Wyrok z 16 czerwca 2026, sygn. IV Ka 361/26

Przewodnicząca:

SSO Ewa Rusin (spr.)

Sędziowie:

SO Anna Glijerska-Socha

SR (del. do SO) Sebastian Kowalski

Protokolant:

Magdalena Telesz

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 361/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 10 października 2025 roku sygn. akt VI K 761/25

Podmiot wnoszący apelację

☒ obrońca

Granice zaskarżenia

Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☒co do winy

☒co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Ustalenie faktów

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

B. Z.

Był wielokrotnie karany sądownie za różnego rodzaju występki pospolite.

Dane Krajowego Rejestru Karnego z dnia 18.05.2026r.

702-704

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

Ocena dowodów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Dane Krajowego Rejestru Karnego

Niekwestionowane.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Apelacji obrońcy:

I. obrazy przepisów postępowania, mającej istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k., poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, polegającej na pominięciu zeznań świadka F. G. w toku postępowania sądowego, w szczególności jego jednoznacznego oświadczenia z rozprawy w dniu 26 września 2025 r, iż amfetamina została wspólnie nabyta i wspólnie zażytą co podważa przyjęcie, że doszło do „udzielenia" środka przez oskarżonego.

II. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mającego istotny wpływ na jego treść, polegającego na bezpodstawnym uznaniu, że w dniu 26 maja 2025 r. oskarżony B. Z. udzielił F. G. substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości 0,25 g, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż brak jest podstaw do przyjęcia że doszło do „udzielenia" środka, a z zeznań świadka wynika, że substancja została wspólnie nabyta i wspólnie zażyta.

III. z ostrożności procesowej - rażącej niewspółmierności kary 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej

za czyn z art. 58 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, wobec jej nadmiernej surowości w stosunku

do okoliczności czynu, w szczególności minimalnej ilości środka (0.25 g).

IV. w konsekwencji - z ostrożności procesowej - rażącej niewspółmierności orzeczonej w pkt XIV części dyspozytywnej wyroku kary łącznej 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Sąd odwoławczy w zaskarżonej apelacją części wyroku nie dopatrzył się wadliwości w procedowaniu sądu I instancji prowadzących do naruszenia art.7 k.p.k., skutkujących błędem ustaleń faktycznych. Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. wtedy, gdy jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.), stanowi wyraz rozważenia wszystkich tych okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.), jest wyczerpujące i logiczne - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.).

Poza odosobnionymi wyjaśnieniami oskarżonego, negującego by krytycznego dnia 26 maja 2025 r. udzielił F. G. substancji psychotropowych w postaci amfetaminy w ilości 0,25 gram, nie występują uzasadnione dowody pozwalające wykluczyć trafność tych ustaleń. Sąd słusznie nie dał wiary tym wyjaśnieniom oskarżonego, będących zwykłą negacją, przywołując dowody przeciwne, w szczególności zeznania samego F. G., który szczegółowo opisał, iż poprzedniego oskarżony otrzymał przedmiotową amfetaminę w ramach rozliczenia od F. F., któremu zbył skradzione uprzednio paliwo. Następnego dnia oskarżony około godz. 8 rano, przed wyjazdem do M., ową amfetaminę udzielił świadkowi. F. G. szczegółowo te okoliczności opisał ( k.48v. i 49 .) w tym i to, że oskarżony także amfetaminę zażywał. Tej treści zeznania świadek na rozprawie podtrzymał w całej rozciągłości ( k. 606). Podkreślał także, ze po zazyciu

Potwierdzeniem tych zeznań są także wyniki badania toksykologicznych tak oskarżonego jak i świadka F. G. (k. 485- 487 i 239 – 240), wykazujące że krytycznego dnia obaj znajdowali się pod działaniem substancji psychotropowych.

Tym samym słusznie przyjęto sprawstwo i zawinienie oskarżonego co do czynu wypełniającego ustawowe znamiona art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii. Wymierzona oskarżonemu kara 6 - ciu miesięcy pozbawienia wolności jawi się wysoce umiarkowaną, pozostaje w dolnej granicy ustawowego zagrożenia karą, zważywszy chociażby na dotychczasową przeszłość kryminalną oskarżonego, całkowicie nie podatnego na działania resocjalizacyjne, także w ramach odbywanej do 18 lutego 2025r. kary izolacyjnej ( tj. omawianego czynu dopuścił się 3 miesiące po opuszczeniu zakładu karnego).

Tym samym bezprzedmiotowe stało się podjęcie dalszych rozważań w zakresie alternatywnego zarzutu apelacji rażącej surowości wymiaru kary łącznej ( w wypadku podzielenia apelacji). Można tylko tu dodać, iż suma kar jednostkowych wymierzonych oskarżonemu to 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, dlatego kara łączna 3-ch lat i 6-ciu miesięcy za łącznie 14 czynów przestępnych, w tym w warunkach recydywy specjalnej z art. 64 § 1 k.k. jawi się jak bardzo umiarkowana, zbliżona do łagodności a nie surowości kary.

Wniosek

1. o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt X części dyspozytywnej i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia czynu z art. 58 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii;

2. ewentualnie, z ostrożności procesowej - w przypadku nie podzielenia powyższego stanowiska – o zmianę wyroku poprzez obniżenie kary pozbawienia wolności za czyn przypisany w pkt X z 6 miesięcy do 1 miesiąca;

3. w konsekwencji - o zmianę XIV części dyspozytywnej wyroku poprzez obniżenie kary łącznej z 3 lat i 6 miesięcy do 3 lat pozbawienia wolności;

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

- brak podstaw do uwzględnienia apelacji skierowanej przeciwko sprawstwu i zawinieniu,

- kara wymierzona w dolnych ustawowych granicach zagrożenia uwzględnia ilość udzielonej substancji psychotropowej ora pozostaje w należytej relacji do wielokrotnej karalności sądowej oskarżonego i braku podatności na dotychczasowe działania resocjalizacyjne, w tym w warunkach zakładu karnego,

- suma kar jednostkowych wymierzonych oskarżonemu to 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, dlatego kara łączna 3-ch lat i 6-ciu miesięcy za łącznie 14 czynów przestępnych, w tym w warunkach recydywy specjalnej z art. 64 § 1 k.k. jawi się jak bardzo umiarkowana, zbliżona do łagodności a nie surowości kary.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Nie wystąpiły. W szczególności nie występuje sygnalizowana przez prokuratora na rozprawie apelacyjnej rażąca niesprawiedliwość orzeczenia w rozumieniu art. 440 k.p.k.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

Stosownie do art. 433 § 1 k.p.k. sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w granicach zaskarżenia, zaś w szerszym zakresie w wypadkach wskazanych w art. 435 k.p.k., 439 § 1 k.p.k., art. 440 k.p.k i art. 455 k.p.k.

Oznacza to, że nie każde uchybienie wyroku w nie zaskarżonej apelacją części podlega korekcie odwoławczej, zwłaszcza wobec braku apelacji prokuratora na niekorzyść oskarżonego i wniesienia wyłącznie apelacji obrońcy od tylko jednego czynu (12).

Rażąca niesprawiedliwość wedle art. art. 440 k.p.k. to stan, w którym sąd odwoławczy zignorował lub nie zauważył oczywistych i bezspornych uchybień popełnionych przez sąd niższej instancji, które mogły naruszyć zasadę sprawiedliwej represji prowadząc do rażącej niesprawiedliwości orzeczenia tego sądu. Ta "rażąca niesprawiedliwość" w rozumieniu art. 440 k.p.k. musi być nie tylko oczywista - a więc widoczna na pierwszy rzut oka, ale także powinna charakteryzować się poważnym ciężarem gatunkowym uchybienia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2024 r., III KK 508/24).

Przywołać można w tej materii i inne, aprobowane powszechnie w orzecznictwie judykaty Sądu Najwyższego.

I tak, w postanowieniu z dnia 3 października 2019 r. II KK 306/19 Wskazana w przepisie art. 440 k.p.k. "rażąca niesprawiedliwość wyroku" daje możliwość sądowi odwoławczemu do orzekania niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów, jeżeli sąd ten uzna, że utrzymanie zaskarżonego orzeczenia w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe. Orzeczenie jest rażąco niesprawiedliwe, jeśli w rażący sposób narusza poczucie sprawiedliwości. Owa rażąca niesprawiedliwość utrzymania wyroku w mocy może być wynikiem naruszeń zarówno w sferze prawa materialnego, jak i procesowego. Ta rażąca niesprawiedliwość wynikająca z naruszeń prawa procesowego, to takie uchybienie prawu procesowemu, które niejako wypacza wynik tego postępowania, a więc gdy wydanie orzeczenia byłoby poprzedzone tak poważnymi uchybieniami, których żadną miarą nie da się pogodzić z istotą i zasadami rzetelnego procesu. 9LEX nr 3560505).

W innym postanowieniu z dnia 24 kwietnia 2025 r. III KK 125/25 dokonano analogicznej znaczeniowo wykładni cechy „rażącej niesprawiedliwości” w rozumieniu art. 440 k.p.k.

Artykuł 440 k.p.k. z racji swego wyjątkowego charakteru znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy zaskarżone orzeczenie lub zawarte w nim rozstrzygnięcie jest rażąco niesprawiedliwe, a zatem dotknięte uchybieniami mieszczącymi się w każdej z tzw. względnych przyczyn odwoławczych, o ile ich waga i charakter jest taki, że czyni to orzeczenie niesprawiedliwym w stopniu rażącym. Owa "rażąca niesprawiedliwość" w rozumieniu art. 440 k.p.k. musi być nie tylko "oczywista"- a więc widoczna "na pierwszy rzut oka", "niewątpliwa" - ale też ma wyrażać poważny "ciężar gatunkowy" uchybienia, które legło u podstaw wydania orzeczenia dotkniętego "rażąca niesprawiedliwością". Przepis art. 440 k.p.k. znajduje więc zastosowanie, jeżeli zaskarżone orzeczenie lub zawarte w nim rozstrzygnięcie jest rażąco niesprawiedliwe, a zatem gdy dotknięte jest niepodniesionymi w zwykłym środku odwoławczym uchybieniami mieszczącymi się w każdej z tzw. względnych przyczyn odwoławczych, o ile ich waga i charakter są takie, że czynią orzeczenie niesprawiedliwym, i to w stopniu rażącym. ( LEX nr 3861277).

Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej nie sposób dopatrzyć się uzasadnionych przesłanek dla stosowania zasady art. 440 k.p.k., co podnosił prokurator na rozprawie apelacyjnej.

Po pierwsze, niedokładnie opisana recydywa w prawomocnie przypisanych czynach 9 i 14 nie wykazuje rażącej niewspółmierności orzeczenia, skoro istotnie w sytuacji oskarżonego takiego rodzaju warunki z art. 64 § 1 k.k. występują.

Sąd I instancji recypował opisy czynów wskazane przez w akcie oskarżenia, przyjmując za prokuratorem, iż owa recydywa wynika z uprzedniego skazania wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego II Wydział Kamy w Środzie Śląskiej z dnia 13.12.2023 roku sygn. II K 434/23 m.in. za czyn z art.178b §1 kk i na karę łączną 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie do 16.12.2023 roku do 18.02.2025 roku.

Sięgając do odpisu wyroków jednostkowych wchodzących w skład tej kary łącznej, w szczególności Sądu Rejonowego w Środzie Śląskiej z dnia 26.04.2022r. sygn. akt II K 272/21, którym skazano oskarżonego m.in. za czyn kwalifikowany z art. 178a § 4 k.k. i art. 178 b k.k. i art. 180 a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na karę 1-go roku pozbawienia wolności oraz dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych – punkty III i IV dyspozycji tego wyroku ( opisanego w informacji Krajowego Rejestru Karnego , także i wedle jego odpisu zawartego w aktach sprawy na k. 133-135) , oczywistym pozostaje, że skazanie na wskazaną karę jednostkową roku pozbawienia wolności i odbycie tej kary w ramach wyroku łącznego w sprawie pod sygn. akt II K 434/23 ( pkt I jego dyspozycji k. 129 akt ) w wymiarze ponad 6 -ciu miesięcy wypełnia znamiona ustawowe przyjętej recydywy z art. 64 § 1 k.k.

Pozbawione racji i raczej pochopne pozostaje także wnioskowanie prokuratora, że czyny zarzucane w pkt. 9, 11 i 14 i następnie przypisane w wyroku stanowią jeden czyn niedozwolony, zresztą prokurator poza samym wnioskiem nie przedstawił tu żadnej rzeczowej argumentacji, w tym nie złożył wniosku co do modyfikacji merytorycznej skazania ani wniosku co do wymiaru kar, co najwyraźniej wynika z braku przezeń analizy stanu faktycznego sprawy.

Otóż, pierwszym chronologicznie zachowaniem przestępnym oskarżonego był czyn ciągły (11), kwalifikowany z art. 244 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., polegający na wielokrotnym łamaniu przez oskarżonego dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w okresie od 16 kwietnia do 26 maja 2026r. , oskarżony ów zakaz łamał kierując dwoma różnymi pojazdami.

Kolejnym zachowaniem przestępnym oskarżonego jest prowadzenie w dniu 26 maja 2025r. pojazdu E. (...), znajdując się pod wpływem substancji psychotropowych w postaci amfetaminy oraz metaamfetaminy, kwalifikowane z art. 178 a § 4 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.( czyn14). Zachowanie to oskarżony rozpoczął około 8-ej rano, kiedy to po zażyciu narkotyku ( wspólnie ze świadkiem F. G.) rozpoczął jazdę samochodem w Z., po przejechaniu co najmniej 40 kilometrów dotarł do stacji paliw pod M., gdzie dokonał kradzieży paliwa.

Dopiero po opuszczeniu stacji około 9.47 funkcjonariusze policji dokonali pomiaru prędkości pojazdu oskarżonego wobec znacznego przekroczenia dopuszczalnej prędkości i podjęli interwencję, wydając polecenie zatrzymania się, które oskarżony zignorował co skutkowało podjęciem pościgu przez wiele miejscowości ( wymienionych w pkt. 9 ), aż do I. pod B., po czym wobec kolizji radiowozu udało się oskarżonemu uciec, oskarżony został zatrzymany przez policję dopiero w godzinach wieczornych (k. 1, 8 i 49 akt).

Z powyższych okoliczności faktycznych ewidentnie wynika przestępne działanie oskarżonego w różnym czasie i w różnych zamiarach przestępnych, przez co warunku jedności działania przestępnego nie spełnia.

Mógł prokurator inaczej zredagować zarzuty w akcie oskarżenia co do działania oskarżonego w dniu 26 maja 2026r., ujmując jako odrębny czyn złamanie dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów, prowadzenie pojazdu w wpływem substancji psychotropowych, a od momentu wdrożonego pościgu policji jednocześnie wypełniając kumulatywnie znamiona art. 178 b k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

Dokonywanie tego rodzaju zmian, nawet jeszcze na etapie postępowania pierwszonstancyjnego w aspekcie budowy redakcyjnej postawionych zarzutów 9, 11 i 14 nie przyniosłoby żadnego istotnego skutku dla oskarżonego, w szczególności poprawiającego jego sytuację procesową. Po pierwsze, wymagałoby wyłączenia z opisu czynu 11 zdarzenia w dniu 26 maja 2025r. , co i tak nie zmieniłoby statusu tego czynu jako ciągłego i musiałoby skutkować minimalną korektą dotychczasowego wymiaru kary na korzyść oskarżonego w postępowaniu apelacyjnym. Włączenie tego zachowania kumulatywnie do czynu 14 do prowadziłoby do jego zmiany kwalifikacji prawnej przez dodanie art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., następnie zmianą podstawy wymiaru kary ( dodając art. 11 § 3 k.k.) , co wydaje się zabiegiem redakcyjnym sztucznym i neefektywnym, tym bardziej że racjonalnie musiałby skutkować podniesieniem wymiaru kary za ten czyn w postępowaniu apelacyjnym.

Nie można zgodzić się także, by do owego tak teoretycznie zmienionego opisu „dodać” czyn 9, skoro działanie oskarżonego od zignorowania wezwania policji do zatrzymania się i ucieczkę przez policją stanowi kolejny etap czasowy zachowania oskarżonego, podjęty w innym zamiarze przestępnym - uniknięcia kontroli.

Powyższe oznacza, iż w zaskarżonym wyroku nie została naruszona zasada sprawiedliwej represji, przez co w ogóle nie doszło do rażącej niesprawiedliwości orzeczenia.

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zaskarżone orzeczenie skazujące za czyn kwalifikowany z art. art. 58 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zakresie uznania winy i kary.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

1. Sąd I instancji poczynił trafne ustalenia faktyczne, a następnie ich prawidłową subsumpcję, skutkującą słusznym skazaniem oskarżonego.

2. Nieskuteczność zarzutów apelacyjnych skierowanych przeciwko orzeczeniu o sprawstwie i zawinieniu oskarżonego oraz rozstrzygnięciu o karze.

3. W sprawie nie wystąpiły podstawy bezwzględne z art. 439 § 1 k.p.k. dla uchylenia orzeczenia niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionego zarzutu apelacyjnego.

Nie wystąpiły także okoliczności o jakich mowa w art. 440 k.p.k., podlegające uwzględnieniu na korzyść oskarżonego.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II. III.

II. Na podstawie § 17 ust. 4), § 18 ust. 1 i § 4 ust. 3) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu ( Dz.U.2024.763) zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. W. X. 1 291,50 złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

III. Na podstawie art. 624 § 1 kpk wobec niezamożności oskarżonego i orzeczenia kary izolacyjnej zwolniono oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym zaliczając wydatki za to postępowanie na rachunek Skarbu Państwa.

PODPIS

Anna Glijerska - Socha Ewa Rusin Sebastian Kowalski

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Uznanie winy co do czynu kwalifikowanego z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii oraz wymiar kary za ten czyn i w konsekwencji kary łącznej.

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☒co do winy

☒co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana