sygn. III SAB/Po 151/26 17 czerwca 2026 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu

Wyrok - III SAB/Po 151/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - z dnia 17 czerwca 2026

Teza
Zobowiązano do dokonania czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) Sędzia WSA Wojciech Rowiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi J. O. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy do rozpoznania wniosku J. O. z dnia 10 lutego 2026 r. uzupełnionego 11 lutego 2026 r. o udostępnienie informacji pZobowiązano do dokonania czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) Sędzia WSA Wojciech Rowiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi J. O. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy do rozpoznania wniosku J. O. z dnia 10 lutego 2026 r. uzupełnionego 11 lutego 2026 r. o udostępnienie informacji p
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Typ sprawy sprawa nieprocesowa
Kwota główna 100 zł · zasądzenie
Tryb posiedzenie niejawne
Tematy
samorząd terytorialny
Role w sprawie
odwołujący apelujący / skarżący wnioskodawca
Data orzeczenia 17 czerwca 2026
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Przewodniczący Katarzyna Witkowicz-Grochowska
Rozstrzygnięcie

Zobowiązano do dokonania czynności

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) Sędzia WSA Wojciech Rowiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi J. O. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy do rozpoznania wniosku J. O. z dnia 10 lutego 2026 r. uzupełnionego 11 lutego 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że Burmistrz Miasta i Gminy dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia 10 lutego 2026 r. uzupełnionego 11 lutego 2026 r.; 3. stwierdza, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. oddala skargę w pozostałym zakresie; 5. zasądza od Gminy [...] na rzecz skarżącego J. O. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

UZASADNIENIE
Pismem z dnia 18 marca 2026 r. Skarżący J. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w zakresie rozpoznania wniosków o udostępnienie informacji publicznej z dnia 10 lutego 2026 r. oraz 11 lutego 2026 r. W związku z tym wniósł o:1. stwierdzenie, że Burmistrz Miasta i Gminy dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosków z dnia 10 i 11 lutego 2026 r.,2. zobowiązanie Burmistrza Miasta i Gminy do załatwienia wniosków w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy,3. stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,4. wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w wysokości określonej przez Sąd,5. przyznanie od organu na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej w wysokości pięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego (na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.),6. zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że w dniach 10 i 11 lutego 2026 r. złożył drogą elektroniczną wnioski o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej finansowania edukacji specjalnej jego syna oraz dokumentacji finansowej placówki oświatowej (Zespołu Szkół w [...]). Wnioski dotyczyły m.in. treści aneksów do arkuszy organizacyjnych oraz wyjaśnienia rozbieżności w informacjach przekazywanych przez organ i podległego mu Dyrektora Szkoły. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.), organ miał obowiązek udzielić informacji w terminie 14 dni, co w niniejszej sprawie nastąpić powinno odpowiednio do dnia 24 i 25 lutego 2026 r. Organ zdaniem Skarżącego nie dotrzymał ustawowych terminów. Dopiero w dniu 4 marca 2026 r. otrzymał on pismo (znak: [...]), które nie stanowiło jednak jego zdaniem realizacji wniosku. Organ w sposób wymijający i niepoparty faktami uznał, że żądane informacje (w tym dane o wydatkowaniu subwencji oraz dokumentacja finansowa szkoły) "nie posiadają waloru informacji publicznej".Skarżący wskazał, że twierdzenie organu, iż żądane dokumenty (aneksy do budżetu i arkuszy) nie są informacją publiczną, jest błędne w świetle utrwalonej linii orzeczniczej. Finanse publiczne są jawne, a obywatel ma prawo wiedzieć, jak rozdysponowano środki z subwencji celowej na ucznia niepełnosprawnego.Dalej wskazano, że bezczynność organu ma charakter kwalifikowany (rażący). Sprawa dotyczy bezpośrednio bezpieczeństwa i konstytucyjnego prawa do nauki dziecka niepełnosprawnego. Organ posiada wiedzę o rozbieżnościach w pismach urzędowych (potwierdzenie środków z grudnia 2025 r. vs kłamstwo Dyrektora Szkoły z 9 lutego 2026 r.), a mimo to unika odpowiedzi i odwołuje umówione spotkania (e-mail z biura Burmistrza z 6 marca br.). Organ w swojej odpowiedzi całkowicie zignorował zapytanie o wskazanie z imienia i nazwiska konkretnego urzędnika, który podjął decyzję o ograniczeniu wymiaru wsparcia dla syna Skarżącego do 1/2 etatu nauczyciela wspomagającego, zamiast pełnego etatu (wsparcia ciągłego), który sugeruje orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego. Ukrywanie tożsamości osoby decyzyjnej uniemożliwia Skarżącemu weryfikację legalności działań Urzędu oraz sprawdzenie kompetencji osoby ingerującej w merytoryczne zalecenia publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej. Działanie organu, polegające na zatajaniu faktów o przyznaniu 1/2 etatu nauczyciela wspomagającego przy jednoczesnej realizacji jedynie 6 godzin wsparcia, jest przejawem lekceważenia praw obywatela i nosi znamiona naruszenia dyscypliny finansów publicznych.W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy wniósł o jej oddalenie i stwierdzenie iż organ nie pozostaje w bezczynności, z ostrożności procesowej w przypadku uznania przez Sąd, iż do bezczynności doszło - o stwierdzenie, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa, nieuwzględnienie wniosku o wymierzenie organowi grzywny oraz wniosku o przyznanie od organu na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej, jako całkowicie bezzasadnych w świetle stanu faktycznego sprawy.Organ motywował, że w dniu 28 stycznia 2026 roku J. O. skierował do Burmistrza Miasta i Gminy wniosek o udzielenie informacji publicznej w przedmiocie podania dokładnej kwoty subwencji oświatowej wraz naliczoną wagą P6, przekazanej Gminie [...] przez MEN na rzecz ucznia K. O., podania czy Urząd Gminy [...] przekazał te środki na rzecz szkoły do której uczęszcza K. O., podania czy Burmistrz Miasta i Gminy sprawował nadzór nad zatrudnieniem przez placówkę oświatową nauczyciela współorganizującego oraz podanie w jaki sposób Gmina [...] kontroluje wydatkowanie środków celowych z wago P6 w Zespole Szkół w [...].Następnie wskazano, że wnioskiem z dnia 3 lutego 2026 roku J. O. wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy o udostępnienie informacji publicznej, dokładnie w tym samym zakresie, po czym uzupełnił ten wniosek kolejnym, datowanym na dzień 4 lutego 2026 roku. Burmistrz Miasta i Gminy udzielił wnioskodawcy w dniu 5 lutego 2026 roku (znak [...]) odpowiedzi na oba wnioski.Niezależnie, od powyższego już w dniu 30 stycznia 2026 r. J. O. złożył skargę na działania dyrektora Szkoły w [...], która to skarga jest rozpatrywana przez Radę Miejską w [...], w normalnym trybie skargowym. Ponadto, w dniu 10 lutego 2026 r. J. O. złożył kolejny wniosek o udzielenie informacji publicznej określony przezeń jako "wniosek u.d.i.p w PDF, odpowiedź na [...]", a w dniu 11 lutego 2026 r. złożył "uzupełnienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 10 lutego 2026". Wniosek pana J. O. z dnia 10 lutego 2026 r., został zarejestrowany w Urzędzie Miejskim w [...] jako sprawa [...], natomiast wniosek J. O. z dnia 11 lutego 2026 r. (określony przez samego Wnioskodawcę jako uzupełnienie wniosku) został do tej sprawy dołączony.Następnie, w dniu 26 lutego 2026 r., do Urzędu Miejskiego w [...] wpłynęło "PONAGLENIE W SPRAWIE BRAKU ODPOWIEDZI NA WNIOSKI UDIP ORAZ WNIOSEK O SPOTKANIE INTERWENCYJNE", sporządzone przez pana J. O..Pismem z dnia 4 marca 2026 r., znak [...] (wysłanym drogą mailową) zostały załatwione obydwa wnioski pana J. O. - zarówno z dnia 10 lutego 2026 r., jak i z dnia 11 lutego 2026 r. W mailu z dnia 4 marca 2026 r. Sekretarz Gminy [...] załączyła odpowiedź (w formie pliku .pdf) na wniosek J. O. o przekazanie metryczek potrzeb oświatowych oraz załączyła pliki zawierające żądane przez J. O. informacje - co w ocenie organu stanowi załatwienie wniosku Skarżącego z dnia 10 lutego 2026 r., a ponadto wyjaśniła J. O. przyczyny dla których żądania Wnioskodawcy określone we wniosku z dnia 11 lutego 2026 r., nie mogą być spełnione. Żądania zawarte w podaniu z dnia 11 lutego 2026 r., nie dotyczą bowiem faktów, lecz stanowią oczekiwanie, aby Burmistrz Miasta i Gminy podjął polemikę z twierdzeniami dyrektora placówki oświatowej, podczas gdy przedmiotem informacji publicznej nie powinno być wyjaśnianie i ustosunkowywanie się organu do subiektywnych odczuć wnioskodawcy co do sprzeczności w otrzymywanej przez wnioskodawcę korespondencji. Z tego powodu organ przyjął, że ewentualne rozbieżności w interpretacjach stanów faktycznych dokonywanych przez dyrektora szkoły, w zestawieniu z informacjami uzyskiwanymi przez Wnioskodawcę, nie należą do materii regulowanej ustawą o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem Burmistrza Miasta i Gminy pytania o to, czy "dyrektor szkoły wprowadza rodzica w błąd", mają charakter kontrolny i ocenny. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie służy do przeprowadzania dochodzeń przez obywatela ani do zmuszania organu do dokonywania samooceny lub oceny podległych pracowników w trybie administracyjnym.Dalej Burmistrz wskazał, że z samej treści wniosków pana J. O. z dnia 10 lutego i 11 lutego br. wynika wprost, że intencją Skarżącego nie jest uzyskanie obiektywnej informacji o sprawach publicznych, lecz zgromadzenie materiału dowodowego w prywatnym sporze dotyczącym zakresu wsparcia dla jego dziecka. Wykorzystywanie ustawy o dostępie do informacji publicznej do celów procesowych lub osobistych porachunków z pracownikami oświaty stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej.Dalej argumentowano, że w niniejszej sprawie organ pismem z dnia 4 marca 2026 r. (przekazanym drogą elektroniczną) po pierwsze udzielił odpowiedzi Skarżącemu (plik .pdf o numerze [...] wraz z załącznikami), po drugie dokonał merytorycznej oceny podania z dnia 11 lutego 2026 r., zatytułowanego "uzupełnienie" wniosku, stając na stanowisku, że żądane przez Skarżącego informacje nie posiadają waloru informacji publicznej. Ponadto, w tymże mailu, wskazano wnioskodawcy właściwą ścieżkę postępowania w przedmiocie wyjaśniania ewentualnie dostrzeżonych przez niego nieprawidłowości w postępowaniu dyrektora placówki oświatowej w [...]. Tym samym Burmistrz Miasta i Gminy nie pozostał bezczynny w rozpoznawaniu wniosków pana J. O. o udostępnienie informacji publicznej.Odnosząc się do kwestii zachowania terminów ustawowych, Burmistrz Miasta i Gminy podnosi, iż Skarżący domagał się danych dotyczących rozliczeń finansowych subwencji celowej, co wymagało uzyskania szczegółowych ustaleń i wpłynęło na opóźnienie udzielenia informacji, niemniej jednak w dacie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (18 marca 2026 r.), Skarżący posiadał już wiedzę co do stanowiska organu oraz otrzymał żądane dokumenty (w zakresie wniosku z dnia 10 lutego 2026 r.). Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że dla oceny zasadności skargi na bezczynność miarodajny jest stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania przez Sąd, a przede wszystkim stan z dnia wniesienia skargi. Burmistrz Miasta i Gminy wnosi zatem o przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, że skoro organ podjął czynności i udzielił Skarżącemu odpowiedzi przed zainicjowaniem postępowania sądowoadministracyjnego, to w dacie wpłynięcia skargi organ nie pozostawał w bezczynności, a już w szczególności nie była to bezczynność o charakterze rażącym. Nieznaczne przekroczenie terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w ocenie organu nie jest bezczynnością o charakterze rażącym, zwłaszcza że Burmistrz Miasta i Gminy dokonał merytorycznej analizy skomplikowanych pod względem prawnym żądań Skarżącego i sformułował wyczerpujące wyjaśnienia. Działanie organu nie nosiło znamion lekceważenia wnioskodawcy czy celowego wstrzymywania informacji, lecz wynikało z konieczności rzetelnej oceny charakteru żądania w kontekście przepisów prawa. Skarżący domaga się przyznania sumy pieniężnej w wysokości pięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia. W ocenie organu jest to żądanie rażąco wygórowane i nieproporcjonalne do okoliczności. Suma pieniężna, o której mowa w art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma charakter zadośćuczynienia za rażące i długotrwałe lekceważenie strony, a w niniejszej sprawie, gdzie organ udzielił odpowiedzi w ciągu 3 tygodni od wpłynięcia wniosku, przyznanie jakiejkolwiek sumy pieniężnej na rzecz Wnioskodawcy byłoby sprzeczne z poczuciem sprawiedliwości i prowadziłoby do nieuzasadnionego wzbogacenia Skarżącego kosztem budżetu gminy.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.Skarga zasługiwała na uwzględnienie.Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., zwanej dalej – "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu administracyjnego, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z § 1b powyższego przepisu, Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jak wskazuje art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.W myśl art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.; dalej: "u.d.i.p.") do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). Ponadto do skargi na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11 maja 2011 r., I OSK 716/11; z 26 maja 2011 r., I OSK 857/11 – CBOSA). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcia czynności (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2011 r., I FSK 249/10; a także wyrok WSA z 27 października 2011 r., II SAB/Po 60/11 – CBOSA).Mając wszystko to na uwadze Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną. W oparciu o zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy Sąd ustalił następujący stan faktyczny.Wnioskiem z dnia 10 lutego 2026 r. J. O. wniósł o udzielenie informacji publicznej w następującym zakresie:1. Wskazanie konkretnego zapisu (strona, akapit) w Orzeczeniu nr [...], na podstawie którego organ prowadzący uznał, że wsparcie nauczyciela współorganizującego dla ucznia K. O. powinno wynosić dokładnie 1/2 etatu, a nie pełen wymiar czasu przebywania ucznia w placówce.2. Udostępnienie kopii dokumentu/analizy/notatki służbowej sporządzonej przez Wydział Oświaty i Spraw Społecznych, która była podstawą do podjęcia decyzji o przyznaniu 1/2 etatu w odpowiedzi na wniosek Dyrektora szkoły z dnia 3.12.2025 r.3. Wyjaśnienie, w jaki sposób organ prowadzący pogodził decyzję o ograniczeniu wsparcia do 1/2 etatu z zawartym w orzeczeniu indeksem impulsywności na poziomie 99% (ADHD), który medycznie wskazuje na konieczność stałego, nieprzerwanego nadzoru nad uczniem w celu zapewnienia bezpieczeństwa jemu oraz innym uczniom.4. Informację, czy przy podejmowaniu decyzji o wymiarze 1/2 etatu brano pod uwagę kryteria finansowe (brak bieżącej subwencji P-6 wspomniany w pkt 1 Państwa pisma), czy wyłącznie potrzeby rozwojowe dziecka. Jeśli brano pod uwagę kryteria budżetowe, proszę o wskazanie podstawy prawnej, która pozwala przedkładać budżet gminy nad zalecenia orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego.Następnie w dniu 11 lutego 2026 r., za pośrednictwem poczty e-mail, przesłał do organu "uzupełnienie do wniosku u.i.d.p. z dnia 10 lutego 2026 r." i zażądał udzielenia informacji publicznej w poniższym zakresie:5. Wyjaśnienie sprzeczności w oficjalnej dokumentacji: W piśmie z Urzędu Miejskiego w [...] z dnia 05.02.2026 r. (sygn. [...]) wskazano, że Dyrektor szkoły otrzymał informację o przyznaniu etatu pomocy nauczyciela już w dniu 03.12.2025 r. Natomiast w piśmie z dnia 09.02.2026 r. Dyrektor K. R. twierdzi, że: "w budżecie szkoły nie zwiększono środków finansowych dla w/w ucznia". W związku z tym wnoszę o informację: czy Organ Prowadzący (Gmina) faktycznie przekazał/zabezpieczył środki finansowe na wnioskowany etat, czy też Dyrektor szkoły wprowadza rodzica w błąd twierdząc, że budżet nie został zwiększony?6. Udostępnienie kopii decyzji/aneksu do budżetu szkoły w [...], który zatwierdził finansowanie ww. etatu od grudnia 2025 r. Jeśli taka decyzja nie została wydana, wnoszę o wyjaśnienie, na jakiej podstawie w piśmie z dnia 5 lutego poinformowano mnie o "przyznaniu" tego etatu.7. Informację o dacie faktycznego "odblokowania" środków na wynagrodzenie dla nauczyciela wspomagającego K. O.. Jeśli środki zostały przyznane 3 grudnia, proszę o wyjaśnienie, dlaczego do dnia 10 lutego Dyrektor placówki zasłania się brakiem funduszy w oficjalnej korespondencji z rodzicem.Odpowiedzi na powyższe wniosku udzielono Skarżącemu w dniu 4 marca 2026 r. we wnioskowanej przez niego formie, tj. za pośrednictwem poczty e-mail. Odnośnie wniosku z dnia 10 lutego 2026 r. odpowiedź załączono w formie pliku PDF i wskazano w niej:"W odpowiedzi na wniosek o dostęp do informacji publicznej wyjaśniam co następuje:1. Kopie Metryczki potrzeb oświatowych na rok 2025 i 2026 - przekazuję w załączeniu.2. Łączna kwota potrzeb oświatowych naliczonych dla Gminy [...] w ramach wagi P6 (dla uczniów lub słuchaczy niewidomych, słabowidzących, z niepełnosprawnością ruchową, w tym z afazją) wynosiła:a) W roku 2025 944 877,42b) W roku 2026 1 042 549,35Łączna kwota potrzeb oświatowych naliczonych dla Gminy dla uczniów lub słuchaczy z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim, niedostosowanych społecznie, zagrożonych niedostosowaniem społecznym (waga P5) wynosiła:a) W roku 2025 1 023 801,17b) W roku 2026 1 313 314,823. Z uwagi na fakt, że orzeczenie o kształceniu specjalnym dla wymienionego w piśmie ucznia wpłynęło do szkoły 27.11.2025 r. dla budżetu Gminy [...] na tego ucznia z budżetu państwa nie naliczono na rok 2025 i 2026 środków z wagi P6. Naliczenia środków przekazywanych z budżetu państwa do jednostek samorządu terytorialnego na kolejny rok budżetowy dokonywane są na podstawie danych z dnia 15 czerwca".Natomiast odnośnie wniosku z 11 lutego 2026 r. Burmistrz odpowiedział: "Odnosząc się natomiast do Pana wniosku z dnia 11 lutego 2026 - o uzupełnienie informacji publicznej uprzejmie informuję, że przekazanie informacji o które Pan wnosi nie może zostać przekazane w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), gdyż żądane przez Pana dane nie posiadają waloru informacji publicznej.Burmistrz odwołując się do treści art. 1 ust. 1 powołanej ustawy, wskazał, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie to, w świetle utrwalonej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, obejmuje informacje dotyczące sfery publicznej, służące interesowi ogólnemu i podlegające kontroli społecznej. Analiza Pana wniosku prowadzi do konstatacji, że żądanie ma charakter wysoce zindywidualizowany i dotyczy wyłącznie Pana interesu prywatnego, nie dotyczy funkcjonowania organu jako całości ani spraw istotnych dla szerokiego kręgu odbiorców. Jest to informacja o charakterze jednostkowym. Tymczasem tryb dostępu do informacji publicznej służy pozyskiwaniu danych o faktach i dokumentach znajdujących się w posiadaniu organu, a nie zmuszaniu organu do dokonywania ocen, interpretacji czy rozstrzygania sporów merytorycznych między podmiotami. Żądanie "wyjaśnienia sprzeczności" lub ocena, czy "Dyrektor wprowadza rodzica w błąd", jest w istocie prośbą o dokonanie analizy procesów myślowych i decyzyjnych, co zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów nie podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p.Jednocześnie Burmistrz wskazał, że tryb dostępu do informacji publicznej nie jest tożsamy z trybem skargowym, ani nie służy do prowadzenia indywidualnych spraw z zakresu nadzoru nad placówką oświatową. Pytania dotyczące "podstaw informowania o przyznaniu etatu" mają charakter pytań o procesy decyzyjne, a nie o wynikające z nich fakty.Stąd wskazuję, że trybem ewentualnie właściwym do załatwienia nurtującej Pana sprawy może być tryb skargowy, w rozumieniu skargi indywidualnej, nie może zaś nim być tryb udostępniania informacji publicznej.Przechodząc do analizy sprawy Sąd przyjął, że przedmiotem oceny jest wniosek z 10 lutego 2026 r. uzupełniony pismem z 11 lutego 2026 r. Z treści wniosku wynika, że Skarżący domagał się udzielenia informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej, przewidując różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek, zgodnie z art. 10 u.d.i.p. Wniosek niewątpliwie wszczyna postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, zakreślając krąg podmiotów tego postępowania oraz jego przedmiot. Złożenie wniosku do organu administracji (podmiotu zobowiązanego) przesądza o tym, że w odniesieniu do tego właśnie konkretnego organu należy ustalić, czy jest on zobowiązany, w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej oraz czy podjął stosowne czynności, których brak jest jednoznaczny z bezczynnością.Jak wynika z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Na podstawie wskazanych przepisów, uwzględniając konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone, jeśli znajduje się w posiadania lub na przechowaniu władz publicznych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02; z 21 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 678/11, CBOSA). Pojęcie informacji publicznej odnosi się zatem do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności, tj. tego, że dotyczą realizacji zadań publicznych. W świetle art. 6 ust. 1 pkt 4a u.d.i.p. informacją publiczną jest treść i postać dokumentów urzędowych, przy czym zgodnie z art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokumentem urzędowym jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. W literaturze aprobuje się stanowisko, że dokumentem urzędowym jest "każdy dokument, który ma jakiekolwiek znaczenie dla ukształtowania treści późniejszego oświadczenia woli lub wiedzy, a zatem obejmuje różnego rodzaju dokumenty związane z wykonywaniem kompetencji i zadań publicznych" (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 202).Ustawa o dostępie do informacji publicznej określa tryb jej udzielania, w tym obowiązki podmiotu, do którego został skierowany wniosek w przedmiotowym zakresie, wskazując w szczególności w jaki sposób zainicjowane takim wnioskiem postępowanie powinno zostać zakończone. Podmiot, do którego złożono wniosek powinien albo udostępnić informację w formie czynności materialno-technicznej w zakreślonym ustawą terminie (art. 10 w zw. z art. 14 i 13 u.d.i.p.) albo - w drodze decyzji - odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Naruszenie powyższych zasad skutkuje zarzutem bezczynności podmiotu zobowiązanego. Na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej ma miejsce także wówczas, gdy podmiot nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), bądź też, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Przyjmuję się bowiem, że stwierdzenie przez podmiot zobowiązany, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, a także nie znajduje się w dyspozycji podmiotu zobowiązanego, skutkuje zobowiązaniem podmiotu do poinformowania wnioskodawcy w zakreślonym terminie o powyższej okoliczności. Należy także wskazać, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Ponadto zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że Burmistrz Miasta i Gminy należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o ile znajduje się ona w jego posiadaniu i jest uprawniony do jej udostępnienia. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są m.in. organy władzy publicznej.Po pierwsze wskazać należy, że organ nie załatwił wniosku w ustawowym terminie 14-dni. Termin do udzielenia informacji na wniosek z dnia 10 lutego 2026 r. upłynął w dniu 24 lutego 2026 r. natomiast na wniosek (uzupełnienie poprzedniego wniosku) z dnia 11 lutego 2026 r. w dniu 25 lutego 2026 r. Organ odpowiednio przez 8 i 9 dni dni pozostawał zatem w bezczynności, bo odpowiedzi udzielił w istocie dopiero w dniu 4 marca 2026 r. przesyłając odpowiedź na adres do poczty e-mail wnioskodawcy, zatem ten dzień można uznać za dzień udzielenia odpowiedzi na wniosek. Powyższa okoliczność już z tego względu skutkuje przyjęciem, że organ opóźnił się z odpowiedzią, zatem stał się bezczynny, co obligowało Sąd do stwierdzenia bezczynności organu w niniejszej sprawie.Dodatkowo udostępnienie informacji niepełnej, jak i niezgodnej z treścią żądania, należy oceniać jako bezczynność adresata wniosku, a o załatwieniu wniosku nie może przesądzać jakakolwiek odpowiedź zredagowana przez adresata wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. wyroki NSA z 2 czerwca 2015 r., I OSK 1513/14 oraz wyroki WSA w Białymstoku z 25 marca 2021 r., II SA/Bk 18/21; WSA we Wrocławiu z 29 maja 2020 r., IV SAB/Wr 207/19 oraz WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 17 listopada 2022 r., II SAB/Go 61/22, CBOSA).Odnosząc się w pierwszej kolejności do odpowiedzi na wniosek z dnia 10 lutego 2026 r. wskazać należy, że udzielona w dniu 4 marca 2026 r. przez Burmistrza odpowiedź na ten wniosek w istocie nie zawiera odpowiedzi na 4-punktowe zapytanie. Odpowiedź organu nie może bowiem być dowolna, a musi precyzyjnie odnosić się do całej treści żądania i co do poszczególnych punktów wniosku, a w tym zakresie w niniejszej sprawie organ nie wywiązał się ze swoich obowiązków. Skarżący pytał organ w pkt 1 m.in. o konkretne zapisy w orzeczeniu (jego syna), w pkt 2. o kopie dokumentów stanowiących podstawę do decyzji o przyznaniu ˝ etatu nauczyciela, w pkt 3. o wyjaśnienie jak to orzeczenie miało się do przyznania ˝ etatu, w pkt 4. czy przy podejmowaniu decyzji o wymiarze ˝ etatu brano pod uwagę kryteria finansowe czy potrzeby rozwojowe dziecka. Organ winien zatem odczytać każde z pytań i ocenić czy stanowią informację publiczną, a jeżeli tak to udzielić jej wnioskodawcy albo poinformować, że tą informacją nie jest lub organ jej nie posiada.Natomiast, odpowiedź organ na wniosek z 10 lutego 2026 r. polegała na przesłaniu kopi metryczki potrzeb oświatowych 2025-2026, wskazaniu ile wynosiła łączna kwota potrzeb oświatowych w latach 2025 i 2026, wskazaniu, że nie naliczono na 2025 i 2026 środków z wagi P6 dla syna Skarżącego.W ocenie Sądu, takie załatwienie wniosku nie stanowi precyzyjnej odpowiedzi na poszczególne pytania od 1 do 4, wydaje się nie mieć związku z pytaniami Skarżącego zawartymi we wniosku z dnia 10 lutego 2026 r. Jeśli załączona kopia metryczki potrzeb oświatowych na 2025 i 2026 rok w jakiś sposób zawiera odpowiedź, to nie sposób jest przypisać jej do konkretnego pytania zawartego we wniosku z 10 lutego 2026 r. Przesłanie obszernego pliku w całości Skarżącemu w świetle precyzyjnych pytań nie może stanowić o pełnym udzieleniu odpowiedzi na zadane pytania. Reasumując, w tym stanie Sąd stwierdza, że w istocie nie udzielono Skarżącemu pełnej i rzetelnej odpowiedzi na jego na wniosek z 10 lutego 2026 r. Przy czym, Sąd podkreśla, że z uwagi na złożoną treść tych pytań Burmistrz winien w pierwszej kolejności ocenić czy poza żądaniem udostępnienia dokumentów/analiz/notatek, udzieleniem informacji prostej, w pełni stanowią one wniosek o udzielenie informacji publicznej i czy organ znajduje się w jej posiadaniu.Natomiast wobec wniosku Skarżącego z dnia 11 lutego 2026 r. organ zajął stanowisko, że żądane przez niego informacje nie stanowią informacji publicznych. Zdaniem Sądu jednak takie stwierdzenie jest przedwczesne. Pytania ponumerowane od 5-7 zawarte w tym wniosku również są obszerne, a Skarżący wypowiada się w sposób emocjonalny i odformalizowany. Jednakże organ powinien dostrzec w tych pytaniach, że częściowo odnoszą się do żądania udzielenia informacji publicznej: czy organ prowadzący faktycznie przekazał/zabezpieczył środki finansowe na wnioskowany etat (pkt 5), udostępnienie kopi decyzji/aneksu do budżetu szkoły w [...], który zatwierdził finansowanie ww. etatu (pkt 6), informacje o dacie faktycznego "odblokowania" środków na wynagrodzenie dla nauczyciela wspomagającego (pkt 7). Nie ma bowiem wątpliwości, że m.in. kwestie wydatkowania finansów publicznych jakimi dysponują organ samorządowy należą do tej kategorii.Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o udzielenie tej informacji podmiot taki nie udostępnia pełnej informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.i.d.p.), albo nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 u.i.d.p.), albo nie powiadamia pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 2 u.i.d.p.). W sytuacji, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, nie istnieje, czy też nie jest w posiadaniu organu, organ jest zobowiązany jedynie do poinformowania o tym fakcie wnioskodawcy pismem informującym, mającym postać czynności materialno-technicznej, i to najpóźniej w 14-dniowym terminie (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, że w przypadku gdy informacja o jaką ubiega się wnioskodawca nie ma charakteru informacji publicznej bądź organ nie posiada żądnej informacji publicznej, organ ten nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz powinien pisemnie, w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.i.d.p., powiadomić o tym wnioskodawcę, co stanowi warunek skutecznego uchylenia się od zarzutu bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lutego 2008 roku, I OSK 807/07; wyr. WSA w Warszawie z 11 maja 2021, II SAB/Wa 877/19 i z 11 grudnia 2017 roku, II SAB/Wa 355/17; CBOSA).Powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanych informacji powinno być nie tylko jasne i konkretne, ale także zawierać pewne wyjaśnienie, dlaczego organ nie posiada żądanych informacji, jeśli powinien je posiadać. Przedstawione informacje powinny być na takim poziomie szczegółowości, który pozwoli sądowi dokonać oceny, czy prawdopodobne jest, że podmiot zobowiązany rzeczywiście nie posiada żądanej informacji publicznej, mimo że powinien taką informację posiadać (por: wyroki NSA: z 24 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 851/09; wyrok NSA z 27 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 156/12). Podkreśla się przy tym, że tylko przy zachowaniu powyższych zasad możliwe jest zapewnienie wnioskodawcy realnej ochrony sądowej przed arbitralnymi działaniami podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznych, który z różnych przyczyn może dążyć do niewykonania spoczywających na nim ustawowych obowiązków (por. wyrok NSA z 9 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 638/14). Kwestie te powinny podlegać ocenie organu przy ponownej analizie wniosku Skarżącego w tym zakresie. Podobnie organ winien w odpowiedzi uzasadnić, które z żądanych informacji, w jego ocenie i z jakiego powodu, nie mają waloru informacji publicznej.W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, organ w istocie nie udzielił odpowiedzi Skarżącemu na jego wniosek z 10 lutego 2026 r., uzupełniony w dniu 11 lutego 2026 r. w pełnym zakresie. Istotna jest odpowiedź precyzyjna, odnosząca się punkt po punkcie do pytań wnioskodawcy, a nie odpowiedź jakakolwiek.W tym miejscu Sąd wskazuje, że jak już wyżej zaznaczono, informacja publiczna musi dotyczyć sfery faktów. Tymczasem w orzecznictwie podnosi się, że wyjaśnianie podstawy prawnej działań organu nie jest informacją o sprawach publicznych, nie należy bowiem do sfery faktów, tylko do kwestii prawnych (por.np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 lipca 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 557/21, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 13 września 2017 r. sygn. akt II SAB/Go 52/17, wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 września 2017 r. sygn. akt II SAB/Kr 126/17, CBOSA). Również domaganie się informacji o obowiązującym prawie nie nosi znamion informacji publicznej (np. wyroki NSA: z dnia 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1380/12 oraz z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1963/12, CBOSA). Podobnie wykładnia przepisów prawa, jak też ocena ich zastosowania, czyli swego rodzaju opinia prawna, nie stanowi informacji publicznej (por. postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 8/11, CBOSA).Podzielając powyższe poglądy wskazać należy, że udostępnienie informacji publicznej nie może służyć wyjaśnianiu przez organ motywów własnego działania, interpretacji prawa bądź oceny jego zastosowania. Udostępnieniu podlega bowiem sama informacja, stanowiąca obiektywnie istniejący fakt, a nie przyczyny, dla których dana informacja ma określoną treść, czy z powodu których została podjęta przez dany podmiot. Tego typu informacje nie stanowią informacji publicznej dotyczącej spraw publicznych. Informacja publiczna musi istnieć w formie zmaterializowanej, tj. w postaci zapisu na nośniku informacji i nie może być przedmiotem poszukiwań i dociekań ze strony organu, które prowadziłyby do jej wytworzenia. W związku z tym tego przymiotu nie posiadają informacje dotyczące sfery świadomości, wiedzy bądź opinii organu na dany temat.Mając powyższe na uwadze, zobowiązać więc należało, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Burmistrza Miasta i Gminy do rozpoznania wniosku J. O. z dnia 10 lutego 2026 r. uzupełnionego 11 lutego 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku, jak Sąd orzekł w pkt 1 wyroku. W sprawie organ nie przedstawił odrębnych akt administracyjnych, dokumenty istotne w sprawie dołączył do odpowiedzi organu na skargę Skarżącego.Z uwagi na powyższe, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że Burmistrz Miasta i Gminy dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia 10 lutego 2026 r. uzupełnionego 11 lutego 2026 r., przy czym Sąd ocenił, że bezczynność ta nie miała charakteru rażącego (art. 149 § 1a p.p.s.a.), jak orzeczono w punkcie 2 i 3 wyroku. "Charakter rażący" jest pojęciem nieostrym, wymagającym interpretacji z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy, tym niemniej w świetle ugruntowanego orzecznictwa nie ulega wątpliwości, że powinno być odnoszone do sytuacji oczywistego, nie budzącego żadnych wątpliwości, poważnego naruszenia obowiązku działania przez podmiot zobowiązany. Musi chodzić o znaczące opóźnienie w podejmowanych przez podmiot zobowiązany czynnościach, pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 21.06.2012 r., I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27.03.2013 r., II OSK 468/13, CBOSA). Co więcej, w orzecznictwie akcentuje się ciążący na sądach administracyjnych obowiązek roztropnego kwalifikowania bezczynności czy przewlekłości jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wynikający z konsekwencji (w tym prawnokarnych) takiej kwalifikacji (por. wyroki NSA z 17.09.2015 r., II OSK 652/15 i z 8.03.2017 r., I OSK 1925/16, CBOSA). W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego. Organ otrzymał wniosek Skarżącego, w dniu 10 lutego 2026 r., a jego uzupełnienie w dniu 11 lutego 2026 r. Burmistrz udzielił wnioskodawcy odpowiedzi w dniu 4 marca 2026 r. z naruszeniem 14-dniowego terminu do udzielenia odpowiedzi w niewielkim zakresie: o 8 dni. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie bezczynność nie miała, zatem charakteru rażącego. Sąd miał na uwadze kwestie podniesione w odpowiedzi na skargę, a dotyczące wniosków składanych przez Skarżącego. Co prawda nie zasługuje na uwzględnienie w niniejszej sprawie zarzut organu, że działanie Skarżącego stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej, albowiem w takim wypadku organ zobligowany byłby do wydania decyzji odmownej w zakresie jego wniosku, czego przecież nie uczynił. Jednakże z uwagi na sposób formułowania przez Skarżącego pytań organ mógł nieprawidłowo ocenić ich charakter. W ocenie Sądu zdecydowanie nie można przypisywać takiemu działaniu charakteru rażącego.Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił, zatem skargę w zakresie wniosku Skarżącego o przyznanie mu sumy pieniężnej (pkt 4 sentencji wyroku). Środki wskazane w art. 149 § 2 p.p.s.a. są środkami dyscyplinująco-represyjnymi o charakterze dodatkowym, które powinny być stosowane z rozwagą, a więc w szczególnie drastycznych przypadkach znacznej i nieuzasadnionej zwłoki organu w załatwieniu sprawy. Odnosić je należy do sytuacji, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że działania te noszą znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku organ będzie musiał ponownie ocenić wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W zależności od dokonanej oceny wnioskowanych informacji albo udostępnić informację publiczną w całości zgodnie z wnioskiem, albo powiadomić pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji lub części informacji (jeśli wnioskowana informacja nie będzie stanowiła informacji publicznej podmiot zobowiązany nie będzie zobowiązany do udostępnienia takich danych w trybie u.i.d.p.) lub wydać stosowną decyzję. W przypadku gdy informacje oceni jako nie posiadające waloru informacji publicznej lub nie dysponuje informacją, Burmistrz poinformuje wnioskodawcę o tym fakcie, jak to wyjaśniono powyżej. Uwzględnić przy tym należy zakreślony w wyroku 14-dniowy termin do załatwienia wniosku od dnia otrzymania przez Burmistrza prawomocnego wyroku.O zwrocie kosztów Sąd postanowił w punkcie 5 wyroku na mocy art. 200 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), zasądzając od Burmistrza Miasta i Gminy całość należnego i uiszczonego wpisu sądowego od skargi na bezczynność w wysokości 100 zł.Sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.)..).