Uzasadnienie z 15 czerwca 2026, sygn. IX Ka 634/26

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IX Ka 634/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 26 stycznia 2026 r. wydany w sprawie II K 504/25

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Apelacja obrońcy oskarżonego E. U. (1) – adw. H. U. (k. 187 – 191 akt sprawy):

1/ obrazę przepisów postępowania. mającą istotny wpływ. na treść wydanego w sprawie orzeczenia, a mianowicie:

a/ art. 4 kpk i art. 7 kpk poprzez orzeczenie z naruszeniem zasady obiektywizmu, uwzględnienie wyłącznie okoliczności świadczących na niekorzyść oskarżonego i zupełne pominięcie okoliczności świadczących na jego korzyść, dokonanie dowolnej, jednostronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, co doprowadziło do przekroczenia swobodnej oceny dowodów skutkującej błędami w poczynionych
ustaleniach faktycznych, a przejawiającą się w przyjęciu wbrew zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu, że sformułowany w akcie oskarżenia zarzut jest uzasadniony podczas gdy ustalone okoliczności sprawy uzasadniają w pełni wniosek
przeciwny i prowadzą do konkluzji, że oskarżony nie dopuścił się zarzuconego aktem oskarżenia czynu, które to uchybienie przejawia się w:

- bezpodstawnym obdarzeniu walorem wiarygodności zeznań pokrzywdzonej R. B. (1) podczas gdy zeznania te są w istocie
niepełne, niejednoznaczne i zawierają wewnętrzne sprzeczności oraz pomimo tego, że pokrzywdzona nie widziała zdarzenia, nie widziała osoby która miała jej wyciągać portfel a co najważniejsze nie czuła żadnych niepokojących ruchów z udziałem jej plecaka, a ponadto zeznania złożone w toku niniejszego postępowania budzą uzasadnione wątpliwości w zestawieniu ze zgromadzonymi w sprawie dowodami w tym wyjaśnieniami oskarżonego z których wprost wynika, iż oskarżony znajdował się w odległości około metra od pokrzywdzonej

- bezpodstawnym obdarzeniu walorem wiarygodności zeznań świadków
K. W. oraz P. E. podczas gdy zeznania te są w
istocie niepełne, niejednoznaczne i zawierają wewnętrzne sprzeczności oraz
pomimo tego, że świadkowie biorąc pod uwagę swoje położenie nie mogli
widzieć całego zdarzenia albowiem znajdowali się w znacznej odległości od
pokrzywdzonej a ponadto nie jest możliwym aby widzieli jak zachowywał się
oskarżony bezpodstawnym odmówieniu waloru wiarygodności depozycjom złożonym w toku niniejszego postępowania przez oskarżonego w zakresie w jakim wskazywał od samego początku gdzie znajdował się na schodach, w jakiej odległości od pokrzywdzonej oraz, iż nie próbował okraść pokrzywdzonej

b/ błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mające wpływ na jego treść, a będące wynikiem wyżej wymienionych uchybień procesowych, polegające na:

- bezpodstawnym uznaniu, iż oskarżony wypełnił znamiona zarzucanego mu czynu

- bezpodstawnym oraz nieuprawnionym przyjęciu, że świadkowie widzieli jak oskarżony rozsunął plecak, włożył rękę do plecaka pokrzywdzonej i wyjmował portfel oraz jak oskarżony wrzucił portfel z powrotem do plecaka podczas gdy sama pokrzywdzona nie czuła żadnych
takich ruchów

- nieuzasadnionym pominięciu, iż oskarżony pozostaje w konflikcie z funkcjonariuszem (...) z B.,

- bezpodstawnym pominięciu, iż świadek P. E. rozmawiał na peronie z koleżanką i miał stać bokiem dlatego też nie jest możliwe aby widział jakiekolwiek zdarzenie, co skutkowało nieprawidłowym wydaniem wyroku skazującego w stosunku do oskarżonego w sytuacji gdy prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego winna doprowadzić do odmiennych wniosków i zupełnie innego rozstrzygnięcia sprawy

2/ zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonych wobec oskarżonego kary jako nadmiernie surowych, nieadekwatnych do skali naruszeń, których miał się dopuścić oskarżony oraz jego sytuacji osobistej i materialnej, a także w sposób niedostateczny uwzględniających okoliczności łagodzące po stronie oskarżonego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego E. U. (1) jest oczywiście bezzasadna.

Sąd Rejonowy prawidłowo odtworzył stan faktyczny sprawy, należycie i zgodnie z kodeksowymi regułami ocenił zebrane dowody, wydał słuszny wyrok i przekonująco go uzasadnił. W treści uzasadnienia wyroku Sąd I instancji wskazał, którym dowodom dał wiarę i w jakim zakresie, a którym tej wiary odmówił i z jakich powodów. Sąd Odwoławczy w pełni podziela ustalenia faktyczne Sądu meriti, pod kątem przypisanego oskarżonemu występku stypizowanego w treści art. 13 § 1 kk w zw. z art. 278 § 1a kk w zw. z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 275 § 1 kk w zw. z art. 276 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. art. 64 § 1 kk popełnionego na szkodę R. B. (1), w pełni utożsamia się z jego rozważaniami faktycznymi oraz prawnymi i uznaje, iż postępowanie dowodowe przeprowadzono prawidłowo. Natomiast apelacja skarżącej ma w istocie charakter gołosłownej polemiki ze stanowiskiem Sądu Rejonowego zawartym w wyroku oraz jego części motywacyjnej oraz stanowi próbę podważenia tego stanowiska, jak również stanowi wsparcie linii obrony oskarżonego, jaką przyjął w złożonych depozycjach. Sama tylko okoliczność, że Sąd I instancji ocenił poszczególne dowody, w aspekcie ich wiarygodności, nie w taki sposób, w jaki życzyłby sobie skarżący, nie jest tożsama ze stwierdzeniem, że w procesie ich weryfikacji doszło do naruszenia reguły płynącej z treści art. 7 kpk. Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy
i doświadczenia życiowego, w granicach prawa do swobodnej ich oceny, wyznaczonych przez art. 7 k.p.k. Wywody apelującej stanowią jedynie własną wizję oceny dowodów, wobec czego nie zasługują na uwzględnienie. Sąd I instancji dokonał ustaleń w sposób trafny, prawidłowy, pozbawiony jakiegokolwiek błędu, mają one pełne i logiczne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym. W tym kontekście nie można zaakceptować poglądu skarżącej (obrońcy oskarżonego), w którym utrzymuje, iż Sąd Rejonowy dopuścił się obrazy przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 7 kpk, a którego wyrazem miała być według skarżącego nieprawidłowa ocena dowodów, w szczególności obciążające oskarżonego relacje pokrzywdzonej R. B. (1) oraz świadków: P. E. i K. W., a w konsekwencji wątpliwości co do sprawstwa oskarżonego w odniesieniu do przypisanego mu czynu.

Zdaniem Sądu Odwoławczego nie sposób uznać za zasadne zarzutów obrazy przepisów postępowania, a w konsekwencji błędu w ustaleniach faktycznych mających wpływ na treść zaskarżonego wyroku.

Z treści wywiedzionych środków odwoławczych wynika, że skarżąca nie zgadza się z ustaleniami dotyczącymi przypisania oskarżonemu sprawstwa występku wskazanego w treści art. 13 § 1 kk w zw. z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk popełnionego na szkodę R. B. (1). W jej ocenie, w realiach przedmiotowej sprawy, dowody obciążające oskarżonego, jakim są zeznania świadków – funkcjonariuszy (...) Ochrony (...) – P. E. (k. 22, 153 akt sprawy) i K. W. (k. 25, 153 akt sprawy), są niepełne, niejednoznaczne i zawierają wewnętrzne sprzeczności i w ocenie skarżącego, świadkowie ci nie mogli widzieć całego zdarzenia, albowiem znajdowali się w znacznej odległości od pokrzywdzonej oraz nie jest możliwym, aby widzieli, w jaki sposób zachowywał się oskarżony. Skarżąca nie dostrzega jednak, iż całe zdarzenie stanowiące przedmiot niniejszych rozważań miało miejsce na schodach prowadzących z peronu kolejowego na dworcu (...) w B. do przejścia podziemnego dla pasażerów, a wymienieni świadkowie byli obecni na samym peronie i mieli realną możliwość obserwowania wszelkich sytuacji, jakie mogły zaistnieć na samych schodach prowadzących do przejścia. Zarówno świadek P. E., jak i świadek K. W. w złożonych depozycjach wprost wskazali, iż mieli możliwość zaobserwowania całego zdarzenia, zauważyli, jak oskarżony przybliżył się do pokrzywdzonej od tyłu, rozsunął jej plecak i wyciągnął z tego plecaka portfel, i w tak zaistniałej sytuacji, jako funkcjonariusze podjęli stosowną interwencję. W tych okolicznościach podzielić należy stanowisko Sądu Rejonowego, w zakresie, w jakim utrzymuje, iż zeznania przywołanych świadków są jasne, rzeczowe, szczegółowe i jako naoczni świadkowie zdarzenia opisali dokładnie zachowanie oskarżonego. Natomiast oczywistym jest, iż pokrzywdzona R. B. (2), nie mogła w takiej sytuacji zauważyć osoby oskarżonego, ponieważ kierując się po schodach w kierunku przejścia dla pasażerów, oskarżony szedł za nią. Świadek opisała natomiast zachowanie kolegów – wskazanych wyżej funkcjonariuszy (...) Ochrony (...), którzy po zauważaniu nieodpowiedniego zachowania oskarżonego, podjęli stosowną interwencję. W tych okolicznościach podzielić należy stanowisko Sądu Rejonowego, w zakresie, w jakim utrzymuje, iż zeznania pokrzywdzonej są logiczne, wiarygodne oraz korespondują z innymi wiarygodnymi dowodami, w szczególności z relacjami świadków: P. E. i K. W..

Reasumując, brak jest podstaw do uwzględnienia żądania skarżącej oraz zmiany wyroku w sposób wskazany we wniesionej apelacji (uniewinnienia oskarżonego bądź uchylenia wyroku i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu w Kielcach do ponownego rozpoznania). Sąd Odwoławczy podziela też stanowisko Sądu Rejonowego w odniesieniu do wymiaru oskarżonemu kary. Wymierzona oskarżonemu sankcja karna w postaci 8 miesięcy pozbawienia wolności, wbrew argumentacji skarżącej uwzględnia wszystkie wskazane w treści art. 53 kk dyrektywy wymiaru kary tj. stopień społecznej szkodliwości, motywy działania oskarżonego, a nadto cele w zakresie prewencji ogólnej oraz cele wychowawcze, jakie mają zostać osiągnięte wobec osoby oskarżonego. Jak zasadnie ujął Sąd Rejonowy, stopień winy i stopień społecznej szkodliwości przypisanego przypisanego oskarżonemu czynu jest znaczny, a jego uprzednia karalność, a zwłaszcza popełnienie przypisanego czynu w warunkach art. 64 § 1 kk, są okolicznościami obciążającymi i musiały wpłynąć na wymierzenie oskarżonemu surowszej sankcji karnej. Z tej sytuacji nie jest zasadne żądanie skarżącej wymierzenia oskarżonemu łagodniejszej kary w myśl dyspozycji art. 37a § 1 kk (ograniczenia wolności). Skarżąca nie dostrzega bowiem, iż zgodnie z treścią § 2 powołanego przepisu, przepisu § 1 nie stosuje się do sprawców określonych w art. 64 § 1 lub do sprawców, którzy popełniają przestępstwo działając w zorganizowanej grupie albo związku mających na celu popełnienie przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, sprawców przestępstw o charakterze terrorystycznym i sprawców przestępstwa określonego w art. 178a § 4 kk. Powyższe oznacza, iż Sąd Rejonowy nie mógł zastosować wobec oskarżonego dobrodziejstwa instytucji wskazanej w treści art. 37a § 1 kk, a więc wymierzenia kary łagodniejszego rodzaju.

Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy na podstawie art. 437 § 1 kpk orzekł jak w wyroku.

Wniosek

Wniosek obrońcy oskarżonego E. U. (1):

- zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, bądź wymierzenie mu łagodniejszej kary

ewentualnie:

- uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Kielcach do ponownego rozpoznania

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Zarzuty okazały się niezasadne, stąd nie było podstaw do uwzględnienia wniosków.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 26 stycznia 2026 r. wydany w sprawie II K 504/25

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Szczegółowe rozważania w tej materii zostały zawarte w rubryce 3.1 .

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

pkt II

Na podstawie art. 619 § 1 kpk Sąd Odwoławczy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy oskarżonego z urzędu – adw. H. U. kwotę 1 033,20 zł tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym

pkt III

Na podstawie art. 624 § 1 kpk Sąd Odwoławczy zwolnił oskarżonego E. U. (2) od kosztów sądowych należnych Skarbowi Państwa w postępowaniu odwoławczym

7.  PODPIS

SSO Krzysztof Sójka

1.11.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego E. U. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 26 stycznia 2026r. wydany w sprawie II K 504/25

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana