Uzasadnienie z 18 maja 2026, sygn. IX Ka 1943/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IX Ka 1943/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 22.09.2025 r., sygn. akt IX K 938/24.

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☒ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☐co do winy

☒co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

W pierwszej kolejności Sąd Okręgowy odniesie się do apelacji obrońcy oskarżonego, jako zawierającej dalej idące wnioski. Obrońca oskarżonego podniósł w złożonym środku odwoławczym zarzuty:

1. naruszenia prawa procesowego – art. 7 k.p.k. polegające na dokonaniu przez Sąd I instancji dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z opinii biegłej dr G. W., poprzez wyprowadzenie z niej wniosków sprzecznych z jej treścią;

2. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mającego istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, polegającego na dowolnej, sprzecznej z materiałem dowodowym ocenie opinii biegłej dr G. W., a w szczególności na błędnym przyjęciu, iż oskarżony I. O. w okresie objętym czynem z pkt I aktu oskarżenia (luty – maj 2011 r.) znajdował się w stanie niewypłacalności, podczas gdy z opinii uzupełniającej z dnia 07.05.2025 r. jednoznacznie wynika, że:

a) stan niewypłacalności został zidentyfikowany dopiero w końcem lipca 2011 r., a więc po okresie objętym zarzutem z art. 286 § 1 k.k.;

b) w lutym 2011 r. możliwe było jedynie „identyfikowanie stanu zagrożenia niewypłacalnością”, który – jak podkreśla biegła – nie stanowi podstawy do obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości;

c) z analizy przepływów bankowych wynika, że w marcu i kwietniu 2011 r. przedsiębiorstwo uzyskiwało wpływy odpowiednio – 365.468,41 zł oraz 253.487,89 zł, przy jednoczesnych zobowiązaniach wymagalnych na poziomie 357.367,42 zł oraz 405.893,32 zł, co potwierdza możliwość regulowania znaczącej części zobowiązań, a nadto analiza zadłużenia przeterminowanego powyżej 3 miesięcy potwierdza, że dynamiczny wzrost zaległości nastąpił dopiero w maju – czerwcu 2011 r., a więc poza okresem przypisanego czynu;

3. rażącą niewspółmierność kary polegającą na wymierzeniu oskarżonemu kary grzywny w wymiarze 300 stawek dziennych po 20 zł każda, podczas gdy aktualna sytuacja finansowa oskarżonego, brak stałych dochodów oraz faktyczna niewypłacalność czynią tę karę nadmiernie dolegliwą i niewspółmierna do stopnia winy, stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz realnych możliwości zarobkowych oskarżonego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Sąd Okręgowy łącznie odniesie się do zarzutów podniesionych w punktach 1 i 2 apelacji. Ich analiza, w powiązaniu z uzasadnieniem, w istocie wskazuje na mieszany ich charakter. Oczywistym jest nadto, że błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku ma swoje pierwotne źródło w naruszeniu prawa procesowego.

Wskazane zarzuty okazały się przy tym całkowicie nieuzasadnione.

Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił dowód z opinii biegłej G. W., stwierdzając iż jest ona pełna, jasna, wewnętrznie spójna, konkretna i prezentująca wysoki poziom specjalistycznej wiedzy. Dokonana ocena wskazanego dowodu przez pryzmat art. 7 k.p.k. również nie budzi wątpliwości. Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd Rejonowy nie wyprowadził z tej opinii wniosków niezgodnych z jej treścią. Przeciwnie, zgodnie z tezami opinii ustalił, że stan zagrożenia niewypłacalnością przedsiębiorstwa oskarżonego wystąpił w lutym 2011 roku, a stan niewypłacalności na koniec lipca 2011 roku (strona 3 pisemnego uzasadnienia – k. 937). Rzecz w tym, iż autor apelacji niesłusznie wiąże z taką konstatacją brak podstaw do przypisania oskarżonemu zarzuconego mu w punkcie I aktu oskarżenia czynu. Nie można bowiem podzielić poglądu skarżącego, że fakt znajdowania się przedsiębiorstwa oskarżonego w miesiącu lutym 2011 roku dopiero w stanie grożącej niewypłacalności, konsekwentnie skutkować powinien ustaleniem, że nie mógł on zrealizować podmiotowych znamion przestępstwa oszustwa. To, iż w dacie zawarcia umów sprzedaży z pokrzywdzoną spółką oskarżony nie miał jeszcze obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenia upadłości, w istocie jest irrelewantne dla możliwości ustalenia popełnienia przez niego zarzuconego czynu i przypisania mu jego sprawstwa. Zamiar doprowadzenia innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem pojawić się może niezależnie od tego, czy sprawca jest już niewypłacalny.

Istotnie w lutym i marcu 2011 roku przedsiębiorstwo oskarżonego uzyskiwało jeszcze przychody (365.468,41 zł i 253.387,42 zł), a nadto miało pewne środki w kasie i na rachunkach bieżących. Niemniej jednak, czego skarżący zdaje się nie zauważać, a na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji, na dzień 28 lutego 2011 roku wartość przeterminowanych ponad 3 miesiące zobowiązań wynosiła 103.001,26 złotych, a łączna wartość wymagalnych i nieuregulowanych zobowiązań wynosiła już 233.267,44 złote. W miesiącu marcu 2011 roku obie te wartości były istotnie wyższe. Od stycznia 2011 roku kapitał własny przedsiębiorstwa był ujemny, a od dnia 22 lutego 2011 roku ponosiło ono stratę na działalności do końca swego funkcjonowania. Jakkolwiek zatem przedsiębiorstwo oskarżonego miało jeszcze w lutym 2011 roku możliwość zaciągania zobowiązań, to możliwość ich regulowania była bardzo ograniczona, a wręcz zupełnie wątpliwa. Oskarżony miał świadomość tego stanu rzeczy. Już od roku 2010 nie regulował niektórych swoich zobowiązań, w tym za dostawy towarów. Co więcej, perspektywy funkcjonowania przedsiębiorstwa były coraz gorsze. W tym stanie rzeczy powinien potencjalnemu kolejnemu kontrahentowi przedstawić realną swą sytuację finansową, by ten mógł w pełni świadomie podjąć decyzję o sprzedaży towaru z odroczonym terminem płatności. Zatajenie tej okoliczności stanowiło istotę wprowadzenia w błąd pokrzywdzonej. Słusznie zauważył Sąd Rejonowy, że przecież gdyby kierownik salonu sprzedaży pokrzywdzonej spółki w U. X. K. wiedział jaka jest kondycja finansowa przedsiębiorstwa oskarżonego i stan jego zobowiązań, to nie zgodziłby się na sprzedaż towaru na zasadach kredytu kupieckiego, lecz za gotówkę.

Tymczasem, dla przyjęcia zamiaru oszustwa wystarczające jest wykazanie, że pokrzywdzony nie zawarłby umowy, gdyby wiedział o okolicznościach, które były przedmiotem wprowadzenia go w błąd (zob. wyrok SN z 10.10.2015 r., III KK 148/15, Lex 1816561). Inaczej rzez ujmując, zwłaszcza na gruncie relacji pomiędzy przedsiębiorcami, dla przestępstwa oszustwa nie ma potrzeby wykazywania, że w chwili zawierania umowy sprawca nie miał zamiaru zapłacić za uzyskane świadczenie. Wystarczające jest ustalenie, że pokrzywdzony nie zawarłby umowy, gdyby wiedział o okolicznościach, które były przedmiotem wprowadzenia go w błąd przez sprawcę. Do wprowadzenia w błąd skutkującego niekorzystnym rozporządzeniem mieniem wystarczające jest więc wywołanie błędnego wyobrażenia o okolicznościach decydujących o rozporządzeniu mieniem lub sposobie rozporządzenia. Niekorzystność rozporządzenia mieniem należy rozumieć jako pogorszenie sytuacji majątkowej pokrzywdzonego, polegające chociażby na niemożności skutecznego dochodzenia należności (zob. wyrok SA w Szczecinie z 9.07.2015 r., III AKa 111/15, Lex 1782024). Niczego nie zmienia argumentacja, iż oskarżony nie otrzymał należności od inwestora prowadzonej przez niego budowy – Gminy U.. Inna rzecz, że oczekiwał jej – jak się okazało – bezpodstawnie. Sprawca oszustwa nie może bowiem przerzucać na inne podmioty własnych problemów finansowych, zatajając je przed kontrahentami. Dla wykazania zamiaru oszustwa wystarczające jest wykazanie, że pokrzywdzony nie zawarłby umowy, gdyby wiedział o okolicznościach, które były przedmiotem wprowadzenia go w błąd (zob. wyrok SA w Gdańsku z 29.08.2024 r. II AKa 121/24 Lex 4029226, czy wyrok SN z 17.05.2023 r. IV KK 631/21, Lex 3568088). Trafnie uznał zaś Sąd Rejonowy, że właśnie fakt zatajenia przez oskarżonego przed X. K. swej rzeczywistej sytuacji finansowej, w tym konsekwencji niedotrzymywania terminów realizacji poszczególnych etapów prac prowadzonej budowy, było istotą podstępnego działania I. O..

Obrońca oskarżonego zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości. Nie podniósł jednak żadnych zarzutów odnośnie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie II tego wyroku. Już tylko zatem ubocznie zauważyć trzeba, że w pełni trafne było postąpienie Sądu Rejonowego, który na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. umorzył postępowanie w sprawie o czyn z art. 300 § 1 k.k., zarzucony w punkcie II aktu oskarżenia I. O.. Sąd Okręgowy podziela argumentację sądu a quo, że doszło do przedawnienia karalności tego przestępstwa. Słusznie przy tym, Sąd ten dostrzegł, iż zobowiązany byłby do prowadzenia postępowania i wydania wyroku tylko wówczas, gdyby miało to być orzeczenie uniewinniające oskarżonego od sprawstwa zarzuconego mu przestępstwa. Tymczasem poczynione w sprawie ustalenia, w tym zwłaszcza wynikające z wniosków opinii biegłej G. I., przekonują niezbicie, że w dacie wskazanej w zarzucie (a nawet już od lutego 2011 roku) przedsiębiorstwo oskarżonego znajdowało się w stanie grożącej mu niewypłacalności. W tych okolicznościach, wyzbycie się istotnych aktywów z tytułu wierzytelności (w tym, co znamienne, na rzecz swego brata), mogło być zakwalifikowane jako działanie zmierzające do udaremnienia zaspokojenia swoich wierzycieli.

Niezasadny był wreszcie zarzut rażącej niewspółmierności wymierzonej oskarżonemu kary, zawarty w punkcie 3 apelacji. Przypisane przestępstwo zagrożone jest karą pozbawienia wolności w wymiarze od 6 miesięcy do 8 lat. Tymczasem Sąd Rejonowy, stosując dyspozycję art. 37a k.k. (w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia przypisanego czynu), orzekł karę wolnościową – grzywny. Jest to kara najłagodniejszego rodzaju spośród katalogu kar przewidzianych w art. 32 k.k. W tych okolicznościach zawarty w apelacji wniosek wymierzenia kary ograniczenia wolności, jest niezrozumiały. Jest to przecież kara jakościowo surowsza. Wiąże się nie tylko z powinnością świadczenia nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne, ale dodatkowo łączy się z faktycznym ograniczeniem wolności poprzez niemożność zmiany miejsca pobytu bez zgody sądu, obowiązek udzielania wyjaśnień dotyczących przebiegu odbywania kary, a wreszcie z możliwością zastosowania środków probacyjnych określonych w art. 72 § 1 pkt 2 – 7a k.k. (o co nota bene wnosił w swej apelacji oskarżyciel posiłkowy) bądź świadczenia pieniężnego określonego w art. 39 k.k.

Wymierzona kara grzywny w żadnym razie nie może być uznana za nadmiernie surową. Naruszenie o jakim mowa w art. 438 pkt 4 k.k. ma miejsce tylko wówczas, gdy występuje znaczna, wyraźna i oczywista, a więc niedająca się zaakceptować dysproporcja między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą, tj. karą, jaką należy wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo. Za rażąco niewspółmierną uznaje się przy tym karę, która nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celu kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, ze szczególnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego. Kara wymierzona oskarżonemu w punkcie I wyroku Sądu Rejonowego, w żadnym razie nie odpowiada tak określonym kryteriom rażącej niewspółmierności. Zawarte w apelacji obrońcy oskarżonego twierdzenia, że oskarżony nie będzie w stanie podołać ciężarowi wymierzonej grzywny są zupełnie nieprzekonujące. Skoro oskarżony mógłby podejmować nieodpłatną kontrolowaną pracę na cele społeczne (czego domagał się autor apelacji), to tym bardzie może podjąć pracę zarobkową. A co więcej, powinien ją podjąć, by móc należycie wywiązać się ze zobowiązań wobec Skarbu Państwa i swoich wierzycieli (nie wspominając już o powinności przyczyniania się do utrzymania rodziny). Jeżeli oskarżony, człowiek w sile wieku, zdrowy, zdolny do pracy, nie zarobkuje (podejmować ma jedynie prace dorywcze) i liczy na pomoc rodziny, to winien przewartościować swą postawę życiową. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, że stopień zawinienia przypisanego czynu był wysoki, a stopień jego społecznej szkodliwości znaczny. Skarżący ustaleń tych w żaden sposób nie podważył, poza gołosłownymi, ogólnikowymi wywodami. W tej sytuacji wymierzenie kary grzywny w rozmiarze 300 stawek dziennych jest w pełni adekwatne do zasad wymiaru kary określonych w art. 53 k.k. Twierdzenia skarżącego, że w istocie doprowadzić to może do przekształcenia się orzeczonej kary w zastępczą karę pozbawienia wolności są zupełnie gołosłowne i czysto hipotetyczne. Z całą pewnością oskarżony może takiej kary zastępczej uniknąć uiszczając wymierzoną mu grzywnę. Stawka dzienna określona została na kwotę zaledwie 20 złotych, zatem niemal w minimalnej możliwej wysokości. Trudno nie zauważyć, że obecnie obowiązująca stawka minimalna za godzinę w przypadku zatrudnienia na podstawie stosunku cywilnoprawnego jest wyraźnie wyższa.

Wniosek

1.  Zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego;

2.  Wymierzenie kary ograniczenia wolności w miejsce kary grzywny.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

1. Zarzuty apelacji kwestionujące prawidłowość przypisania oskarżonemu sprawstwa przestępstwa kwalifikowanego z art. 286 § 1 k.k. okazały się całkowicie nieuzasadnione, toteż wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od jego popełnienia było bezpodstawne. Podobnie brak było podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w jego punkcie II.

2. Wymierzona oskarżonemu kara grzywny nie przekracza stopnia zawinienia przypisanego czynu, nie jest też niższa od stopnia jego społecznej szkodliwości, czyni zadość celom kary z zakresu prewencji ogólnej, wreszcie winna mieć właściwy i należy wpływ na samego oskarżonego. W konsekwencji wniosek o zmianę wyroku w tym zakresie był nieuzasadniony.

2.

Zarzut

Oskarżyciel posiłkowy zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:

1. rażącą niewspółmierność orzeczonej względem oskarżonego kary grzywny, pomimo ustaleń sądu, że stopień winy był wysoki, bezprawność zachowania oskarżonego oczywista, a stopień społecznej szkodliwości czynu znaczny;

2. obrazę przepisów prawa materialnego – art. 53 § 1 k.k. poprzez niewłaściwe zastosowanie i wymierzenie oskarżonemu kary nieadekwatnej i rażąco niewspółmiernie łagodnej do stopnia winy oskarżonego, bezprawności zachowania oskarżonego oraz stopnia społecznej szkodliwości czynu;

3. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 2 § 1 pkt 3 k.k. w zw. z art. 46 § 1 k.k. poprzez nieuwzględnienie przez sąd prawnie chronionych interesów pokrzywdzonego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Zarzuty podniesione w apelacji oskarżyciela posiłkowego okazały się w całości nieuzasadnione. Z uwagi na ich mieszany charakter oraz to, że w istocie sprowadzają się one do kwestionowania trafności wymierzonej oskarżonemu kary, Sąd Okręgowy rozpozna je łącznie.

Zbyteczne jest powtarzanie na czym polega istota uchybienia wymienionego w art. 438 pkt 4 k.p.k. Ponownie Sąd Okręgowy wyraża przy tym pogląd, że Sąd I instancji uchybienia tego się nie dopuścił wymierzając oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 300 stawek dziennych po 20 złotych każda. Orzekając taką karę Sąd miał na uwadze, co wprost wynika z treści pisemnych motywów wyroku, dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 k.k. Nie sposób nie dostrzec, że istotą apelacji oskarżyciela posiłkowego jest chęć doprowadzenia do takiej zmiany zaskarżonego wyroku, aby wymierzyć oskarżonemu I. O. karę pobawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, a przez to umożliwić nałożenie obowiązku próby w postaci zobowiązania go do wykonania w okresie próby nakazu zapłaty z dnia 21 czerwca 2012 roku, wydanego w sprawie o sygn. akt V GNc (...). Tymczasem jednak właśnie wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności byłoby w okolicznościach sprawy orzeczeniem kary rażąco niewspółmiernie surowej. Od popełnienia przypisanego czynu upłynęło już ponad 15 lat. W tym czasie oskarżony nie popełnił żadnego przestępstwa. Wymierzenie mu kary pozbawienia wolności nie miałoby obecnie żadnej funkcji resocjalizacyjnej, lecz stanowiły formę zupełnie nieadekwatnej represji. Trudno wskazać czemu miałby służyć okres próby związany z ewentualnym warunkowym zawieszeniem wykonania takiej kary. Skoro oskarżony nie wszedł w konflikt z prawem przez kilkanaście lat od popełnienia przestępstwa, to weryfikowanie czy trafnie można założyć wobec niego pozytywną prognozę kryminologiczną przez kolejny okres 2 lat, nie ma żadnego uzasadnienia. Sąd Okręgowy, jak już wyżej wskazano, dostrzega iż autor apelacji dąży do powiazania tak zmienionej kary z obowiązkiem próby. Nie można jednak traktować wymierzenia kary pozbawienia wolności tak instrumentalnie. Pokrzywdzona spółka ma już tytuł wykonawczy opiewający na kwotę odpowiadającą wartości przedmiotu czynności wykonawczej przypisanego przestępstwa. Trudność w skutecznym egzekwowaniu zasądzonej kwoty nie może usprawiedliwiać żądania orzeczenia kary pozbawienia wolności po ponad 15 latach od przestępstwa. Należy mieć przy tym na względzie treść art. 442 ¹ § 2 k.c. regulującego kwestię przedawnienia roszczenia o naprawienie szkody spowodowanej zbrodnią lub występkiem.

Chybiony zupełnie był zarzut naruszenia prawa materialnego, podniesiony w punkcie 2 apelacji. Przepis ten reguluje ogólne i szczegółowe dyrektywy wymiaru kary. Niewłaściwe uwzględnienie tych dyrektyw przejawić się może jedynie poprzez błąd w ustaleniach faktycznych, co do zaistnienia okoliczności warunkujących taki, a nie inny rodzaj kary. Skarżący skutecznie zarzutu takiego nie podniósł, ograniczając się do polemiki z argumentacją Sądu Rejonowego. Z kolei przepis art. 2 § 1 pkt 3 nie może stanowić samodzielnej podstawy zarzutu apelacji, a Sąd Rejonowy nie mógł zastosować art. 46 § 1 k.k. bo pokrzywdzona ma już tytuł wykonawczy. Zgodnie z art. 46 § 1 k.c. sąd rozstrzygając o obowiązku naprawienia szkody stosuje przepisy prawa cywilnego. Skoro zaś roszczenie pokrzywdzonej spółki zostało już uwzględnione w orzeczeniu sądu cywilnego, to nie może ona ponownie domagać się w postępowaniu karnym naprawienia szkody. W apelacji oskarżyciela posiłkowego nie postawiono przy tym wprost zarzutu naruszenia art. 438 pkt 1a k.p.k., ale wynika on z jej uzasadnienia. Nie zarzucił on wszak obrazy prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej przypisanego czynu, lecz inne naruszenie prawa materialnego. Stwierdzić zatem trzeba, że sąd wymierzając karę za przypisane przestępstwo czyni to według własnego uznania, z uwzględnieniem przywoływanych już dyrektyw wymiaru kary. Żaden przepis nie nakłada jednak na sąd takiego ukształtowania kary, by możliwe było nałożenie obowiązku próby polegającego na wykonaniu nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu cywilnym.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie kary oskarżonemu kary 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 2 lata, z jednoczesnym zobowiązaniem oskarżonego do wykonania w okresie próby nakazu zapłaty z dnia 21.06.2012 r., sygn. akt V GNc 2294/12.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie wymierzonej oskarżonemu kary był nieuzasadniony z przyczyn wskazanych powyżej.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Sąd Okręgowy dostrzegł konieczność częściowej zmiany opisu czynu przypisanego oskarżonemu I. O. w punkcie I zaskarżonego wyroku, a to w zakresie czasu jego popełnienia.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

Przestępstwo oszustwa nie jest przestępstwem trwałym, jakby wynikało z treści zarzutu postawionego w akcie oskarżenia i tak przypisanego w punkcie I zaskarżonego wyroku. Czyn o znamionach opisanych w art. 286 § 1 k.k. popełniony jest w konkretnym czasie w którym sprawca realizuje przedmiotowe i podmiotowe jego znamiona. W realiach przedmiotowej sprawy – było to w dniach 28 lutego 2011 roku i 10 marca 2011 roku kiedy doszło do zawarcia umów sprzedaży z pokrzywdzoną spółką. Wskazana zmiana nie narusza przy tym zakazu reformationis in peius, bowiem skoro określenie innej daty popełnienia czynu, który przypisano skazanemu w wyroku skazującym, opiera się na właściwym usytuowaniu w czasie zachowania przestępnego przypisanego sprawcy w wyroku skazującym, to zmiana taka ma neutralne znaczenie dla odpowiedzialności karnej oskarżonego. W takiej sytuacji fakt, że wywiedziona na niekorzyść apelacja nie zarzuca błędu w ustaleniach faktycznych nie skutkuje niemożnością takiego rozstrzygnięcia (zob. wyrok SN z 19.09.2018 r. V KK 455/17, Lex 2573939), a jest ono potrzebne dla wskazania prawidłowego opisu czynu. Jednocześnie Sąd Okręgowy zauważa, że prawidłowo czyn powinien być zakwalifikowany jako ciąg przestępstw z at. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k., ale takiej zmianie stoi już na przeszkodzie zakaz z art. 434 § 1 k.p.k. i brak apelacji na niekorzyść w tym zakresie.

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

0.11.

Przedmiot utrzymania w mocy

0.1Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w całości, dokonując jedynie modyfikacji opisu przypisanego w punkcie I tego wyroku czynu w zakresie czasu jego popełnienia.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Obie apelacje okazały się nieuzasadnione, a zmiana opisu czynu nastąpiła w wyniku uwzględnienia tej okoliczności z urzędu.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.0.11.

Przedmiot i zakres zmiany

0.0.1Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w jego punkcie I w ten sposób, iż przyjął, że oskarżony popełnił zarzucony mu czyn w dniach 28 lutego 2011 roku i 10 marca 2011 roku.

Zwięźle o powodach zmiany

Powody zmiany wyroku wskazane zostały w punkcie 4 uzasadnienia.

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III, IV

Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego (...) sp. jawna w U. kwotę 840 złotych tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym, ku czemu podstawę stanowił przepis art. 636 § 2 k.p.k. w zw. z art. 633 k.p.k. i § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie). Na rzecz Skarbu Państwa Sąd zasądził od oskarżonego opłatę w kwocie 600 złotych (art. 8 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych) oraz ryczałt za doręczenia pism w postępowaniu odwoławczym w kwocie 20 złotych (§ 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości o sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postepowaniu karnym). Zasądzone na rzecz Skarbu Państwa należności nie stanowią znacznej kwoty, toteż oskarżony będzie miał możliwość poniesienia ich ciężaru bez nadmiernego uszczerbku dla swego utrzymania.

7.  PODPIS