Postanowienie - IV SO/Wr 16/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - z dnia 10 czerwca 2026
Teza
Wymierzono organowi grzywnę z art. 55 p.p.s.a.. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy z wniosku I. K. o wymierzenie grzywny Rektorowi Wyższej Szkoły Zarządzania i Przedsiębiorczości w Wałbrzychu za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć Rektorowi Wyższej Szkoły Zarządzania i Przedsiębiorczości w Wałbrzychu grzywnę w wysokości 100 (sto) złotych.. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy z wniosku I. K. o wymierzenie grzywny Rektorowi Wyższej Szkoły Zarządzania i Przedsiębiorczości w Wałbrzychu za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć Rektorowi Wyższej Szkoły Zarządzania i Przedsiębiorczości w Wałbrzychu grzywnę w wysokości 100 (sto) złotych
Data orzeczenia
10 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Przewodniczący
Andrzej Nikiforów
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Wymierzono organowi grzywnę z art. 55 p.p.s.a.
UZASADNIENIE
Pismem z 23 kwietnia 2026 r. I. K. (dalej: wnioskodawczyni) wystąpiła o wymierzenie Rektorowi Wyższej Szkoły Z. w W. (dalej: organ) grzywny za nieprzekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu skargi na bezczynność organu w zakresie przeksięgowania pieniędzy z kursu pedagogicznego dla psychologów oraz przyznanie zadośćuczynienia w kwocie 6000 zł.Wnioskodawczyni podniosła, że w związku z brakiem odpowiedzi na pisma dotyczące przeksięgowania środków, 18 marca 2026 r. wysłała skargę na bezczynność do Sądu za pośrednictwem organu. Jednakże skarga nie została przekazana Sądowi.W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o jego odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Organ podniósł, że czynność przeksięgowania ma naturę cywilnoprawną i przez to nie był zobowiązany do przekazania akt do sądu administracyjnego.Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych powołane są sądy administracyjne. W myśl art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (§ 2).Z przytoczonych przepisów bezwzględnie wynika, że ocena dopuszczalności skargi stanowi wyłączną domenę sądów administracyjnych, zaś obligatoryjnym obowiązkiem organu jest jej przekazanie do sądu.Wedle art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.Podkreślić należy, że grzywna, o której mowa w tym przepisie ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny. Ma ona bowiem na celu, oprócz dyscyplinowania organu, stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. Jakkolwiek powołany przepis nie obliguje sądu do wymierzenia grzywny - kwestia ta, jak i wysokość grzywny, pozostawiona jest uznaniu sądu orzekającego - to przekroczenie terminu na przekazanie skargi sądowi administracyjnemu warunkuje wymierzenie organowi grzywny, bowiem wyłączną przesłanką orzeczenia takiego środka wobec organu jest uchybienie terminowi przekazania dokumentacji do sądu administracyjnego. Przy czym sąd w takiej sytuacji nie może zadziałać bez stosownego wniosku skarżącego.W okolicznościach sprawy skarga na bezczynność Rektora Wyższej Szkoły Z. w W. wpłynęła do organu 23 marca 2026 r. Organ powinien był więc przekazać ją do sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę najpóźniej do 22 kwietnia 2026 r. Organ dokonał tego dopiero 13 maja 2026 r., tj. 21 dni po ustawowym terminie.Uwzględniając powyższe, Sąd uznał wniosek za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 100 zł. Określając jej wysokość, Sąd miał w szczególności na uwadze, że ustalenie wysokości grzywny należy do dyskrecjonalnej decyzji sądu. Jednocześnie Sąd nie stwierdził podstaw do odstąpienia od jej wymierzenia, bowiem przedwczesne uznanie przez organ, że skarga ze względu na cywilny charakter sprawy nie dotyczy sprawy administracyjnej, nie zwalniało go od obowiązku przesłania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę sądowi.Ze względu na to, że w sytuacji nieprzekazania skargi sąd administracyjny może orzec jedynie o grzywnie dla organu, brak było podstaw do rozpoznania wniosku o przyznanie wnioskodawczyni zadośćuczynienia.Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. wymierzył grzywnę, o której orzekł w pkt. I sentencji postanowienia. Tytułem zwrotu kosztów postępowania zasądzono wnioskodawczyni kwotę 100 zł, na którą składa się wpis sądowy uiszczony od wniosku o wymierzenie organowi grzywny (pkt II sentencji postanowienia). Zwrot kwoty kosztów postępowania stronie uzasadnia art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a..