Wyrok - II SA/Kr 440/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 2 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik – Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi K. G. i J. G. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 22 stycznia 2026 r. znak: WI-I.7840.17.1.2025.SA w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniOddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik – Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi K. G. i J. G. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 22 stycznia 2026 r. znak: WI-I.7840.17.1.2025.SA w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleni
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
2 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Anna Kopeć
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 22 stycznia 2026 r., nr WI-I.7840.17.1.2025.SA Wojewoda Małopolski (dalej: organ II instancji, wojewoda) utrzymał w mocy decyzję Starosty Miechowskiego (dalej: organ I instancji, starosta) z dnia 3 grudnia 2024 r.,nr 348/2024 (znak: BA.6740.211.2024.JS) zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą J. W.i P. W. (dalej: inwestorzy) pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z dwoma lokalami usługowymi z instalacjami wewnętrznymi: wodociągową, kanalizacyjną, centralnego ogrzewania, elektryczną, gazową i wentylacji mechanicznej, budową zewnętrznego odcinka instalacji kanalizacji deszczowej, budową utwardzenia dojścia i dojazdu, rozbiórką ściany oporowej na działce o nr ewid.[...] w obrębie ewidencyjnym M. jednostka ewidencyjna M..Rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznychi prawnych sprawy. Pismem z dnia 3 lipca 2024 r. (data wpływu do organu I instancji) inwestorzy złożyli wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę wrazz oświadczeniem o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.Zawiadomieniem z dnia 11 lipca 2024 r. organ I instancji poinformowało wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania się z materiałem zgromadzonym w sprawie oraz złożenia wniosków, zastrzeżeń i wypowiedzi, co do dowodóww sprawie, właścicieli nieruchomości sąsiednich pozostających w obszarze oddziaływania nowo projektowanego obiektu budowlanego, tj. m.in. K. G. i J. G. (dalej: skarżący).Pismem z dnia 25 lipca 2024 r. skarżący wnieśli zastrzeżenia do projektu budowlanego, wskazując, że nie przeprowadzono stosownych badań warunków geotechnicznych i analizy ograniczenia światła w budynku skarżących. Wyjaśnienia inwestorzy przedstawili w piśmie z dnia 29 sierpnia 2024 r.Organ I instancji zwrócił się do inwestorów o ustosunkowanie się do zastrzeżeń do dnia 31 sierpnia 2024 r. Następnie, postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2024 r., znak: BA.6740.211.2024.JS postanowił nałożyć na inwestorów obowiązek usunięcia w terminie do dnia 15 października 2024 r. nieprawidłowości projektu zagospodarowania przestrzennego i projektu architektoniczno-budowlanego. Kolejno, postanowieniem z dnia 17 października 2024 r., znak: BA.6740.211.2024.JS na wniosek inwestorów organ I instancji wyznaczył nowy termin wykonania obowiązku do dnia 4 listopada 2024 r. Pismem z dnia 31 października 2024 r. inwestorzy nadesłali korektę projektu budowlanego wrazz wyjaśnieniami i uzupełnieniem braków projektowych.W związku ze skorygowaniem projektu, zawiadomieniem z dnia 12 listopada 2024 r. organ I instancji poinformował ponownie, że istnieje możliwość zapoznania się z aktami sprawy i zgromadzonym materiałem oraz ewentualnie wniesienia dalszych zastrzeżeń.Decyzją z dnia 3 grudnia 2024 r., nr 348/2024 (znak: BA.6740.211.2024.JS) starosta rozstrzygnął o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego opisanego na wstępie zamierzenia budowlanego oraz zatwierdził pozwolenie na budowę.W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że inwestor złożył wymagane oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod rygorem odpowiedzialności karnej. Lokalizacja obiektu jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta M.. Następnie, organI instancji stwierdził, że projekt budowlany posiada wymagane uzgodnienia i opinie oraz został wykonany przez osoby uprawnione, ponadto jest zgodny z ww. planem miejscowym oraz odpowiada parametrom i wskaźnikom kształtowania zabudowyw tym planie. Starosta podkreślił, że nie było wymagane dla inwestycji sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko i nie było wymagane uzyskanie decyzji środowiskowej. Organ I instancji uznał także, że nie zachodzi okoliczność, w której inwestycja mogłaby oddziaływać na obszar Natura 2000.Z rozstrzygnięciem organu I instancji nie zgodzili się skarżący, wnosząc od niego odwołanie. Zarzucili zaskarżonej decyzji starosty błędne doręczenie oraz wydanie decyzji z naruszeniem ich interesów ze względu na treść zawiadomieniao wszczęciu postępowania, w którym w tytule inwestycji nie uwzględniono: rozbiórki ściany oporowej, będącej ścianą wspólną inwestora i skarżących oraz brak rozwiązań zapewniających zabezpieczenie obiektów i budynków znajdujących się na działce skarżących.Po rozpoznaniu odwołania, wojewoda decyzją z dnia 22 stycznia 2026 r.,nr WI-I.7840.17.1.2025.SA utrzymał w mocy decyzję starosty z dnia 3 grudnia2024 r., nr 348/2024 (znak: BA.6740.211.2024.JS).Po pierwsze, wojewoda ustalił, że na terenie planowanej inwestycji obowiązują: miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta M. zatwierdzony uchwałą nr XXXI/481/2017 Rady Miejskiej w M. z dnia 7 lipca 2017 r. (Dz.Urz. z 2017 r. poz. 4964); zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. dokonana uchwałą Nr VII/75/2019 Rady Miejskiejw M. z dnia 18 kwietnia 2019 r. (Dz.Urz. z 2019 r. poz. 3541); zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. dokonana uchwałą Nr XXXI/517/2022 Rady Miejskiej w M. z dnia 10 lutego 2022 r. (Dz.Urz. z 2022 r. poz. 1188) oraz zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. dokonana uchwałą Nr XXXV/570/2022 Rady Miejskiej w M. z dnia 1 czerwca 2022 r. (Dz.Urz. z 2022 r. poz. 4111).Z kolei, skarżący są właścicielami niezabudowanej działki nr [...], pozostającej w obszarze oddziaływania inwestycji, znajdującej się w obszarze oznaczonym symbolem: C.MUS.9, tj. tereny zabudowy śródmiejskiej.Organ II instancji oparł swoje rozstrzygnięcie o art. 4 p.b., zgodnie z którym każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Stosownie do art. 5 p.b. obiekty budowlane należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych. Z przepisu tego wynika także ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich. Prawo do zabudowy nie ma jednak charakteru bezwzględnego, choć wynika z prawa własności, to może być ograniczone ustaleniami planu miejscowego. Przed wydaniem pozwolenia na budowę organy administracji zobowiązane są więc do zbadania projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego w kontekście jego zgodności z ustaleniami planów miejscowych oraz wymaganiami ochrony środowiska, ustaleniami uchwałyo ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, kompletności oraz zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno-budowlanymi.Zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej dotyczących projektu budowlanego określony został w art. 35 ust. 1 p.b., który organ II instancji następnie przytoczył i dodał, że organy administracji nie badają prawidłowości rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym, jeżeli nie wynikają z powyższego przepisu. Następnie, wyjaśnił, że za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i sprawdzający. Organ II instancji skonstatował, że oświadczenie projektanta i sprawdzającego o sporządzeniu projektu zgodniez obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej zostało w niniejszej sprawie złożone przez osoby legitymujące się ważnymi zaświadczeniami o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego.Kolejno, wojewoda podkreślił, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz.1679 ze zm.), jest kompletny i zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, a inwestor przedstawił oświadczenie o posiadaniu tytułu prawnego do nieruchomości na cele budowlane. Do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę projektant dołączył oświadczenie o możliwości podłączenia projektowanego obiektu budowlanego do istniejącej sieci ciepłowniczej. Wobec tego, organ II stwierdził, że inwestycja jest zgodna z planem miejscowym oraz innymi przepisami prawa i wymaganiami ochrony środowiska, ponieważ nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i oceny oddziaływania na środowisko. Ponadto, zabudowa usług hotelowych nie jest zaliczana do obiektów generujących hałas, zanieczyszczenie powietrza czy drgania.Projekt spełnia zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenówz § 42 ust. 1 planu miejscowego. Działka inwestycyjna posiada powierzchnię 0,0355 ha, a więc mniejszą niż określona w ww. przepisach. Powierzchnia biologicznie czynna zajmuje 20,9 m2, co stanowi 6% jej terenu. Wysokość projektowanego budynku o trzech kondygnacjach nadziemnych, wynosi 10,85 m, a więc poniżej12 m. Dach płaski również spełnia wymagania ww. przepisu. Przedmiotowy budynek nie narusza nieprzekraczalnych linii zabudowy. Następnie, organ II instancji zauważył, że dla budynku z 8 lokalami mieszkalnymi i 2 lokalami usługowymio powierzchni użytkowej wynoszącej 169,34 m2, należy przewidzieć miejsca postojowe w liczbie: 6, co wynika z § 14 ust.: 11 pkt 2 planu miejscowego.W niniejszej inwestycji 3 miejsca zaprojektowano na działce nr [...], w tym jedno przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, pozostałe na działce nr [...], której właścicielem jest Gmina M. na obszarze oznaczonym jako inne tereny komunikacyjne. Organ II instancji wywiódł z tego, że inwestycja prawidłowo planuje miejsca parkingowe.Następnie, wojewoda rozstrzygnął, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym w szczególności: § 12, § 14,§ 19, § 20, § 28 i § 29, § 22 w.t. oraz przepisami ppoż.Po pierwsze, budynek zwrócony ścianą z oknami i drzwiami w stronę granicy działki sąsiedniej nr [...] zlokalizowany został w odległości, większej niż 4,0 m, tj.: 6,53 m; 8,06 m, a ściany zewnętrzne i przekrycia dachu budynku są zaprojektowane jako nierozprzestrzeniające ognia. Z kolei, ściana północna od strony działkinr [...] (działka skarżących) usytuowana jest bezpośrednio w granicy będzie wykonana, jako pełna bez okien i drzwi o klasie odporności ogniowej REI 60, spełniając wymagania ścian oddzielenia przeciwpożarowego. Od strony południowej i wschodniej przedmiotowa działka graniczy z działkami drogowymi. Odległość3 stanowisk postojowych od granicy działki wynosi 3,07 m, co jest zgodne z ww. przepisami. Miejsce gromadzenia odpadów stałych przewidziano jako wyodrębnione pomieszczenia na parterze budynku z bezpośrednim wyjściem na zewnątrz, wody opadowe będą odprowadzane do studzienki kanalizacji deszczowej na działce inwestycyjnej, a następnie do istniejącej sieci kanalizacji, co również wypełnia przepisy rozporządzenia o warunkach technicznych. Ponadto, układ komunikacji wewnętrznej został określony w stosunku do drogi zewnętrznej.Organ II instancji podkreślił następnie, że działki sąsiednie nr: [...] [...], [...] są niezabudowane. Budynek na działce nr [...] nie posiada okienw ścianie południowej. Zatem, brak okien w budynku projektowanym po stronie północnej powoduje, że inwestycja jest również zgodna z § 13 w.t.Kolejno, wojewoda zwrócił uwagę na kwestie przesłaniania i stwierdził, że zabudowa na działkach sąsiednich nr: [...], [...] i [...] ma najwyższe zacieniające krawędzie (okapy) na poziomie odpowiednio ok. 6-8 m. Zapewnienie naturalnego oświetlenia pomieszczeń mieszkalnych budynku projektowanego określono na 5,80 m, 8 m, 7,70 m. Z faktu, że między budynkami są odległościna poziomie 10 m, 11 m, 9 m organ odwoławczy wywiódł, że przekraczają onew każdym przypadku określone powyżej wysokości przesłaniania, tzn. nie znajdują się przesłaniające części tego samego budynku, ani obiektów przesłaniającychna działkach sąsiednich nr: [...], [...] i [...] w odległości mniejszej niż określone wysokości przesłaniania. Zdaniem organu II instancji, projektowany budynek ma najwyższą zacieniającą krawędź na poziomie 10,83 m, więc nie przesłania pomieszczeń w budynkach na działkach sąsiednich nr: [...], [...]i [...]. Wojewoda uwzględniając odległości między budynkiem projektowanymi budynkami na działkach (10 m; 11 m; 9 m) stwierdził, że przekraczają onew każdym przypadku określone powyżej wysokości przesłaniania, więc żadna część budynków sąsiednich nie jest zacieniana przez budynek projektowany.Kolejno, wojewoda stwierdził, że zarzuty odwołania nie znajdują uzasadnienia. Zdaniem organu II instancji, nie doszło do nieprawidłowego doręczenia decyzji. Wszystkie pisma w sprawie były doręczane na adres wskazany w wypisie z rejestru gruntów, w tym także zawiadomienia z dnia: 11 lipca 2024 r. i 12 listopada 2024 r. oraz zaskarżona decyzja z dnia 3 grudnia 2024 r. Organ II instancji podkreślił, że przesyłka pocztowa zawierająca zaskarżoną decyzję była dwukrotnie awizowanai doręczona w trybie zastępczym. Dowód w postaci decyzji wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, potwierdzającym podwójną próbę doręczenia znajdują się w aktach sprawy. Organ II instancji zauważył także, że strony miały możliwość wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego w sprawie i brali oni czynny udział w postępowaniu.Wyjaśnił także, że tytuł inwestycji został rozszerzony o rozbiórkę ściany oporowej, na skutek pisma inwestora z dnia 6 września 2024 r., o czym skarżący zostali poinformowani w zawiadomieniu z dnia 12 listopada 2024 r. przed wydaniem pozwolenia na budowę. Ponadto, w ocenie organu II instancji nie znalazły uzasadnienia zarzuty dotyczące bezpodstawnego objęcia ściany oporowej pozostającej w granicy działek wnioskiem o rozbiórkę, ponieważ stanowi ona współwłasność skarżących, a ci nie mieli możliwości zapoznania się z wnioskiem. Wojewoda zauważył, że z dokumentów jednoznacznie wynika, że przewiduje się rozbiórkę przedmiotowych murów oporowych jedynie częściowo (poprzez skucie),w ograniczeniu wyłącznie do działki inwestycyjnej nr [...]. Z kolei, z art. 30b ust. 3 pkt 1 p.b. wynika, że zgodę właściciela obiektu budowlanego lub jej kopię, o której stanowi przepis, dotyczy budynku jako całości, a nie jego poszczególnych elementów – ściany oporowej pozostałej po rozbiórce budynku.Wojewoda nie uwzględnił zarzutu dotyczącego braku w projekcie rozwiązań zapewniających zabezpieczenia obiektów i budynków znajdujących się na ich działce. Stwierdził, że projektowane rozwiązania konstrukcyjne obiektu wrazz wynikami obliczeń statyczno-wytrzymałościowych oraz w zależności od potrzeb – dokumentacja geologiczno-inżynierska lub geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych, a także ekspertyza techniczna stanu obiektu istniejącego stanowią część projektu technicznego, który nie jest wymaganym załącznikiem do wniosku o pozwolenie na budowę, lecz należy przekazać go przed rozpoczęciem robót budowlanych. Inwestor dopełnił również zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa wymogu dołączenia do projektu opinii geotechnicznej i informacji o sposobie posadowienia obiektu budowlanego, z której wynika, że inwestycja zakwalifikowana została do I kategorii geotechnicznej w prostych warunkach gruntowych.Końcowo, wojewoda zauważył, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do weryfikowania rozwiązań technicznych wynikających z wiedzy specjalistycznej (branżowej), tj. za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego odpowiada projektant i sprawdzający.Wojewoda podsumował, że udzielenie pozwolenia na budowę nie jest zatem wynikiem uznania organu, lecz realizacją nakazanego obowiązku przy spełnieniu ściśle reglamentowanych przesłanek. Analiza przedłożonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji. Inwestycja nie narusza występujących w obszarze jej oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich.Pismem z dnia 25 lutego 2026 r. skarżący złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję z dnia 22 stycznia 2026 r., nr WI-I.7840.17.1.2025.SA wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania.Postanowieniem z dnia 12 maja 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjnyw Krakowie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.Skarżący w ww. skardze zarzucili zaskarżonej decyzji:"I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia przez Organ wnikliwego postępowania dowodowego w sprawie, mającego na celu wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, polegającego w szczególności na braku wnikliwej weryfikacji spełnienia przez Inwestora warunku posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie muru oporowego, będącego w granicy działki Skarżących i Inwestora (który ma być poddany rozbiórce), który został posadowiony przez Skarżących, braku wyjaśnienia którego fragmentu muru i w jakim zakresie ma dotyczyć rozbiórka, ani zweryfikowania prawidłowości sposobu zabezpieczenia pozostałej części muru oraz obiektów budowlanych na działce Skarżących;2. art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez brak wskazania przez Organ I instancji w pierwotnym zawiadomieniu rozbiórki "ściany" oporowej znajdującej się w granicy działki Skarżących oraz Inwestora i braku doprecyzowania w dalszych zawiadomieniach zakresu rozbiórki, co powoduje niepewność i wprowadzenie w błąd Skarżącej co do zakresu ingerencji w jej prawo własności, co uniemożliwiło złożenie przez Skarżącą odpowiednich wniosków dowodowych (np. ekspertyzy co do ściany/muru oporowego);3. art. 8 i 9 k.p.a w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 z późn. zm), dalej: "Prawo Budowlane" polegające na błędnym przyjęciu, że projekt budowlany jest zgodny z wymogami prawa budowlanego oraz mimo, iż narusza szereg przepisów zawartych w ww. akcie, wskazanych szczegółowo w niniejszej skardze;4. naruszenie art. 28 ust. 2 Prawa Budowlanego - poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego w zakresie wydania pozwolenia na budowę dla Inwestycji bez zapewnienia udziału wszystkich stron tego postępowania,w szczególności właścicieli działek nr [...], [...], które to działki sam Inwestorw Projekcie zagospodarowania terenu wskazuje jako znajdujące się w obszarze oddziaływania Inwestycji;5. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy jest ona dotknięta szeregiem uchybień, przez co Organ winien ją uchylić i odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę;II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:1. naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 4 Prawa Budowlanego w zw.z art. 154 i art. 199 z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tj. Dz. U. 1964 Nr 16 poz. 93 z późn. zm), dalej "Kodeks Cywilny" polegające na uznaniu, że Inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlanego, podczas gdy nie posiada on zgody współwłaścicieli (Skarżących) na rozbiórkę elementu wspólnego - muru oporowego położonego w granicy nieruchomości Skarżącychi Inwestora;2. naruszenie § 5 ust. 5 uchwały nr XXXI/481/2017 Rady Miejskiej w M. z dnia 7 lipca 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. (dalej jako "mpzp") w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1)w zw. z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, poprzez pominięcie, że Inwestycja znajduje się w strefie zabytkowego układu urbanistycznego, wymienionej w ust. 2 pkt 53, co powoduje konieczność ochrony konserwatorskiej i utrzymania zasadniczych elementów, w szczególności nakaz nawiązania w nowych lub przebudowywanych obiektach do istniejących gabarytów oraz wysokości budynków znajdujących sięw tym samym kwartale i pełniących tą samą lub podobną funkcję co nowy obiekt,w zakresie wysokości kalenicy, wysokości kondygnacji, sposobu kształtowania dachu, skali i proporcji otworów okiennych i drzwiowych w stosunku do elewacji oraz ich podziałów, co nie było w żaden sposób przedmiotem analizy w niniejszym postępowaniu.3. naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa Budowlanego oraz § 204 ust. 5 i § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego niekompletnego i niespełniającego wymogów ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, z uwagi na brakw projekcie adekwatnych rozwiązań technicznych gwarantujących bezpieczeństwoi stateczność obiektów budowlanych znajdujących się na działce Skarżącychw związku z prowadzeniem robót bezpośrednio w granicy działki, bowiem rozwiązanie w postaci zabezpieczenia głębokich wykopów w ostrej granicy działki za pomocą tzw. ścianki berlińskiej nie zapewnia poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich (Skarżących); zastosowanie tej technologii w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącej ściany/muru oporowego Skarżących generuje rażące niebezpieczeństwo uszkodzenia lub zniszczenia tej konstrukcji na skutek drgań parasejsmicznych;4. naruszenie art. 34 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 34 ust. 6 i § 9 ust. 1 pkt 1 lit b, § 14 pkt 2, § 20 ust. 1 pkt 9 lit d i e, § 23 pkt 1 oraz § 24 pkt 1 lit a Rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez uznanie,iż dokumentacja projektowa jest kompletna i sporządzona w sposób prawidłowy, pomimo braku doprecyzowania przedmiotu i zakresu rozbiórki, jak również brak poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich występujących w obszarze oddziaływania - Skarżących, w zakresie nośności konstrukcji;".W oparciu o powyżej przedstawione zarzuty, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.Pismem z dnia 25 marca 2026 r. w odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawoo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swojej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnegoi przepisów postępowania.Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych, które nie zostały podniesione w skardze, a są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa sięz uwzględnieniem obowiązujących wówczas przepisów prawa.Na podstawie art. 135 p.p.s.a., sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy(art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, w których zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do treści art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albow części.Po przeprowadzeniu kontroli zaskarżonej decyzji według wyżej określonych kryteriów, Sąd doszedł do wniosku, że zarzuty skargi są niezasadne, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.Przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena prawidłowości decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 22 stycznia 2026 r., nr WI-I.7840.17.1.2025.SA, którą organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Starosty Miechowskiego z dnia3 grudnia 2024 r., nr 348/2024 (znak: BA.6740.211.2024.JS) zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą J. W. i P. W. pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z dwoma lokalami usługowymi z instalacjami wewnętrznymi: wodociągową, kanalizacyjną, centralnego ogrzewania, elektryczną, gazową i wentylacji mechanicznej, budową zewnętrznego odcinka instalacji kanalizacji deszczowej, budową utwardzenia dojścia i dojazdu, rozbiórką ściany oporowej na działce o nr ewid.[...] w obrębie ewid. M., jednostka ewid. M..Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane(t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418 ze zm.; w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji; dalej: p.b.)Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzjio zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzjio środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego;3a) dołączenie:a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 – w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane – w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 – w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane – w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.Z kolei, z treści art. 35 ust. 4 p.b. wynika, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.Stosownie do art. 34 ust. 3 p.b. projekt budowlany powinien zawierać:1) projekt zagospodarowania działki lub terenu sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych lub jej kopii, obejmujący:a) określenie granic działki lub terenu,b) usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym sieci uzbrojenia terenu, oraz urządzeń budowlanych sytuowanych poza obiektem budowlanym,c) sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków,d) układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich,e) informację o obszarze oddziaływania obiektu;2) projekt architektoniczno-budowlany obejmujący:a) układ przestrzenny oraz formę architektoniczną istniejącychi projektowanych obiektów budowlanych,b) zamierzony sposób użytkowania obiektów budowlanych, w tym liczbę projektowanych do wydzielenia lokali, z wyszczególnieniem lokali mieszkalnych,c) charakterystyczne parametry techniczne obiektów budowlanych,d) opinię geotechniczną oraz informację o sposobie posadowienia obiektu budowlanego,e) projektowane rozwiązania materiałowe i techniczne mające wpływna otoczenie, w tym środowisko,f) charakterystykę ekologiczną,g) informację o wyposażeniu technicznym budynku, w tym projektowanym źródle lub źródłach ciepła do ogrzewania i przygotowania ciepłej wody użytkowej,h) opis dostępności dla osób niepełnosprawnych, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r., w tym osób starszych – w przypadku obiektów budowlanych,o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4,i) informację o minimalnym udziale lokali mieszkalnych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4a – w przypadku budynków mieszkalnych wielorodzinnych,j) postanowienie udzielające zgody na odstępstwo, o którym mowa w art. 9, jeżeli zostało wydane;3) projekt techniczny obejmujący:a) projektowane rozwiązania konstrukcyjne obiektu wraz z wynikami obliczeń statyczno-wytrzymałościowych,b) charakterystykę energetyczną – w przypadku budynków,c) projektowane niezbędne rozwiązania techniczne oraz materiałowe,d) w zależności od potrzeb – dokumentację geologiczno-inżynierską lub geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych,e) inne opracowania projektowe;4) w zależności od potrzeb – w przypadku drogi krajowej lub wojewódzkiej – oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą, zgodnie z przepisami o drogach publicznych;5) opinie, uzgodnienia, pozwolenia i inne dokumenty, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1.Zasadą jest, że w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę organy nie weryfikują szczegółowych rozwiązań projektowych zawartych w przedłożonym projekcie budowlanym. Badanie obejmuje natomiast projekt zagospodarowania terenu, w tym jego zgodność z przepisami techniczno-budowlanymi, co wyraźnie wynika z treści art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. Kontrola projektu budowlanego może dotyczyć tylko obszaru wyznaczonego treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., tj. zgodności z ustaleniami miejscowego planu albo z decyzją o warunkach zabudowy.Podnieść należy, jak słusznie zauważono w decyzjach I i II instancji, organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do ingerowaniaw rozwiązania techniczne projektu budowlanego (por. wyrok NSA z dnia7 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1517/09, CBOSA). W niniejszej sprawie, organy podkreśliły, że projekt budowlany został opracowany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, co zostało potwierdzone kopiami decyzjio ich nadaniu.Stosownie do art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określeniaw każdej sprawie, jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządnościi prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego. Uzasadnienie faktyczne w myślart. 107 § 3 k.p.a. powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn,z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji,z przytoczeniem przepisów prawa.Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a., która winna uwzględniać wymogi logicznego rozumowania i zasady doświadczenia życiowego. Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę w ramach motywowania podjętej decyzji jest ustosunkowanie się do wszystkich twierdzeń wniosku dotyczących istotnych okoliczności faktycznych czy prawnych, a także zarzutów podnoszonych przez strony w trakcie toczącego się postępowania, odzwierciedlenie tego winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji.Dodatkowo, stosownie do treści art. 4 p.b. każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Natomiast, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto zgodniez art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b. złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zostało zdefiniowanew art. 3 pkt 11 p.b., według którego rozumie się przez nie tytuł prawny wynikającyz prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych.Skarżący sformułowali zarzuty naruszenia przez zaskarżoną decyzjęi poprzedzającą ją decyzję organu I instancji art. 7 w zw. Z art. 77 § 1 i w zw. z art. 80 k.p.a. Naruszenia tych przepisów skarżący upatrywali w braku przeprowadzania przez organy wnikliwego postępowania, w szczególności poprzez brak wyjaśnienia, że inwestorom nie przysługiwało pełne prawo własności w zakresie ściany oporowej, która znajduje się w granicach działki inwestorów i działki skarżących. Skarżący zarzucili, że inwestorzy nie przedstawili prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto, organy nie wyjaśniły zakresu rozbiórki, tj. nie wskazały, który fragment muru/ściany oporowej podlega rozbiórce oraz w jaki sposób należy zabezpieczyć pozostałą część tej ściany.Po pierwsze, Sąd stwierdził, że zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. Organy obu instancji sprostały postawionym przed nimi wymaganiom określonymw przepisach k.p.a. i dokonały własnej merytorycznej oceny przedłożonych dokumentów. Organ II instancji odniósł się również wystarczająco do wszystkich formułowanych przez skarżących zarzutów odwołania. Po drugie, odnosząc się do braku przedłożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przez inwestorów, zarzut ten nie jest uzasadniony. Zarównoz uzasadnienia decyzji organu I, jak i II instancji wynika, że przedmiotowe oświadczenia zostały złożone. Oświadczenia inwestorów zalegają w aktach administracyjnych sprawy i dotyczą prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, obejmującego działkę nr [...], której dotyczy zamierzenie budowlane. Zatem, nie naruszono art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 4 p.b. w zw. z art. 154 i art. 199 k.c. Zgoda skarżących na rozbiórkę ściany oporowej nie była wymagana do wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.Wyjaśnić należy, że organ I instancji w decyzji z dnia 3 grudnia 2024 r. wyraźnie zaznaczył, że rozbiórka ściany oporowej obejmuje tylko działkę nr [...],a więc należącą do inwestorów. Rozbiórka ściany oporowej w takim zakresie została także sprecyzowana w załącznikach do projektu budowlanego (karta 27) i obejmuje skucie pionowo do granicy działki istniejącej ściany oporowej. Ponadto, w projekcie zagospodarowania terenu wskazano, że rozbiórka ściany oporowej w zakresie działki nr [...] obejmuje długość 13,40 m i szerokość od 0,68 do 0,78 m. W ocenie Sądu, organy w sposób wystarczający dookreśliły zakres rozbiórki. W projekcie wskazano także na zabezpieczenie wykopów oraz podparcie muru zaparciami (karta 24-25). Sąd podkreśla, że zgodnie z informacją zawartą w projekcie inwestycja nie wykracza poza granice działki inwestorów i nie obejmuje prac na działce skarżących.Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia § 206 ust. 1 w zw. z § 204 ust. 5 rozporządzenia o warunkach technicznych na skutek braku ekspertyzy technicznej stanu obiektu istniejącego, Sąd nie podziela tego zarzutu. Zgodnie z § 206 ust. 1 ww. rozporządzenia w przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5, budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku.Ekspertyza techniczna nie jest wymagana w każdym przypadku, a jej sporządzenie jest konieczne, gdy wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego powoduje zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenie jego przydatności do użytkowania. Jeżeli osoba sporządzająca projekt budowlany, posiadająca stosowne uprawnienia (potwierdzone dołączonymi do projektu oświadczeniami, jak w niniejszej sprawie), nie stwierdzi tego rodzaju zagrożeń, ekspertyza jest zbędna (por. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 2057/17). Sporządzenie ekspertyzy technicznej nie stanowi więc bezwzględnego obowiązku w przypadku każdorazowego wznoszenia budynkuw bezpośrednim sąsiedztwie innego obiektu budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2356/14). Jeżeli osoba sporządzająca projekt budowlany, posiadająca stosowne uprawnienia, nie stwierdzi tego rodzaju zagrożeń, ekspertyza jest zbędna (por. wyrok NSA z dnia 18 września 2013 r., sygn. akt II OSK 906/12). W ocenie Sądu, taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.Wobec tego, nie można uznać, że w sprawie doszło do naruszenia art. 8 i 9 oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. w zw. z § 204 ust. 5 i § 206 ust. 1 rozporządzeniao warunkach technicznych, a także pozostałe zarzuty skargi w tym zakresie,w szczególności dotyczące naruszenia art. 34 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 i 6 p.b. w zw.z § 9, § 14, § 20, § 23 i § 24 rozporządzenia dotyczącego szczegółowego zakresui formy projektu budowlanego. W projekcie znalazły się bowiem rozwiązania gwarantujące bezpieczeństwo na działce skarżących, a przedmiot i zakres rozbiórki są ściśle wskazane.Kolejno, nie znajdują także uzasadnienia zarzuty dotyczące naruszenia art. 61 § 4 w zw. z art. 10 § 1 i art. 9 k.p.a. Przypomnieć należy, że art. 61 § 4 k.p.a. statuuje obowiązek zawiadomienia o wszczęciu postępowania wszystkich osób, będących stronami w sprawie. Artykuł 10 § 1 k.p.a. zobowiązuje organ do zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienie im wypowiedzenie się co do zebranych dowodówi materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z kolei, z art. 9 k.p.a. wynika zasada postępowania administracyjnego informowania stron o okolicznościach faktycznychi prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków.Z akt niniejszej sprawy wynika, że w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z dnia 11 lipca 2024 r. nie zawarto informacji o rozbiórce ściany oporowej, ponieważ nie obejmował tego zakres wniosku o pozwolenie na budowę. Dopiero w wyniku złożonej korekty w dniu 4 listopada 2024 r. wniosek obejmował również rozbiórkę ściany oporowej. W związku z tym, w zawiadomieniu z dnia 12 listopada 2024 r. strony postępowania, w tym także skarżący zostali skutecznie poinformowanio przedmiotowym rozszerzeniu wniosku. Zawiadomienie, zawierające informację, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę obejmuje także rozbiórkę ściany oporowej zostało doręczone skarżącym w dniu 19 listopada 2024 r. Nie mają więc podstaw w stanie faktycznym sprawy zarzuty skargi dotyczące tego, że skarżący nie wiedzieli o rozbiórce w toku postępowania administracyjnego i nie mogli złożyć wraz z zastrzeżeniami stosownych ekspertyz. Już bowiem na etapie postępowania przed organem I instancji zostali o zakresie wniosku powiadomieni w sposób prawidłowy. Skoro dopiero w momencie korekty wniosku, rozbiórka ściany oporowej stała się jego przedmiotem, to nie można zarzucić organowi I instancji, że od wszczęcia postępowania, tj. od jego początku skarżący nie wiedzieli o rozbiórce. Sekwencja działań organu I instancji nie budzi zastrzeżeń Sądu.Ponadto, odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia jako stron postępowania wszystkich właścicieli nieruchomości pozostających w obszarze oddziaływania inwestycji, w tym właścicieli działek nr [...] i nr [...], należy zauważyć, że faktycznie z treści projektu zagospodarowania terenu (karta 5) wynika, że ze szczegółowej analizy określającej przeznaczenie i warunki zabudowy nieruchomości sąsiedniej jasno ustalono obszar oddziaływania inwestycji, który obejmuje ww. działki. Jednakże, z wypisów z rejestru gruntów wynika, że właścicielami tych nieruchomości jest Skarb Państwa w stosunku do działki nr [...] (zadania zarządcy dróg publicznych wykonuje Gmina M. ) oraz w stosunku do działki nr [...] – Gmina M. . Z kolei, z treści zawiadomień i zwrotnych potwierdzeń odbioru korespondencji wynika, że Gmina M. była od początku postępowania jego stroną oraz zostały jej doręczone zawiadomienia o wszczęciu postępowaniai możliwości wypowiedzenia się, co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zdaniem Sądu, prawa właścicieli ww. nieruchomości nie zostały uszczuplonew niniejszym postępowaniu, zatem zarzut skargi naruszenia art. 28 ust. 2 p.b. jest bezzasadny. Jednocześnie stwierdzić należy, że zarzut nie dotyczy bezpośrednio interesu prawnego skarżących i w tej sytuacji nie są oni uprawnieni do składania takiego zarzutu w imieniu i na rzecz innych osób.Sąd nie dał także wiary zarzutom skargi, z których wynika, że organy naruszyły art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 p.b. w zw. z § 5 ust. 5 planu miejscowego, gdyż inwestycja znajduje się w strefie zabytkowego układu urbanistycznego. Zauważyć należy, żew projekcie zagospodarowania terenu wskazano w sposób niebudzący wątpliwości, że lokalizacja inwestycji znajduje się na obszarze objętym ochroną konserwatorską – układ urbanistyczny, jednakże w obrębie działki objętej zabudową nie znajdują się obiekty i obszary objęte ochroną konserwatorską lub wpisane do rejestru zabytków. W najbliższym otoczeniu inwestycji także nie występują takie obiekty, a znajduje się ona wyłącznie w strefie sanitarnej cmentarza. Powierzchnia zabudowy na działce, jak wskazały organy nie przekracza 80%, tj. wynosi 71%, z kolei minimalna powierzchnia biologicznie czynna dla obszaru C.MUS.9 wynosi 5%, więc inwestycja spełnia te parametry, tj. 6% tej powierzchni zagwarantowano w projekcie. Maksymalna wysokość budynku dla tego obszaru również została spełniona i wynosi 10,83m/3K (dopuszczalna wysokość to 12m/3K). Należy zatem zauważyć, żew projekcie budowlanym zostały uwzględnione wymagania wynikające z § 5 ust. 5 planu miejscowego, w szczególności uwzględniono gabaryty i wysokość innych budynków, istniejące zasadnicze elementy układu urbanistycznego. Inwestycja nie ingeruje wbrew zarzutom skargi w historyczne drogi, rozplanowania ulic, czy historyczną zabudowę. Z usytuowania i kształtu inwestycji wynika również, że spełni ona wymagania przewidziane dla układu staromiejskiego. Wymagania zawarte w § 5 ust. 5 p.1 lit. e planu miejscowego nie mają zastosowania wobec dachów płaskich, takich jak w niniejszej sprawie. Sąd nie zgodził się więc z zarzutami skargiw powyższym zakresie.Na zakończenie należy zatem skonstatować, że wobec spełnienia wymogów określonych w art. 34 ust 1-4 i art. 35 ust. 1 p.b., zgodnie z art. 35 ust. 4 p.b. organy administracji architektoniczno-budowlanej w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy, z poszanowaniem art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., dokonały kontroli projektu budowlanego w zakresie zgodności z planem miejscowym, zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletności projektu budowlanego, posiadania przez inwestora wymaganych opinii i uzgodnień oraz wykonania projektu budowlanego przez uprawnione osoby. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Wszystkie istotne okoliczności faktyczne zostały w wystraczający sposób rozważone przez organy obu instancji, co znalazło wyraz w przekonującym uzasadnieniu rozstrzygnięć.Oczywiste jest, że realizowanie obiektu budowlanego – budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi w istniejącej zabudowie, szczególniew pobliżu nieruchomości należącej do skarżących wiąże się ze wzajemnym oddziaływaniem i w trakcie procesu budowlanego dochodzi do kolizji interesów różnych podmiotów o zróżnicowanym charakterze. Jednakże, aby oddziaływanie projektowanej inwestycji można było uznać za sprzeczne z prawem, muszą być naruszone konkretne przepisy prawa materialnego. Nie każde oddziaływanie może skutkować powstrzymaniem procesu inwestycyjnego, w oparciu o ochronę interesów osób trzecich udzieloną w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. Projekt zawiera rozwiązania minimalizujące ewentualne niedogodności dla ludzi i otoczenia. Wbrew zarzutom skargi żaden interes inwestora nie został postawiony ponad interes skarżącego, bowiem wydana decyzja wprowadza ład zagospodarowania terenu i godzi interesy różnych podmiotów. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.. orzekł jak w sentencji wyroku.