Wyrok - I SAB/Sz 48/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie - z dnia 3 czerwca 2026
Teza
Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędzia WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 3 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Burmistrza Tuczna w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Tuczna do rozpoznania wniosku M. S. z dnia 17 lutego 2026r. w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomStwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędzia WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 3 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Burmistrza Tuczna w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Tuczna do rozpoznania wniosku M. S. z dnia 17 lutego 2026r. w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawom
Data orzeczenia
3 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Przewodniczący
Katarzyna Sokołowska
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności
UZASADNIENIE
M. S. (dalej jako: "skarżący") wnioskiem z dnia 17 lutego 2026 r. zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej zasad oraz faktycznego udostępniania (wynajmu, użyczenia, nieodpłatnego udostępnienia) świetlicy wiejskiej w M. w okresie od dnia 1 września 2025 r. do dnia udzielenia odpowiedzi na niniejszy wniosek.Skarżący wniósł o udostępnienie:- obowiązującego w ww. okresie zarządzenia, regulaminu lub innego aktu normatywnego określającego zasady wynajmu/ udostępniania świetlic wiejskich na terenie Gminy T. (w tym świetlicy w M. );- informacji czy w ww. okresie obowiązywały jakiekolwiek zmiany, odstępstwa, decyzje indywidualne lub wyjątki od przyjętych zasad - wraz z kopiami dokumentów je wprowadzających;- wskazanie podmiotu odpowiedzialnego za administrowanie i udostępnianie świetlicy (jednostka organizacyjna/ referat/ osoba);- wykazu wszystkich przypadków wynajmu, użyczenia lub nieodpłatnego udostępnienia świetlicy wiejskiej w M. w ww. okresie, zawierającego: datę wydarzenia, charakter wydarzenia (np. prywatne, publiczne, gminne, komercyjne), tryb udostępnienia (odpłatne/ nieodpłatne), wysokość naliczonej opłaty, informację o ewentualnym zwolnieniu z opłat, wskazanie podstawy prawnej ewentualnego zwolnienia (bez danych osobowych podlegających ochronie – wystarczające są dane rzeczowe);- kopii wszystkich umów najmu, użyczenia, rezerwacji lub innych dokumentów stanowiących podstawę udostępnienia świetlicy w ww. okresie;- kopii wniosków o wynajem/ udostępnienie świetlicy;- kopii faktur, rachunków, not księgowych lub innych dokumentów księgowych potwierdzających: naliczenie opłat, wpływ środków do budżetu, ewentualne umorzenia lub zwolnienia;- informacji czy w ww. okresie miały miejsce przypadki udostępnienia świetlicy bez zawarcia pisemnej umowy - jeżeli tak, to o wskazanie podstawy prawnej takiego działania;- informacji czy jakiekolwiek udostępnienie świetlicy nastąpiło na rzecz: organów gminy, jednostek organizacyjnych gminy, osób pełniących funkcje publiczne, pracowników urzędu, wraz ze wskazaniem trybu oraz podstawy prawnej;- informacji czy przeprowadzono kontrolę prawidłowości udostępniania świetlicy w tym okresie - jeżeli tak, to o przekazanie kopii protokołu lub notatki służbowej;- informacji czy w badanym okresie wystąpiły jakiekolwiek przypadki odstąpienia od stosowania stawek określonych w obowiązującym regulaminie;- informacji czy wpływy z tytułu wynajmu świetlicy zostały ujęte w sprawozdawczościbudżetowej wraz ze wskazaniem działu i rozdziału klasyfikacji budżetowej.Pismem z dnia 4 marca 2026 r. Burmistrz Miasta i Gminy wezwał skarżącego do wykazania - w terminie 7 dni od dnia odebrania wezwania, że uzyskanie informacji, o której mowa we wniosku jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, a także o wskazanie jakich konkretnie dokumentów w celu udostępnienia informacji publicznej żąda w pkt 4 i 9 wniosku.Organ wyjaśnił, że zakres wnioskowanej informacji obejmuje obowiązek przetworzenia, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z faktem, że w pkt 4 i 9 wniosku skarżący zażądał udostępnienia dokumentów, pism, analiz itp. bez wskazywania konkretnego dokumentu, to tym samym organ stwierdził, że dotyczy on całości akt spraw administracyjnych o numerach MK.7021, wobec czego, zdaniem organu, jako całość nie stanowią one informacji publicznej. Burmistrz podzielił ukształtowaną linią orzeczniczą, zgodnie z którą akta sprawy administracyjnej jako całokształt nie stanowią informacji publicznej i dlatego żądanie udostępnienia całości akt sprawy nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Jednocześnie, na podstawie art. 13 ust. 2 ww. ustawy, organ przedłużył termin załatwienia sprawy do 10 kwietnia 2026 r.W dniu 4 marca 2026 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 13 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "u.d.i.p") oraz art. 61 Konstytucji RP i wniósł o:1. stwierdzenie bezczynności organu,2. zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej w określonym terminie,3. stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,4. wymierzenie organowi grzywny na podstawie art.149 § 2 p.p.s.a.,5. zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że w dniu 17 lutego 2026 r. złożył w kancelarii ogólnej Urzędu Miejskiego w T. wniosek do Burmistrza Gminy T. o udostępnienie informacji publicznej. Do dnia wniesienia niniejszej skargi organ nie udzielił mu odpowiedzi na ww. wniosek. W dniu 27 lutego 2026 r. organ przesłał mu wezwanie do wykazania, że uzyskanie informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zdaniem skarżącego, pismem z dnia 2 marca 2026 r. wykazał on, że wnioskowane informacje nie są przetworzone i że są bardzo istotne dla interesu publicznego, co czyni wezwanie bezpodstawnym i nie kończy 14- dniowego terminu, jaki organ ma na udzielenie odpowiedzi na jego wniosek.W ocenie skarżącego brak jakiejkolwiek reakcji organu należy uznać za bezczynność o charakterze rażącym, naruszającą konstytucyjne prawo dostępu do informacji publicznej (art. 61 Konstytucji RP).W odpowiedzi na skargę (uzupełnioną pismem z dnia 26 marca 2026 r.) organ wyjaśnił, że w dniu 4 marca 2026 r. do sekretariatu Urzędu Miejskiego w T. wpłynęła skarga M. S. na bezczynność organu (dotyczy jednego z dwóch złożonych wniosków o udostępnienie informacji publicznej w dniu 17 lutego 2026 r). Zaznaczył, że na jeden z wniosków udzielona została odpowiedź, jednakże analiza dalszej części skargi prowadzi do wniosku, iż jej treść wraz z opisanymi datami w żaden sposób nie pasuje do wniosków złożonych przez skarżącego w dniu 17 lutego 2026 r. Skarżący w treści skargi podał, że w dniu 2 marca 2026 r. złożył pismo odpowiadające na wezwanie przesłane przez organ w dniu 27 lutego 2026 r. Organ do skarżącego nie wysyłał żadnego pisma w dniu 27 lutego 2026 r. dotyczącego wniosku z dnia 17 lutego 2026 r., ani też w dniu 2 marca 2026 r. nie otrzymał od skarżącego żadnej odpowiedzi.W związku z tym, że organ nie mógł ustalić, do którego postępowanie odnosi się skarga, przekazał sądowi dwa komplety akt spraw dotyczących obydwu wniosków z dnia 17 lutego 2026 r.Pismem z dnia 20 kwietnia 2026 r. skarżący podtrzymał w całości wniesioną skargę i wnioski w niej zawarte. Skarżący wskazał, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej złożył w dniu 17 lutego 2026 r. Ustawowy termin odpowiedzi na ten wniosek minął 3 marca 2026 r. Skargę na bezczynność organu złożył 4 marca 2026 r. wraz z załączoną kopią ww. wniosku, co zostało potwierdzone przez pracownika Urzędu Miejskiego w T.. Organ pismem z dnia 4 marca 2026 r. wezwał go do wykazania, że uzyskanie informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, jednocześnie przedłużając termin załatwienia sprawy do 10 kwietnia 2026 r. Zdaniem skarżącego, ww. pismo, jak i samo przedłużenie są "ze względu na przedawnienie terminu bezzasadne".Skarżący zarzucił, że organ w piśmie z dnia 26 marca 2026 r. w żaden merytoryczny sposób nie odnosi się do jego wniosku z dnia 17 lutego 2026 r. oraz skargi na swoją bezczynność z dnia 4 marca 2026 r. Jednocześnie organ próbuje wykazać, że brak odpowiedzi na jego wniosek spowodowany jest brakiem załącznika do jego skargi do WSA. Skarżący wskazał, że ww. dokument został złożony wraz ze skargą w Urzędzie Miejskim w T. w dniu 4 marca 2026 r. i został przyjęty przez pracownika sekretariatu, co potwierdza pieczątka i podpis na skardze. Brak tego dokumentu w aktach sprawy przekazanych do Sądu wynika z nieprawidłowości po stronie organu, który nie przekazał kompletu dokumentacji wraz ze skargą.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W orzecznictwie sądowym oraz doktrynie prawniczej zgodnie przyjmuje się, żez bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.Na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej "u.d.i.p.") o bezczynności możemy mówić, o ile wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który to pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy wobec braku realizacji obowiązku jej udostępnienia w formie i terminach określonych w u.d.i.p.Każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie (art.1 ust. 1 u.d.i.p.).Zgodnie z art. 10 i art. 4 u.d.i.p. udzielenie informacji publicznej następuje na wniosek, zaś podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia są m.in. organy władzy publicznej. Stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. W myśl art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1).Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodniez wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art.14 ust. 2 u.d.i.p.).Przepisy omawianej ustawy nie przewidują żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej, stąd jej udostępnienie realizowane jest w formie czynności materialno-technicznej. Ustawa przewiduje też załatwienie wniosku poprzez wydanie decyzji administracyjnej w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania.Z kolei, jeśli żądanie strony nie dotyczy informacji publicznej, bądź zastosowanie ma odmienny tryb dostępu do informacji lub zobowiązany podmiot nie jest w jej posiadaniu, to wniosek podlega załatwieniu poprzez pisemne powiadomienie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji.Podkreślenia wymaga, że właściwa realizacja wniosku o dostęp do informacji publicznej wymaga precyzyjnego udzielenia informacji na temat zawartych w nim kwestii. Nie chodzi bowiem o udzielenie jakiejkolwiek informacji, ale o przedstawienie jej w takim zakresie i w taki sposób, jaki odpowiada treści żądania. Przedstawienie informacji innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co uchybia regulacji zawartej w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.Nadto, dla oceny zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest moment jej wniesienia. W sytuacji, gdy bezczynność istniała w tej dacie, lecz ustała po wniesieniu skargi, postępowanie sądowe podlega umorzeniu w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności przy jednoczesnym rozstrzygnięciu, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ewentualnie o kwestiach wymienionych w art. 149 § 1b i § 2 p.p.s.a.Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie wydania stosownego aktu lub podjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Wnioskodawca ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez niego informacje są informacjami publicznymi i powinny być udostępnione w trybie u.d.i.p.Przechodząc od powyższych rozważań na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że niewątpliwie Burmistrz Miasta i Gminy należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.Kwestią sporną pomiędzy stronami jest natomiast to czy organ na dzień wniesienia skargi do tut. Sądu pozostawał w bezczynności w stosunku do wniosku skarżącego. Rozstrzygnięcie powyższej kwestii wymaga zatem przeanalizowania terminowości poszczególnych działań podejmowanych w sprawie.Jak wynika z analizy akt administracyjnych sprawy, przedmiotowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej - dotyczący zasad oraz faktycznego udostępniania (wynajmu, użyczenia, nieodpłatnego udostępnienia) świetlicy wiejskiej w M. w okresie od dnia 1 września 2025 r. do dnia udzielenia odpowiedzi na wniosek - wniesiony został do organu w dniu 17 lutego 2026 r. – co potwierdza prezentata na wniosku. W odpowiedzi na ww. wniosek organ pismem z dnia 4 marca 2026 r. (wysłanym na adres e-mail skarżącego tego samego dnia) poinformował skarżącego, że realizacja jego wniosku stanowi w jego ocenie żądanie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej i w związku z tym wezwał, w terminie 7 dni, do wykazania, że uzyskanie informacji, o której mowa we wniosku jest szczególnie istotne dla interesu publicznego oraz o wskazanie jakich konkretnych dokumentów w celu udostępnienia informacji publicznej zażądał skarżący w swoim wniosku w pkt 4 i 9. W tym samym dniu, tj. 4 marca 2026 r. skarżący złożył skargę do tut. Sądu na bezczynność organu.Jak była już o tym mowa powyżej - udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), z wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p.Co istotne, zakreślony przez ustawę termin 14-dniowy odnosi się m.in. również do sytuacji z jaką mamy do czynienia w niniejszej sprawie, tj. gdy organ uznaje, że wnioskowana informacja jest przetworzona, a wnioskodawca winien wykazać w jakim zakresie udzielenie tej informacji będzie istotne dla interesu publicznego. Skierowanie wezwania do wnioskodawcy powinno być w tej sytuacji dokonane w ww. terminie 14 dni. W innym wypadku dochodzi bowiem do bezczynności.W rozpoznawanej sprawie organ uznając, że wnioskowana informacja stanowi informację przetworzoną odniósł się do złożonego wniosku poprzez wezwanie wnioskodawcy do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu wnioskowanej informacji, co jednak organ uczynił dopiero pismem z dnia 4 marca 2026 r. Nie dochował zatem zakreślonego przez ustawodawcę 14-dniowego terminu od daty złożenia wniosku. Organ nie dochował także terminu 14 dni od daty złożenia wniosku na powiadomienie skarżącego o powodach opóźnienia w rozpatrzeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej i o terminie w jakim udostępni informację, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.Ustawowy termin na dokonanie ww. czynność upłynął bowiem z dniem 3 marca 2026 r.Tym samym Sąd uznał, że organ uchybiając terminowi wynikającemu z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., dopuścił się bezczynności w zakresie terminowego odniesienia się do wniosku strony skarżącej, o czym na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., orzeczono w pkt II sentencji wyroku. W tym zakresie skarga zasługuje na uwzględnienie. Organ do chwili wyrokowania nie udzielił w istocie odpowiedzi na wniosek skarżącego z 17 lutego 2026 r., ani nie wydał żadnego z rozstrzygnięć o jakich mowa w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Na marginesie jedynie należy zauważyć, że w punktach 4 i 9 wniosku skarżący jednoznacznie określił jakich informacji się domaga stąd jako niezrozumiałe jawi się zawarte w piśmie organu z 4 marca 2023 r. pytanie "jakich konkretnie dokumentów" strona się domaga. Punkt 4 dotyczył bowiem wykazu konkretnych przypadków wynajmu, użyczenia lub nieodpłatnego użyczenia, natomiast punkt 9 – informacji czy miały miejsce określone przez stronę przypadki udostępnienia świetlicy. Wbrew sugestiom organu zawartym w piśmie z 4 marca 2026 r. strona nie domagała się udostępnienia pism, czy analiz. Dodatkowo, wskazać też należy, że organ nie dokonał należytej oceny czy wszystkie pytania zawarte we wniosku z 17 lutego 2026 r. mogą stanowić informację przetworzoną, w szczególności nie wynika z niego, z jakich względów organ uważa za taką informację "wskazanie podmiotu odpowiedzialnego za administrowanie i udostępnianie świetlicy" (punkt 3 wniosku).Przechodząc do oceny charakteru stwierdzonej bezczynności - jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a.- stwierdzić należy, że nie miała ona jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa.Za rażące naruszenie prawa uznaje się naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługujące na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy (por. np. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 197/19, CBOSA).Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków wnioskodawcy i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie taka szczególna sytuacja nie zaistniała.Zdaniem Sądu powyższe okoliczności – niedługi termin zwłoki, podjęcie działania przez organ poprzez wezwanie skarżącego - nie przemawiają za uznaniem by zaistniała bezczynność miała rażący charakter, o czym orzeczono w pkt III sentencji wyroku.Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, wobec czego w ocenie Sądu nie istnieje konieczność dodatkowego dyscyplinowania organu dla rozpoznania wniosku skarżącego.O zwrocie kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, na które składa się uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w wysokości 100 zł, rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. - pkt IV sentencji wyroku.Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.. - pkt IV sentencji wyroku.Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.