Wyrok - I SA/Łd 159/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - z dnia 9 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda (spr.), Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Przemysław Cieślarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2026 r. sprawy ze skargi K. K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 22 grudnia 2025 r. nr 0113-KDIPT1-2.4012.873.2025.2.AB w przedmiocie przepisów prawa podatkowego dotyczących podOddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda (spr.), Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Przemysław Cieślarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2026 r. sprawy ze skargi K. K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 22 grudnia 2025 r. nr 0113-KDIPT1-2.4012.873.2025.2.AB w przedmiocie przepisów prawa podatkowego dotyczących pod
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
ubezpieczenia społeczne / organ rentowy
Tryb
rozprawa
Tematy
planowanie przestrzenne
ubezpieczenia społeczne
ZUS
Role w sprawie
organ rentowy / ZUS
uczestnik postępowania
uczestnik
Data orzeczenia
9 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Przewodniczący
Ewa Cisowska-Sakrajda
Podstawa prawna
art. 3
ppsa
art. 134
ppsa
art. 151
ppsa
art. 15
podatek od towarow i uslug
art. 7
podatek od towarow i uslug
art. 2
podatek od towarow i uslug
art. 43
podatek od towarow i uslug
art. 113
podatek od towarow i uslug
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Interpretacją indywidualną z dnia 22 grudnia 2025 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał za nieprawidłowe stanowisko K. K. w przedmiocie przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku od towarów i usług.W uzasadnieniu tej interpretacji Dyrektor wskazał, że K. K. przedstawiając we wniosku o interpretację opis stanu faktycznego podał, że jest osobą fizyczną podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, co oznacza, że dysponuje polską rezydencją podatkową.Wnioskodawca ma status rolnika ryczałtowego na gruncie rozliczeń z tytułu podatku VAT, bowiem prowadzi gospodarstwo w ramach działów specjalnych produkcji rolnej.W roku 1996 wnioskodawca łącznie z żoną zawarł w formie aktu notarialnego umowę darowizny z rodzicami swojej żony, której skutkiem było przejęcie gospodarstwa rolno-ogrodniczego, w tym dwóch działek, znajdujących się w Ł. przy ul. [...] i [...], które po szeregu przekształceń jako odrębne działki zostały zbyte w roku 2025. Otrzymane w ramach darowizny od rodziców działki o pow. 3.000 m2. zostały w roku 2013 podzielone na działki o numerach [...] do [...] celem zabezpieczenia ich przed ewentualnym pozostawianiem ich na zawsze jako działki stricte rolne.W tymże celu wnioskodawca dokonał również ich podłączenia do prądu oraz gazu oraz wystąpił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy na 14 budynków jednorodzinnych, co w sytuacji braku objęcia przedmiotowego terenu miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego chroniło przed potencjalnym objęciem go planem ze wskazaniem wyłącznie produkcji rolnej. Wszelkie wskazane wyżej czynności miały miejsce przed kilkunastu laty, co w sytuacji gdy nie dochodziło do sprzedaży jakiejkolwiek działki aż do 2025 r. nakazuje przyjąć, że celem podziału i uzbrojenia nie było przygotowanie działek do sprzedaży, lecz jedynie ich zabezpieczenie na przyszłość (w tym dla przyszłych pokoleń).Urząd Miasta po dokonanym podziale i przeprowadzonej kontroli wydał decyzję w przedmiocie opłaty adiacenckiej, w ramach której stwierdzono brak podstaw do naliczenia tej opłaty z tytułu wzrostu wartości tego terenu, bowiem zdaniem organu wartość nieruchomości nie uległa wskutek podziału zmianie. Owa okoliczność potwierdzała zatem to, że celem dokonanego podziału nie było zwiększenie wartości nieruchomości i ich przygotowanie do rychłej sprzedaży, lecz zabezpieczenie nieruchomości przed ewentualnymi niekorzystnymi zapisami w opracowywanym planie zagospodarowania przestrzennego (który swoją drogą do dzisiaj nie został uchwalony).Wnioskodawca dodał, że na zbywanych w roku 2025 działkach nie była nigdy prowadzona działalność rolnicza ani żadna inna działalność przynosząca jakiekolwiek dochody. Działki te stanowią nieużytek rolny, nigdy nie występowano o bezpośrednie dopłaty unijne do produkcji rolnej w ramach tych działek. Przedmiotowe działki zbywane w roku 2025 obciążone były wpisami hipotecznymi wierzycieli.Wnioskodawca wraz z żoną nie zamierzali w dającej się przewidzieć przyszłości dokonywać zbycia przedmiotowych działek, a zmusiły ich do tego niezależne okoliczności wynikające z problemów finansowych, do których doszło bez ich winy w ramach prowadzonego gospodarstwa. Rozwijając powyższe wskazał, że w roku 1999 wnioskodawca wraz z żoną otrzymali pierwszy kredyt w banku B na urządzenie gospodarstwa rozpoczynając inwestycje w postaci budowy nowoczesnych szklarni. W roku 2002 wzięli następny kredyt na budowę laboratorium A. roślin ozdobnych. Od roku 2004 do 2006 handlowali sadzonką z duńskim kontrahentem osiągając istotne obroty w sprzedaży sadzonki in vitro. Niestety w 2006 roku w sposób nagły prowadzone przedsiębiorstwo utraciło płynność, bowiem wnioskodawca nie otrzymał płatności na kwotę 600.000 zł, bowiem kontrahent, tj. firma duńska ogłosiła upadłości z pełną niewypłacalnością. Od tego momentu przedsiębiorstwo popadło w problemy finansowe, z których wyjście zapewniła dopiero dokonana w tym roku sprzedaż przedmiotowych działek, nabytych w drodze darowizny w roku 1997.W rezultacie do zbycia działek doszło z uwagi na brak płynności finansowej i rosnące zadłużenia, które nie pozwalały wnioskodawcy i jego żonie na zdobycie nowych kontrahentów a tymczasem obroty spadały i odchodzili pracownicy. Zobowiązania wnioskodawcy i żony przed sprzedażą działek dotyczyły nie tylko podmiotów prywatnych (kontrahenci, banki, firmy pożyczkowe), ale również istniały wobec ZUS, KRUS i Urzędu Skarbowego. Chcąc ratować gospodarstwo wnioskodawca w roku 2021 podjął próbę ustabilizowania sytuacji finansowej poprzez starania się o uzyskanie środków z ARiMR w ramach programu pod nazwą NP3, stanowiąc wniosek o udzielenie pożyczki na sfinansowanie spłaty zadłużenia powstałego w związku z prowadzeniem działalności rolniczej. Program trwał do końca 2021 roku i w wyniku przeciągających się analiz prowadzonych przez pracowników Agencji, ostatecznie wniosek pozostał bez rozpatrzenia.Mając w perspektywie licytację całego gospodarstwa za ułamek jego wartości w roku 2025 wnioskodawca podjął jeszcze jedną próbę ratowania swojego majątku występując do Sądu Restrukturyzacyjnego o restrukturyzację gospodarstwa. Restrukturyzacja powiodła się i w ramach zatwierdzonego przez Sąd w dniu 7 lutego 2025 r. planu restrukturyzacyjnego udało się zawrzeć układ ze wszystkimi wierzycielami, w tym z Urzędem Skarbowym, którego treścią było zobowiązanie się wnioskodawcy oraz jego żony do dokonania zbycia przedmiotowych działek celem zaspokojenia roszczeń wszystkich wierzycieli, w tym publicznoprawnych.Do sprzedaży działek w ramach realizacji układu z wierzycielami pod nadzorem Sądu doszło w dniu 7 sierpnia 2025 r. Nabywcami wszystkich działek w ramach jednej transakcji były spokrewnione ze sobą osoby (małżeństwo wraz z córką), działające jako osoby prywatne. Nie doszło zatem do sprzedaży firmie deweloperskiej, lecz osobom fizycznym na ich potrzeby. Uzyskana cena za 1 m2 to około 220 zł, podczas gdy na tych terenach działki osiągają ceny ok. 250 zł za 1m2 z podobną infrastrukturą, co świadczyło o tym, że sprzedaż nie była motywowana celami zarobkowymi, ale chęcią jak najszybszego zaspokojenia wierzycieli wnioskodawcy i jego żony.Wnioskodawca nadmienił, że rolnicy sprzedający działki w jego okolicy nie są obciążani podatkiem VAT, mimo iż sprzedawane przez nich działki są podzielone, uzbrojone oraz z warunkami zabudowy.Zdaniem wnioskodawcy, należy przyjąć, że wszystkie opisane działania związane z jednorazowym zbyciem działek zmierzały ku temu, żeby z majątku prywatnego uregulować zobowiązania wynikające z planu restrukturyzacji zatwierdzonego przez Sąd i tym samym pozbyć się długów celem dalszego prowadzenia gospodarstwa. Celem funkcjonowania wnioskodawcy i jego żony nie było osiągnięcie zysku, jego działania nie cechowały się symptomami charakteryzującymi profesjonalnych uczestników rynku. Doszło do zbycia otrzymanego od rodziców majątku w ramach zarządu majątkiem prywatnym, nigdy nie wykorzystywanym w prowadzonej działalności.Wnioskodawca konsultował z pracownikami właściwego urzędu skarbowego sposób postępowania w związku z dokonywanymi zbyciami i pracownicy ci również mieli wątpliwości co do słuszności zapłacenia VAT w niesłychanie specyficznych, niespotykanych na co dzień okolicznościach wynikających z konieczności dokonania zbycia działek z uwagi na sądowy nakaz wynikający z zatwierdzonego układu z wierzycielami.W odpowiedzi na wezwanie organu wnioskodawca udzielił dodatkowych informacji:- nie jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT;- jest rolnikiem ryczałtowym, o którym mowa w art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.: Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej ustawą o VAT, korzystającym ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3 tej ustawy;- działki nr [...] do [...] były objęte małżeńską wspólnością majątkową do momentu sądowego orzeczenia rozdzielności majątkowej. W momencie sprzedaży obowiązywała rozdzielność majątkowa;- darowane gospodarstwo obejmowało budynki gospodarcze oraz szklarnie tradycyjne i tunele foliowe. Na tej części małżonkowie prowadzili i prowadzą działy specjalne produkcji rolnej. Natomiast na działkach, które sprzedali nie prowadzili żadnej działalności był to od początku nieużytek porośnięty brzozami z samo wysiewu. Nie prowadzili na tej części gospodarstwa żadnej działalności rolniczej, jak i pozarolniczej, nie brali dopłat unijnych nigdy;- działki o nr [...] do [...] nigdy nie były udostępniane osobom trzecim;- wnioskodawca nie ponosił żadnych innych kosztów niż wskazane we wniosku;- wszystkie umowy przedwstępne z potencjalnymi klientami zostały rozwiązane a zadatki zwrócone. Całe ryzyko związane z niepowodzeniem sprzedaży działek ponosił wnioskodawca wraz z żoną. Potencjalni nabywcy nie chcieli pełnomocnictw do składania wniosków do Urzędu Miasta o warunki zabudowy. To wnioskodawca na wniosek potencjalnych nabywców składał wnioski o wydanie decyzji o warunkach zabudowy;- wnioskodawca na wniosek potencjalnych nabywców składał wnioski o wydanie decyzji o warunkach zabudowy;- nabywcy dowiadywali się o możliwości zakupu działek z banerów i ogłoszenia w Internecie lub poprzez ustne informacje. Ostatecznie znalazł się tylko jeden nabywca bez umowy przedwstępnej - osoba prywatna, która dokonała zakupu;- środki ze sprzedaży działek w całości przeznaczone zostały na zaspokojenie roszczeń wierzycieli objętych restrukturyzacją;- wnioskodawca dokonywał następujących transakcji dotyczących innych nieruchomości:a) działka nad morzem 500 m2 nabyta w 2000 r. i sprzedana w 2008r.,b) działka nad jeziorem 700 m2 nabyta w 2002 r. i sprzedana w 2008 r.Gdy wnioskodawca wpadł w kłopoty finansowe sprzedał te działki oddając część zobowiązań. Zarówno zakup, jak i sprzedaż nastąpiła bez naliczania podatku VAT. Działki były nabyte na potrzeby prywatne i wykorzystywane na rodzinne wyjazdy, jako rekreacyjne, nie było tam żadnych budynków czy budowli (wykorzystywano jedynie mobilną przyczepą kampingową). Środki ze sprzedaży wymienionych działek przeznaczone zostały na częściową spłatę wierzycieli;- wnioskodawca nie posiada obecnie żadnych innych nieruchomości, które byłyby przeznaczone na sprzedaż. Posiada jedynie część gospodarstwa, na której prowadzone są działy specjalne produkcji rolnej.W oparciu o wskazany opis stanu faktycznego wnioskodawca zapytał, czy dokonana w 2025 r. sprzedaż opisanych nieruchomości podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a tym samym czy skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego oraz koniecznością rozliczenia podatku od towarów i usług w tym zakresie.Zdaniem wnioskodawcy, sprzedaż ta nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a tym samym nie skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego oraz koniecznością rozliczenia podatku od towarów i usług w tym zakresie.W jego ocenie, nie zaangażował i nie zamierza angażować środków podobnych do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców, a sprzedaż, do której został przymuszony treścią zawartego przed Sądem układu z wierzycielami (w tym z fiskusem) mieściła się w pojęciu zarządu majątkiem prywatnym wnioskodawcy.Wszystkie opisane działania związane z jednorazowym zbyciem działek zmierzały ku temu, żeby z majątku prywatnego uregulować zobowiązania wynikające z planu restrukturyzacji zatwierdzonego przez Sąd i tym samym pozbyć się długów celem dalszego prowadzenia gospodarstwa. Celem działań wnioskodawcy i jego żony nie było osiągnięcie zysku, jego działania nie cechowały się symptomami charakteryzującymi profesjonalnych uczestników rynku. Doszło do zbycia otrzymanego od rodziców kilkadziesiąt lat wcześniej majątku w ramach zarządu majątkiem prywatnym, nigdy nie wykorzystywanym w prowadzonej działalności.Uznając to stanowisko za nieprawidłowe w interpretacji indywidualnej z dnia 22 grudnia 2025 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przytoczył brzmienie art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 2 pkt 6 i 22, art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, po czym stwierdził, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te powinny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle tych przepisów, jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania towaru (np. nieruchomości) dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, powinien być uznany za podatnika tego podatku. Tym samym, wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym również nieruchomości, jest ustalenie m.in. czy majątek został nabyty i faktycznie wykorzystany na potrzeby osobiste, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.Działalność gospodarcza powinna nadto cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.Organ podkreślił, że istotne znaczenie dla tej sprawy ma analiza całokształtu działań jakie wnioskodawca podjął w odniesieniu do tych działek przez cały okres ich posiadania. Zdaniem organu, w takim horyzoncie czasowym wystąpił ciąg czynności podejmowanych przez wnioskodawcę, które rozpatrywane łącznie przemawiają za uznaniem go za podatnika z tytułu sprzedaży działek.Powyższe działania – w szczególności dokonanie podziału nieruchomości na kilkanaście działek, ich uzbrojenie w media (prąd i gaz), a także uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla 14 budynków jednorodzinnych – wskazują na podejmowanie zorganizowanych i celowych czynności podnoszących wartość działek oraz wbrew twierdzeniom strony przygotowujących je do sprzedaży. Działając w sposób celowy wnioskodawca wystąpił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla planowanych budynków jednorodzinnych, aby zapobiec pozostawieniu przedmiotowych działek w charakterze gruntów stricte rolnych. Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy miało na celu jednoznaczne wykazanie potencjału inwestycyjnego terenu oraz stworzenie formalnych podstaw do jego przekształcenia pod zabudowę mieszkaniową. Działanie to stanowiło świadome zabezpieczenie nieruchomości przed ryzykiem utrzymania lub wprowadzenia w przyszłości ustaleń planistycznych ograniczających wykorzystanie terenu wyłącznie do produkcji rolnej. Takie aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami świadczą o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez profesjonalny podmiot zajmujący się handlem nieruchomościami – przygotowanie działek do oczekiwań klientów, którzy kupią działki. Ten zakres przygotowania działek do sprzedaży nie był typowy do działań podejmowanych przez osoby fizyczne w zakresie zarządzania majątkiem osobistym – prywatnym. W związku z tym, działania te nie należały do zakresu czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.Zdaniem organu, czynności nie miały na celu przystosowania działek do swoich potrzeb, lecz obiektywnie świadczyły o zamiarze uatrakcyjnienia i przygotowania działek do sprzedaży. Aktywność strony dotycząca sprzedawanych działek wykraczała poza zwykłe wykonywanie prawa własności, Nie można więc uznać, że przy zbyciu tych działek korzystała z prawa do rozporządzania majątkiem osobistym.Wobec tego organ uznał, że wnioskodawca działał w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 tej ustawy. Dokonana sprzedaż działek o nr [...] do [...] podlegała zatem opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.Wskazując na treść art. 113 ust. 1 i ust. 13 pkt 1 i 2, art. 43 ust. 1 pkt 9 i art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, organ stwierdził, że opodatkowane są dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe niezabudowane, będące terenami budowlanymi w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o VAT (czyli tereny przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, innych niż tereny budowlane – są zwolnione od podatku.Jak wynika z opisu sprawy, dla działek zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy na budowę 14 budynków jednorodzinnych. W świetle tych okoliczności przedmiotowe nieruchomości, spełniały w momencie sprzedaży definicję terenów budowlanych w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, a zatem dostawa tych nieruchomości nie mogła korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.W takiej sytuacji nie znalazło również zastosowania zwolnienie od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, bowiem zgodnie z art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. d) ustawy o VAT, zwolnienie z art. 113 ust. 1 ustawy o VAT nie miało zastosowania do podatników dokonujących dostaw terenów budowlanych.Z kolei w celu zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:- towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,- przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.Niespełnienie choćby jednego z tych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy towarów ze zwolnienia od podatku przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT.Organ wskazał, że skoro otrzymane w ramach darowizny od rodziców działki o pow. 3.000 m2 zostały w roku 2013 podzielone na działki o numerach [...] do [...], nie wystąpił podatek VAT naliczony, który mógłby podlegać odliczeniu. Nie można więc uznać, że wnioskodawcy przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT przy ich nabyciu, lub że takie prawo nie przysługiwało, skoro dostawa nie była objęta tym podatkiem. Ponadto wnioskodawca wskazał, że doszło do zbycia otrzymanego od rodziców majątku w ramach zarządu majątkiem prywatnym, nigdy nie wykorzystywanym w prowadzonej działalności, tym samym nie można uznać, że działki były wykorzystywane wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku.Organ stwierdził, że dostawa niezabudowanych działek nr [...] do [...], nie korzystała także ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT.W konsekwencji organ uznał, że sprzedaż niezabudowanych działek nr [...] do [...], stanowiła czynność opodatkowaną podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w powiązaniu z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, która nie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT.W skardze na tą interpretację K. K. podniósł zarzut błędnej wykładni oraz w konsekwencji niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 15 ust 1 i ust. 2 ustawy o VAT, polegającej na bezpodstawnym uznaniu przez DKIS, że w ramach przedstawionego stanu faktycznego nieprawidłowe jest stanowisko skarżącego mówiące o tym, iż dokonana w 2025 r. sprzedaż przez wnioskodawcę oraz jego małżonkę nieruchomości składającej się z dwóch działek nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a tym samym nie skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego oraz koniecznością rozliczenia podatku od towarów i usług w tym zakresie.Z uwagi na charakter opisanego naruszenia, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.W odpowiedzi na skargę organ w pełni podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), zwanej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd administracyjny nie może poszukiwać uchybień prawa materialnego i procesowego, które w skardze nie zostały podniesione. Sąd bada więc prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanych w nich podstaw prawnych. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności, zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś stwierdzenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie. Powyższy pogląd jest ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z dnia: 14 czerwca 2019 r., II FSK 2102/17; 27 stycznia 2023 r., I FSK 2022/19; 5 kwietnia 2023 r., II FSK 2440/20).Rozpoznając wniesioną w tej sprawie skargę i będąc związany zarzutami tej skargi - Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, organ nie naruszył bowiem przepisów prawa skutkujących uchyleniem zaskarżonej interpretacji. A dokonane przez skarżącego w stosunku do spornych działek działania wykraczają poza zwykły zarząd majątkiem prywatnym.Zasadniczy spór w tej sprawie sprowadza się do oceny, czy sprzedaż nieruchomości nabytych w drodze darowizny, po ich późniejszym podziale i uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy dla 14 budynków mieszkalnych, lecz dokonana w wyniku zawarcia ugody z wierzycielami w toku postępowania restrukturyzacyjnego podlega zwolnieniu od VAT.Rozpoznając tak zarysowaną istotę sporu, Sąd stwierdza, że zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT za podatnika podatku od towarów i usług uznaje osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. W świetle definicji zawartej w art. 15 u.p.t.u., dla uznania określonego zachowania danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.Przez dostawę towaru należy z mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o VAT rozumieć rozporządzenie towarem jak właściciel, zaś wykonywanie usług to wykonywanie wszelkich świadczeń nie będących dostawą na rzecz innych podmiotów.Na gruncie tej regulacji prawnej w orzecznictwie NSA ukształtowała się, pod wpływem wyroku TSUE z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 Jarosław Słaby i C-181/10 Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć, spójna linia orzecznicza. Według niej "przy ocenie działalności osoby sprzedającej nieruchomości należy uwzględniać czynności podejmowane na poszczególnych etapach aktywności sprzedającego w ich całokształcie. Należy przede wszystkim mieć na uwadze te elementy, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym. To, czy dana osoba fizyczna sprzedając działki budowlane działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną (np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze). Przy czym na tego rodzaju aktywność "handlową" wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z tych okoliczności (por. wyroki NSA: z dnia 11 czerwca 2025 r., I FSK 747/22, z dnia 17 stycznia 2013 r., I FSK 239/12; z dnia 29 kwietnia 2014 r., I FSK 621/13, z dnia 9 maja 2014 r., I FSK 811/13).Judykatura aktualnie przyjmuje, że "dotychczasowy sposób użytkowania gruntów, czy motywy ich nabycia mają znaczenie drugorzędne, ponieważ decydujące są przesłanki o charakterze przedmiotowym, obrazujące stopień aktywności sprzedającego w zakresie wyprzedaży swojego majątku (z nowszych orzeczeń por. np. wyroki NSA: z 3 marca 2015 r., I FSK 1859/13; z 17 czerwca 2015 r., I FSK 193/15). Nie mają więc znaczenia zamiar, czy motywy, jakimi kieruje się dany podmiot, ani jakie potrzeby zaspokaja z uzyskanych środków pieniężnych. Istotne znaczenie mają bowiem obiektywne, a nie subiektywne przesłanki pozwalające odróżnić działania noszące cechy zawodowe od tych, które mieszczą się w granicach dysponowania majątkiem prywatnym. Dla oceny, czy dany podmiot sprzedając grunty działa w charakterze podatnika nie ma więc znaczenia, w jakich celach grunt ten został nabyty (por. wyroki NSA: z 9 października 2014 r., I FSK 2145/13; z 3 marca 2015 r., I FSK 1859/13; z 11 czerwca 2015 r., I FSK 716/14 i z 29 listopada 2016 r., I FSK 636/15). W wyroku z 31 stycznia 2013 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 237/12 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że przedmiotem profesjonalnego obrotu mogą być również składniki majątku nabyte pierwotnie do celów osobistych i w takich celach wykorzystywane. Ważne, by w momencie sprzedaży gruntów podatnik podjął w istocie aktywne i planowe działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez handlowców. (...) okoliczność, iż początkowo doszło do nabycia majątku rzeczowego na własne potrzeby nabywcy, nie stoi na przeszkodzie temu, by taki majątek został następnie wykorzystany do celów wykonywania "działalności gospodarczej" w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT (wyrok z dnia 19 lipca 2012 r., Rēdlihs, C-263/11, EU:C:2012:497, pkt 39 i przytoczone tam orzecznictwo)" (tak wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2025 r., I FSK 747/22)."Czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności przez uprawnionego nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej, inaczej jest natomiast w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112" (wyrok TSUE z dnia 20 marca 2014 r. w sprawie C-72/13, Gmina Wrocław, pkt 17).Sąd orzekający w tej sprawie zauważa, że zbycie (sprzedaż) działek gruntowych jest dostawą towaru. Zatem dostawa towarów (w tym gruntów) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. A zatem właściwe jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników podatku VAT jedynie w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W tym kontekście, nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych, okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej.Wobec tego, aby ocenić, czy działania podejmowane przez stronę sprzedającą w związku ze sprzedażą nieruchomości wykonywane są w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, czy też związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności należy wziąć pod uwagę, czy czynności te przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną.Za podatnika podatku VAT można uznać podatnika prowadzącego samodzielnie działalność gospodarczą osobę, która sprzedaje grunt stanowiący pierwotnie część jej majątku osobistego, powierzając przygotowanie sprzedaży profesjonalnemu przedsiębiorcy, który jako pełnomocnik tej osoby podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując w celu tej sprzedaży środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców lub usługodawców w rozumieniu tego przepisu.Zważywszy na konsekwencje prawne płynące z tej regulacji prawnej, Sąd zauważa, że choć skarżący sporne działki nabył w drodze darowizny od rodziców żony z zamiarem przeznaczenia na potrzeby osobiste, a działki te nigdy nie były wykorzystywane w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej – gospodarstwie rolnym, to eksponowana w skardze okoliczność zamiaru nabycia nie ma, w świetle przytoczonego orzecznictwa, w tym wiążącego sądy krajowe TSUE, przesądzającego znaczenia. Znaczenia takiego nie ma również z tego samego powodu podnoszone przez skarżącego motywy zbycia działek, jak i potrzeby, jakie zaspakaja z uzyskanych ze sprzedaży środków pieniężnych. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarówno argument o chęci zabezpieczenia działek dla przyszłych pokoleń przed zmianą przeznaczenia tych działek w planie miejscowym na działki rolne, jak i konieczność ich zbycia w celu zabezpieczenia roszczeń wierzycieli w ramach prowadzonej działalności gospodarczej – rolniczej. Przede wszystkim Sąd zauważa, że obawa niekorzystnej zmiany przeznaczenia tych działek nie zachodzi. Działki, jak sam skarżący przyznał do protokołu rozprawy sądowej, są zlokalizowane w Ł. w okolicy ul. [...] i ul. [...], gdzie znajduje się zabudowa przemysłowa i mieszkaniowa. Już ta okoliczność – biorąc pod uwagę brak planu miejscowego dla tego terenu – oznacza, iż działki te nie mogły uzyskać przeznaczenia rolnego, z uwagi na tzw. dobre sąsiedztwo, a więc zabudowę na działkach sąsiednich w promilu trzykrotności szerokości frontu działki i nie mniejszej niż 50 m i nie większej niż 200 m (art. 61 ust. 5a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Same działki, co oczywiste wobec przyznania przez samego skarżącego, znajdują się na terenie miasta Ł. przeznaczonego pod zabudowę. I – co znane Sądowi z urzędu – postępuje w tym rejonie szybka urbanizacja. Trudno wobec tego sobie wyobrazić, że w tak zurbanizowanym terenie nawet teoretycznie mogłaby być prowadzona w oparciu o nowy plan miejscowy działalność rolnicza, ta naruszałaby ład przestrzenny w tym terenie, a tym jest zabudowa i zagospodarowanie działek położonych w tym rejonie miasta i zrealizowanej już zabudowy (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Niezależnie od tego Sąd zauważa, że gdyby nawet hipotetycznie realne było niekorzystne przeznaczenie tych działek w podjętym kiedyś w dalekiej przyszłości (bo planu miejscowego do dziś dla tego terenu nie uchwalono mimo upływu nastu lat) w planie miejscowym, to dokonany podział działek i ich przeznaczenie na cele zabudowy mieszkaniowej nie chroniłby, gdyż na mocy art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wygasa w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto zgodnie z art. 64c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym "decyzja o warunkach zabudowy wygasa po upływie 5 lat od dnia, w którym stała się prawomocna". Sąd zwraca również uwagę, że wejście nowego planu miejscowego jakkolwiek nie uchyli decyzji o podziale, to jednak ich zagospodarowanie, w tym rodzaj zabudowy, nie będzie mogło być inne niż to przewiduje nowy plan miejscowy (art. 34 ust. 1 i ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). A organ może stwierdzić wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy terenu wydanej przed wejściem w życie planu miejscowego, która narusza zapisy nowego planu (art. 65 ust. 3 w zw. z ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu). Oznacza to, że taka decyzja ma ograniczony czasowy i przedmiotowy zakres ochrony. Również okoliczność, że kwota ze sprzedaży tych działek została przeznaczona na spłatę wierzycieli, w tym publicznoprawnych, nie zmienia oceny prowadzenia przez skarżącego w stosunku do tych działek profesjonalnej działalności obrotu nieruchomościami. Sprzedaż działek była konsekwencją zawartej przez skarżącego ugody z wierzycielami, nie zaś jak uwypukla skarżący prowadzonego postępowania restrukturyzacyjnego. A skoro skarżący dysponował majątkiem w postaci spornych działek, to Sąd restrukturyzacyjny uznał je jako majątek mogący zaspokoić wierzycieli w wyniku przyjęcia tej ugody. Nie można przy tym zapominać, że w tym momencie działki te były już podzielone, uzbrojone, co z pewnością ułatwiało ich zbycie i to po innej cenie niż działki sprzed podziału. Działki te jako mniejsze działki budowlane były, co powszechnie znane, atrakcyjniejsze niż duże działki bez możliwości zabudowy i wydzielonej drogi. Wbrew przekonaniu skarżącego niższa cena niż innych działek sprzedawanych w tym rejonie nie przesądza jeszcze o braku celu zarobkowego tych transakcji. Nie można zapominać, co sam wskazał we wniosku interpretacyjnym skarżący, że działki były zaniedbane – były to nieużytki, porośnięte samosiewnymi brzozami, co w sposób naturalny mogło wpłynąć na ich cenę. Działki przed przystąpieniem do realizacji inwestycji przez nabywcę wymagały poniesienia znacznych nakładów na ich uporządkowanie.Zdaniem Sądu, obiektywne, nie zaś składane przez skarżącego deklaracje, wskazują na profesjonalną (zorganizowaną) formę działań skarżącego, wskazywaną we wspomnianych już orzeczeniach sądów krajowych i europejskiego. Świadczy o tym podział działek skarżącego na kilkanaście mniejszych, ich przeznaczenie pod zabudowę, ich uzbrojenie, wydzielenie drogi wewnętrznej, zamieszczenie ogłoszeń o sprzedaży działek, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy) dla 14 odrębnych budynków mieszkalnych. Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla działek miło na celu spełnienie oczekiwań potencjalnych ich nabywców, ale i podniesienie ich wartości. Zanim skarżący zbył działki podjął zatem szereg działań angażujących środki pod0bne do wykonywanych przez profesjonalnych przedsiębiorców. Skarżący nie zbył przecież tych działek w takim stanie, w jakim je otrzymał. Na profesjonalną aktywność "handlową" skarżącego wskazuje zatem, chociaż rozłożony na kilka lat, ciąg opisanych w stanie faktycznym wniosku działań, nie zaś stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z tych. Skarżący od momentu otrzymania spornych działek podjął szereg wskazanych zorganizowanych działań, których celem było przygotowanie przedmiotowych działek do sprzedaży i uatrakcyjnienie ich pod kątem potrzeb nabywcy, nawet jeśli obecnie deklaruje, iż nie dokonywał tych działań z zamiarem zbycia działek w celach zarobkowych. Istotnym jest, że skarżący zamieścił w Internecie ogłoszenie o zbyciu wydzielonych działek, chociaż twierdzi że uczynił to gdyż został wyznaczony termin licytacji. Podnieść jednak trzeba, że działki objęte postępowaniem egzekucyjnym nie mogą być już zbyte poza licytacją. Ostatecznie wszystkie kilkanaście dziełek sprzedał, i jak uściślił wyjaśnieniami do rozprawy sądowej, swojemu znajomemu, co oznacza, iż poza ogłoszeniem w Internecie nie musiał on prowadzić działalności marketingowej na szeroką skalę, jak czynią to podmioty prowadzące działalność obrotu nieruchomościami. Nie musiał on poszukiwać nabywców, co wiązałoby się z podejmowaniem szeregu czynności marketingowych. Skarżący nie wskazuje wprawdzie wprost, iż ów znajomy prowadził działalność deweloperską, a wręcz w opisie stanu faktycznego wniosku podnosi, iż nie był to deweloper, jednakże sam fakt hurtowego zbycia działek z decyzja o warunkach zabudowy dla 14 domów jednorodzinnych znajomemu ma wymowne znaczenie. Bez znaczenia jest też fakt, iż sprzedaż ta nie nastąpiła na rzecz podmiotu deklarujące się jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą – deweloperską. Sama taka okoliczność nie ma przesądzającego znaczenia dla oceny charakteru czynności skarżącego.Opisane czynności podejmowane przez skarżącego składają się na spójną ocenę, że skarżący jako osoba fizyczna prowadzi działalność gospodarczą w zakresie zbliżonym do usług obrotu nieruchomościami. Nabycie działek do majątku osobistego nie oznacza jeszcze, że działki te ostatecznie nie zostały przez niego wykorzystane dla celów działalności gospodarczej obrotu nieruchomościami. Jak bowiem przyjmuje TSUE, "majątek prywatny" to taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzenia działalności gospodarczej - a podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego, a zatem nie tylko w momencie jego nabycia. Ciąg zdarzeń i kolejno podejmowanych przez skarżącego czynności, logika i doświadczenie życiowe nie pozwalają traktować tych czynności, w tym prowadzących do ich podziału, jako zabezpieczenie dla przyszłych pokoleń. Skarżący zbył wszak kilkanaście działek przeznaczonych pod zabudowę 14 domami jednorodzinnymi. Ta ostatnia okoliczność jest typowa dla działalności profesjonalnych przedsiębiorców, w tym deweloperów, budujących po kilka domów jednocześnie w bliskim sąsiedztwie. Brak zadeklarowania przez nabywcę – znajomego skarżącego budowy tych domów nie oznacza jednakże, że nie mamy do czynienia z profesjonalna działalnością skarżącego. Trudno też się zgodzić ze skarżącym, że ze sprzedaży działek, nawet jeśli deklaruje, że sprzedał je po niższej cenie, nie osiągnął zysku.Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.dch., oddalił skargę.dch