Wyrok z 21 maja 2026, sygn. VII Ka 202/26

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VII Ka 202/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 2 grudnia 2025 roku, w sprawie II K 126/25

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☒ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐co do winy

☒co do kary

☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Apelacja pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego L. F.:

1. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczonej wobec oskarżonego kary poprzez bezpodstawne przyjęcie, że wobec oskarżonego N. L. występuje pozytywna prognoza kryminologiczna i że w związku z tym nie wymaga on resocjalizacji w warunkach zakładu karnego, co w konsekwencji spowodowało orzeczenie wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności wymiarze 1 roku z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat, która to kara jest rażąco niewspółmiernie łagodna i nie uwzględnia celów kary określonych w art. 53 kk, bowiem Sąd Rejonowy nie uwzględnił przy jej wymiarze w należyty i właściwy sposób istotnych okoliczności obciążających, dotyczących charakteru popełnionego przez niego czynu, podczas gdy nadanie właściwego znaczenia tym okolicznościom powinno skutkować ustaleniem, że prognoza społeczno-kryminologiczna dotycząca oskarżonego N. L. jest negatywna i wymaga on resocjalizacji w warunkach zakładu karnego i w konsekwencji orzeczeniem wobec oskarżonego bezwzględnej kary pozbawienia wolności, gdyż tylko tego rodzaju kara jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu i spełni swoje cele, o których mowa w art. 53 kk,

2. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczonego wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych poprzez bezpodstawne przyjęcie, że wobec oskarżonego N. L. wystarczające będzie orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, podczas gdy stopień społecznej szkodliwości czynu, wysoki stopień zawinienia oskarżonego, okoliczności popełnienia czynu, cele zapobiegawcze oraz wychowawcze środka karnego, uprzednie wręcz uporczywe popełnianie wykroczeń przez oskarżonego oraz zachowanie oskarżonego przed i po zdarzeniu przemawiają za uznaniem, że orzeczony zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat jest rażąco zaniżony i łagodny, a wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych winien obejmować co najmniej okres 10 lat,

3. rażącej niewspółmierności orzeczonej kary i środka karnego, przejawiającej się orzeczeniem kary w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności w zawieszeniu na okres 3 lat oraz orzeczeniem środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych jedynie na okres 3 lat, pomimo tego, że prawidłowo uwzględnione zasady wymiaru kary i środków karnych winny prowadzić do wniosku, że w okolicznościach sprawy odpowiednie będzie orzeczenie bezwzględnej kary pozbawienia wolności w wymiarze 4 lat - bez warunkowego jej zawieszenia oraz zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 10 lat,

4. naruszenia art. 438 pkt 4 kpk poprzez orzeczenie wobec oskarżonego niewspółmiernie łagodnej kary w postaci 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres 3 lat próby i niewspółmiernie łagodnego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, które nie uwzględniają istotnych okoliczności mających wpływ na rodzaj i wymiar kary, środków

karnych tj. sposobu działania oskarżonego, zachowania sprawcy przed popełnieniem czynu zabronionego oraz po jego popełnieniu, stopnia społecznej szkodliwości czynu, rodzaju i stopnia obowiązków naruszonych przez oskarżonego i w konsekwencji orzeczenie kary i środka karnego rażąco niewspółmiernie łagodnych,

5. naruszenia art 438 pkt 4 kpk poprzez orzeczenie przez Sąd I instancji kary i środka karnego rażąco niewspółmiernie łagodnych, co jest wynikiem nienależytego, niewłaściwego uwzględnienia określonych okoliczności obciążających oskarżonego, a mających wpływ na wymiar kary i wymiar zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych tj. w szczególności błędnego przyjęcia przez Sąd, że oskarżony wyraził szczery żal i poczucie winy po wypadku, błędnego uwzględnienia przez Sąd, że organizacja ruchu w okolicy miejsca zdarzenia obniża winę oskarżonego, błędnego uwzględnienia przez Sąd przy wymiarze kary i środków karnych, że oskarżony jest osobą niekaraną, a nieumyślność czynu obniża znacząco stopień winy, nieprawidłowego pominięcia przez Sąd rozmiaru szkody powstałej na skutek popełnienia czynu zabronionego przez oskarżonego (tragiczna śmierć siostry oskarżyciela posiłkowego będącej oparciem całej rodziny) oraz nadania nadmiernej wagi okoliczności uprzedniej niekaralności oskarżonego za przestępstwa (z pominięciem, że karany był za liczne wykroczenia), a nadto błędnej analizy dotychczasowego trybu życia - co w konsekwencji doprowadziło do orzeczenia kary i środka karnego rażąco niewspółmiernie łagodnych.

Apelacja obrońcy oskarżonego N. L.:

rażącej niewspółmierności orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat (trzech) lat, polegającej na niezasadnym zastosowaniu tego środka, podczas gdy prawidłowa ocena okoliczności sprawy, w szczególności stopnia winy, społecznej szkodliwości czynu oraz dotychczasowej postawy życiowej oskarżonego prowadzi do wniosku, iż dla osiągnięcia celów zapobiegawczych i wychowawczych nie jest konieczne eliminowanie oskarżonego z ruchu drogowego, a wystarczające byłoby poprzestanie na karze zasadniczej.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Jedynie zarzuty apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego kwestionujące współmierność wymierzonej kary pozbawienia wolności zyskały przychylność sądu odwoławczego, przy czym – co należy podkreślić – nie w całym zakresie wspierającej je argumentacji. Chodzi w szczególności o wynikające z nich oczekiwanie wymierzenia kary w średniej granicy ustawowego zagrożenia, co miałoby wynikać z oczekiwanej przez autorkę apelacji reformacji oceny stopnia naruszenia zasad bezpieczeństwa, jak też stopnia społecznej szkodliwości czynu w kontekście nieodwracalności skutku. Częściowe uwzględnienie zarzutów apelacji w tym zakresie osłabiło siłę zarzutu rażącej niewspółmierności orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, skoro podwyższenie wymiaru kary uczyniło ją bezwarunkową, wydłużając tym samym w przestrzeni czasu trwanie środka karnego określonego w zaskarżonym wyroku. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut apelacji obrońcy ograniczony li tylko do wymiaru orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Przeciwwagę dla uwzględnienia zarzutu tej apelacji stanowiło uwzględnienie zarzutów apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego. Ponieważ sąd odwoławczy uwzględnił zarzut rażącej niewspółmierności orzeczenia o karze w zakresie, w jakim jej wymiar pozwalał na rozważenie dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia jej wykonania, odpadła potrzeba spojrzenia na sprawcę w kontekście prognozy kryminologicznej. Wymiar kary prawomocnie orzeczonej kwestię tę zamknął definitywnie.

W analizowanym przypadku pamiętać trzeba, iż to stopień społecznej szkodliwości czynu winien mieć decydujące znaczenie dla określenia orzekanych wobec sprawcy dolegliwości w zakresie szeroko rozumianego rozstrzygnięcia o karze, a limitowany jest on głównie stopniem zawinienia oskarżonego oraz skutku. W tym kontekście odnotować należy wyjątkowe nagromadzenie okoliczności dotyczących przedmiotowego czynu, wskazujących na jego wysoki stopień społecznej szkodliwości, jak również wysoki poziom zawinienia oskarżonego, w świetle których zaskarżone rozstrzygnięcie ocenić należy jako niewspółmiernie łagodne, nieodzwierciedlające bowiem dostatecznie okoliczności zachowania oskarżonego. Zarówno od strony rodzaju i charakteru naruszonego dobra (życie ludzkie), rozmiaru wyrządzonej szkody (śmierć jednej z pokrzywdzonych), wagi naruszonych przez oskarżonego nałożonych przepisami prawa o ruchu drogowego reguł ostrożności, nie można mieć in concreto wątpliwości, że charakteryzują one konkretny czyn, w ustalonych dlań okolicznościach, znacznie społecznie szkodliwym. Pamiętając o tym, że nie zakwestionowano w apelacji skierowanej na niekorzyść oskarżonego stopnia winy w zakresie naruszenia przepisów prawa o ruchu drogowym, zgodzić się należy z apelacją pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, że sąd a quo nie doszacował znaczenia dokonanych ustaleń w kontekście dyrektywy zawartej w art. 53 § 1 kk, jakby zapominając, że wzgląd na sprawcę nie może zamknąć przestrzeni dla ofiary, wyeliminowania jej ze świata żywych, cierpienia jej bliskich, którzy bezpowrotnie utracili najcenniejszą wartość życia. Ofiary, której oskarżony nie dał żadnych szans na podjęcie jakiejkolwiek reakcji na stworzone przez siebie zagrożenie o najwyższym w ramach nieumyślności stopniu naruszenia zasad bezpieczeństwa.

W konkretnym przypadku oskarżony naruszył jedną z elementarnych zasad obowiązujących w ruchu drogowym, mianowicie nie obserwował przedpola pojazdu, do czego zobowiązany jest każdy kierowca przez cały czas prowadzenia samochodu. Nieuwaga i gapiostwo spowodowały nieodwracalne skutki w postaci śmierci młodej kobiety, co bez wątpienia nie może zniknąć z pola widzenia przy ustalaniu stopnia winy oskarżonego oraz stopnia społecznej szkodliwości czynu. .

Zdaniem Sądu odwoławczego takie okoliczności jak nieumyślność naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, organizacja ruchu na samym skrzyżowaniu oraz odcinku go poprzedzającym, uprzednia niekaralność oskarżonego, przyznanie się i wyrażenie skruchy, nie mogły przemawiać za przyjęciem możliwości orzeczenia kary otwierającej drogę do analizy możliwości zastosowania probacji.

Jak zasadnie zauważył bowiem pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej, in concreto zaszedł tragiczny, nieodwracalny skutek w postaci śmierci pokrzywdzonej. Ponadto pomimo trafnie przypisanej nieumyślności, bez wątpienia oskarżony istotnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, albowiem z faktycznie nieustalonych przyczyn, poruszając się nieznaną sobie drogą, co obligowało go tym bardziej do zachowania szczególnej ostrożności, a której to ukształtowanie faktycznie nie utrudniało obserwowania pobocza i znajdujących się tam znaków, zbliżając się do skrzyżowania z drogą z pierwszeństwem przejazdu, zlekceważył znaki „ustąp pierwszeństwa” oraz „stop” i bez podjęcia żadnych manewrów w postaci zatrzymania pojazdu czy nawet ograniczenia jego prędkości śmiertelnie potrącił pokrzywdzoną na skutek bezrefleksyjnego wjazdu na skrzyżowanie i nieustąpienia jej pierwszeństwa przejazdu. Z opinii biegłego wynika jednoznacznie, że oskarżony wjechała na skrzyżowanie nie dając żadnych szans na reakcję motocyklistce, którą ponad wszelką wątpliwość by zauważył, gdyby uruchomił choć część procesów poznawczych, niezbędnych dla spełnienia warunku dostosowania się do zasady szczególnej ostrożności. Jakkolwiek zatem naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym miało charakter nieumyślny, to stopień ich naruszenia był ekstraordynaryjny, najwyższy z możliwych do wyobrażenia.

Właśnie takie ustalenie powodowało, że za celny oceniono zarzut apelacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej kwestionujący nie tylko wymiar orzeczonej kary pozbawienia wolności, ale również warunkowe zawieszenie jej wykonania, przy czym za adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości czynu i winy oskarżonego uznano karę roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności. To właśnie taka kara, z jednej strony uwzględnia cały katalog okoliczności łagodzących odpowiedzialność karną oskarżonego, a z drugiej uwzględnia we właściwym stopniu prawnie chronione interesy pokrzywdzonych, nie licząc motocyklistki, której życia nie da się przywrócić, a która miała przed sobą długą przyszłość, utraconą wskutek rażącego naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym przez oskarżonego.

Sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku co do środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, czego także domagał się pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego, jak również obrońca. Okres 3 lat jest adekwatny do ciężaru gatunkowego przypisanego oskarżonemu przestępstwa, gdy się zauważy, że nie będzie on biegł w trakcie odbywania kary. Jeżeli chodzi o wniosek pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego o orzeczenie tego zakazu na okres 10 lat, to wobec podwyższenia wymiaru kary pozbawienia wolności, wspierająca go argumentacja straciła swoją siłę w stopniu uzasadniającym uznanie wymiaru środka karnego za rażąco niewspółmiernie łagodny. Oznacza to bowiem, biorąc pod uwagę treść przepisu art. 43 § 2a kk, że faktycznie oskarżony będzie wyeliminowany z ruchu drogowego dłużej niż 3 lata.

Zważając natomiast na stopień naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym pozostałe okoliczności podmiotowe, do których odwołuje się z kolei obrońca, stawiając je w opozycji do inkryminowanego zachowania oskarżonego i nie dostrzegając, że nie stoją one z tym zachowaniem w sprzeczności, a jedynie dowodzą, że oskarżony nie wpoił sobie zakresu obowiązków przekładających się na dostosowanie się do zasady szczególnej ostrożności, nieodzownym wydaje się orzeczenie przewidzianego w ustawie zakazu prowadzenia pojazdów, by w tym czasie swoje umiejętności w tym zakresie pogłębił, albowiem bez nabycia takich umiejętności może stwarzać zagrożenie bezpieczeństwa dla innych uczestników ruchu.

Wniosek

Apelacja pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego L. F.:

Zmianę w/w wyroku w zaskarżonym zakresie i orzeczenie w stosunku do oskarżonego kary 4 lat bezwzględnego pozbawienia wolności oraz zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 10 lat. Ponadto o zasądzenie od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie apelacyjne według norm przepisanych.

Apelacja obrońcy oskarżonego N. L.:

Uchylenie wyroku w zaskarżonej części tj. orzekającej wobec N. L. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat. Ponadto o zwolnienie oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Omówione w części analizującej zarzuty apelacyjne.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Sąd nie stwierdził wymagających uwzględnienia z urzędu uchybień z art.439 kpk ani też z art.440 kpk.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 2 grudnia 2025 roku, w sprawie II K 126/25, poza zakresem dokonanej przez sąd odwoławczy zmiany.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Omówione w części analizującej zarzuty apelacyjne.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Podwyższono do roku i 3 miesięcy wymiar wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności, co w konsekwencji spowodowało uchylenie rozstrzygnięć z pkt II i III zaskarżonego wyroku odnoszących się do warunkowego zawieszenia jej wykonania.

Zwięźle o powodach zmiany

Omówione w części analizującej zarzuty apelacyjne.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III

IV

Mając na uwadze sytuację materialną i osobistą oskarżonego na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 634 kpk zwolniono go z obowiązku poniesienia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Oskarżony został obciążony na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 634 kpk wydatkami oskarżyciela posiłkowego na ustanowienie pełnomocnika w kwocie 840 zł.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Apelacja pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego L. F.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 2 grudnia 2025 roku, w sprawie II K 126/25

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐co do winy

☒co do kary

☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

Apelacja obrońcy oskarżonego N. L.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 2 grudnia 2025 roku, w sprawie II K 126/25

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐co do winy

☐co do kary

☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☐zmiana