawnienie organów procesowych do umorzenia postępowania, a nie nakaz takiego postąpienia. Aby możliwym było zastosowanie instytucji z art. 62a u.p.n. niezbędne jest ponadto ustalenie, że przedmiotem czynu są środki odurzające lub substancje psychotropowe w ilości nieznacznej, przeznaczone na własny użytek sprawcy, a ponadto stwierdzenie, że orzeczenie wobec sprawcy kary za ich posiadanie byłoby niecelowe ze względu na okoliczności popełnienia czynu, a także stopień społecznej szkodliwości. Te trzy przesłanki muszą wystąpić łącznie. Brak spełnienia którejkolwiek z nich powoduje niemożność umorzenia postępowania w oparciu o wskazany przepis. W przedmiotowej sprawie, choć oskarżony posiadał niewielką ilość narkotyku, to jednak był to narkotyk twardy – amfetamina. Co więcej, czyn z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii nie był jedynym czynem oskarżonego będącym przedmiotem niniejszego postępowania i został wykryty przy okazji popełnienia innego zarzucanego mu przestępstwa. Mając powyższe na uwadze, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie sposób uznać, że wymierzenie oskarżonemu
kary było niecelowe ze względu na okoliczności popełnienia czynu oraz stopień jego społecznej szkodliwości. Jak zaznaczono, oskarżony posiadał narkotyki podczas popełnienia innego przestępstwa, polegającego nota bene na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w sytuacji znajdowania się pod wpływem tej substancji psychotropowej. Nie bez znaczenia także pozostaje okoliczność zlekceważenia przez oskarżonego faktu zatrzymania prawa jazdy przez Starostę (...) i wstrzymania mu uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Zatem wobec niewystąpienia łącznie przesłanek warunkujących możliwość zastosowania rozwiązania przewidzianego w art. 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, nie sposób stwierdzić, że Sąd Rejonowy dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych w tym zakresie, a co za tym idzie zarzut, który postawił obrońca należało uznać za niezasadny.

Wniosek

1. o uchylenie wyroku w pkt I i IX, i umorzenie postępowania
na podstawie art. 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz stosowną zamianę o orzeczenia o kosztach sądowych,

2. o zmianę wyroku w pkt V wyroku poprzez uznanie, ze czyn zarzucany oskarżonemu wyczerpywał znamiona wykroczenia z art. 87 § 1 k.w. oraz wymierzenie kary grzywny,

3. o uchylenie rozstrzygnięcia z pkt VI, VI i VIII wyroku.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Ze względu na niezasadność podniesionych zarzutów, ww. wnioski apelacyjne, nie zasługiwały na uwzględnienie.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 12 stycznia 2026 r. w sprawie II K 307/25 – za wyjątkiem rozstrzygnięcia opisanego w sekcji 5.2.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

W tej części wyrok jako słuszny i odpowiadający prawu należało utrzymać w mocy. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się żadnych uchybień, podlegających uwzględnieniu z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że za podstawę orzeczonego wobec oskarżonego w pkt VIII przepadku pojazdu mechanicznego przyjął art. 44b § 1a k.k.

Zwięźle o powodach zmiany

W chwili orzekania przez Sąd II instancji, podstawę prawną orzeczenia przepadku pojazdu mechanicznego prowadzonego przez sprawcę w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, w razie skazania sprawcy za m.in. przestępstwo z art. 178a § 1 kk w sytuacji, gdy sprawca popełnił je znajdując się pod wpływem środka odurzającego reguluje art. 44b § 1a k.k., w związku z tym Sąd Okręgowy z urzędu dokonał wskazanej powyżej zmiany zaskarżonego wyroku, mając przy tym na uwadze, że ustawa obowiązująca poprzednio, w chwili popełnienia przestępstwa (art. 178a § 5 kk), nie była względniejsza dla sprawcy. Jednocześnie odnosząc się do złożonego na rozprawie apelacyjnej wniosku obrońcy oskarżonego o uchylenie przepadku pojazdu mechanicznego orzeczonego wobec oskarżonego, gdyż zdaniem obrońcy, orzeczenie tego środka obecnie nie jest obligatoryjne, należy stwierdzić, że Sąd może orzec fakultatywnie przepadek pojazdu mechanicznego, którym poruszał się sprawca w sytuacji skazania m.in. za czyn z art. 178a § 1 kk jedynie wówczas, gdy zawartość alkoholu w jego organizmie wynosiła poniżej 1.5 promila we krwi lub 0,75 mg/l w wydychanym powietrzu (art. 44b § 1 w zw. z § 1a kk). Z uwagi na brak określonych przez ustawodawcę progów znajdowania się pod wpływem środka odurzającego, a zarazem odniesienia się w art. 44b jedynie do zawartości alkoholu w organizmie sprawcy, należy przyjąć, że w sytuacji skazania za czyn z art. 178a § 1 kk w stanie pod wpływem środka odurzającego, orzeczenie przepadku pojazdu mechanicznego, którym poruszał się sprawca, o ile stanowi jego wyłączną własność, jest nadal obligatoryjne.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

W związku z nieuwzględnieniem apelacji obrońcy, Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 kpk zasądził od oskarżonego C. N. na rzecz Skarbu Państwa 620 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, ustalając ich wysokość w oparciu o art. 3 ust. 1 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 663 z późn. zm.).

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

cały wyrok

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana