Wyrok z 23 czerwca 2026, sygn. VII Ka 322/26

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VII Ka 322/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Piszu z dnia 24 lutego 2026 roku, w sprawie II K 194/25

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób niepozwalający na rzeczywistą kontrolę odwoławczą, gdyż Sąd I instancji nie przedstawił w sposób jasny, pełny i logiczny motywów rozstrzygnięcia, tj.:

a. nie odniósł się do podnoszonych przez obronę argumentów wynikających z realiów samego zdarzenia, w szczególności do tego, że miało ono miejsce w terenie miejskim, po wyjechaniu oskarżonego ze stacji paliw objętej monitoringiem, że oskarżony poruszał się własnym pojazdem z widocznymi tablicami rejestracyjnymi, że jego wizerunek był utrwalony przez kamery, że był trzeźwy, nie przewoził żadnych przedmiotów zabronionych ani pochodzących z przestępstwa, nie miał żadnego racjonalnego powodu do podejmowania ucieczki przed Policją z powodu błahego wykroczenia drogowego, a nadto że skoro radiowóz minął go bez natychmiastowego podjęcia interwencji i bez zasygnalizowania zatrzymania, oskarżony mógł pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, iż jego wcześniejsze zachowanie nie zostało dostrzeżone albo nie stało się przedmiotem interwencji,

b. nie wyjaśnił, z jakich konkretnie fragmentów zeznań funkcjonariuszy Policji wyprowadził ustalenie, że oskarżony dostrzegł sygnały świetlne i dźwiękowe radiowozu oraz miał świadomość, iż to wobec niego podejmowane są czynności służbowe, podczas gdy z samych zeznań policjantów nie wynika wprost ani moment powzięcia przez oskarżonego takiej świadomości, ani nawet pewność, że świadomość taką posiadał,

c. nie wyjaśnił, na jakiej podstawie faktycznej i w drodze jakiego rozumowania przyjął, że na prostym odcinku ul. (...) pojazd oskarżonego znajdował się w takiej odległości do radiowozu, która pozwalała na wyraźne dostrzeżenie sygnałów świetlnych i dźwiękowych oraz odczytanie ich jako polecenia skierowanego właśnie do niego, przy czym kwestia ta wymagała wiadomości specjalnych, a nie własnych przypuszczeń Sądu,

d. nie rozważył należycie znaczenia złożonej do akt prywatnej opinii oraz nie wyjaśnił, dlaczego wnioski z niej wynikające nie mogły mieć znaczenia dla oceny widoczności sygnałów uprzywilejowania, dostrzegalności radiowozu oraz możliwości powzięcia przez oskarżonego świadomości, że to właśnie wobec niego podejmowana jest interwencja, a następnie nie wyjaśnił, dlaczego mimo tej opinii oddalił wniosek obrony o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego,

e. nie odniósł się w sposób pełny do znaczenia fragmentarycznego i nieciągłego charakteru nagrania prywatnego, a także nie wyjaśnił, dlaczego mimo nieobejmowania przez ten materiał całego przebiegu zdarzenia nadał mu takie znaczenie, które miało wzmacniać wersję oskarżenia,

f. nie wyjaśnił, dlaczego pominął znaczenie zeznań N. D. oraz S. P., mimo że dowody te miały istotne znaczenie dla oceny sposobu jazdy oskarżonego, jego zachowania bezpośrednio po zdarzeniu oraz

braku oznak zdenerwowania, co pozostawało istotne dla oceny, czy oskarżony działał z zamiarem uniknięcia kontroli,

g. nie rozważył sprzeczności i niejasności wynikających z materiału dowodowego co do czasu, sposobu i dynamiki podjęcia interwencji, odległości między pojazdami, momentu utraty i odzyskania kontaktu wzrokowego oraz rzeczywistego przebiegu pościgu, a mimo to poczynił kategoryczne ustalenia w zakresie świadomości i zamiaru oskarżonego,

h. zastąpił analizę konkretnych dowodów odwołaniem do ogólnych założeń dotyczących doświadczenia życiowego oraz wiarygodności funkcjonariuszy Policji wynikającej z pełnionej przez nich służby, zamiast wykazać, jakie konkretne fakty ujawnione w sprawie uzasadniają przypisanie oskarżonemu winy w zakresie wszystkich znamion czynu z art. 178b k.k.,

i. nie odniósł się w sposób rzeczywisty do wyjaśnień oskarżonego, w których konsekwentnie wskazywał on, że nie miał świadomości prowadzenia wobec niego pościgu ani wydania mu polecenia zatrzymania, a nadto nie wyjaśnił, dlaczego odmówił tym wyjaśnieniom wiary, poprzestając w istocie na przeciwstawieniu im własnej wersji zdarzenia,

2. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 167 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k., art. 170 § 1 k.p.k. oraz art. 366 § 1 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku obrony o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji przebiegu zdarzeń drogowych, mimo że ustalenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności czasu reakcji funkcjonariuszy, momentu użycia sygnałów świetlnych i dźwiękowych, wzajemnych odległości pojazdów, wpływu obecności innych pojazdów, zakrętu oraz położenia słońca na widoczność radiowozu i możliwość zidentyfikowania oskarżonego jako adresata interwencji, wymagało wiadomości specjalnych, zaś złożona do akt prywatna opinia techniczna nr (...) wprost wykazywała istnienie poważnych wątpliwości w tym zakresie, których Sąd nie był uprawniony rozstrzygać samodzielnie wyłącznie w oparciu o własne przekonanie,

3. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 7 k.p.k. poprzez dowolną, wybiórczą i jednostronną ocenę materiału dowodowego, dokonaną wbrew zasadom prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, tj.:

a. bezkrytyczne nadanie waloru pełnej wiarygodności zeznaniom funkcjonariuszy Policji V. R. i R. B., mimo że z ich relacji wynikało, iż ich przekonanie, że oskarżony „ucieka”, poprzedzało formalne podjęcie interwencji, a więc nie było konsekwencja niepodporządkowania się wydanemu poleceniu zatrzymania, lecz przeciwnie, to właśnie subiektywne przekonanie funkcjonariuszy o rzekomej ucieczce doprowadziło ich do podjęcia pościgu, przy czym jednocześnie nie byli oni w stanie stanowczo stwierdzić, czy oskarżony miał świadomość, że pościg został podjęty właśnie wobec niego,

b. nieuprawnione utożsamienie samego ewentualnego spostrzeżenia w oddali radiowozu z włączoną sygnalizacją z prawidłowym wydaniem polecenia zatrzymania pojazdu skierowanego właśnie do oskarżonego, podczas gdy nawet przy założeniu, że oskarżony dostrzegł w pewnym momencie pojazd uprzywilejowany, nie oznaczało to jeszcze, iż musiał rozpoznać, że to on jest adresatem czynności, zwłaszcza przy znacznej odległości, braku bezpośredniego podjęcia interwencji przy mijaniu się pojazdów, obecności innych pojazdów oraz braku typowej, jednoznacznej sytuacji pościgu bezpośrednio za jego autem,

c. wadliwą ocenę prywatnej opinii technicznej nr (...), złożonej do akt sprawy i przyjętej przez Sąd, polegającą na faktycznym pominięciu jej najistotniejszych wniosków, z których wynikało, że:

> funkcjonariusze mieli możliwość zareagowania już w chwili ujawnienia wykroczenia z odległości około 93-94 metrów, jednak nie podjęli żadnej czytelnej interwencji ani przed minięciem pojazdu oskarżonego, ani w chwili mijania się z nim,

> manewr zawracania radiowozu trwał około 10 sekund,

> sygnały świetlne zostały uruchomione dopiero wówczas, gdy radiowóz znajdował się około 209 metrów za pojazdem oskarżonego, pomiędzy pojazdami poruszał się jeszcze inny samochód, zaś ukształtowanie jezdni, w tym skręt w prawo, powodowało, że pojazd oskarżonego znajdował się już za zakrętem i nie miał realnej możliwości dostrzeżenia radiowozu, co według wniosków opinii prowadziło do konkluzji, że kierujący X. nie mógł wiedzieć ani przewidywać, iż wobec jego pojazdu podejmowana jest interwencja lub prowadzony jest pościg.

d. wadliwą ocenę zeznań świadka V. B. oraz nagrania z prywatnego monitoringu przez przypisanie im znaczenia potwierdzającego pościg, podczas gdy świadek wskazywała na wyraźny odstęp czasowy pomiędzy przejazdem pojazdu oskarżonego i radiowozu, czego skutkiem było przerwanie nagrywania i ponowne jego wznowienie, a sam materiał wideo miał charakter fragmentaryczny, bez wskazania godziny nagrania na jednym z nagrań i nie pozwalał na pewne ustalenie przebiegu zdarzenia w kluczowym dla odpowiedzialności karnej momencie,

e. pominięcie znaczenia zeznań świadka N. D., które nie potwierdzały wersji o jednoznacznym, natychmiastowym i wyraźnym podjęciu interwencji przez funkcjonariuszy, a mimo to zostały przez Sąd sprowadzone do stwierdzenia, że „nic nie wniosły do sprawy”,

f. wadliwą ocenę zeznań świadka S. P., który nie tylko potwierdził, że oskarżony przejechał obok posesji firmy, pomachał mu ręką i pojechał dalej, lecz również nie dostrzegł u niego oznak zdenerwowania, co pozostawało w sprzeczności z przyjętą przez Sąd tezą o świadomej ucieczce przed Policją,

g. dowolne przyjęcie, że oskarżony zatrzymał się dopiero wówczas, gdy zrozumiał, że nie ma innego pola manewru, podczas gdy z zeznań świadków wynikało, że w chwili zatrzymania funkcjonariusze nie mieli bieżącego kontaktu wzrokowego z pojazdem oskarżonego, a ponadto zarówno świadek S. P., jak i sami funkcjonariusze po dojechaniu do oskarżonego nie dostrzegli u niego oznak zdenerwowania, co czyni tę tezę Sądu czysto spekulatywną i wewnętrznie nielogiczną,

h. dowolne przyjęcie, że oskarżony miał racjonalny motyw do ucieczki przed Policją, skoro poruszał się własnym pojazdem z widocznymi tablicami rejestracyjnymi, wyjeżdżał ze stacji paliw objętej monitoringiem, jego wizerunek był utrwalony, był trzeźwy, nie przewoził rzeczy zakazanych, a punktem wyjścia całej sytuacji było jedynie błahe wykroczenie drogowe, które z perspektywy rozsądnego człowieka nie uzasadniałoby ryzykownej i niepotrzebnej ucieczki,

i. wyprowadzenie z faktu, że oskarżony „dynamizował swoją jazdę”, wniosku o świadomym unikaniu kontroli, mimo że nawet sam Sąd przyjął, iż przyspieszenie to miało służyć oddaleniu się z miejsca popełnienia wykroczenia, co pośrednio potwierdza, że nawet przyjmując taką chęć, to sposób jazdy oskarżonego był podjęty jeszcze zanim mogło dojść do prawidłowego wydania mu polecenia zatrzymania, a więc nie stanowił reakcji na to polecenie,

j. wadliwą ocenę wyjaśnień oskarżonego K. B. (1) przez arbitralne przyjęcie, że musiał on mieć świadomość, iż wobec jego osoby podejmowana jest interwencja, podczas gdy z całokształtu materiału dowodowego wynikało, że oskarżony minął się z radiowozem, który mimo wystarczającego czasu i warunków nie podjął wobec niego żadnych działań i nie dał żadnych sygnałów, co utwierdzało oskarżonego w przekonaniu, że jego wykroczenie nie zostało dostrzeżone albo co najmniej nie wywołało reakcji funkcjonariuszy,

w konsekwencji

4. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, iż:

a. oskarżony K. B. (2) w dniu 23 lutego 2025 r. nie zatrzymał się do kontroli pomimo prawidłowego wydania mu polecenia zatrzymania przez patrol Policji przy użyciu sygnałów świetlnych i dźwiękowych, podczas gdy materiał dowodowy nie pozwalał na pewne ustalenie, że takie polecenie zostało mu wydane w sposób zapewniający jego dostrzeżenie i zrozumienie przez oskarżonego jako adresata interwencji,

b. oskarżony miał świadomość, że pościg policyjny został podjęty właśnie wobec niego, podczas gdy funkcjonariusze nie podjęli żadnych działań w chwili ujawnienia wykroczenia, nie zasygnalizowali zamiaru interwencji przy mijaniu się pojazdów, a późniejsze użycie sygnałów nastąpiło przy znacznej odległości i w warunkach uniemożliwiających pewne przypisanie oskarżonemu takiej świadomości,

c. odległość pomiędzy radiowozem a pojazdem oskarżonego na ul. (...) pozwalała na wyraźne dostrzeżenie sygnałów świetlnych i dźwiękowych, podczas gdy z materiału dowodowego wynika, że dystans pomiędzy pojazdami przekraczał wówczas 330 metrów, a możliwość obserwacji przez oskarżonego była dodatkowo istotnie ograniczona z uwagi na widoczne na zabezpieczonych nagraniach silne nasłonecznienie występujące od tyłu pojazdu,

d. dalsza jazda oskarżonego stanowiła świadomą ucieczkę przed kontrolą policyjną, podczas gdy całokształt ujawnionych okoliczności, w tym brak logicznego motywu do ucieczki, brak oznak zdenerwowania u oskarżonego, brak kontaktu wzrokowego funkcjonariuszy z pojazdem oskarżonego bezpośrednio po popełnieniu wykroczenia oraz treść specjalistycznej opinii technicznej, prowadzi do wniosku przeciwnego,

e. oskarżony zatrzymał się dopiero dlatego, że uświadomił sobie brak sensu dalszej ucieczki, podczas gdy oskarżony zatrzymał swój pojazd będąc znacznie poza zasięgiem wzroku funkcjonariuszy Policji.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Odnoszenie się do zarzutów apelacji jest bezprzedmiotowe, albowiem formułując je obszernie i otaczając wymagającą argumentacją obrońca, podobnie zresztą, jak oskarżyciel i sąd a quo, nie dostrzegł niestety, że wystarczył znacznie mniejszy wysiłek intelektualny, by osiągnąć zamierzony skutek. Lektura aktu oskarżenia świadczy bowiem jednoznacznie o tym, że czyn zarzucany nie zawiera znamienia zarzucanego oskarżonemu przestępstwa, co z uwagi na kierunek zaskarżenia wyroku było wystarczające dla uwolnienia oskarżonego od odpowiedzialności karnej.

Błąd ten istniał od samego początku postępowania, bowiem w dniu, w którym wszczęto dochodzenie, postawiono oskarżonemu zarzut uwzględniający czyn dokładnie tej samej treści, za który K. B. (2) został następnie nieprawomocnie skazany. Błędu tego nie dostrzegli również ani prokurator zatwierdzający akt oskarżenia ani też sąd I instancji. Oskarżonemu zarzucono popełnienie przestępstwa kwalifikowanego z art. 178b kk, za które z mocy ustawy odpowiada ten kto, pomimo wydania przez osobę uprawnioną do kontroli ruchu drogowego, poruszającą się pojazdem lub znajdującą się na statku wodnym albo powietrznym, przy użyciu sygnałów dźwiękowych i świetlnych, polecenia zatrzymania pojazdu mechanicznego nie zatrzymuje niezwłocznie pojazdu i kontynuuje jazdę. Przepis ten kryminalizuje zatem ucieczkę przed pościgiem prowadzonym przez osobę uprawnioną do kontroli ruchu drogowego, poruszającą się pojazdem lub znajdującą się na statku wodnym albo powietrznym i dającą przy użyciu sygnałów dźwiękowych i świetlnych polecenie zatrzymania pojazdu. Tymczasem, w analizowanej sprawie, Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 24 lutego 2026 roku uznał K. B. (1) za winnego popełnienia czynu w kształcie przyjętym uprzednio przez oskarżyciela w akcie oskarżenia, a polegającym na tym, że oskarżony poruszając się w dniu 23 lutego 2025 r. na ul. (...), okręgu (...), pojazdem mechanicznym marki X. (...) o nr rej. (...) po wydaniu polecenia zatrzymania do kontroli przez patrol Policji uprawniony do kontroli ruchu drogowego przez użycie sygnałów dźwiękowych i świetlnych, nie zatrzymał się do kontroli i kontynuował jazdę. Analizując treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, stwierdzić zatem należało, że w opisie czynu nie zawarto jakiegokolwiek wskazania, aby patrol Policji znajdował się w ruchu i prowadził pościg za oskarżonym, który nie zatrzymał niezwłocznie pojazdu i kontynuował jazdę, poprzestając wyłącznie na wskazaniu, że to oskarżony poruszał się pojazdem mechanicznym. Nie budzi natomiast wątpliwości, iż nie wyczerpuje znamion tego przestępstwa danie sygnału do zatrzymania przez osobę uprawnioną, która nie znajduje się w ruchu, np. stoi na poboczu drogi, siedzi w zaparkowanym pojeździe. Czyn w takiej postaci może być analizowany li tylko pod kątem popełnienia wykroczenia z art. 92 § 2 kw.

Kierunek zaskarżenia wyroku stanowi przeszkodę do zmiany opisu czynu na niekorzyść oskarżonego w toku postępowania odwoławczego. Aktualne nie ma równocześnie podstaw do uchylenia orzeczenia na niekorzyść oskarżonego, jeżeli jego utrzymanie w mocy było rażąco niesprawiedliwe, w innych sytuacjach aniżeli wpisujących się w podstawy uchylenia zawarte w art. 437 § 2 zd. 2 kpk. Dotyczy to też np. konieczności poprawienia opisu czynu na niekorzyść oskarżonego w postępowaniu odwoławczym, jeżeli zarzut naruszenia prawa w tym zakresie nie został podniesiony w apelacji wniesionej na niekorzyść oskarżonego. Samo poprawienie (uzupełnienie) opisu czynu, jeżeli pozwalają na to poczynione przez sąd meriti ustalenia faktyczne, nie wymaga powtórzenia przewodu sądowego w całości. Jest jednak jednocześnie zmianą wyroku na niekorzyść oskarżonego, której na podstawie art. 440 kpk - w jego obecnym brzmieniu - sąd odwoławczy nie może przeprowadzić (wyrok SN z 2.12.2025 r., V KS 41/25, LEX nr 3978860).

Mając na uwadze powyższe rozważania, w sytuacji gdy uchybienie w postaci braku niezbędnego znamienia w opisie przypisanego oskarżonemu czynu nie może być konwalidowane poprzez uzupełnienie opisu czynu przez sąd odwoławczy ani uchylnie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, zaskarżony wyrok zmieniono w ten sposób, że oskarżonego K. B. (1) uniewinniono od zarzucanego mu przestępstwa, a kosztami procesu obciążono Skarb Państwa.

Wniosek

1. dopuszczenie i przeprowadzenie przez Sąd Odwoławczy dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu rekonstrukcji przebiegu zdarzeń drogowych na okoliczność odtworzenia przebiegu zdarzenia z dnia 23 lutego 2025 r., tym ustalenia:

a. odległości radiowozu od pojazdu oskarżonego w chwili popełnienia wykroczenia drogowego oraz tego, czy w tych warunkach istniała realna możliwość niezwłocznego podjęcia interwencji wobec oskarżonego bezpośrednio po ujawnieniu wykroczenia,

b. czasu trwania manewru zawracania wykonywanego przez radiowóz po minięciu pojazdu oskarżonego,

c. odległości pomiędzy radiowozem a pojazdem oskarżonego, poruszania się pomiędzy nimi innego pojazdu, który również dopuścił się wykroczenia, a także wpływu ukształtowania terenu i przebiegu drogi w chwili włączenia przez radiowóz sygnalizacji świetlnej i dźwiękowej,

d. czy oskarżony miał rzeczywistą możliwość dostrzeżenia chwili włączenia sygnałów świetlnych i dźwiękowych przez radiowóz oraz odebrania ich jako interwencji adresowanej właśnie do niego,

e. odległości pomiędzy pojazdami na ul. (...) oraz tego, czy w tych warunkach oskarżony miał obiektywną możliwość dostrzeżenia włączonych sygnałów radiowozu i odebrania ich jako interwencji skierowanej do niego, z uwzględnieniem wpływu odległości oraz nasłonecznienia na warunki obserwacji.

f. czy funkcjonariusze Policji w którymkolwiek momencie zdarzenia podjęli wobec oskarżonego skuteczną próbę zatrzymania pojazdu przez wydanie jasnego, jednoznacznego i dostrzegalnego polecenia do zatrzymania się do kontroli, skierowanego bezpośrednio do pojazdu kierowanego przez

oskarżonego oraz czy w realiach zdarzenia oskarżony mógł obiektywnie rozpoznać, że sygnał ten odnosi się właśnie do niego i nakłada na niego obowiązek niezwłocznego zatrzymania pojazdu.

2. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego K. B. (1) od zarzucanego mu czynu,

ewentualnie, w razie nie podzielenia powyższego wniosku

3. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Piszu do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Omówione w części analizującej zarzuty apelacyjne. Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego K. B. (1) od zarzucanego mu czynu okazał się zasadny. Należy jednak pamiętać, że zarzuty apelacji nie podlegały rozważeniu, skoro kierunek zaskarżenia, z punktu widzenia opisu czynu przypisanego oskarżonemu, pozbawionego znamienia kwalifikującego go jako przestępstwo, określał rozstrzygnięcie sądu odwoławczego.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Oskarżony został uniewinniony od stawianego mu zarzutu.

Zwięźle o powodach zmiany

Omówione w części analizującej zarzuty apelacyjne.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

O kosztach procesu za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie art. 632 pkt 2 kpk.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Apelacja obrońcy oskarżonego K. B. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Piszu z dnia 24 lutego 2026 roku, w sprawie II K 194/25

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana