Wyrok z 26 maja 2026, sygn. II Ka 304/24

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 304/24

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Krośnie z dnia 26 czerwca 2024 r. sygn. akt II K 140/24

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☒ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐co do winy

☐co do kary

☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

zaistnienie związku przyczynowo-skutkowego między zdarzeniem z dnia 13 listopada 2023 r., a amputacją palca pokrzywdzonego U. P. (1)

opinia biegłego lek. med. O. J., fotokopia obuwia U. P. (2) i opis badania RTG palucha lewego z dnia 3 kwietnia 2024 r.

343-351

304-307

2.1.2.2.

doznanie przez pokrzywdzoną O. P. (1) na skutek zdarzenia z dnia 13 listopada 2023 r. ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w rozumieniu art. 156 k.k.

opinia biegłego lek. med. O. J.

343-351

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Opinia sądowo-lekarska lek. med. O. J.

Sąd Odwoławczy w toku postępowania apelacyjnego uwzględnił wniosek dowodowy pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych i dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej na okoliczność destrukcji kostnej paliczka dalszego palucha lewego, progresji zmian chorobowych palucha, skutków wypadku z dnia 13 listopada 2023 r. i ostatecznie amputacji palca oraz wystąpienia związku przyczynowo-skutkowego między zdarzeniem, a amputacją palca U. P. (1), a także z fotokopii obuwia U. P. (2) i opisu badania RTG palucha lewego z dnia 3 kwietnia 2024 r.

Nadto, uwzględniając wniosek dowodowy obrońcy oskarżonej, Sąd Odwoławczy dopuścił także dowód z opinii ww. biegłego na okoliczność odniesionych przez pokrzywdzoną O. P. (1) obrażeń ciała oraz ustalenia, w jakim stopniu obrażenia te naruszyły czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia pokrzywdzonej w związku z wypadkiem drogowym z dnia 13 listopada 2023 r.

Lek med. O. J. specjalista z zakresu medycyny sądowej w opracowanej opinii sądowo-lekarskiej z dnia 18 lutego 2026 r., w zakresie dotyczącym palucha stopy lewej pokrzywdzonego U. P. (2) stwierdził, że zmiany w obrębie palucha mają wygląd typowy dla powikłania długo trwającej cukrzycy w postaci tzw. stopy cukrzycowej (wynik niedokrwienia, objawiający się trudno gojącymi się ranami). Jednocześnie biegły ten podniósł, iż wrastanie paznokcia jest następstwem wrodzonych uwarunkowań anatomicznych i/lub długotrwałym uciskiem palców przez obuwie. Teoretycznie może być ono następstwem niepomyślnie wygojonego urazu, ale musiał by to być rozległy uraz zmiażdżeniowy palca z uszkodzeniem rusztowania kostno-stawowego palca, rozerwaniem i deformacją płytki paznokciowej i otaczających tkanek miękkich. Taki uraz zaburzyłby możliwość chodzenia i nie mógłby zostać „niezauważony” Dokumentacja medyczna U. P. (2) nie zawiera takiego wpisu. Co więcej, pierwszy wpis dotyczący schorzenia palucha stopy lewej datowany jest na 25 lutego 2024 r., kiedy pokrzywdzony zgłosił się z powodu wrastającego paznokcia palucha lewego. Tym samym doznanie urazu palca, którego następstwem byłoby ujawnione po 3 miesiącach wrastanie paznokcia biegły wykluczył, zwłaszcza w kontekście widocznych na zdjęciach stopy przewlekłych zmian chorobowych typowych dla powikłań cukrzycy. Brak jest zatem związku przyczynowo-skutkowego między zdarzeniem z dnia 13 listopada 2023 r., a amputacją palca U. P. (1).

Powyższa opinia zbieżna jest z opinią biegłego lekarza sądowego T. W., który także wykluczył zaistnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy zaistniałym wypadkiem, a amputacją palucha.

Oceny tej nie zmienia przedłożona dokumentacja fotograficzna buta pokrzywdzonego i opis badania RTG palucha lewego z dnia 3 kwietnia 2024 r. Dowody te potwierdzają jedynie fakt przejechania kołem pojazdu przez stopę pokrzywdzonego oraz schorzenia palucha lewego.

Biegły lek. med. O. J., w oparciu o dokumentacje medyczną O. P. (2) uznał, iż skutki doznanych przez nią urazów w związku z wypadkiem w dniu 13 listopada 2023 r. spowodowały naruszenie czynności narządów ciała (układu ruchu oraz skóry i tkanki podskórnej) inny, niż określony w art. 156 § 1 k.k. (trwający dłużej (znacznie) niż dni 7), w rozumieniu art. 157 § 1 k.k. Biegły podkreślił, iż skutki te nie wyczerpują kryteriów przyjętych dla przyjęcia ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, o jakim mowa w art. 156 k.k. Podniósł, iż ciężka choroba długotrwała to choroba będąca jednocześnie ciężką i długotrwałą. Przez ciężkość należy rozumieć obłożność lub stan równoważny, a przez długotrwałość sytuację, gdy schorzenie co prawda rokuje poprawę, ale ciężkie naruszenie funkcji organizmu lub rozstrój zdrowia trwają dłużej niż 6 miesięcy. Przesłanki te nie zachodzą w przypadku skutków urazu doznanego przez pokrzywdzoną. O. P. (2) już w trakcie pierwszego pobytu w szpitalu była „pionizowana”, a oddział rehabilitacji opuściła w dniu 9 stycznia 2024 r. poruszając się samodzielnie z zaleceniem częściowego odciążenia prawej kończyny dolnej poprzez chodzenie z pomocą kuli łokciowej. W przypadku pokrzywdzonej nie można mówić o chorobie realnie zagrażającej życiu, albowiem przez cały okres leczenia nie doszło do konieczności wdrożenia leczenia wspomagającego funkcje życiowe, nie przeprowadzono żadnego zabiegu operacyjnego.

Opinia biegłego O. J. sprzeczna jest, w zakresie dotyczącym skutków urazu i naruszenia czynności narządów ciała pokrzywdzonej, z opinią lekarza sądowego T. W..

Sąd Odwoławczy uznał jednak opinię sądowo-lekarską z dnia 18 lutego 2026 r. opracowaną przez lek. med. O. J. – biegłego z zakresu medycyny sądowej, za w pełni wiarygodną w całości, także w zakresie odnoszącym się do pokrzywdzonej O. P. (2). Opinia ta jest bowiem jednoznaczna, kompletna, odpowiada na wszystkie pytania pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych oraz obrońcy oskarżonej, a wnioski w niej zawarte zostały logicznie umotywowane. W szczególności biegły ten wyjaśnił dlaczego wykluczył u pokrzywdzonej doznanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w rozumieniu art. 156 k.k. Opinia opracowana została przez biegłego właściwej specjalności, będącego lekarzem zajmującym się medycyną sądową, w sytuacji gdy opinia stwierdzająca zaistnienie ww. obrażeń opracowana została przez biegłego będącego jedynie lekarzem sądowym.

Jednocześnie, Sąd Odwoławczy na podstawie art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. oddalił wniosek dowodowy pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych o konfrontację biegłych T. W. i O. J., względnie o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego. Dotychczasowe opinie biegłych są pełne, jasne i dają odpowiedzi na wszystkie stawiane im pytania, zatem wniosek dowodowy zmierza w sposób oczywisty do przedłużenia postępowania. Nadto, pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych do chwili obecnej nie złożył zarzutów do opinii biegłego O. J., tym samym złożony przez niego wniosek dowodowy uznać należy za instrumentalny.

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Obrońca oskarżonej zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonych środków karnych w postaci zakazu prowadzenia pojazdów na okres 3 lat i nawiązki orzeczone względem oskarżonej w wysokości 25.000 zł na rzecz O. P. (1) i 15.000 zł na rzecz U. P. (1), w sytuacji gdy taka kara jest wyjątkowo dolegliwa finansowo względem czynu, jakiego dopuściła się oskarżona popełnionego z winy nieumyślnej, zarówno w zakresie naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym, jak i skutku, pomimo że dla oskarżonej jest to incydentalna sytuacja w jej życiu, kiedy to popełniła czyn zabroniony nieumyślnie przeżywszy przeszło 80 lat, a od ponad 60 lat posiada uprawnienia do kierowania pojazdami i nigdy nie była nawet ukarana mandatem karnym, co przy tak surowej dolegliwości finansowej przekracza stopień jej winy, w szczególności iż jest ona emerytką.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzut jest nieuzasadniony.

Brak jest podstaw do uznania, by orzeczony wobec oskarżonej środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat był surowy, a tym bardziej rażąco surowy.

Orzeczony środek karny w wymiarze 3 lat jest w pełni adekwatny do okoliczności sprawy. Oskarżona na skutek pomyłki w obsługiwaniu mechanizmów sterowania pojazdem wyposażonym w automatyczną skrzynię biegów doprowadziła do poważnego w skutkach wypadku. Będąc w wieku ponad 80 lat życia i ujawniając nieporadność w kierowaniu pojazdem mechanicznym stanowi ona zagrożenie dla innych użytkowników ruchu drogowego oraz pieszych. Orzeczony zakaz pozwoli na uniknięcie ponownego zagrożenia ruchu drogowego z jej strony poprzez wyeliminowanie oskarżonej, jako kierującej w ruchu drogowym. Ustawodawca nie wprowadził w trybie administracyjnym limitu wieku, po upływie którego koniczne jest przeprowadzenie badań lekarskich kierowcy pod kątem jego umiejętności i braku zastrzeżeń do prowadzenia pojazdów. W praktyce, okolicznością skutkującą koniecznością poddania się takim badaniom, jest m.in. popełnienie przestępstwa z art. 177 § 1 k.k.

Także orzeczone od oskarżonej nawiązki na rzecz O. P. (1) w wysokości 25.000 zł oraz U. P. (1) w wysokości 15.000 zł, nie są surowe, a tym bardziej rażąco surowe.

Zgodnie z art. 46 § 1 k.k., w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; przepisów prawa cywilnego o możliwości zasądzenia renty nie stosuje się.

Wg § 2 ww. przepisu, jeżeli orzeczenie obowiązku określonego w § 1 jest znacznie utrudnione, sąd może orzec zamiast tego obowiązku nawiązkę w wysokości do 200 000 złotych na rzecz pokrzywdzonego, a w razie jego śmierci w wyniku popełnionego przez skazanego przestępstwa nawiązkę na rzecz osoby najbliższej, której sytuacja życiowa wskutek śmierci pokrzywdzonego uległa znacznemu pogorszeniu. W razie gdy ustalono więcej niż jedną taką osobę, nawiązki orzeka się na rzecz każdej z nich.

Kształtując wysokość nawiązek Sąd Orzekający uwzględnił zarówno rodzaj doznanych przez pokrzywdzonych obrażeń, ich intensywność, czas ich trwania i wpływ tych obrażeń na dalsze ich życie, jak i sytuację majątkową oskarżonej.

Obrażenia, jakie odniósł U. P. (2), pozwalają na zasądzenie na jego rzecz kwoty 15.000 zł nawiązki. Podobnie, obrażenia, jakich doznała O. P. (2), pomimo zmiany kwalifikacji popełnionego na jej szkodę przestępstwa, w pełni pozwalają na zasadzenie na jej rzecz kwoty 25.000 zł nawiązki. Zmiana kwalifikacji prawnej nie wpłynęła bowiem na zakres cierpień, czy też długotrwałości leczenia oraz skutków wypadku na jej na dalsze życie.

Orzeczone kwoty są w pełni adekwatne do okoliczności niniejszej sprawy, uwzględniają także sytuacje majątkowa oskarżonej, która pobiera emeryturę w wysokości 9.000 zł netto i nie ma nikogo na utrzymaniu.

Wniosek

Obrońca oskarżonej wniósł o:

1) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym (pkt III) oraz zmianę wysokości orzeczonych nawiązek przez orzeczenie nawiązki w kwocie 5.000 zł na rzecz oskarżycielki posiłkowej O. P. (1) (pkt V) i orzeczenie nawiązki w kwocie 5.000 zł na rzecz oskarżyciela posiłkowego U. P. (1);

2) ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

R. o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wniosek obrońcy oskarżonej nie jest uzasadniony.

Wobec nie podzielenia zarzutu rażącej niewspółmierności orzeczonych środków karnych w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat oraz orzeczonych wobec oskarżonej nawiązek na rzecz pokrzywdzonej O. P. (1) w kwocie 25.000 zł oraz na rzecz pokrzywdzonego U. P. (1) w kwocie 15.000 zł, zmiana wyroku w zakresie wskazanym przez obrońcę oskarżonej nie jest możliwa.

Także wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi i instancji do ponownego rozpoznania, jest bezzasadny. Dotychczas bowiem przeprowadzone postępowanie, skorygowane dopuszczonym w postępowaniu apelacyjnym dowodem w postaci opinii biegłego lekarza O. J., nie wymaga dalszego uzupełnienia, a dokonana ocena dowodów nie wymaga całościowej korekty w toku ponownego rozpoznania sprawy.

3.2.

Pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych zarzucił obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj.:

1.  naruszenie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów i ukształtowanie przez Sąd I instancji błędnego przekonania, że wystąpienie problemów zdrowotnych w zakresie palucha stopy lewej U. P. (1), a w konsekwencji konieczność amputacji tej części ciała, nie jest wynikiem zdarzenia z dnia 13 listopada 2023 r., podczas gdy Sąd I instancji całkowicie pominął fakt, że z dokumentacji medycznej wynika, że niektóre ze skutków zdarzenia, m. in. obrzęk kolana czy uszkodzenie palucha stopy lewej, ujawniły się u U. P. (1) dopiero po upływie czasu po zdarzeniu, co w zakresie palca u stopy zostało po raz pierwszy zgłoszone przez U. P. (1) w dniu 29 grudnia 2023 r., kiedy stwierdzono stłuczenie palca stopy bez uszkodzenia paznokcia, zaś dalsze czynności medyczne tj. usunięcie fragmentu paznokcia, który miał wrastać, nie przynosiło oczekiwanego rezultatu, rana się nie goiła i doszło do zakażenia tkanek, co zwróciło uwagę lekarzy podczas wizyty w dniu 3 kwietnia 2024 r., bowiem wtedy zaczęto podejrzewać zapalenie kości, po czym po przeprowadzeniu dodatkowych badań w dniu 15 i 17 kwietnia 2023 r. stwierdzono ropień palucha i destrukcję kostną paliczka, w związku z czym niezbędna okazała się amputacja palca; dodatkowo z dokumentacji medycznej z dnia 21 maja 2024 r. z (...) wynika, że tętno i przepływ krwi w stopie lewej są prawidłowe, co wykluczyło ewentualne problemy z krążeniem krwi w stopie, co więcej z karty informacyjnej pacjenta z (...) w G. wynika, że powodem przyjęcia U. P. (1) jest zapalenie paliczka palucha lewego stopy, ponadto Sąd I instancji zdaje się całkowicie pominąć fakt, że biegły sądowy na rozprawie w dniu 18 czerwca 2024 r. stwierdził, że „teoretycznie w wyniku wypadku drogowego, który jest przedmiotem sprawy, mogło dojść u oskarżyciela posiłkowego do uszkodzenia palucha lewej stopy”, zatem zebrany materiał dowodowy świadczy o nie tylko o możliwości lecz o bezsprzecznym wystąpieniu związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy zdarzeniem, a skutkiem w postaci amputacji palca U. P. (1); a także nieprawidłowe przyjęcie przez Sąd I instancji, że zeznania U. P. (1) w części w jakiej dotyczą palucha stopy lewej nie polegają na prawdzie, pomimo że istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy zdarzeniem a urazem palca, a w konsekwencji jego amputacją; które to okoliczności mają kluczowe znaczenie dla treści orzeczenia;

2.  naruszenie art. 7 i art. 201 k.p.k. poprzez oparcie przez Sąd I instancji ustaleń na niepełnych opiniach wydanych przez biegłego sądowego T. W., bowiem biegły sporządził opinie pisemne i ustną głównie w oparciu o dokumentację medyczną, której analiza została przeprowadzona w sposób wybiórczy, zaś badanie fizykalne U. P. (1) miało miejsce dopiero w dniu 5 czerwca 2024 r., zatem po operacji usunięcia palucha, ponadto biegły na rozprawie w dniu 18 czerwca 2024 r. wydając opinię ustną nie wykluczył możliwości zaistnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy wypadkiem a urazem palca lewego stopy U. P. (1), a w konsekwencji jego amputacji, co zdaje się Sąd I instancji całkowicie pominął, a które to okoliczności mają kluczowe znaczenie dla treści orzeczenia;

3.  naruszenie art. 170 § 1 pkt 2 i 5 kpk poprzez oddalenie wniosku dowodowego pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych złożonego na rozprawie w dniu 9 maja 2024 r. o przesłuchanie w charakterze świadka S. P., w szczególności uznania, że okoliczność, która ma być udowodniona jest już udowodniona zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy, a także że wniosek ten w sposób oczywisty zmierza do przedłużenia postępowania, podczas gdy dowód ten miał istotne znaczenie dla sprawy, bowiem po zdarzeniu z dnia 13 listopada 2023 r. to S. P. sprawował szczególną opiekę nad O. i U. P. (1), polegającą m. in. pomocy O. i U. P. (1) podczas pobytu Wymienionych w szpitalu; pomocy związanej z koniecznością udania się na badania czy wizyty lekarskie, pomocy podczas rekonwalescencji w domu i w czynnościach dnia codziennego (np. poruszania się, sporządzania i spożywania posiłków, czynności toaletowych i fizjologicznych), gdyż wymagał tego stan zdrowia oskarżycieli posiłkowych, zatem świadek S. P. posiada dokładne informacje na temat wpływu tego zdarzenia na oskarżycieli posiłkowych, również na temat stanu zdrowia psychicznego, co wbrew twierdzeniu Sądu I instancji nie wynika bezpośrednio z przedłożonej do sprawy dokumentacji medycznej, zeznań świadków czy też opinii biegłego sądowego, a co ma istotne znaczenie dla ustalenia przez Sąd wszelkich następstw zdarzenia z dnia 13 listopada 2023 r. i uwzględnienia ich podczas rozpoznawania sprawy, a następnie przełożenia wszystkich okoliczności sprawy na treść wyroku, w tym również w zakresie orzeczenia o wysokości środków karnych i kompensacyjnych, co więcej uwzględnienie wniosku o przesłuchanie świadka nie prowadziło w sposób oczywisty do przedłużenia postępowania, bowiem wniosek ten został złożony na pierwszej rozprawie, zaś łącznie w niniejszej sprawie odbyły się tylko trzy terminy rozpraw z czego na drugim terminie Sąd I instancji zamknął przewód sądowy i ostatni termin był przeznaczony wyłączenie na ogłoszenie wyroku.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzut jest oczywiście bezzasadny.

Wbrew stanowisku pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych przeprowadzona w sprawie ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Orzekający nie wykracza poza zakreślone przepisem art. 7 k.p.k. granice swobodnej sędziowskiej oceny, a także nie zawiera istotnych błędów logicznych lub faktycznych oraz nie jest sprzeczna z zasadami doświadczenia życiowego, a tym samym musi korzystać z ochrony zagwarantowanej jego treścią.

Odrzucając zaistnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy wypadkiem z dnia 13 listopada 2023 r., a urazem palca stopy lewej, skutkującym koniecznością jego amputacji, Sąd Rejonowy oparł się na dowodach, którym w sposób uprawniony przyznał walor wiarygodności. Właśnie takie dowody, uzupełnione zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, uznane za wiarygodne, legły u podstaw ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie, co jest oczywiste i w pełni odpowiada treści art. 410 k.p.k. i w żaden sposób nie narusza zasady obiektywizmu z art. 4 k.p.k.

Z dopuszczonej przez Sąd Orzekający opinii ustnej lekarza sądowego T. W., opartej na dokumentacji medycznej U. P. (1) wynika, iż pokrzywdzony operowany był w związku z wrastającym paznokciem, a amputacja palca nastąpił na skutek cukrzycy i zaburzeń krążenia obwodowego. Tym samym biegły ten wykluczył związek przyczynowo-skutkowego pomiędzy wypadkiem, a amputacją palca stopy lewej u pokrzywdzonego.

Co więcej, Sąd Odwoławczy w toku postępowania apelacyjnego dopuścił dowód z opinii lek med. O. J.. Biegły ten w opracowanej opinii, w zakresie dotyczącym palucha stopy lewej pokrzywdzonego U. P. (1) stwierdził, że zmiany w obrębie palucha mają wygląd typowy dla powikłania długo trwającej cukrzycy w postaci tzw. stopy cukrzycowej (wynik niedokrwienia, objawiający się trudno gojącymi się ranami). Jednocześnie biegły ten podniósł, iż wrastanie paznokcia jest następstwem wrodzonych uwarunkowań anatomicznych i/lub długotrwałym uciskiem palców przez obuwie. Teoretycznie może być ono następstwem niepomyślnie wygojonego urazu, ale musiał by to być rozległy uraz zmiażdżeniowy palca z uszkodzeniem rusztowania kostno-stawowego palca, rozerwaniem i deformacją płytki paznokciowej i otaczających tkanek miękkich. Taki uraz zaburzyłby możliwość chodzenia i nie mógłby zostać „niezauważony” Dokumentacja medyczna U. P. (1) nie zawiera takiego wpisu. Nadto, pierwszy wpis dotyczący schorzenia palucha stopy lewej datowany jest na 25 lutego 2024 r., kiedy pokrzywdzony zgłosił się z powodu wrastającego paznokcia palucha lewego. Tym samym doznanie urazu palca, którego następstwem byłoby ujawnione po 3 miesiącach wrastanie paznokcia biegły wykluczył, zwłaszcza w kontekście widocznych na zdjęciach stopy przewlekłych zmian chorobowych typowych dla powikłań cukrzycy.

Opinia lek. med. O. J. potwierdza stanowisko biegłego lekarza sądowego T. W., iż brak jest związku przyczynowo-skutkowego między zdarzeniem z dnia 13 listopada 2023 r., a amputacją palca U. P. (1).

Powyższe opinie są jasne, kategoryczne, odpowiadają na wszystkie podniesione pytania, zaś wynikające z nich wnioski są w logiczny sposób umotywowane, zatem ich wiarygodność nie budzi zastrzeżeń.

Bezzasadny jawi się zarzut obrazy art. 7 i art. 201 k.p.k., mający mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Stosownie do art. 201 k.p.k., jeżeli opinia jest niepełna lub niejasna albo gdy zachodzi sprzeczność w samej opinii lub między różnymi opiniami w tej samej sprawie, można wezwać ponownie tych samych biegłych lub powołać innych.

Uwzględniając wniosek dowodowy pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych Sąd Odwoławczy dopuścił dowód z opinii lek. med. O. J. m.in. na okoliczność zaistnienia lub braku związku przyczynowo skutkowego pomiędzy zaistniałym zdarzeniem, a amputacją palca stopy lewej pokrzywdzonego. Biegły ten nie potwierdził takiego związku, szczegółowo i logicznie motywując swoje stanowisko w tym przedmiocie.

Pomimo zatem powołania nowego biegłego i wydania przez niego opinii w sprawie dopiero na etapie postępowania apelacyjnego, brak było podstaw do zmiany zapadłego wyroku w kierunku żądanym przez pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych.

Chybiony jest także zarzut obrazy art. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego o przesłuchanie świadka S. P..

Stosownie do ww. przepisu, wniosek dowodowy podlega oddaleniu, jeżeli okoliczność, która ma być udowodniona, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy albo jest już udowodniona zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy, bądź wniosek dowodowy w sposób oczywisty zmierza do przedłużenia postępowania.

Pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych wniósł o dopuszczenie dowodu z zeznań ww. świadka na okoliczność stanu zdrowia pokrzywdzonych po wypadku, aktualnego stanu zdrowia oraz rokowań na przyszłość, koniecznej pomocy pokrzywdzonym w codziennym życiu oraz kontaktu oskarżonej w formie pisemnej z pokrzywdzonymi za pośrednictwem ich pełnomocnika.

Tymczasem, wszystkie kwestie związane ze stanem zdrowia pokrzywdzonych oraz skutkami doznanych przez nich obrażeń ciała i rozstroju zdrowia udowodnione zostały zeznaniami pokrzywdzonych, dokumentacją medyczną z ich leczenia, zgodnie ze stanowiskiem pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych. Tym samym wniosek dowodowy prawidłowo Sąd Orzekający oddalił, skoro okoliczność, która ma być udowodniona, jest już udowodniona zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy.

Nadto, w aktach sprawy złożone są pisma obrońcy oskarżonej do pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych oraz fotokopia pisma oskarżonej do pokrzywdzonych, dokumentujące fakt kontaktowania się oskarżonej z pokrzywdzonymi. Tym samym wniosek dowodowy o przesłuchanie świadka na okoliczność kontaktu oskarżonej z pokrzywdzonymi w formie pisemnej w sposób oczywisty zmierzał do przedłużenia postępowania.

3.3.

Pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, przyjęty za podstawę wyroku, mający wpływ na treść orzeczenia, będący następstwem naruszeń przepisów postępowania wskazanych powyżej, polegający na nieprawidłowym przyjęciu, że amputacja palucha lewej stopy U. P. (1) nie pozostawała w związku przyczynowym z wypadkiem z dnia 13 listopada 2023 r., podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że do urazu palca, a w konsekwencji jego amputacji doszło w wyniku ww. zdarzenia

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzut jest bezzasadny, w stopniu oczywistym.

Konsekwencją bowiem prawidłowej oceny zebranych w sprawie dowodów są właściwe ustalenia faktyczne.

Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego (tak Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 października 2023 r., sygn. akt VIII AKa 205/23, publik. w Lex nr 3664224).

Tymczasem, podniesiony przez pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych zarzut błędu w ustaleniach faktycznych w istocie ogranicza się wyłącznie do bezzasadnej polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu Orzekającego.

Lansując bowiem tezę o mającym mieć miejsce związku przyczynowo skutkowym pomiędzy zaistniałym w dniu 13 listopada 2023 r. wypadkiem drogowym i doznanymi przez pokrzywdzonego U. P. (1) obrażeniami ciała i rozstroju zdrowia, a amputacją palucha lewej stopy pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych bezskutecznie usiłuje podważyć wiarygodność ustnej opinii biegłego lekarza sądowego T. W., który wykluczył zaistnienie takiego związku przyczynowo-skutkowego.

Co więcej, także dopuszczona w postepowaniu apelacyjnym opinia lek. O. J. pozostaje zbieżna z opinią ustna biegłego lekarza sądowego T. W..

Lek med. O. J. w opracowanej opinii sądowo-lekarskiej z dnia 18 lutego 2026 r., w zakresie dotyczącym palucha stopy lewej pokrzywdzonego U. P. (1) stwierdził, że zmiany w obrębie palucha mają wygląd typowy dla powikłania długo trwającej cukrzycy w postaci tzw. stopy cukrzycowej (wynik niedokrwienia, objawiający się trudno gojącymi się ranami). Jednocześnie biegły ten podniósł, iż wrastanie paznokcia jest następstwem wrodzonych uwarunkowań anatomicznych i/lub długotrwałym uciskiem palców przez obuwie. Teoretycznie może być ono następstwem niepomyślnie wygojonego urazu, ale musiał by to0 być rozległy uraz zmiażdżeniowy palca z uszkodzeniem rusztowania kostno-stawowego palca, rozerwaniem i deformacją płytki paznokciowej i otaczających tkanek miękkich. Taki uraz zaburzyłby możliwość chodzenia i nie mógłby zostać „niezauważony” Dokumentacja medyczna U. P. (1) nie zawiera takiego wpisu. Co więcej, pierwszy wpis dotyczący schorzenia palucha stopy lewej datowany jest na 25 lutego 2024 r., kiedy pokrzywdzony zgłosił się z powodu wrastającego paznokcia palucha lewego. Tym samym doznanie urazu palca, którego następstwem byłoby ujawnione po 3 miesiącach wrastanie paznokcia biegły wykluczył, zwłaszcza w kontekście widocznych na zdjęciach stopy przewlekłych zmian chorobowych typowych dla powikłań cukrzycy. Brak jest zatem związku przyczynowo-skutkowego między zdarzeniem z dnia 13 listopada 2023 r., a amputacją palca U. P. (1).

3.4.

Pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych zarzucił rażącą niewspółmierność środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 (trzech) lat, bowiem z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że oskarżona X. N. (1) w sposób nieprawidłowy zastosowała mechanizm sterowania pojazdu, a pomimo tego nie podjęła żadnych czynności żeby zatrzymać samochód, który był w ruchu wskutek błędu oskarżonej, zatem istnieje uzasadniona obawa, że oskarżona nie posiada umiejętności koniecznych do prowadzenia pojazdów i stanowi tym sposobem zagrożenie dla innych użytkowników ruchu drogowego, a także rażącej niewspółmierności orzeczonej nawiązki zasądzonej od oskarżonej na rzecz oskarżycielki posiłkowej O. P. (1) w kwocie 25.000,00 zł oraz nawiązki zasądzonej od oskarżonej na rzecz oskarżyciela posiłkowego U. P. (1) w kwocie 15.000,00 zł, bowiem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w wyniku zdarzenia z dnia 13 listopada 2023 r. oskarżyciele posiłkowi doznali uszczerbku na zdrowiu, którego skutki są daleko idące jak choćby w postaci poniesienia kosztów leczenia i dostosowania domu poprzez zainstalowanie infrastruktury ułatwiającej poruszanie się oskarżycieli posiłkowych, wydania orzeczenia o niepełnosprawności, kalectwa, zaburzeń psychicznych, diametralnej zmiany dotychczasowego życia, konieczności zrezygnowania z pasji i aktywności przez O. i U. P. (1), zatem orzeczone kwoty nawiązki w wysokości 15.000 zł i 25.000 zł są niewspółmierne do skutków zdarzenia i krzywdy jakiej doświadczyli w wyniku zdarzenia z dnia 13 listopada 2023 r. O. i U. P. (1).

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Także zarzut rażąco niewspółmiernie łagodnego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat oraz niewspółmiernie łagodnych zawiązek na rzecz U. P. (1) w kwocie 15.000 zł oraz na rzecz O. P. (1) w kwocie 25.000 zł, nie jest uzasadniony.

Orzekając wobec oskarżonej zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat Sąd uwzględnił zarówno skutki wypadku, jakich doznali pokrzywdzeni, jak i zagrożenie ze strony oskarżonej dla innych użytkowników dróg wynikające z jej nieporadności, która doprowadziła do błędnego posługiwania się mechanizmami sterowania pojazdu wyposażonego w automatyczną skrzynie biegów. Pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych nie podniósł żadnej okoliczności wskazującej na potrzebę surowszej reakcji prawno-karnej wobec oskarżonej, która zostałaby pominięta przez Sąd Orzekający.

Podobnie, także orzeczone przez Sąd Orzekający wobec oskarżonej nawiązki na rzecz pokrzywdzonych oraz ich wysokość, są adekwatne do okoliczności niniejszej sprawy.

Stosownie do art. 46 § 1 k.k., w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; przepisów prawa cywilnego o możliwości zasądzenia renty nie stosuje się.

Wg § 2 ww. przepisu, jeżeli orzeczenie obowiązku określonego w § 1 jest znacznie utrudnione, sąd może orzec zamiast tego obowiązku nawiązkę w wysokości do 200 000 złotych na rzecz pokrzywdzonego, a w razie jego śmierci w wyniku popełnionego przez skazanego przestępstwa nawiązkę na rzecz osoby najbliższej, której sytuacja życiowa wskutek śmierci pokrzywdzonego uległa znacznemu pogorszeniu. W razie gdy ustalono więcej niż jedną taką osobę, nawiązki orzeka się na rzecz każdej z nich.

Kształtując wysokość nawiązek Sąd Orzekający uwzględnił zarówno rodzaj doznanych przez pokrzywdzonych obrażeń, ich intensywność, czas ich trwania i wpływ tych obrażeń na dalsze ich życie, jak i sytuację majątkową oskarżonej.

Korzystając z dyspozycji ww. przepisu Sąd orzekł od oskarżonej X. N. (1) na rzecz pokrzywdzonej O. P. (1) nawiązkę w kwocie 25.000 zł, a na rzecz pokrzywdzonego U. P. (1) nawiązkę w kwocie 15.000 zł. Zasądzona na etapie postępowania karnego nawiązki są odpowiednie. Rekompensują one częściowo cierpienia psychiczne i fizyczne pokrzywdzonych oraz uwzględniają obrażenia doznane przez pokrzywdzonych. Zmiana kwalifikacji prawnej odnośnie przestępstwa popełnionego na szkodę O. P. (1) nie wpłynęła na zakres cierpień, czy też długotrwałości leczenia oraz skutków wypadku na jej na dalsze życie.

Orzeczone kwoty są w pełni adekwatne do okoliczności niniejszej sprawy, uwzględniają także sytuacje majątkowa oskarżonej, która pobiera emeryturę w wysokości 9.000 zł netto i nie ma nikogo na utrzymaniu.

Sąd karny nie jest jednak zobowiązany do prowadzenia postępowania dowodowego poza zakresem aktu oskarżenia w celu ustalenia pełnego zakresu krzywdy ponad to, co można ustalić w postępowaniu rozpoznawczym związanym z wniesionym aktem oskarżenia. Uzupełnienia nawiązek pokrzywdzeni mogą domagać się w postępowaniu cywilnym, zgodnie bowiem z § 3 ww. przepisu, orzeczenie nawiązki nie stoi na przeszkodzie dochodzeniu niezaspokojonej części roszczenia w drodze postępowania cywilnego.

Wniosek

Pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych wniósł o:

1.  zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:

a)  zasądzenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów w ruchu lądowym na okres 5 (pięć) lat (pkt III wyroku);

b)  zasądzenie od oskarżonej X. N. (1) na rzecz oskarżycielki posiłkowej O. P. (1) nawiązki w wysokości 100.000,00 zł (pkt V wyroku);

c)  zasądzenie od oskarżonej X. N. (1) na rzecz oskarżyciela posiłkowego U. P. (1) nawiązki w wysokości 100.000,00 zł (pkt VI wyroku);

2.  uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w Krośnie II Wydział kamy z dnia 26 czerwca 2024 r., sygn. akt II K 140/24 i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wniosek pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych nie jest uzasadniony.

Wobec nie podzielenia zarzutu rażąco niewspółmiernie łagodnych orzeczonych wobec oskarżonej środków karnych w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat oraz orzeczonych wobec oskarżonej nawiązek na rzecz pokrzywdzonej O. P. (3) w kwocie 25.000 zł oraz na rzecz pokrzywdzonego U. P. (2) w kwocie 15.000 zł, zmiana wyroku w zakresie wskazanym przez pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych nie jest możliwa.

Także wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi i instancji do ponownego rozpoznania, jest bezzasadny. Dotychczas bowiem przeprowadzone postępowanie, skorygowane dopuszczonym w postępowaniu apelacyjnym dowodem w postaci opinii biegłego lekarza O. J., nie wymaga dalszego uzupełnienia, a dokonana ocena dowodów nie wymaga całościowej korekty w toku ponownego rozpoznania sprawy.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Sąd odwoławczy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, z wyjątkiem przyjęcia, że obrażenia ciała spowodowane w wyniku wypadku drogowego u pokrzywdzonej O. P. (2) spowodowały naruszenie czynności narządów ciała trwające dłużej niż 7 dni w rozumieniu art. 157 § 1 k.k. i w konsekwencji przyjęcie, iż czyn przypisany oskarżonej X. N. (1) popełniony na szkodę ww. pokrzywdzonej stanowi przestępstwo z art. 177 § 1 k.k.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

W pozostałym zakresie wyrok należało uznać za słuszny i trafny. Ocena dowodów została dokonana przez Sąd pierwszej instancji zgodnie z zasadami wiedzy logiki i doświadczenia życiowego. Sąd uwzględnił całokształt okoliczności zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonych, a uzasadnienie logicznie przekonuje do zajętego stanowiska oraz do poszczególnych rozstrzygnięć.

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Sąd Odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

a)  w czynie przypisanym oskarżonej X. N. (1) w punkcie I wyroku przyjął, że obrażenia ciała spowodowane w wyniku wypadku drogowego u pokrzywdzonej O. P. (1) spowodowały u niej naruszenie czynności narządów ciała trwające dłużej niż 7 dni w rozumieniu art. 157 § 1 k.k.;

b)  przyjął, ze czyn przypisany oskarżonej X. N. (1) w punkcie I wyroku stanowi przestępstwo z art. 177 § 1 k.k.

Zwięźle o powodach zmiany

Konieczność zmiany wyroku w jego pkt I poprzez przyjęcie, że obrażenia ciała pokrzywdzonej O. P. (1) będące skutkiem wypadku drogowego spowodowanego przez oskarżoną X. N. (1), spowodowały u niej naruszenie czynności narządów ciała trwające dłużej niż 7 dni w rozumieniu art. 157 § 1 k.k., a więc nie stanowią ciężkiej długotrwałej choroby w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.k., wynikła z treści opinii lek. med. O. J., dopuszczonej w toku postepowania odwoławczego.

Biegły ten na podstawie dokumentacji medycznej znajdującej się w aktach sprawy stwierdził, iż O. P. (1) w czasie krytycznego zdarzenia doznała: stłuczenia płuc, odmy opłucnowa obustronnej, złamania przedniego odcinka żebra II-go po stronie lewej, złamania żebra V-go i X-go w linii pachowej po stronie lewej, krwiaka podskórnego okolicy czołowej prawej, złamania lewego wyrostka poprzecznego kręgu C4, w jego tylnej części, złamania panewki prawego stawu biodrowego, wieloodłamowego złamania gałęzi dolnej kości łonowej prawej, złamania kości biodrowej lewej przechodzącego na staw krzyżowo-biodrowy. Skutki wymienionych urazów spowodowały naruszenie czynności narządów ciała (układu ruchu oraz skóry i tkanki podskórnej) inny, niż określony w art. 156 § (trwający dłużej (znacznie niż dni 7), w rozumieniu at. 157 § 1 k.k.

Skutki te nie wyczerpują kryteriów przyjętych dla ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.k.

Stosownie do ww. przepisu, penalizacji podlega ten, kto spowodował ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci innego ciężkiego kalectwa, ciężkiej choroby nieuleczalnej lub długotrwałej, choroby realnie zagrażającej życiu, trwałej choroby psychicznej, całkowitej albo znacznej trwałej niezdolności do pracy w zawodzie lub trwałego, istotnego zeszpecenia lub zniekształcenia ciała.

Ciężka choroba długotrwała to choroba będąca jednocześnie ciężką, jak i długotrwałą. Przez ciężką chorobę uznaje się chorobę, która w sposób istotny uniemożliwia lub znacznie ogranicza zwykłe czynności życiowe chorego, przy czym stan ten jest do usunięcia przy stosowaniu dostępnych procedur leczniczych. Ciężka choroba konieczność opieki doraźnej lub całodobowej ze względu na niemożność samodzielnej egzystencji. Choroba ciężka to choroba uniemożliwiająca funkcjonowanie w codziennym życiu ze względu na stan zdrowia.

Natomiast choroba długotrwała to choroba, która nie musi, zgodnie z obowiązującą obecnie regulacją, realnie zagrażać życiu, rokuje ona poprawę, lecz ciężkie naruszenie funkcji organizmu lub rozstrój zdrowia trwają dłużej, niż 6 miesięcy.

Choroba realnie zagrażająca życiu to choroba, która w konkretnym przypadku stwarza poważne zagrożenie dla życia pokrzywdzonego.

W realiach niniejszej sprawy takie przesłanki po stronie O. P. (1) nie zachodzą. Pokrzywdzona bowiem już w trakcie pierwszego pobytu w szpitalu była „pionizowana”, a oddział rehabilitacji opuściła w dniu 9 stycznia 2024 r. poruszając się samodzielnie z zaleceniem częściowego odciążania prawej kończyny dolnej poprzez chodzenie z pomocą kuli łokciowej.

Nie można także mówić o chorobie realnie zagrażającej życiu, albowiem przez cały okres leczenia pokrzywdzonej nie doszło do konieczności wdrożenia leczenia wspomagającego funkcje życiowe, nie przeprowadzono żadnego zabiegu operacyjnego.

W związku z koniecznością przyjęcia, w miejsce ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.k., skutków obrażeń ciała spowodowanych u pokrzywdzonej wypadkiem drogowym, w postaci naruszenia czynności narządów ciała trwających dłużej niż 7 dni w rozumieniu art. 157 § 1 k.k., należało zmienić także kwalifikację prawną przypisanego oskarżonej X. N. (1) przestępstwa w pkt I wyroku, jako przestępstwa z art. 177 § 1 k.k.

Stosownie do ww. przepisu, penalizacji podlega ten, kto naruszając, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, powoduje nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba odniosła obrażenia ciała określone w art. 157 § 1 k.k.

Orzeczenie powyższe znajduje uzasadnienie w przepisie art. 440 k.p.k. i w tym zakresie Sąd Odwoławczy był obowiązany uwzględnić kwestie powyższe z urzędu.

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

Sąd odwoławczy na podstawie art. 633 k.p.k. w zw. z art. 636 § 2 k.p.k. zasądził od oskarżonej X. N. (1) oraz od oskarżycieli posiłkowych O. P. (1) i U. P. (1) koszty procesu za postępowanie odwoławcze w częściach równych, a nadto na podstawie art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t. jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 123 z późn. zm.) zasądził od oskarżonej X. N. (1) opłatę za II instancje w kwocie 120,00 zł, natomiast na podstawie art. 13 ust. 2 ww. ustawy zasądził od oskarżycieli posiłkowych O. P. (1) i U. P. (1) opłaty w kwotach po 100 zł od każdego z nich oraz ustalił, że każda ze stron ponosi koszty zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym, mając na uwadze iż apelacja zarówno obrońcy oskarżonej, jak i pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych okazały się niezasadne.

PODPIS