Zarządzenie z 19 maja 2026, sygn. VII GC 789/25

UZASADNIENIE

Powód domagał się niewypłaconej części odszkodowania z umowy ubezpieczenia auto casco. Roszczenie o jego zapłatę nabył w drodze cesji. Pozwany zarzucał, że powód nabył wierzytelność w wysokości niższej od dochodzonej. Zaprzeczył również, by stawka za robociznę, wedle której powód oblicza świadczenie odszkodowawcze, odpowiadała cenom stanowiącym podstawę jej obliczenia zgodnie z ogólnymi warunkami ubezpieczenia.

Sąd zważył co następuje:

Podstawą prawną żądania jest umowa ubezpieczenia auto casco, na podstawie której pozwany zobowiązał się zapłacić określone odszkodowanie w razie zajścia wypadku ubezpieczeniowego oraz umowy cesji, na podstawie których ubezpieczony przelał wierzytelność na pierwszego cesjonariusza, który z kolei scedował ją na powoda.

Pozwany nie ma racji, gdy zarzuca powodowi nabycie wierzytelności w kwocie niższej niż dochodzona, albowiem z umowy przelewu wynika jej cel w postaci nabycia całości wierzytelności przeciwko powodowi, nie zaś jej części ograniczonej do kwoty 199,56 zł, która to kwota nie stanowi zresztą nieuznanej części kosztorysu wbrew oświadczeniom z umowy cesji. Zgodnie zaś z art. 65 § 2 kc w umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu.

Spór między stronami koncentruje się wokół tej części świadczenia z umowy ubezpieczenia, której podstawą jest § 17 ust. 2 pkt 2 ogólnych warunków ubezpieczenia, czyli stawka za roboczogodzinę.

Ciężar dowodu faktu, że stawka przedstawiona przez powoda odpowiada stawce określonej zgodnie z powołanym postanowieniem ogólnych warunków ubezpieczenia spoczywa na powodzie stosownie do art. 6 kc i przytoczone przez niego orzeczenia sądowe nie mają tu nic do rzeczy. Powód nie dowodzi faktów świadczących o rozmiarze szkody, lecz faktów, które zgodnie z umową stanowią podstawę ustalenia określonego odszkodowania. O ile rację ma strona powodowa, gdy twierdzi że w procesie cywilnym na stronie pozwanej spoczywa ciężar udowodnienia zasadności zarzutów podnoszonych przeciwko roszczeniu, o tyle w niniejszej sprawie pozwany nie stawia zarzutu odnośnie do wysokości roszczenia, lecz po prostu zaprzecza twierdzeniu powoda o fakcie stanowiącym podstawę roszczenia w zakresie jego wysokości. Nie ma zatem pozwany czego dowodzić. Ciężar ten w całości spoczywa na powodzie. To nie pozwany, ale powód wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne z zastosowania stawki 200 zł netto. Stąd, w świetle art. 6 kc i stosownie do cytowanego postanowienia ogólnych warunków ubezpieczenia powód powinien wykazać, że zastosowana stawka odpowiada średnim cenom usług stosowanych przez warsztaty porównywalnej kategorii do warsztatu wykonującego naprawę, działające na terenie województwa, w którym znajduje się ten warsztat.

Cytowane przez powoda orzeczenia w kwestii uzgodnienia kosztów naprawy nie mają nic wspólnego ze sprawę, ponieważ ogólne warunki ubezpieczenia takiego wymogu na ubezpieczonego nie nakładają. Podobnie orzeczenie dotyczące „średniego poziomu cen usług naprawczych” nie ma nic wspólnego ze sprawą, albowiem ogólne warunki ubezpieczenia pozwanego taką nomenklaturą się nie posługują.

Pod umownym pojęciem cen średnich należy rozumieć ceny rynkowe, czyli ceny z momentu, w którym popyt spotyka się z podażą. Sensem pojęcia średnich cen nie jest średnia arytmetyczna. Średnią arytmetyczną jest jedna, a nie więcej stawek, obliczona jako iloraz sumy stawek i ilości warsztatów. Tylko przypadkowo wartość ustalona jako stawka arytmetyczna może odpowiadać stawkom istniejącym w obrocie, czego miarą jest odchylenie standardowe pokazujące, czy stawki te są zbliżone do średniej arytmetycznej, czy też czy są od niej oddalone. Średnie ceny to ceny typowe, najczęściej spotykane na określonym rynku. Powód w dosyć niezrozumiałym wywodzie stanowiącym kompilację mniej lub bardziej przypadkowych poglądów i orzeczeń w istotnej części niemających zastosowania w sprawie niniejszej wobec braku konsumenckiego charakteru umowy ubezpieczenia, zdaje się to stanowisko podzielać.

Nie ma racji powód, gdy podnosi, że ustalenie cen na rynku lokalnym nie wymaga wiedzy specjalnej. Nie chodzi tutaj bowiem o publicznie dostępne lub deklarowane cenniki, lecz o znajomość cen transakcyjnych stosowanych w obrocie gospodarczym, a zatem cen według których rozliczenie naprawy pokolizyjnej jawi się jako najbardziej prawdopodobne. Mowa tu o wartościach rzeczywistych a nie cennikowych. Ich znajomość zaś wymaga wiedzy specjalnej niedostępnej przeciętnemu uczestnikowi rynku, dla którego kontakt z serwisem w sytuacji szkody komunikacyjnej ma charakter incydentalny, tak samo zresztą jak i sama szkoda.

Przedłożone przez powoda tabela i oświadczenia przedstawicieli mniej lub bardziej przypadkowo dobranych warsztatów nie mają mocy na okoliczność cen rynkowych, dowodzą jedynie złożenia przez nich oświadczeń o określonej treści (art. 245 kpc), skoro pozwany zaprzeczył, by po podanych cenach odbywał się obrót rynkowy. Nie jest zaś rzeczą Sądu pouczać powoda, jakie dowody winien przedłożyć dla umożliwienia Sądowi powzięcia samodzielnej oceny, o której mowa w art. 505 ⁷ § 1 kpc.

Powód nie wykazał, by stawka za robociznę odpowiadała cenom rynkowym. Nie wykazał zatem, by wypłacone przez pozwanego było niższe od odszkodowania obliczonego zgodnie z ogólnymi warunkami ubezpieczenia. Dlatego powód nabył wierzytelność nieistniejącą, co prowadzi do oddalenia powództwa.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i kpc. Powód przegrał proces w całości. Dlatego powinien zwrócić pozwanemu poniesione przez niego koszty, na które złożyły się 270 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. O odsetkach od tych kosztów Sąd orzekł na zasadzie art. 98 § 1 ¹ kpc.

SSR Robert Fonfara

VII GC 789/25

ZARZĄDZENIE

1.  Odnotować;

2.  Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powoda poprzez portal informacyjny;

3.  Przedstawić akta 21 dni od doręczenia.

N., 19 maja 2026 r.

SSR Robert Fonfara