Wyrok - III SAB/Gd 302/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - z dnia 11 września 2025
Teza
Stwierdzono bezczynność postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Asesor WSA Maja Pietrasik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 września 2025 r. sprawy ze skargi M. H. na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewody Pomorskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy 1. stwierdza, że Wojewoda Pomorski dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, któreStwierdzono bezczynność postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Asesor WSA Maja Pietrasik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 września 2025 r. sprawy ze skargi M. H. na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewody Pomorskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy 1. stwierdza, że Wojewoda Pomorski dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, które
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
uiszczenie wpisu sądowego / odrzucenie skargi administracyjnej
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
samorząd terytorialny
Role w sprawie
wnioskodawca / wnioskodawczyni
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
11 września 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Przewodniczący
Alina Dominiak
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (8)
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono bezczynność postępowania
UZASADNIENIE
M. H. (dalej: "skarżąca"), obywatelka Białorusi, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewody Pomorskiego w postępowaniu dotyczącym udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia:1/ art. 35 § 1-3, art. 36 § 1 i § 2 oraz art. 37 § 4, art. 12 § 1 i § 2 i art. 7 k.p.a., polegające na braku podjęcia czynności faktycznie mających na celu rozpoznanie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, braku zawiadamiania skarżącej o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy oraz o przyczynach jej niezałatwienia w przepisanym terminie, co stoi w sprzeczności z zasadą wnikliwości, szybkości i prostoty postępowania administracyjnego oraz zasadą prawdy obiektywnej, która nakłada na organ prowadzący obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy;2/ art. 109 ust. 4 w zw. z art. 109 ust. 2 i 3 ustawy o cudzoziemcach, poprzez oczekiwanie na informacje od stosownych służb czy wjazd cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jego pobyt na tym terytorium mogą stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego pomimo upływu ustawowego terminu, wraz z którym wymóg uzyskania informacji należy uznać za spełniony.Skarżąca wskazała, że w dniu 31 stycznia 2024 r. złożyła za pośrednictwem poczty wniosek o udzielenie jej zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium RP. Pismem z dnia 28 marca 2024 r., zatem po upływie 3 miesięcy, została wezwana do dopełnienia obowiązku osobistego złożenia wniosku i złożenia odcisków palców. Skarżąca uzupełniła braki wniosku. Od tego czasu organ nie podejmował czynności, wobec czego skarżąca wniosła ponaglenie w dniu 3 kwietnia 2025 r. Pomimo braku wezwań regularnie uzupełniała materiał dowodowy o nowe aktualne dokumenty.Skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 112a ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach organ zobowiązany jest do wydania decyzji w terminie 60 dni. W sprawie z wniosku skarżącej organ przez wiele miesięcy pozostaje w bezczynności, a bezczynność ta ma charakter rażący. Organ prowadził postępowanie w sposób opieszały, nie informując skarżącej o niezałatwieniu sprawy w terminie, przyczynach zwłoki i nowym terminie załatwienia sprawy. Na terminowość załatwienia sprawy nie mogła mieć wpływu ewentualna opieszałość innych organów, do których Wojewoda Pomorski zobowiązany jest zwrócić się o wydanie stosownej opinii o cudzoziemcu ubiegającemu się o legalizację pobytu, stosownie bowiem do art. 109 ust. 2 i 3 ustawy o cudzoziemcach nieprzekazanie informacji w terminie uznaje się za spełnienie wymogu jej uzyskania. Organ pozostaje w bezczynności, skoro od daty złożenia wniosku do dnia wniesienia skargi upłynęło 15 miesięcy, a organ podjął tylko trzy czynności, które można uznać za podjęte w celu załatwienia sprawy (wezwanie do uzupełnienia braków, wezwanie do dostarczenia dokumentów oraz wniosek o udzielenie informacji do stosownych służb). Nadto działanie organu należy uznać za opieszałe. Organ prowadzi postępowanie rażąco dłużej niż jest to konieczne dla załatwienia sprawy, do czego skarżąca nie przyczyniła się w żadnym stopniu. O rażącym charakterze bezczynności i przewlekłości postępowania świadczy przede wszystkim fakt, że niemal wszelkie dokumenty, które uzasadniały udzielenie wnioskowanego zezwolenia, zostały dostarczone do organu przez skarżącą wraz z wnioskiem wszczynającym sprawę, a te, do dostarczenia których skarżąca została wezwana dopiero po 26 miesiącach, zostały przedłożone natychmiast.W związku z powyższym wniosła o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie nieprzekraczającym 30 dni, stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania oraz że miało to miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 2.000 zł oraz zasądzenie kosztów postępowania.Uzasadniając żądanie przyznania sumy pieniężnej skarżąca wskazała, że naruszenia, których dopuścił się organ znacząco wpłynęły na jej sytuację życiową. Skarżąca ma trudności z wyjazdem z Polski, w tym także do kraju pochodzenia i spotkania z najbliższymi, czy na wakacje. W dniu 9 stycznia 2025 r. w Białorusi zmarła jej matka, a skarżąca z uwagi na brak karty pobytu nie mogła swobodnie wyjechać do kraju pochodzenia, aby zorganizować pogrzeb matki oraz załatwić wszelkie sprawy związane ze spadkobraniem. Musiała wystąpić o wizę – otrzymała 10-dniową wizę Schengen, która umożliwiła jej powrót do Polski w dniu 1 lutego 2025 r., gdzie pozostały jej dzieci (wówczas w wieku 14 i 18 lat). Skarżąca zwróciła uwagę, że wciąż nie załatwiła spraw spadkowych, gdyż wymagają one osobistej obecności skarżącej w Białorusi. Ponadto brak zezwolenia utrudnia skarżącej zmianę zatrudnienia, gdyż wielu pracodawców oczekuje wylegitymowania się ważną kartą pobytu. Skarżąca podkreśliła, że jej sytuacja wpływa również bezpośrednio na sytuację pobytową jej dzieci, którym zezwolenie na pobyt może zostać udzielone tylko wówczas, gdy skarżąca otrzyma decyzję w swojej sprawie.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z uwagi na treść art. 100c ust. 1 pkt 1a, ust. 3 i ust. 4 oraz art. 100d ust. 1 pkt 1a, ust. 3 i 4 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa, zgodnie z którymi zaprzestanie czynności przez organ prowadzący postępowanie w sprawie o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, lub ich dokonywanie z opóźnieniem w okresie od 15 kwietnia 2022 r. do dnia 30 września 2025 r., nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki.Organ, powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych oraz piśmiennictwo zaprezentował pogląd, że przepisy ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa regulujące kwestie zawieszenia bądź nie rozpoczęcia biegu terminu do załatwienia sprawy mają zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Zdaniem organu termin na załatwienie sprawy z wniosku skarżącej nie rozpoczął biegu. Odnosząc się do żądania zasądzenia na rzecz skarżącej od organu sumy pieniężnej organ zauważył, że nie przedstawiono argumentów za orzeczeniem jej w wysokości wskazanej przez skarżącą ani też dowodów na tę okoliczność, które potwierdzałyby, że poniosła szkodę materialną. W tym zakresie odwołał się do wyroku WSA w Gliwicach z dnia 22 listopada 2022 r. sygn. akt II SAB/Gl 102/22 oraz WSA w Gdańsku z dnia 11 stycznia 2024 r. sygn. akt III SAB/Gd 206/23, których fragmenty przywołał.Decyzją z dnia 24 czerwca 2025 r. Wojewoda Pomorski uwzględnił w całości żądanie skarżącej i udzielił jej zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium RP (k. 109 akt administracyjnych).Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.W świetle zaś art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, m.in. w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej.Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawy ze skarg w przedmiocie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania mogą być rozpoznawane przez sąd administracyjny w trybie uproszczonym, co miało miejsce w niniejszej sprawie.W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. szczególnym wymogiem dla skutecznego wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenia postępowania jest poprzedzenie skargi ponagleniem skierowanym do właściwego organu. Skarżąca ponaglenie takie wniosła w dniu 25 maja 2024 r., a następnie 17 stycznia 2025 r.Mając na uwadze prezentowane przez organ stanowisko, na wstępie należy rozważyć kwestię zastosowania w stosunku do skarżącej przepisów art. 100c i 100d ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 103 ze zm., dalej: "ustawa o pomocy" lub "specustawa ukraińska").Ustawa ta w art. 1 szczegółowo definiuje przedmiot regulacji w następujący sposób: 1. Ustawa określa szczególne zasady zalegalizowania pobytu obywateli Ukrainy, którzy przybyli na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium Ukrainy w związku z działaniami wojennymi prowadzonymi na terytorium tego państwa, oraz obywateli Ukrainy posiadających Kartę Polaka, którzy wraz z najbliższą rodziną z powodu tych działań wojennych przybyli na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.2. Ilekroć w ustawie jest mowa o obywatelu Ukrainy, rozumie się przez to także nieposiadającego obywatelstwa ukraińskiego małżonka obywatela Ukrainy, o ile przybył on na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium Ukrainy w związku z działaniami wojennymi prowadzonymi na terytorium tego państwa i nie jest obywatelem polskim ani obywatelem innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej.3. Ustawa określa również:1) szczególne zasady powierzenia pracy obywatelom Ukrainy, przebywającym legalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;2) pomoc zapewnianą przez wojewodów, jednostki samorządu terytorialnego oraz inne podmioty obywatelom Ukrainy;3) utworzenie Funduszu Pomocy w celu finansowania lub dofinansowania realizacji zadań na rzecz pomocy obywatelom Ukrainy;4) niektóre uprawnienia obywateli Ukrainy, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest uznawany za legalny;5) szczególne zasady przedłużania okresów legalnego pobytu obywateli Ukrainy oraz wydanych im przez organy polskie dokumentów dotyczących uprawnień w zakresie wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;6) niektóre uprawnienia obywateli polskich i obywateli Ukrainy będących studentami, nauczycielami akademickimi lub pracownikami naukowymi wjeżdżającymi z terytorium Ukrainy;7) szczególne regulacje dotyczące kształcenia, wychowania i opieki dzieci i uczniów będących obywatelami Ukrainy, w tym wsparcia jednostek samorządu terytorialnego w realizacji dodatkowych zadań oświatowych w tym zakresie;8) szczególne zasady organizacji i funkcjonowania uczelni w związku z zapewnianiem miejsc na studiach dla obywateli Ukrainy, o których mowa w ust. 1;9) szczególne zasady podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej przez obywateli Ukrainy, przebywających legalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;10) szczególne zasady prowadzenia dystrybucji produktów leczniczych i wyrobów medycznych przeznaczonych na pomoc humanitarną na terytorium Ukrainy przez Rządową Agencję Rezerw Strategicznych z dnia 12 marca 2022 r.Ustawa o pomocy weszła w życie w zasadniczej części w dniu 12 marca 2022 r. z mocą obowiązującą od dnia 24 lutego 2022 r. (art. 116 ustawy). Następnie na mocy art. 1 pkt 44 ustawy z dnia 8 kwietnia 2022 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r., poz. 830, dalej: "ustawa zmieniająca"), wprowadzono do ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy art. 100c, który stanowi, że:1. W okresie do dnia 31 grudnia 2022 r. bieg terminów na załatwienie spraw dotyczących:1) udzielenia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej,2) zmiany: a) zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, b) zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji,3) cofnięcia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej– w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.2. Czynności dokonane w okresie, o którym mowa w ust. 1, w postępowaniach w sprawach, o których mowa w ust. 1, są skuteczne.3. W okresie, o którym mowa w ust. 1:1) przepisów o bezczynności organu oraz o obowiązku organu prowadzącego postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się;2) organowi prowadzącemu postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, nie wymierza się grzywny ani nie zasądza się od niego sum pieniężnych na rzecz skarżących za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa.4. Zaprzestanie czynności przez organ prowadzący postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, lub ich dokonywanie z opóźnieniem, w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki.Analogiczne rozwiązanie na dalszy okres do dnia 24 sierpnia 2023 r. przewiduje norma art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, wprowadzona ustawą z dnia 13 stycznia 2023 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 185), a konkretnie przez art. 1 pkt 32 tej ustawy, który wszedł w życie z mocą wsteczną z dniem 1 stycznia 2023 r.Na dzień wydania wyroku art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy określał wyżej wskazany okres na okres "do dnia 30 września 2025 r." (art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 lutego 2024 r. Dz. U. z 2024 r., poz. 232, zmieniającej nin. ustawę z dniem 22 lutego 2024 r.).Należy w tym miejscu wskazać, że Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku znane jest stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaprezentowane między innymi w wyroku z dnia 13 lutego 2024 r. sygn. akt II OSK 2362/23, zgodnie z którym przepisy art. 100c i art. 100d ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 103) stanowią rozwiązania generalne dotyczące wszystkich cudzoziemców – niezależnie od ich narodowości, a nie tylko tych, których pobyt w Polsce jest wywołany wojną w Ukrainie, o których mowa w art. 2 ust. 1 tej ustawy.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę z argumentacją NSA zgodzić się nie może i nie dostrzega podstaw do zmiany utrwalonej i jednolitej linii swego dotychczasowego orzecznictwa, zgodnie z którym zgodna z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej wykładnia językowa i systemowa przepisów zawartych w art. 100c i art. 100d specustawy ukraińskiej prowadzi do stwierdzenia, że nie są przedmiotem tych regulacji uprawnienia i obowiązki innych cudzoziemców niż obywatele Ukrainy przybyli na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium Ukrainy w związku z działaniami wojennymi prowadzonymi na terytorium tego państwa (argumentacja zawarta np. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 maja 2024 r. sygn. akt III SAB/Gd 11/24).Istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przepisy Konstytucji stanowią:Art. 2 Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej.Art. 7 Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.Art. 31 ust. 3 Ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw.Art. 37 1. Kto znajduje się pod władzą Rzeczypospolitej Polskiej, korzysta z wolności i praw zapewnionych w Konstytucji.2. Wyjątki od tej zasady, odnoszące się do cudzoziemców, określa ustawa.Art. 45 ust. 1 Każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd.Art. 77 ust. 2 Ustawa nie może nikomu zamykać drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności lub praw.Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym wyżej wyroku trafnie zidentyfikował przyczynę wprowadzenia regulacji art. 100c i 100d specustawy ukraińskiej jako trudności wojewodów w załatwianiu narastającej liczby spraw przy braku odpowiedniego wzmocnienia obsady kadrowej urzędów. W polskim systemie prawnym od dawna środkiem ochrony jednostki wobec bezczynności organów administracji jest skarga do sądu administracyjnego. Stanowi ona realizację przysługującego z mocy art. 45 Konstytucji prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd.Istota regulacji zawartych w art. 100c ust. 3 i 4 oraz art. 100 d specustawy ukraińskiej sprowadza się do czasowej eliminacji możliwości realizacji powyższego prawa przez osoby, których regulacje te dotyczą. Skoro bowiem "nie stosuje się przepisów o bezczynności organów" to znaczy, że wyłącza się możliwość skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji prowadzącego postępowanie.Wprawdzie NSA w uzasadnieniu analizowanego wyżej wyroku wskazał, że skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania w sprawie wymienionej w art. 100c ust. 1 i art. 100d ust. 1 specustawy ukraińskiej, w której cudzoziemiec złożył wniosek po 15 kwietnia 2022 r., nie jest skargą niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., to jednak "niestosowanie przepisów o bezczynności organów" oraz wyłączenie "wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki" determinuje w sposób nie budzący wątpliwości rozstrzygnięcie sądu o oddaleniu skargi, co czyni ochronę sądową czysto iluzoryczną. Budzi to istotne wątpliwości z punktu widzenia zgodności takiej regulacji z art. 77 ust. 2 Konstytucji RP.Gdyby jednak przyjąć, że takie czasowe ograniczenie prawa do sądu jest dopuszczalne, to należałoby rozważyć, czy dokonane zostało zgodnie z zasadą proporcjonalności wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.Zdaniem WSA w Gdańsku pozytywna odpowiedź na tak postawione pytanie możliwa jest jedynie w przypadku przyjęcia, że zgodnie z art. 1 specustawy ukraińskiej przepisy art. 100c i 100d tej ustawy dotyczą obywateli Ukrainy, przybyłych na terytorium RP w związku z agresją rosyjską z 24 lutego 2022 r. Obywatele ci stanowią liczną grupę osób, której przybycie na terytorium RP stanowiło wydarzenie nieprzewidywalne, zarówno co do skali, jak i gwałtowności. W sposób oczywisty właściwe organy nie były w stanie w zaistniałej sytuacji załatwić w ustawowych terminach wszystkich spraw zainicjowanych przez obywateli Ukrainy, przybyłych na terytorium RP w związku z agresją rosyjską z 24 lutego 2022 r. Regulacje specustawy ukraińskiej zawierają rozwiązania niwelujące negatywne skutki możliwych opóźnień w załatwianiu wniosków tej grupy osób i pozwalające osobom tym na legalny pobyt, pracę i prowadzenie działalności gospodarczej w Polsce (m.in. regulacje zawarte w art. 2 i 23 specustawy). Można zatem stwierdzić, że obywatele Ukrainy, przybyli na terytorium RP w związku z agresją rosyjską z 24 lutego 2022 r. wskutek tego, że są beneficjentami ułatwień wynikających ze specustawy ukraińskiej, nie odczuwają istotnych skutków opóźnień w działaniu właściwych organów.Nie da się tego jednak powiedzieć o obywatelach innych państw i obywatelach Ukrainy, przybyłych do Polski przed datą agresji, którzy nie korzystają z ułatwień wynikających ze specustawy ukraińskiej. Opóźnienia w realizacji ich uprawnień wynikające z zastosowania do nich przepisów specustawy ukraińskiej nie są rekompensowane w drodze regulacji szczególnych. Przy czym, w odniesieniu do cudzoziemców, którzy złożyli swe wnioski przed wejściem w życie art. 100c specustawy (15 kwietnia 2022 r.), jego zastosowanie unicestwiałoby uzasadnioną ekspektatywę załatwienia ich wniosków w racjonalnym terminie.Sądowi wiadomo z urzędu, że już przed agresją rosyjską na Ukrainę w działaniu wojewodów w sprawach cudzoziemców występowały poważne trudności, związane z niedostateczną obsadą kadrową właściwych urzędów, całkowicie nieadekwatną do liczby cudzoziemców przybywających do Polski.Odniesienie regulacji art. 100c ust. 3 i 4 oraz art. 100d ustawy do wszystkich cudzoziemców prowadziłoby do realizacji modelu "rozwiązywania" problemu bezczynności organów i przewlekłości w określonej kategorii postępowań nie poprzez naprawę struktury organów administracji, zorganizowanych w sposób nieodpowiadający aktualnym potrzebom i od dawna nieprzystosowanych kadrowo do obsługi przybywających do RP cudzoziemców, lecz przez odebranie cudzoziemcom przysługujących im dotychczas środków prawnych. Nie sposób uznać tego rodzaju regulacji za zgodne z zasadą Rzeczypospolitej Polskiej jako państwa prawnego, wynikającej z art. 2 Konstytucji RP. Zaakceptowanie takiego sposobu "rozwiązywania" problemów poszczególnych organów administracji borykających się z narastającą ilością spraw może prowadzić do utrwalania się ich niewydolności, skoro prostym i najtańszym wyjściem z ich trudnej sytuacji okazuje się być czasowe wprawdzie, lecz stopniowo przedłużane pozbawianie osób uprawnionych przysługującego im dotychczas środka ochrony w postaci skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu i przewlekłość prowadzonego przez ten organ postępowania.Interpretacja art. 100c i 100d specustawy ukraińskiej odnosząca te przepisy do wszystkich spraw cudzoziemców wydaje się zatem prowadzić do unikania przez Państwo negatywnych skutków długoletnich zaniedbań w organizacji administracji właściwej w sprawach cudzoziemców niejako przy okazji wprowadzenia szczególnych regulacji dotyczących skutków rosyjskiej agresji na Ukrainę, od której rozpoczęcia upłynęły już 3 lata.Regulacje zawarte w art. 100c i art. 100d specustawy ukraińskiej budzą także wątpliwości co do ich zgodności z prawem unijnym (dyrektywami Parlamentu Europejskiego i Rady) mającymi na celu zapobieganie opieszałości administracji publicznej w sprawach cudzoziemców, Kartą Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U.UE.C. z 2007 r. Nr 303, s. 1 i nast., ze zm.) oraz Europejską Konwencją o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzoną w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61 poz. 284 ze zm.), które dostrzegł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach i postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SAB/Gl 19/25 skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego. Sąd ten wniósł o stwierdzenie, że:1. Długotrwałe i kilkukrotnie wydłużane przez prawodawcę krajowego wyłączenie z przyczyn organizacyjnych lub ekonomicznych prawa cudzoziemców – obywateli państw trzecich do złożenia skutecznego środka przeciwdziałania opieszałości organów administracji publicznej (ponaglenia, skargi na bezczynność lub przewlekłość) sprzeciwia się traktatowym zasadom państwa prawnego i poszanowania praw człowieka (art. 2 i 6 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana Dz. U. C 202 z 7 czerwca 2016 r., s. 47 i nast. – dalej: TFUE), proporcjonalności (art. 52 ust. 1 w zw. z art. 51 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; Dz. U. UE. C. z 2007 r. Nr 303, s. 1 i nast., z późn. zm. – dalej: KPP) w zw. z art. 6 ust. 1 TUE), pierwszeństwa prawa unijnego i jego efektywności (art. 4 ust. 3 TUE) oraz "prawa do dobrej administracji" (traktowanego jako zasada Unii Europejskiej, wyrażonego w art. 41 ust. 1-4 KPP w zw. z art. 51 ust. 1 KPP w zw. z art. 6 ust. 1 TUE oraz w orzecznictwie TSUE);2. Długotrwałe i kilkukrotnie przedłużane wyłączenie w prawie krajowym możliwości złożenia przez cudzoziemców – obywateli państw trzecich skutecznego środka prawnego przeciwdziałającego opieszałości organów publicznych oraz wykluczenie możliwości zasądzenia przez krajowy sąd administracyjny adekwatnej sumy pieniężnej, stanowiącej zadośćuczynienie za naruszenie prawa do działania przez organy bez zbędnej zwłoki i wykluczenie możliwości nakazania wydania aktu administracyjnego w wyznaczonym przez sąd terminie, należy interpretować jako:a) niespełniające wymogów interesu ogólnego oraz nadmiernie ograniczające sferę praw podstawowych Unii Europejskiej (art. 2 TUE; art. 6 ust. 1 i 3 TUE w zw. z art. 52 ust. 1 – 3 KPP);b) dyskryminujące cudzoziemców – obywateli państw trzecich (art. 2 TUE, art. 10 i 18 TFUE, art. 20 oraz 21 ust. 1 i 2 KPP);c) uchybiające zasadzie sprawiedliwości (art. 2 TUE) orazd) utrudniające realny, skuteczny dostęp do wymiaru sprawiedliwości (art. 2 TUE, art. 67 ust. 4 TFUE, art. 47 w zw. z art. 51 ust. 1 KPP).Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko WSA w Gliwicach.Podkreślić należy, że na epizodyczny (czasowy) charakter regulacji art. 100c i art. 100d ustawy o pomocy, których wprowadzenie do ustawy spowodowane było kryzysem migracyjnym, związanym z rozpoczęciem przez Rosję działań zbrojnych na terytorium Ukrainy, a zatem sytuacją nadzwyczajną zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 maja 2025 r. w sprawie II OSK 2926/24. NSA stwierdził, że ponad dwuletni okres – od 15 kwietnia 2022 r. do 30 czerwca 2024 r. – należało uznać za wystarczający do zapewnienia przez państwo (administrację rządową) rozwiązań pozwalających na terminową obsługę wniosków pobytowych. W powołanym wyroku NSA przyjął, że dopiero po czwartym przedłużeniu obowiązywania art. 100d ustawy o pomocy, tj. po dniu 30 czerwca 2024 r., zachodzi sprzeczność tej regulacji z konstytucyjną zasadą prawa do sądu, w związku z czym nie powinna być ona stosowana.Stanowisko to zostało podzielone w kolejnych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego , np. z dnia 28 sierpnia 2025 r., sygn. akt II OSK 3109/24, z dnia 5 sierpnia 2025 r., sygn. akt II OSK 2743/24, z dnia 3 lipca 2025 r., sygn. akt II OSK 2695/24, z dnia 12 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 2942/24.Zatem nawet gdyby przyjąć, zgodnie z wyżej przywołanym stanowiskiem NSA, że przepisy ustawy o cudzoziemcach nie mogły być stosowane do dnia 30 czerwca 2024 r. w związku z obowiązywaniem art. 100d ustawy o pomocy, to w rozpoznawanej sprawie sposób działania organu ( lub jego brak ) po tej dacie i tak podlega ocenie. Skarżąca złożyła bowiem wniosek w dniu 31 stycznia 2024 r., a organ udzielił skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy dopiero w dniu 24 czerwca 2025 r., mimo że art. 112a ust. 1 u.o.c. przewiduje 60-dniowy termin na załatwienie takiej sprawy.Ocenę, czy w kontrolowanym postępowaniu doszło do zarzucanego stanu bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania należy poprzedzić koniecznym rozgraniczeniem zakresów obu stanów przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 8 oraz art. 149 p.p.s.a., to jest możliwości wniesienia skargi na bezczynność organu oraz skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania.Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela zapatrywanie wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2012 r. (sygn. akt II OSK 1031/12), zgodnie z którym nowelizacja Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegająca na dodaniu (od dnia 11 kwietnia 2011 r.) skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania wymagała reinterpretacji pojęcia "bezczynności", przez ograniczenie jego rozumienia do niewydania w terminie decyzji lub postanowienia (względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Chodzi w tym przypadku o przekroczenie terminu określonego na podstawie art. 35 k.p.a. lub wynikającego z przepisów szczególnych (do których odsyła art. 35 § 4 k.p.a.), względnie terminu przedłużonego zgodnie z art. 36 k.p.a. Pojęcie "bezczynności" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 i 9 oraz art. 149 p.p.s.a. sprowadza się do badania kwestii ewentualnego naruszenia terminowości działania organów administracyjnych – niezałatwienia sprawy w terminie. Potwierdza to definicja legalna bezczynności wprowadzona do ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego z dniem 1 czerwca 2017 r., zgodnie z którą stan ten zachodzi, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.). W tym ujęciu dochowanie przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, względnie jego sukcesywne przedłużanie z zachowaniem aktów staranności przewidzianych w art. 36 k.p.a., wyklucza możliwość skutecznego postawienia organowi zarzutu bezczynności.Z kolei pod pojęciem "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, przez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. powołany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2012 r. w sprawie akt II OSK 1031/12). Potwierdza to definicja legalna przewlekłości wprowadzona do k.p.a. z dniem 1 czerwca 2017 r., zgodnie z którą stan ten zachodzi, jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2).W realiach rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że Wojewoda Pomorski dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącej. Naruszenia te miały przy tym charakter rażący w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a.Wskazać należy, że organ zobowiązany jest do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym zasady szybkości postępowania, nakazującej organowi wnikliwe i szybkie działanie w sprawie przy wykorzystaniu możliwie najprostszych środków prowadzących do jej załatwienia (art. 12 § 1 k.p.a.). Realizacji tej zasady służy m.in. przepis art. 35 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Zgodnie z art. 36 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu.Terminy te jednak mogą być modyfikowane przez przepisy szczególne (art. 35 § 4 k.p.a.).Ustawa o cudzoziemcach, w brzmieniu obowiązującym i w dniu złożenia wniosku przez skarżącą i w dniu wyrokowania, zawierała przepisy określające czas, w jakim postępowanie w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy powinno się zakończyć. Przepisy regulujące tę materię stanowią lex specialis w stosunku do ogólnych uregulowań k.p.a.Stosownie do art. 112a ust. 1 u.o.c. decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy wydaje się w terminie 60 dni. Termin ten biegnie od dnia, w którym nastąpiło ostatnie z następujących zdarzeń: 1) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy osobiście lub nastąpiło jego osobiste stawiennictwo w urzędzie wojewódzkim po złożeniu tego wniosku, chyba że wobec cudzoziemca nie stosuje się wymogu osobistego stawiennictwa, lub 2) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, który nie zawiera braków formalnych lub zostały one uzupełnione, lub 3) cudzoziemiec przedłożył dokumenty, o których mowa w art. 106 ust. 2 pkt 2, lub wyznaczony przez wojewodę termin, o którym mowa w art. 106 ust. 2a, upłynął bezskutecznie (ust. 2).Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżąca wiosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP złożyła za pośrednictwem placówki pocztowej. Przedmiotowy wniosek wpłynął do organu w dniu 31 stycznia 2024 r. Do dopełnienia obowiązku osobistego stawiennictwa celem pobrania odcisków linii papilarnych skarżąca została wezwana dopiero pismem z dnia 28 marca 2024 r. Brak ten skarżąca uzupełniła w dniu 26 kwietnia 2024 r. Po analizie formalnej wniosku dokonanej w dniu 26 kwietnia 2024 r. organ stwierdził brak załącznika nr 1. Pismem z dnia 19 czerwca 2024 r. wezwano skarżącą do złożenia załącznika nr 1. Dnia 15 lipca 2024 r. do organu wpłynął załącznik nr 1. Kolejna analiza formalna wniosku przeprowadzona w dniu 31 lipca 2024 r. ujawniła, że załącznik nr 1 zawierał braki, tj. nie podano w nim okresu zatrudnienia, w związku z czym pismem z dnia 22 sierpnia 2024 r. organ wezwał skarżącą do jego uzupełnienia. Dnia 21 sierpnia 2024 r. do organu wpłynął kompletny załącznik nr 1. Od tego momentu wniosek skarżącej nie zawierał braków formalnych, co potwierdza kolejna analiza formalna przeprowadzona przez organ w dniu 7 listopada 2024 r.Organ zwrócił się do właściwych organów (Komendy Wojewódzkiej Policji w Gdańsku, Komendanta Morskiego Oddziału Straży Granicznej oraz Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w Gdańsku) o udzielenie informacji w trybie art. 109 ust. 1 u.o.c. w dniu 15 listopada 2024 r. (k. 102 akt administracyjnych). Organy nie zawiadomiły Wojewody, aby 30-dniowy termin został przedłużony do 60-dni (art. 109 ust. 3 u.o.c.), nie przekazały też informacji, wobec czego należy uznać, że wymóg uzyskania informacji został spełniony. Podkreślić przy tym należy, że czynności te organ podjął już po wezwaniu go przez skarżącą pismem z dnia 10 października 2024 r. do niezwłocznego wydania decyzji. Kolejne ponaglenie wpłynęło do organu w dniu 3 kwietnia 2025 r. Skarżąca, bez uprzedniego wezwania, przedłożyła także organowi aktualne dokumenty (załącznik nr 1 do wniosku, kopię aneksu do umowy zlecenia, zaświadczenie o dochodach). Dokumenty te wpłynęły do organu w dniu 20 lutego 2025 r.Opisane powyżej działanie organu wykazuje, że pomiędzy podejmowanymi poszczególnymi czynnościami występują nieusprawiedliwione okresy przerw, które w sumie prowadzą do znaczącego i nieakceptowalnego z punktu widzenia zasad ekonomiki procesowej wydłużenia czasu trwania tego postępowania. Organ wezwał skarżącą do złożenia linii papilarnych po ponad 30 dniach od dnia wpływu wniosku do organu (8 marca 2024 r.). Do usunięcia kolejnych braków (złożenia załącznika nr 1 do wniosku i uzupełnienia jego danych) skarżąca została wezwana dopiero w dniu 19 czerwca i 22 sierpnia 2024 r. Natomiast organ zwrócił się do właściwych organów o udzielenie informacji w trybie art. 109 ust. 1 u.o.c. dopiero w dniu 15 listopada 2024 r. – po upływie ponad 90 dni, licząc od dnia, kiedy wniosek skarżącej uznany został za kompletny, tj. od dnia 21 sierpnia 2024 r.W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę chronologię opisanych powyżej czynności organu podejmowanych w tej sprawie, a także zaangażowanie skarżącej, która w odpowiedzi na wezwania organu każdorazowo dochowywała zakreślonych w nich terminów należało uznać, że organ w sposób przewlekły prowadził przedmiotowe postępowanie. Organ pozostawał też w stanie bezczynności aż do dnia 24 czerwca 2025 r. i rozpatrzył wniosek skarżącej już po wniesieniu przez nią skargi do sądu.Organ nie informował przy tym skarżącej, zgodnie z art. 36 k.p.a., o przyczynach zwłoki, nie wskazywał nowego terminu załatwienia sprawy oraz nie pouczał o prawie do wniesienia ponaglenia.Mając zatem powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że organ dopuścił się w niniejszej sprawie bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania, o czym orzekł na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy Sąd ocenił jednocześnie, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. (punkt 1. sentencji wyroku).Orzekając w tym zakresie Sąd uwzględnił, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niemożliwe do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. w sprawie II OSK 468/13).W realiach rozpoznawanej sprawy taka sytuacja miała miejsce, bowiem organ wielokrotnie przekroczył 60-dniowy termin załatwienia sprawy. W sprawie nie wystąpiły niezależne od organu przyczyny takiego stanu rzeczy, w szczególności tak długiego toku postępowania nie uzasadniał stopień skomplikowania sprawy. Działanie Wojewody Pomorskiego cechuje opieszałość powodująca nieusprawiedliwione okresy przerw między poszczególnymi czynnościami, jak również skutkująca niezakończeniem postępowania przez wiele miesięcy. Sytuacja taka, w ocenie Sądu, nie da się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa.Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a., w przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.Mając na uwadze okoliczności sprawy, w ramach przyznanej w art. 149 § 2 p.p.s.a. kompetencji, Sąd zdecydował o przyznaniu skarżącej od organu sumy pieniężnej w żądanej wysokości 2.000 zł. Ustalając wysokość należnej skarżącej sumy pieniężnej Sąd ocenił, że będzie ona adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności (znacznego opóźnienia w załatwieniu sprawy, postawy organu wobec strony postępowania administracyjnego), jak i trudności, z jakimi cudzoziemiec musi się zmagać nie posiadając stosownego zezwolenia na pobyt czasowy. W ocenie Sądu przyznana kwota zrekompensuje skarżącej wystarczająco negatywne przeżycia i utrudnienia związane z przewlekłym prowadzeniem postępowania przez organ i jego bezczynnością oraz naruszeniem prawa do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki. Za takie zaś bez wątpienia należało uznać stres związany ze znacznymi ograniczeniami w przemieszczaniu się pomiędzy krajem pochodzenia skarżącej a Polską w celu organizacji pogrzebu członka najbliższej rodziny - matki - i uczestnictwa w nim oraz załatwianiu spraw spadkowych , czy niepewność co do przyszłości dzieci skarżącej, których możliwość legalnego pobytu w Polsce uzależniona jest od udzielenia skarżącej zezwolenia na pobyt.Wobec powyższych uwag Sąd, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., w punkcie 2. sentencji wyroku orzekł o przyznaniu skarżącej od organu sumy pieniężnej w wysokości 2.000 zł.O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. (punkt 3. sentencji wyroku). Na zasądzoną od Wojewody Pomorskiego na rzecz skarżącej kwotę składa się wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł.Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).. (punkt 3. sentencji wyroku). Na zasądzoną od Wojewody Pomorskiego na rzecz skarżącej kwotę składa się wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł.Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).