Uzasadnienie z 8 maja 2026, sygn. IX Ka 318/26

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IX Ka 318/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Busku - Zdroju z dnia 29 października 2025 r., II K 148/24

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Obrońca oskarżonego zaskarżył wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1.Błąd w ustalenia faktycznych poprzez uznanie, że Oskarżony swoim zachowaniem polegającym na znieważaniu pokrzywdzonej słowami wulgarnymi i powszechnie uznanymi za obelżywe, krytykowaniu jej, poniżaniu, niepokojeniu, kontrolowaniu, ograniczaniu kontaktów, wyganianiu z domu, grożeniu pozbawieniem życia, szarpaniu za odzież i popychaniu wyczerpał znamiona czynu zabronionego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie przez Sąd I instancji, że zostały wypełnione znamiona z art. 207 § 1 k.k. podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że pokrzywdzona nadużywała alkoholu i wszczynała awantury, wyzywała Oskarżonego, swoim zachowaniem prowokowała Oskarżonego, tym samym istniała podstawa do przyjęcia, że pomiędzy Oskarżonym, a pokrzywdzoną istniał konflikt

małżeński przejawiający się obopólnym znęcaniem, dlatego też zachowanie Oskarżonego choć nie było właściwe, to nie przybierało postaci dominacji nad pokrzywdzoną, a tym samym swoim zachowaniem nie wyczerpał znamion czynu zabronionego z art. 207 § 1 kk co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego skazania Oskarżonego.

2.obrazę przepisów postępowania, tj. art. 4 k.p.k., naruszenie zasady obiektywizmu poprzez uznanie przez Sąd I instancji zeznań świadków Z. T. (ciotka Oskarżonego), F. J. i X. J. (rodziców Oskarżonego) za niewiarygodne, bowiem zdaniem Sądu I instancji świadkowie Ci, jako rodzice Oskarżonego złożyli zeznania określonej treści by uprawdopodobnić stanowisko i wersję Oskarżonego, by w ten sposób uchronić go od odpowiedzialności karnej, jednocześnie uznając zeznania świadka H. F. (matka pokrzywdzonej) oraz świadka O. O. (1) (koleżanka pokrzywdzonej) w pełni za wiarygodne, przyjmując, że są one logiczne, spójne i rzeczowe, podczas gdy świadkowie

Z. T., F. J. i X. J. pozostają w analogicznym stosunku emocjonalnym i faktycznym do Oskarżonego, jak świadkowie H. F. i (...)

(...) w stosunku do pokrzywdzonej, co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych i uprzywilejowania świadków oskarżenia, przy jednoczesnym

zdyskredytowaniu świadków obrony, a następnie do błędnego przyjęcia, że oskarżony znęcał się nad pokrzywdzoną.

3. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 5 § 2 k.p.k. poprzez nierozstrzygnięcie przez Sąd I instancji na korzyść Oskarżonego występujących w sprawie niedających się usunąć wątpliwości, wynikających ze sprzecznych relacji stron konfliktu, braku obiektywnych dowodów potwierdzających sprawstwo Oskarżonego, w tym w szczególności braku zeznań bezstronnych świadków oraz istnienia dowodów wskazujących na wzajemność i symetryczność konfliktu małżeńskiego, co w konsekwencji doprowadziło do błędu w

ustaleniach faktycznych i przyjęcia, że Oskarżony znęcał się nad pokrzywdzoną.

4. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k., poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, polegającą na uznaniu dowodów w postaci:

- zeznań świadków Z. T., F. J. i X. J. za niewiarygodne, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że świadkowie Ci, jako rodzice Oskarżonego złożyli zeznania określonej treści by uprawdopodobnić stanowisko i wersję Oskarżonego, by w ten sposób uchronić go od odpowiedzialności karnej;

- wyjaśnień Oskarżonego za niewiarygodne, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że stanowią one wyraz przyjętej przez niego linii obrony zmierzającej do uniknięcia odpowiedzialności karnej, a ich treść jest sprzeczna z zeznaniami pokrzywdzonej podczas gdy z zeznań tych świadków wynikało, że to pokrzywdzona nadużywa alkoholu,

wszczyna awantury, wypowiada względem Oskarżonego wulgarne słowa i prowokuje go, a sam Oskarżony nie nadużywa alkoholu i nie był on agresywny pod jego wpływem oraz, że to pokrzywdzona będąc pod wpływem alkoholu w dniu 28 kwietnia 2023 roku wyskoczyła przez balkon, a zeznania tych świadków korespondowały z wyjaśnieniami Oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych i przyjęcia, że Oskarżony znęcał się nad pokrzywdzoną.

5.obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k., poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, polegającą na uznaniu dowodów w postaci zeznań świadków O. O. (1), H. F. oraz pokrzywdzonej B. J. za wiarygodne, bowiem zdaniem Sądu I instancji zeznania te były konsekwentne, wewnętrznie spójne, rzeczowe i korespondowały ze sobą, podczas gdy świadek H. F. oraz świadek O. O. (1) złożyły zeznania o określonej treści by uprawdopodobnić stanowisko i wersję pokrzywdzonej, ponieważ pozostają one w stosunku emocjonalnym i faktycznym z pokrzywdzoną, co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych i przyjęcia, że Oskarżony znęcał się nad pokrzywdzoną.

6.obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k., poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, polegającą na uznaniu dowodów w postaci zeznań świadków J. L., E. I., R. Z. oraz H. K. za niewnoszące nic istotnego do sprawy, podczas gdy:

- z zeznań świadków J. L., E. I. oraz H. K. wprost wynika, że po komisariacie policji w O. krążyły plotki o zdradzie pokrzywdzonej;

- z zeznań świadka H. K. ponadto wynika, że pokrzywdzona nie skarżyła się na Oskarżonego, żeby stosował wobec niej przemoc fizyczną czy psychiczną;

- z zeznań świadka R. Z. wynika, że rodzice Oskarżonego wskazywali, że pokrzywdzona uderzyła ojca Oskarżonego i zdecydowała się na skok z balkonu pod wpływem alkoholu; co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych.

7. rażącą niewspółmierność kary 6 miesięcy pozbawienia wolności zawieszonej warunkowo na okres 2 lat próby i przyjęciu przez Sąd I instancji przy wymiarze, kary wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz wysokiego stopnia winy, bowiem zdaniem Sądu I instancji okres przypisanemu Oskarżonemu przestępstwa znęcania był dość znaczny, albowiem trwał kilka lat, a zachowanie Oskarżonego nacechowane było agresją oraz chęcią poniżenia i upokorzenia pokrzywdzonej, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że Sąd I instancji ustalił, że Oskarżony dopuścił się rzekomego znęcania nad pokrzywdzoną w przyjętym przez Sąd I instancji czasookresie wyłącznie na podstawie zeznań pokrzywdzonej, mimo braku obiektywnych dowodów potwierdzających ten stan rzeczy, co powinno prowadzić do wniosku, iż zachowanie Oskarżonego nie przybierało postaci

dominacji nad pokrzywdzoną i występujące w sprawie wątpliwości powinny zostać rozstrzygnięte na korzyść Oskarżonego, a sama pokrzywdzona nadużywała alkoholu i wszczynała awantury i swoim zachowaniem prowokowała Oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do orzeczenia wobec Oskarżonego rażąco

niewspółmiernej kary pozbawienia wolności, z pominięciem istotnych okoliczności łagodzących.

8. rażącą niewspółmierność środka karnego w postaci powstrzymywania się od nadużywania alkoholu i przyjęciu przez Sąd I instancji, że Oskarżony dopuścił się znęcania będąc pod wpływem alkoholu, ustalając te okoliczności wyłącznie na podstawie zeznań

pokrzywdzonej, świadka H. F. oraz świadka O. O. (1), w stosunku do okoliczności sprawy i braku obiektywnych dowodów potwierdzających ten stan rzeczy, w szczególności braku dokumentacji medycznej Oskarżonego, danych o leczeniu odwykowym, czy notatek Policji z interwencji związanych ze znęcaniem się przez Oskarżonego nad pokrzywdzoną pod wpływem alkoholu, a dodatkowo w szczególności do okoliczności, iż

Oskarżony prowadzi w sposób ciągły gospodarstwo rolne, i zajmuje stanowiska wiceprezesa i jest członkiem w zarządzie polskiego związku plantatorów tytoniu od 10.01.2023 r., co powinno prowadzić do wniosku, iż osoba nadużywająca alkoholu nie byłaby w stanie w

sposób prawidłowy i ciągły prowadzić gospodarstwa rolnego, i wykonywać funkcję w organach publicznych, co czyni ustalenia Sądu I instancji sprzecznymi z zasadami doświadczenia życiowego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnieć należy, żeby ocena dowodów przeprowadzona przez organ postępowania dokonana została zgodnie z regułami art. 7 k.p.k. konieczne jest: 1) oparcie jej na wszystkich przeprowadzonych dowodach, mając na względzie, że podstawę orzeczenia może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku postępowania, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia danej kwestii; 2) uwzględnienie zasad prawidłowego rozumowania; 3) uwzględnienie wskazań wiedzy; 4) uwzględnienie doświadczenia życiowego. Zasada swobodnej oceny dowodów jest zasadą kontrolowanej oceny dowodów, która wyraża się w dwóch aspektach. Po pierwsze, organ procesowy musi uzasadnić, dlaczego oparł się na jednych, a nie na innych dowodach oraz dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Po drugie, organ odwoławczy kontroluje swobodną ocenę dowodów dokonaną przez organ pierwszej instancji. Przy czym zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. nie może ograniczać się do wskazania wadliwości sędziowskiego przekonania o wiarygodności jednych, a niewiarygodności innych źródeł czy środków dowodowych, lecz powinien wykazać konkretne błędy w samym sposobie dochodzenia do określonych ocen, przemawiające w zasadniczy sposób przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu. W grę może wchodzić np. pominięcie istotnych środków dowodowych, niedostrzeżenie ważnych rozbieżności, uchylenie się od oceny wewnętrznych czy wzajemnych sprzeczności.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd Rejonowy prawidłowo, zgodne z regułami wynikającymi z art. 7 k.p.k., ocenił cały zgromadzony materiał dowodowy i poczynił trafne ustalenia faktyczne, słusznie uznając oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 207 § 1 k.k. i 157 § 2 k.k.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na to, że oskarżony znęcał psychiczne i fizycznie się nad pokrzywdzoną.

Wskazują na to zeznania pokrzywdzonej. Z zeznań tych wynika, że oskarżony będąc pod wpływem alkoholu wszczynał awantury domowe, poniżał, popychał, szarpał, znieważał słowami wulgarnymi, groził pozbawieniem życia, kontrolował, zakazywał wyjścia z domu.

Zeznania te potwierdzają świadkowie H. F., O. O. (2).

Świadek O. O. (2) zeznała, że o znęcaniu oskarżonego nad pokrzywdzoną dowiedziała się od pokrzywdzonej. Zeznała, że pokrzywdzona mówiła jej, że oskarżony będąc pod wpływem alkoholu szarpie pokrzywdzoną, wykręca ręce, wyzywa.

Świadek H. F. zeznała, że córka często zwierzała jej się, że oskarżony szarpie ją, popycha, poniża, wyzywa, ogranicza kontakty z przyjaciółmi, nadużywa alkoholu.

Zasadne Sąd uznał zeznania pokrzywdzonej jako spójne i konsekwentne i na podstawie tych zeznań oraz zeznań świadków poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne.

W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy zasadnie uznał za niewiarygodne wyjaśnienia oskarżonego. Prawidłowo uznano twierdzenia oskarżonego jako przyjętą przez niego linię obrony. Wyjaśnienia przedstawione przez oskarżonego jawią się jako niezgodne z rzeczywistością przede wszystkim biorąc pod uwagę zeznania pokrzywdzonej i zeznania w/w świadków.

Oskarżony jako czynnik prowadzący do niezgody między małżonkami wskazał nadużywanie alkoholu przez pokrzywdzoną, wszczynanie awantur.

Świadkowie F. J. i X. J. – rodzice oskarżonego zeznali, że to oskarżona awanturowała się i wszczynała awantury, wyzywała oskarżonego, nadużywała alkoholu. Zachowania wskazane przez oskarżonego i świadków F. i X. J. nie usprawiedliwiają jednak jego agresywnego zachowania względem małżonki.

Oskarżony wskazał, że pokrzywdzona również znęcała się nad nim oraz, że zachowanie oskarżonego nie przybierało postaci dominacji.

Wskazać należy, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że przez znęcanie się w rozumieniu art. 207 § 1 k.k. należy rozumieć umyślne zachowanie się sprawcy, które polega na intensywnym i dotkliwym naruszeniu nietykalności fizycznej lub zadawaniu cierpień moralnych osobie pokrzywdzonej w celu jej udręczenia, poniżenia lub dokuczenia albo wyrządzenia jej innej przykrości, bez względu na rodzaj pobudek (por. wyr. SN z 6 sierpnia

1996 r., WR 102/96, Prok. i Pr. 1997, Nr 2, poz. 8). Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił powyższe twierdzenia oskarżonego jako próbę przerzucenia winy na pokrzywdzoną. Zarzuty oskarżonego skierowane do pokrzywdzonej nie zostały poparte żadnymi dowodami, wobec czego nie mogły zostać uznane za wiarygodne.

Termin "znęcanie się" na gruncie art. 207 k.k. zawiera w sobie istnienie przewagi sprawcy nad osobą pokrzywdzoną, której nie może się ona przeciwstawić lub może to uczynić w niewielkim stopniu. Nie jest zatem możliwe wzajemne znęcanie się nad sobą małżonków w tym samym czasie (zob. wyrok SN z 4 czerwca 1990 r., V KRN 96/90, OSP 1992/4, poz. 78; wyrok SN z 6 sierpnia 1996 r., WR 102/96; wyrok SN z 13 września 2005 r., WA 24/05, OSNwSK 2005/1, poz. 1655). Już sam bowiem pochodzenie słowa znęcania się prowadzi do przekonania, że zawiera on w sobie istnienie po jednej ze stron konfliktu przewagi, sytuacji, w której to jedna ze stron dominuje nad drugą, zadając jej krzywdę. Mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy to tą osobą dominującą był oskarżony.

Zasadne Sąd I instancji uznał zeznania świadka Z. T. jako niewiarygodne, mające jedynie na celu uprawdopodobnić wersję oskarżonego.

Zasadnie Sąd I instancji uznał, że zeznania E. I., J. L. nie zawierają istotnych treści na których można czynić ustalenia faktyczne, a zeznania H. K. ze zeznania, które nie wnoszą nic istotnego do sprawy.

Błędne jest stanowisko obrońcy oskarżonego, że Sąd dopuścił się naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. Do naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. mogłoby dojść wówczas, gdyby Sąd I instancji powziął nie dające się usunąć wątpliwości i poczytał je na niekorzyść oskarżonego albo powinien stwierdzić istnienie takich wątpliwości, a następnie rozstrzygnąć je na jego korzyść, ale tego nie uczynił. Do uchybienia zasadzie in dubio pro reo nie dochodzi więc wówczas, gdy tylko strona żywi takie wątpliwości, w szczególności na skutek odmiennej oceny materiału dowodowego, przy jednoczesnym niewykazaniu, iż ta dokonana przez Sąd Rejonowy uchybia wymogom określonym w art. 7 k.p.k. W wypadku, gdy ustalenia faktyczne zależne są od dania wiary tej lub innej grupie dowodów, nie można mówić o naruszeniu reguły in dubio pro reo, albowiem jedną z podstawowych uprawnień Sądu orzekającego jest swobodna ocenia dowodów. Nie sposób natomiast przyjąć, aby ocena dowodów przedstawiona przez Sąd Rejonowy miała charakter dowolny i nie uwzględniała zasady wyrażonej w art. 5 § 2 k.p.k. W sprawie nie występują tego rodzaju wątpliwości, które niweczyłyby prawidłową ocenę dowodów i trafne ustalenia faktyczne. Odnosząc się jeszcze do zarzutu obrazy art. 5 § 2 k.p.k. to należy przypomnieć, że wyrażona w tymże artykule zasada, nie nakłada na sąd obowiązku przyjęcia wersji najkorzystniejszej dla oskarżonego, lecz zakaz czynienia niekorzystnych domniemań w sytuacji, gdy stan dowodów nie pozwala na ustalenie faktów. Nie budzi bowiem wątpliwości okoliczność, że tego rodzaju wątpliwości, o których mowa w art. 5 § 2 k.p.k. winien mieć Sąd, a nie strona postępowania.

Argumentacja zawarta w uzasadnieniu sądu I instancji nie wskazuje na to, aby powziął on niedające się usunąć wątpliwości natury faktycznej i nie postąpił zgodnie z nakazem wynikającym z art. 5 § 2 k.p.k. Brak jest też przesłanek uzasadniających stawianie temu sądowi zarzutu, że takich wątpliwości nie powziął. Właściwie oceniony materiał dowodowy nie pozostawia bowiem wątpliwości co do sprawstwa i winy oskarżonego.

W apelacji zostało lakonicznie podniesione naruszenie art. 4 k.p.k. W zakresie zarzutu obrazy art. 4 k.p.k. przypomnienia wymaga, że przepis ten stanowi ogólną dyrektywę adresowaną do organów prowadzących postępowanie i zarzut jego obrazy, bez wskazania innych konkretnych przepisów procesowych, które miałyby zostać naruszone, nie może stanowić samoistnej podstawy apelacji, o ile odwołujący nie wskazuje obrazy konkretnych przepisów służących realizacji tej zasady, a autor apelacji tego nie uczynił (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 2009 r. V KK (...)).

Wbrew twierdzeniom obrońcy, nie sposób zgodzić się z zarzutami w kwestii błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku i mających wpływ na jego treść, albowiem sąd I instancji błędu takiego się nie dopuścił.

Należy podkreślić, iż zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku nie może sprowadzać się tylko i wyłącznie do samej polemiki z ustaleniami poczynionymi przez Sąd, a wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych powinien dążyć do wykazania konkretnie uchybień w zakresie logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, których miał dopuścił się Sąd przy ocenie zebranego materiału dowodowego. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu w kwestii ustaleń faktycznych, opartego na innych dowodach od tych, na których oparł się sąd I instancji, a zwłaszcza tylko na wyjaśnieniach oskarżonego skarżącego wyrok, nie może prowadzić do wniosku o popełnieniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych Innymi słowy: sama możliwość przeciwstawienia poczynionym przez Sąd ustaleniom odmiennego punktu widzenia, nie stanowi uzasadnienia stwierdzenia, iż Sąd dopuścił się błędów w ustaleniach faktycznych.

Przyjmuje się również, iż błąd w ustaleniach faktycznych nie jest zarzutem samodzielnym. W praktyce każdy taki błąd jest bowiem skutkiem naruszenia przepisów postępowania, lecz

nie odwrotnie. Jeśli bowiem Sąd przeprowadzi postępowanie, zachowując wszystkie reguły i zasady rzetelnego procesu, nie ma możliwości postawienia mu skutecznie zarzutu poczynienia wadliwych ustaleń faktycznych. Wskazuje to więc, iż błąd w ustaleniach faktycznych jest zawsze wtórny wobec naruszenia przepisów postępowania i stanowi konsekwencję uchybień w procedowaniu.

Jak już wyżej wskazano, że sąd I instancji nie naruszył w przedmiotowej sprawie w żaden sposób przepisów postępowania, toteż poczynione przez niego ustalenia faktyczne – w oparciu o ujawnione i prawidłowo ocenione dowody – polegają na prawdzie i nie mogą być kwestionowane.

Nie sposób było podzielić również zarzutu, dotyczącego rażącej surowości wymierzonej oskarżonemu kary.

Skarżący nie wykazał, by istniały przesłanki do wymierzenia oskarżonemu kary łagodniejszego rodzaju, albo kary łagodniejszej. Nie było również przesłanek do warunkowego umorzenia postępowania.

Wymierzona oskarżonemu kara uwzględniają dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 k.k. Sąd I instancji zasadnie uwzględnił pozytywną prognozę kryminologiczną oskarżonego, pozwalającą na warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności, a wyrażająca się w przekonaniu, iż nie popełni on ponownie przestępstwa i będzie przestrzegać porządku prawnego. Dlatego też zasadnie sąd rejonowy warunkowo zawiesił wobec oskarżonego wykonanie orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności na okres 2 lat próby. Można prognozować, że kara o charakterze wolnościowym będzie wystarczająca dla osiągnięcia ich celów, a okres próby w orzeczonym wymiarze pozwoli na zweryfikowanie pozytywnej prognozy kryminologicznej.

Sąd orzekł obowiązek powstrzymywania się od nadużywania alkoholu, albowiem z zeznań pokrzywdzonej wynika, że karygodnych zachowań oskarżony dopuścił się będąc pod jego wpływem.

Sąd słusznie nie zastosował instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego co do czynu przypisanego oskarżonemu.

Zastosowanie warunkowego umorzenia postępowania zgodnie z jedną z przesłanek art. 66 § 1 kk jest możliwe przy wykazaniu, że społeczna szkodliwość czynu nie jest znaczna.

Podczas dokonywania oceny społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Sąd podziela ocenę Sądu Rejonowego w Busku -Zdroju, że szkodliwość społeczna przypisanego oskarżonemu czynu jest znaczna. Sąd Rejonowy wziął w należytym stopniu pod uwagę wskazane ustawowe okoliczności, mające wpływ na ocenę jej stopnia, a które to enumeratywnie znajdują się w art. 115 § 2 k.k.

Oskarżonego uznano go za winnego tego, że w okresie od dnia 1 lipca 2019 r. do dnia 18 maja 2023 r. znęcał się fizycznie i psychicznie nad pokrzywdzoną w ten sposób, że będąc w stanie nietrzeźwości wszczynał awantury, w trakcie których używał słów wulgarnych, krytykował, poniżał, niepokoił, kontrolował, szarpał, groził pozbawieniem życia, ograniczał kontakty, wyganiał z domu. Oskarżony znęcał się nad pokrzywdzoną przez dłuższy czas (prawie 4 lata).

Mając na uwadze powyższe, nie sposób przyjąć, żeby stopień winy i społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu nie był znaczny.

Wniosek

W oparciu o powyższe zarzuty, wnoszę o:

1.uniewinnienie Oskarżonego od zarzucanego mu czynu;

2.zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz Oskarżonego kosztów postępowania za instancję odwoławczą, w tym kosztów obrony udzielonej Oskarżonemu;

Ewentualnie, w sytuacji w której Sąd nie znalazłyby podstaw do uniewinnienia oskarżonego wniósł o wymierzenie mu kary łagodniejszego rodzaju wymierzenie mu kary łagodniejszego rodzaju tj. wniósł o:

1.uchylenie zaskarżonego orzeczenia i warunkowe umorzenia postępowania na podstawie art. 66 § 1 k.k. na okres próby 1 roku; lub zmianę zaskarżonego orzeczenia w trybie art. 37a § 1 k.k. poprzez wymierzenie Oskarżonemu kary łagodniejszego rodzaju tj. grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 10 zł każda w pkt. 1 i uchylenie pkt. 3 wyroku;

2. zwolnienie Oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego w całości;

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Zarzuty okazały się bezzasadne, stąd nie było podstaw do uwzględnienia wniosków.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zaskarżony wyrok w całości.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Wskazano w rubryce 3.1. jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzenia z urzędu.

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Pkt II

W pkt II Sąd na podstawie art. 624 § 1 k.k. zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, uznając że ich poniesienie byłoby dla niego zbyt uciążliwe w związku z jej trudną sytuacją materialną.

7.  PODPIS

SSO Jan Klocek

1.11.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Busku - Zdroju z dnia 29 października 2025 r., II K 148/24

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana