Wyrok z 18 czerwca 2026, sygn. II Ka 268/26

Przewodniczący:

SSO Karol Troć

Protokolant:

p.o. sekr. sąd. Anita Lemisiewicz-Pszczel

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 268/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 23 stycznia 2026 r. w sprawie II K 477/24

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

I. Zarzut naruszenia art. 2 § 1 k.p.k., 4 k.p.k., 7 k.p.k., 366 § 1 oraz 410 k.p.k., polegającego na niewłaściwej i nieobiektywnej ocenie dowodów, dokonanej w sposób sprzeczny z zasadą ich swobodnej oceny, w szczególności poprzez przypisanie waloru wiarygodności zeznaniom oskarżyciela posiłkowego, jego żonie i synowi a odmowie wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, jego żonie i matce, w sytuacji gdy zarówno rodzina oskarżyciela posiłkowego, jaki i oskarżonego w równym stopniu była zainteresowana korzystnym rozstrzygnięciem, co w konsekwencji doprowadziło do:

- uznania, że w dniu 31 maja 2023 r. w domu będącym współwłasnością D. D. i O. R. doszło do celowego odcięcia rury doprowadzającej wodę do domu oskarżyciela posiłkowego, w sytuacji gdy jak wynika z zeznań hydraulika U. W., został on wezwany do awarii w dniu kiedy miała ona miejsce i faktycznie doszło do przecieku, który z początku może i był niegroźny ale istniała realna obawa, że będzie ona przybierał na sile i każdy odpowiedzialny człowiek przeciwdziałałby takiemu zdarzeniu, co uczynił E. R. i jego teściowa;

- uznania, że celem E. R. i D. D. było zmuszenie J. Ł. do oprowadzenia do swojego domu wody z niezależnego źródła, które nie przebiegałoby przez nieruchomość D. D. i O. R., w sytuacji gdy do awarii doszło 31 maja 2023 r. a J. Ł. poczynił starania o stworzenie nowego niezależnego przyłącza już w styczniu 2023 r.;

- uznania, że E. R. jako mąż O. R. samodzielne podjął decyzję o wycięciu kawałka rury, odcinającej wodę do domu J. Ł., pomimo, że jest brak na to jakichkolwiek dowodów i są to jedynie insynuacje, w szczególności w sytuacji gdy O. R. zeznała, że ona podejmuje decyzje odnośnie jej majątku a E. R. decyduje w sprawach swojego majątku odrębnego;

- uznania, że E. R. samodzielnie podjął decyzje o odcięciu rury, w sytuacji gdy obiektywne zeznania świadka U. W. wskazują na to, że E. R. po uzyskaniu informacji od hydraulika odnośnie wyboru możliwego sposobu naprawy awarii poszedł do swojej teściowej w celu uzyskania od niej decyzji jaki sposób naprawy ma być zastosowany. Gdyby E. R. był osobą decyzyjną to nie konsultowałby z D. D.;

II. zarzut naruszenia art. 191 § 1a k.k., poprzez błędne przyjęcie, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona zarzucanego mu czynu, w sytuacji gdy E. R. podjął działania mające na celu usunięcia zaistniałej awarii, kwestię decyzji odnośnie sposobu usunięcia awarii podjęła jego teściowa a usunięcie kawałka rury dokonał hydraulik, a ponadto nie można uznać winy oskarżonego gdyż jego działania nakierowane były na usunięcie awarii i nie miały na celu zmuszenia J. Ł. do uzyskania innego dostępu do wody bieżącej w szczególności biorąc pod uwagę, iż J. Ł. wystąpił z wnioskiem o przyłączenie jego działki do wodociągu w styczniu 2023 r. a więc na 4 miesiące przed awarią;

III. zarzut naruszenia art. 115 § 2 k.k., poprzez stwierdzenie, że czyn oskarżonego cechuje wyższa niż znikoma społeczna szkodliwość, podczas gdy na podstawie okoliczności konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę wystąpienie przez J. Ł. w styczniu 2023 r. z wnioskiem o wykonanie przyłącza wodociągowego do swojej nieruchomości oraz faktu niemożności korzystania z wody przez kilka godzin tak jak przy każdej awarii wody, Sąd winien był uznać że społeczna szkodliwość czynu jest znikoma.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego jako niezasadna, nie zasługiwała na uwzględnienie.

Po przeanalizowaniu akt postępowania w świetle wniesionego środka odwoławczego i podniesionych w nich zarzutów uznać należało, że Sąd meriti nie dopuścił się uchybień, na jakie wskazuje skarżący. Sąd Rejonowy właściwie ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, stosując się przy tym do wyrażonej w art. 4 k.p.k. zasady obiektywizmu, uwzględniając przy wyrokowaniu wszelkie okoliczności ujawnione na rozprawie, przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego.

Kwestionowanie przez skarżącego prawidłowości oceny materiału dowodowego przyjmuje cechy polemiki, bowiem nie jest ono oparte na zasadnych podstawach, w tym dyrektywach oceny materiału dowodowego, wskazanych w art. 7 k.p.k. Przy argumentowaniu stanowiska Sądu Okręgowego wobec zarzutów dotyczących prawidłowej oceny dowodów na względzie mieć należy, że stopień szczegółowości rozważań Sądu odwoławczego w tym zakresie jest uzależniony od jakości oceny dokonanej przez Sąd I instancji. Jeżeli ocena ta jest wszechstronna, pełna, logiczna i wsparta zasadami doświadczenia życiowego, a więc w pełni odpowiada wymogom nałożonym przez reguły z art. 7 k.p.k., to wówczas Sąd odwoławczy zwolniony jest od drobiazgowego uzasadniania wyroku, co sprowadzałoby się do powtarzania prawidłowych argumentów, które zaważyły na wydaniu zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2024 r. I KK 465/23). W niniejszym postępowaniu Sąd Rejonowy, jak już wspomniano, prawidłowo ocenił materiał dowodowy, lecz także trafnie i wyczerpująco swą ocenę uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, co też zasługiwało na zaaprobowanie. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego związanych z pierwszym zarzutem, stosownym jest przytoczenie judykatu Sądu Apelacyjnego w Poznaniu, który to podkreślił, że nie wolno a priori oceniać jako niewiarygodnych zeznań pokrzywdzonego, choćby był zainteresowany wynikiem postępowania. Tak samo nie należy oceniać zeznań świadków -powiązanych osobiście z pokrzywdzonym - istotą oceny dowodów jest bowiem ich treść, a nie pochodzenie (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 11 lipca 2013 r. II AKa 81/13). W przedmiotowej sytuacji kluczowy materiał dowodowy pochodzi zwłaszcza z depozycji oskarżyciela posiłkowego oraz członków jego rodziny, natomiast dowodami im przeciwnymi są depozycje oskarżonego i również członków jego rodziny, a tym samym interes prywatny występuje po obydwu stronach sąsiedzkiego konfliktu, który ma istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie. Do oceny tego materiału dowodowego należało zatem przystąpić z należytą ostrożnością, mieć na względzie jego całokształt, wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego oraz całościowy kontekst sytuacyjny zaistniałego zdarzenia, co też Sąd Rejonowy uczynił.

Niekwestionowaną w sprawie okolicznością jest istnienie konfliktu sąsiedzkiego pomiędzy stronami, a dotyczącego m.in. użytkowania przyłącza wody, znajdującego się na nieruchomości należącej do O. R. (żony oskarżonego) i D. D. (teściowej oskarżonego). Zauważyć należy, że już pod koniec 2022 r. oskarżyciel posiłkowy został zawiadomiony przez pełnomocnika żony oskarżonego o odcięciu przedmiotowego przyłącza, co skutkowało wystąpieniem oskarżyciela posiłkowego do Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z wnioskiem o stwierdzenie zasiedzenia służebności gruntowej związanej z przyłączem wody i udzielenie zabezpieczenia w tym zakresie. Oskarżyciel posiłkowy nie działał zatem z własnej chęci, a jego wniosek był spowodowany groźbą pozbawienia dostępu do bieżącej wody. W podobny sposób należało ocenić fakt wykonania nowego przyłącza, którego bezpośrednią przyczyną był konflikt pomiędzy stronami i inkryminowane zdarzenie. Analizując intencje oskarżonego nie sposób pominąć te zdarzenia, będące ze sobą w łączności przyczynowo-skutkowej na tle tego silnego konfliktu, uzewnętrznianego także poprzez zachowanie oskarżonego chociażby w toku rozprawy apelacyjnej. W tym kontekście, rzekome kierowanie się przez oskarżonego, jak również przez D. D. obiektywnymi względami przy wyborze sposobu naprawy awarii, do której w dniu 31 maja 2023 r. doszło, jawi się jako niewiarygodne. Powoływanie się na wybór całkowitego odcięcia doprowadzenia wody do domu mieszkalnego zajmowanego przez J. Ł. i W. Ł. jako najwłaściwszego sposobu naprawy przecieku i ochrony swego interesu związanego z zapobieżeniem potencjalnej, przyszłej i poważniejszej awarii na szkodę oskarżonego czy D. D., ma wpisywać się jedynie w przyjętą linię obrony, gdyż oparte jest na bezpodstawnym twierdzeniu o konieczności zapobieżenia takiej szkodzie, która równie dobrze mogłaby w ogóle nie nastąpić, a już pewnością nie przy możliwym, prostym usunięciu przyczyn wycieku, zaś odcięcie dostępu do bieżącej wody było działaniem przemyślanym i realnie, w istotny sposób utrudniającym korzystanie z zamieszkiwanego domu już od chwili jego dokonania, przy tym bez poinformowania o tak zasadniczej przecież niedogodności sąsiadów. Dla Sądu Okręgowego nie budzi także wątpliwości ocena materiału dowodowego, który doprowadził do uznania, że oskarżony był osobą współdecydującą o odcięciu doprowadzenia wody do domu zamieszkiwanego przez J. Ł. i W. Ł.. Jak słusznie zauważył Sąd Rejonowy, oskarżony w swych wyjaśnieniach podkreślał fakt czynienia nakładów na nieruchomość, toteż wysoce nielogicznym byłoby rezygnowanie przez niego z możliwości współdecydowania w tak istotnych kwestiach, jak sposób naprawy czy rzekomego zapobieżenia przyszłej „poważnej awarii”, zwłaszcza jeśli wyjaśniając używał wielokrotnie liczby mnogiej opisując kwestie związane z zarządzaniem domem, jak m.in. planowanie remontu przyłącza, co świadczy, że miał realny wpływ na podejmowanie nawet znaczących decyzji związanych z zamieszkiwaną nieruchomością, a nie tylko tak błahych, jak wymiana fragmentu rurki. Zresztą skarżący pozostaje niekonsekwentny przy forsowaniu swego stanowiska poprzez formułowane zarzuty, bowiem z jednej strony kwestionując współdecyzyjność oskarżonego, jednocześnie w zarzucie, w którym to skarżący próbował dowieść zasadności wybrania sposobu naprawy awarii celem przeciwdziałania przyszłemu przeciekowi, co uczyniłby „każdy odpowiedzialny człowiek” wskazał, że uczynił to E. R. i jego teściowa (k. 498). Wywnioskować zatem należało, że kwestionowanie współdecyzyjności oskarżonego w omawianym zakresie jest uzależnione od potrzeb przyjętej linii obrony, a tym samym niewiarygodne, na co wskazują także pozostałe przytaczane słusznie przez Sąd Rejonowy okoliczności. Wbrew twierdzeniom skarżącego, po dokonaniu ich prawidłowej oceny, nie przeczą stanowisku Sądu I instancji zeznania hydraulika U. W., a wręcz przeciwnie, zeznania tego obiektywnego świadka wskazują na sprawstwo oskarżonego, bowiem świadek konsekwentnie wypowiadał się co do tego, że to oskarżony był jego zleceniodawcą, że od początku oskarżony miał w intencji przecięcie i zaślepienie rurki (k. 31v), choć naprawa wycieku była możliwa i to od ręki. Fakt ten świadczy o tym, że oskarżony nie rozważał innego możliwego sposobu naprawy awarii, tylko z góry przyjął, że chce odciąć dopływ wody do domu oskarżyciela posiłkowego pod pretekstem zaistnienia awarii. Ustalenie, że oskarżony konsultował tę decyzję z D. D., ma wydźwięk w opisie czynu i nie zwalnia z odpowiedzialności oskarżonego w ramach przypisanego mu występku.

Wykazując niezasadność podniesionych zarzutów, ustosunkowując się do zarzutu obrazy przepisów prawa materialnego, tj. art. 191 § 1a k.k., oprócz okoliczności już opisanych powyżej, które przemawiały za słusznością stwierdzenia realizacji znamion tegoż czynu w zachowaniu oskarżonego przypomnieć trzeba, że na przełomie 2022 r. i 2023 r. oskarżyciel posiłkowy wystąpił do Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z wnioskiem o stwierdzenie zasiedzenia służebności gruntowej związanej z przyłączem wody i udzielenie zabezpieczenia w tym zakresie, co świadczy o tym, że nie był zainteresowany wówczas wykonaniem nowego przyłącza, ale zabezpieczeniem się przed pozbawieniem go dostępu do wody przez oskarżonego (czy formalnie przez właścicieli nieruchomości władnącej), przy czym jak logicznie wskazywał, wiązało się to z koniecznością poniesienia wysokich kosztów, a ponadto z tym, że dotychczas nie było problemów z użytkowaniem obecnego przyłącza. W związku z tym to wskutek działania oskarżonego oraz D. D. oskarżyciel posiłkowy został de facto zmuszony do uzyskania dostępu do wody bieżącej z pominięciem przyłącza wodociągowego biegnącego przez nieruchomość należącą do żony i teściowej oskarżonego, o co oskarżony zabiegał już wcześniej. Inkryminowane działanie niosło ze sobą też istotne utrudnienie dla J. Ł. i W. Ł., bowiem nawet jeśli uzyskali oni dostęp do wody już po kilku godzinach, korzystając z tymczasowego jej udostępnienia przez sąsiadkę, to korzystanie w taki sposób z bieżącej wody aż do października 2023 r. niewątpliwie omawianą przesłankę spełnia. Zwrócić uwagę w tym zakresie należy na to, że dostęp do bieżącej wody nie był ciągły, bowiem dopływ był okresowo odcinany w związku z wyjazdami sąsiadki, natomiast jak wiarygodnie zeznawał m.in. syn oskarżyciela posiłkowego R. Ł., w związku z wykorzystywaniem tymczasowego przyłącza nie było możliwości bezpośredniego doprowadzenia bieżącej wody do budynku gospodarczego, który był wykorzystywany jako zakład stolarski (k. 457v). Oskarżyciel posiłkowy potwierdził tę okoliczność wskazując, że do budynku wodę trzeba było nosić wiadrami (k. 443v).

Rozważone powyżej kwestie świadczą jednocześnie o bezzasadności zarzutu skarżącego, związanego z przedstawianą przez niego tezą co do znikomości stopnia społecznej szkodliwości czynu. O ile zgodzić się można z tym, że dostęp do bieżącej wody był całkowicie uniemożliwiony J. Ł. i W. Ł. jedynie przez kilka godzin, to wykonanie nowego stałego przyłącza miało miejsce dopiero w październiku 2023 r. i wiązało się z koniecznością poniesienia stosunkowo wysokich nakładów pieniężnych. Przez ten czas pokrzywdzeni działając z własnej inicjatywy musieli korzystać z pomocy sąsiadki, która zgodziła się udostępnić im tymczasowo przyłącze do sieci wodociągowej, toteż wiązało się to m.in. z przerwami w dostępie do wody, wynikającymi z dłuższych nieobecności sąsiadki w domu czy koniecznością noszenia wody wiadrami do budynku gospodarczego, w którym syn oskarżyciela posiłkowego prowadził zakład stolarski. Z pola widzenia nie można tracić także tego, że inkryminowane zdarzenie jest nacechowane złośliwym działaniem oskarżonego i jest jednym z przejawów wspomnianego już konfliktu sąsiedzkiego, przy czym oskarżony pozostał bezkrytyczny wobec swego zachowania, usiłując je nawet w sądzie relatywizować. Omówione dotychczas okoliczności, jak i te wskazane przez Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jednoznacznie prowadzą do wniosku, że stanowisko skarżącego w rozważanym zarzucie jest chybione i bezpodstawne, toteż nie zasługiwało na uwzględnienie.

Wniosek

Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego E. R..

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z uwagi na niezasadność podniesionych zarzutów, wniosek apelacyjny nie podlegał uwzględnieniu.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok w całości.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Apelacja obrońcy oskarżonego jako niezasadna, nie podlegała uwzględnieniu. Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II, III.

W związku z nieuwzględnieniem wniesionej przez obrońcę oskarżonego apelacji, Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. zasądził od E. R. na rzecz Skarbu Państwa 80 zł kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, zgodnie ze stawkami wskazanymi w art. 8 w zw. z art. 7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych i § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

Ponadto, z uwagi na to, że oskarżyciel posiłkowy w toku postępowania odwoławczego był reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, mając na względzie treść art. 616 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 627 k.p.k. i art. 634 k.p.k., zasadnym było zasądzenie z tego tytułu od E. R. na rzecz J. Ł. 840 zł, przy czym orzeczona kwota stanowi kwotę minimalną, o jakiej mowa w § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok w całości

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana