Wyrok z 20 maja 2026, sygn. II Ka 239/26

Przewodniczący:

sędzia SO Paweł Mądry

Protokolant:

p.o. sekr. sąd. Anita Lemisiewicz-Pszczel

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 239/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 30 grudnia 2025 r. w sprawie II K 559/25

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

-------

--------------

-------------------------------------------------------------

---------------------

--------

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

---------

---------------

-------------------------------------------------------------

----------------------

-------

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

-----------------

-----------------------------------

--------------------------------------------------------------------------

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

----------------------

-------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

1. zarzut błędnego ustalenia stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonej, będącego skutkiem nadania nieodpowiedniego znaczenia elementom przedmiotowo i podmiotowo istotnym wymienionym w art. 115 § 2 kk, co w konsekwencji doprowadziło do wymierzenia oskarżonej kary grzywny w wymiarze rażąco niewspółmiernym do stopnia winy, podczas gdy wina i społeczna szkodliwość czynu zarzuconego oskarżonej nie są znaczne, a prawidłową reakcją prawnokarną na popełniony czyn winno być warunkowe umorzenie postępowania karnego w stosunku do oskarżonej na podstawie art. 66 § 1 kk

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

- wbrew twierdzeniom obrońcy, Sąd meriti poczynił prawidłowe ustalenia co do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości czynu, a w konsekwencji czego nie wystąpiły przesłanki do zastosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego, o jakich mowa w art. 66 § 1 kk.

- argumenty przedstawione przez skarżącego są niewystarczające do uznania, że zarówno stopień zawinienia oskarżonej oraz stopień społecznej szkodliwości czynu powinny być uznane za niższe aniżeli znaczne. Jeśli chodzi o stopień zawinienia zwrócić uwagę trzeba na to, że uzyskane wykształcenie przez oskarżoną, nabywane kwalifikacje oraz doświadczenie zawodowe, na które powołuje się skarżący, przemawiają za pełną świadomością oskarżonej co do naganności i nielegalności posiadania środków odurzających w postaci morfiny, jak i możliwych tego ujemnych skutków. Mimo to oskarżona w nieujawnionych okolicznościach weszła w posiadanie tych środków i to w ilości aż 9 ampułek. Motyw działania oskarżonej nie jest znany, bowiem oskarżona nie ujawniła celu posiadania środków odurzających, korzystając ze swego uprawnienia do odmowy odpowiedzi na pytania w tym zakresie. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że okoliczności popełnienia czynu są jasne. Natomiast twierdzenia skarżącego, że posiadanie przez oskarżoną tych środków nie było związane z ich samodzielnym używaniem i dystrybucją, pozostają zatem gołosłowne i w istocie nieweryfikowalne. Brak jest podstaw do uznania, że oskarżona mogłaby kierować się motywacją, która w jakimkolwiek stopniu mogłaby wpłynąć na obniżenie stopnia jej zawinienia, czy mieć wpływ na niższy stopień społecznej szkodliwości czynu.

- indywidualne okoliczności łagodzące wskazywane przez obronę, na tle okoliczności obciążających, o jakich wypowiedział się Sąd I instancji w pisemnych motywach wyroku dotyczących omawianego rozstrzygnięcia, nie mogły mieć wymiernego wpływu na jego postać. Skarżący nie przywołał także okoliczności, które dotychczas nie byłyby Sądowi znane.

- orzeczenie wobec oskarżonej kary grzywny w liczbie 190 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 12 złotych nie sposób poczytywać za rażąco surowe, zwłaszcza jeśli za popełnienie czynu z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii przewidywana jest kara pozbawienia wolności do lat 3, a Sąd na podstawie art. 37a § 1 kk wymierzył karę o charakterze wolnościowym, co w samo sobie jest niewątpliwie korzystne dla oskarżonej.

- na podstawie powyższych rozważań uznać należało, że orzeczona sankcja karna odpowiada stopniowi zawinienia oskarżonej oraz stopniowi społecznej szkodliwości czynu, uwzględniając jednocześnie skuteczność powierzonych jej funkcji, w tym w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej, co odpowiada dyrektywom wymiaru kary, określonym w art. 53 kk.

- podkreślić należy, że wydanie orzeczenia reformatoryjnego w zakresie rozstrzygnięcia o karze byłoby zasadne wówczas, gdyby kara nie była tylko niewspółmierna, lecz ta niewspółmierność musiałaby nosić cechy rażącej, jednakże w sprawie niniejszej nie sposób się takiej dopatrzeć. Nadmienić ponadto trzeba, że sfera sędziowskiego wymiaru kary w pierwszej kolejności zarezerwowana jest dla sądu pierwszej instancji, który w tym zakresie orzeka biorąc przede wszystkim pod uwagę wskazania wynikające z art. 53 § 1 i 2 kk. Podważanie ocen dokonywanych w tej sferze możliwe jest jedynie w ramach zarzutu rażącej niewspółmierności kary z art. 438 pkt 4 kpk. Z tego względu kontrola instancyjna wyroku sądu pierwszej instancji w zakresie wymiaru kary powinna być dokonywana z uwzględnieniem szerokiego zakresu swobodnej oceny sądu co do tego, jaka kara będzie stanowiła trafną reakcję karną na przestępstwo. Ingerencja w płaszczyznę wymiaru kary wymaga zatem wykazania, że sąd meriti naruszył dyrektywy wymiaru kary w taki sposób, że orzeczona kara jest nie tylko nieproporcjonalna, ale rażąco niewspółmierna w świetle prawidłowo zastosowanych dyrektyw wymiaru kary w danej sprawie. Nie wystarczy zatem wskazanie przez skarżącego, że sąd orzekający nie uwzględnił danej okoliczności istotnej z perspektywy zastosowania się do jednej z dyrektyw. Należy wykazać uchybienie na tyle doniosłe, że uwzględnienie prawidłowego znaczenia określonej dyrektywy wymiaru kary nakazywałoby orzec karę znacząco odbiegającą od tej, która została wymierzona w zaskarżonym wyroku (co do wysokości lub jej rodzaju) (por. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 30 września 2024 r. II AKa 372/23).

- wobec powyższych ustaleń, zarzut obrońcy należało uznać za chybiony, a wniesioną apelację za niezasadną.

Wniosek

wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie I przez warunkowe umorzenie na podstawie art. 66 § 1 i 2 kk i art. 67 § 1 kk postępowania karnego wobec oskarżonej z ustaleniem okresu próby na jednego roku

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

wobec niezasadności zarzutu podniesionego przez obrońcę oskarżonej, wniosek apelacyjny nie podlegał uwzględnieniu

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

wyrok w całości

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

apelacja obrońcy oskarżonej nie była zasadna, jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu, skutkujących zmianą bądź uchyleniem przedmiotowego wyroku

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach zmiany

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

---------------------------------------------------------------------------------------------------

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

4.1.

----------------------------------------------------------------------------------------------------

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

--------------------------

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

Z uwagi na nieuwzględnienie apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej, Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 kpk zasądził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 248 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, mając na względzie stawki wskazane w art. 8 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonej

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

cały wyrok

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana