Wyrok - II SAB/Go 98/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. - z dnia 17 czerwca 2026
Teza
Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędzia WSA Kamila Karwatowicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] do załatwienia w całości wniosku skarżącego M. B. zZobowiązano organ do rozpoznania wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędzia WSA Kamila Karwatowicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] do załatwienia w całości wniosku skarżącego M. B. z
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Kwota główna
100 zł · grzywna
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
Skarb Państwa
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
17 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Przewodniczący
Grażyna Staniszewska
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku
UZASADNIENIE
Pismem z dnia [...] kwietnia 2026 r. M. B. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. ze skargą na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.Na podstawie akt administracyjnych sprawy ustalono następujący stan faktyczny:Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2025 r. M. B. (dalej jako skarżący) zwrócił się do za pośrednictwem ePuap do Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] (dalej jako organ) o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:1. Czy Urząd Skarbowy w [...] uzyskał certyfikat ISO (np. ISO 9001 lub inny) -jeżeli tak, proszę o:- wskazanie rodzaju certyfikatu oraz zakresu jego obowiązywania w strukturze urzędu,- udostępnienie dokumentów potwierdzających jego uzyskanie (np. certyfikat, zakres procedur, okres ważności).2. Jeśli certyfikat został uzyskany, proszę również o udostępnienie informacji i dokumentów dotyczących procedur (opis, zakres, instrukcje), które były wdrożone w ramach tego certyfikatu w wersji elektronicznej.3. Proszę o udostępnienie wykazu procedur ISO, które obowiązywały w Urzędzie Skarbowym w [...] w roku kalendarzowym 2016, niezależnie od tego, czy wówczas posiadano certyfikat.Jako formę udostępnienia wnioskodawca wskazał formę elektroniczną.W odpowiedzi na w/w wniosek organ w piśmie z dnia [...] września 2025 r. poinformował w zakresie pytania 1, że Urząd Skarbowy w [...] posiadał certyfikat ISO PN-EN ISO 9001:2009, w okresie od [...].01.2008 do [...].12.2013, w zakresie "Świadczenie usług administracji publicznej wynikających z zadań Urzędu Skarbowego w [...]'. W załączeniu przekazujemy skany certyfikatów.Natomiast odnośnie punktów 2 i 3 wniosku organ zwrócił się do wnioskodawcy o wskazanie w jakim zakresie występuje szczególna istotność dla interesu publicznego, w uzyskaniu żądanej informacji, podając, iż w ocenie organu złożony w tym zakresie wniosek dotyczy informacji publicznej przetworzonej, gdyż organ nie posiada gotowych danych, o których mowa w piśmie, a ich przygotowanie i ocena wymaga poniesienia kosztów osobowych/czasowych uzasadniających traktowanie odpowiedzi na wskazane zapytanie, jako udzielenie informacji publicznej przetworzonej. Organ wezwał do doprecyzowania wniosku oraz wykazania w jakim zakresie występuje szczególna istotność dla interesu publicznego, w uzyskaniu żądanej informacji w terminie 7 dni od doręczenia pisma.W odpowiedzi na w/w wezwanie organu oraz wezwanie z [...] października 2025r. skarżący w piśmie z dnia [...] października 2025 r. podał, że zachowując pierwotny zakres (pismo z [...] sierpnia 2025 r.) dla ułatwienia realizacji i ograniczenia ewentualnych nakładów pracy dzieli żądania na dwie grupy:A. Informacje proste (w pierwszej kolejności, art. 2, art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r.; Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako u.d.i.p.)Wykaz (lista) nazw, symboli/oznaczeń i wersji procedur/systemów jakości (ISO tub równoważnych wewnętrznych standardów KAS/MF) obowiązujących w US [...] w roku 2016 - łącznie z treścią tych procedur. Wystarczą: nazwa procedury, kod/indeks, data wejścia w życie/wersji i komórka odpowiedzialna / treść procedury lub instrukcji.Informacja, czy po [...] grudnia 2013 r. (po wygaśnięciu wskazanego certyfikatu) obowiązywały w US [...] jakiekolwiek udokumentowane standardy jakości (zarządzenia, instrukcje, procedury wewnętrzne KAS/MF) odnoszące się do redagowania decyzji podatkowych, protokołów i pism urzędowych; jeżeli tak- podanie tytułu, znaku sprawy/identyfikatora, daty i organu wydającego, łącznie z treścią tych procedur.Wskazanie komórki organizacyjnej/osoby funkcyjnej odpowiedzialnej w 2016 r. za nadzór nad dokumentacją jakości/standardów w US [...] (stanowisko, nazwa komórki - bez danych osobowych).Kopia (skan) certyfikatu ISO, którym organ dysponuje i już wskazał (2008-2013) - została częściowo udostępniona z żądaniem udostępnienia pełnych skanów załączników, jeżeli nie zostały przekazane w| całości w odpowiedzi z [...] września 2025 r.B. Informacje mogące być uznane przez organ za "przetworzone"- treść procedur wymienionych w pkt A.l w zakresie pełnym: strony tytułowe, karty zmian/rejestry wydań i spis treści - jako materiał dowodzący istnienia i obowiązywania standardów w 2016 r. oraz treści przedmiotowych dokumentów. Jeżeli organ uznaje, że nawet wykaz z pkt A.l wymaga przetworzenia, wnoszę o umożliwienie wglądu na miejscu do rejestrów/wykazów procedur z prawem do wykonania fotografii/skanów tych stron, co eliminuję potrzebę opracowywania zestawień po stronie organu.Odnośnie interesu publicznego skarżący podał, iż w niniejszej sprawie jest obiektywny i ponadindywidualny, ponieważ: a) dotyczy jednolitości i jakości redagowania decyzji podatkowych oraz przejrzystości działania organu - kluczowych dla praw setek podatników obsługiwanych przez US [...]; b) umożliwia publiczną kontrolę standaryzacji po wygaśnięciu certyfikacji ISO (po [...].12.2013 r.) wskazanej przez organ - a więc w okresie, w którym inne mechanizmy jakości (np. instrukcje KAS/MF) powinny zapewnić stałość i poprawność działania administracji; c) dotyczy wydatkowania środków publicznych (wdrażanie/utrzymanie systemów jakości, szkolenia, audyty) oraz ryzyka błędów w aktach władczych (decyzjach), których koszty społeczne i gospodarcze są istotne; d) wpisuje się w linię orzeczniczą: sądy podkreślają, że obowiązek wykazania "przetworzenia" i jego skali spoczywa na organie, a zakres żądania można adekwatnie zawęzić, co właśnie czynię (wskazując na listy/rejestry zamiast pełnych treści).W końcowej części pisma strona podała, że organ potwierdził istnienie certyfikacji ISO w latach 2008-2013 i przekazał skany, ale pozostaje do wyjaśnienia jakie standardy zastąpiły ISO w roku 2016 oraz jak zagwarantowano jednolitość redagowania decyzji - to treść wprost mieszcząca się w art. 6 ust 1 u.d.i.p. (informacje o organizacji i trybie działania organu) i ma znaczenie publiczne wykraczające poza mój interes indywidualnyW piśmie z dnia [...] października 2025 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] poinformował wnioskodawcę, że w świetle przeprowadzonej analizy treść dokumentów objętych wnioskiem nie kwalifikuje ich do dokumentów spełniających kryteria informacji publicznej. Według organu żądane dokumenty co do zasady mają charakter wewnętrzny - dotyczą organizacji pracy urzędu, sposobu wykonywania zadań, podziału kompetencji, obiegu informacji i nadzoru wewnętrznego. Nie mają one charakteru normatywnego wobec obywateli i nie wywołują skutków prawnych na zewnątrz urzędu, innych niż wynikają z powszechnie obowiązujących przepisów prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że dokumenty o charakterze wewnętrznym, które służą jedynie usprawnieniu funkcjonowania urzędu, nie stanowią informacji o sprawach publicznych, a ich ujawnienie mogłoby naruszyć interes publiczny. Mają one wspomóc pracowników organu podatkowego w prowadzonych sprawach, opisując pewien proces myślowy i proces działania z opisem czynności technicznych, które należy wykonać zarówno w trakcie, jak i po zakończonym działaniu. Służą głównie ujednoliceniu sposobu postępowania w pewnych obszarach, wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Mają więc wyłącznie charakter organizacyjno-techniczny i nie stanowią treści zadań publicznych lub sposobu ich zewnętrznego wykonywania, a więc nie mieszczą się w pojęciu informacji publicznej, która podlega udostępnieniu. Reguły działania ustalone przez Naczelnika Urzędu wykonującego zadania publiczne z jego współpracownikami, nawet jeżeli w jakiejś części dotyczą wykonywanych zadań publicznych nie mają waloru oficjalności, a zawarte w nich zasady dotyczące sposobu załatwienia określonej sprawy publicznej, mieszczą się w zakresie swobody niezbędnej dla podjęcia prawidłowej decyzji, po rozważeniu wszystkich racji przemawiających za różnorodnymi możliwościami jej załatwienia. Zdaniem organu niezależnie od powyższego, udostępnienie treści żądanych dokumentów wewnętrznych mogłoby naruszyć sprawność i skuteczność działania administracji publicznej oraz godzić w wewnętrzny porządek i bezpieczeństwo funkcjonowania Urzędu Skarbowego, w szczególności poprzez ujawnienie szczegółowych metod pracy, kontroli wewnętrznej lub procedur związanych z przetwarzaniem danych, co może skutkować ograniczeniem prawa do informacji publicznej ze względu na niezbędną ochronę ważnego interesu publicznego. Ujawnienie szczegółowych procedur mogłoby ułatwić działania mające na celu obejście prawa podatkowego i utrudnić skuteczną weryfikację przez organy podatkowe. Ponadto mogłoby również negatywnie wpłynąć na skuteczność prowadzonego postępowania lub kontroli, gdyby podano do wiadomości publicznej informacje na temat konkretnych kryteriów, algorytmów lub metodologii działania Urzędu. Powyższa wiedza mogłaby zostać wykorzystana w sposób niezgodny z prawem i wpłynąć negatywnie na rzetelność procesu sprawdzającego. W części z nich mogłoby stanowić również naruszenie tajemnicy skarbowej, chronionej odrębnymi przepisami prawa podatkowego (m.in. Ordynacja podatkowa), która obejmuje także poufne metody i narzędzia pracy organu.W związku z powyższym, uznając, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej oraz biorąc pod uwagę ryzyko naruszenia interesu publicznego poprzez ujawnienie dokumentów wewnętrznych organ odmówił udostępnienia w/w dokumentów.W piśmie z dnia [...] lutego 2026 r. strona podała, że pismem z dnia [...] października 2025 r. przekazana została Księga Jakości KJ-01 dla Systemu Zarządzania. Z dogłębnej analizy przesłanego pliku wynika bezspornie, iż organ dopuścił się zatajenia części dokumentu. Ostatnia udostępniona strona Księgi Jakości nosi w prawym górnym rogu wyraźne oznaczenie: "Strona 28 z 32". W związku z powyższym strona zażądała natychmiastowego przesłania brakujących stron 29, 30, 31 i 32 Księgi Jakości KJ-01.Natomiast odnośnie udostępnienia treści objętych pkt 2 i 3 wniosku strona zarzuciła organowi błędną kwalifikację materialnoprawna dokumentów. Na stronie 20 udostępnionej Księgi Jakości KJ-01, w tabeli procesów pod pozycją "Wymiar podatku (WP)", organ sam jednoznacznie skatalogował procedury takie jak:• WP-01 - Wydawanie postanowień i decyzji wymiarowych, w przypadku postępowań podatkowych wszczętych na wniosek strony,• WP-02 - Wydawanie postanowień i decyzji wymiarowych dla postępowań wszczynanych z urzędu.Procedury te, normujące zasady i algorytmy wydawania decyzji podatkowych, a więc aktów władczych o charakterze zewnętrznym, zatem nie mogą stanowić one dokumentów wewnętrznych. Natomiast co do stwierdzenia organu, że dokumenty te ujawniałyby m.in. metody pracy chronione tajemnicą skarbową, strona wskazała, że ochrona tajemnicy ustawowo chronionej w świetle art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest przesłanką do ograniczenia prawa do informacji, co bezwzględnie wymaga formy decyzji administracyjnej. Wobec powyższego wnioskodawca ponownie wezwał organ do udostępnienia żądanej informacji publicznej.W odpowiedzi z dnia [...] marca 2026 r. organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.Pismem z dnia [...] kwietnia 2026 r. M. B. wniósł skargę do tutejszego Sądu zarzucając Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w [...] bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2025 r. (uzupełnionego pismem z dnia [...] października 2025 r. oraz ostatecznym wezwaniem z dnia [...] lutego 2026 r.). Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia jego wniosku w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się wyroku przede wszystkim poprzez pełne udostępnienie: a) zatajonych stron nr 29, 30, 31 i 32 dokumentu "Księga Jakości KJ-01", b) procedur systemu jakości WP-01 oraz WP-02, stanowiących algorytm wydawania decyzji wymiarowych wobec obywateli oraz stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a także wymierzenie organowi grzywny (art. 149 § 2 p.p.s.a.) w wymiarze maksymalnym przewidzianym przez prawo, jako jedynego środka dyscyplinującego aparat skarbowy, który z arogancją ignoruje utrwaloną dogmatykę prawniczą i z zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem skarżącego działanie skarżonego organu stanowi bezpośrednie, jaskrawe i rażące naruszenie fundamentalnych przepisów u.d.i.p. Kwalifikacja żądanych przeze mnie procedur wymiarowych (WP-01 i WP-02) jako rzekomo niemających publicznego charakteru "dokumentów wewnętrznych" to nic innego jak obejście tego przepisu . Instrukcje algorytmizujące sposób wymierzania podatków obywatelom są w demokratycznym państwie prawa ucieleśnieniem "sprawy publicznej" . Po drugie zdaniem skarżącego organ zignorował art. 16 ust. 1 u d i p., skoro bowiem organ pozostaje w przekonanie, że zatajone strony 29-32 Księgi Jakości oraz procedury operacyjne powinny być ukryte przed obywatelem to miał obowiązek wydać decyzję.Skarżący podniósł, że do dnia złożenia skargi organ nie załatwił skutecznie jego wniosku. Przy czym skarżący nie zgodził się z organem, że żądane dokumenty stanowią dokumenty wewnętrzne. Według skarżącego procedury ISO w administracji publicznej mają służyć obywatelowi (podatnikowi), co potwierdza przywołany przez skarżącego raport Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, iż udzielił skarżącemu odpowiedzi pismami z dnia: [...] września 2025 r., [...] października 2025 r. oraz z [...] marca 2026 r. Dokumenty, o których udostępnienie wystąpił skarżący zawierają zbiór informacji, których charakter nie pozwała w ocenie organu traktować ich jak informacji publicznej, jest bowiem zbiorem wewnętrznych informacji zawierającym dane o różnym charakterze w tym informacje o programach informatycznych i sposobach ich obsługi, terminów wprowadzał danych, sposobów wewnętrznej wymiany między komórkami w jednostce, oczekiwań dotyczący czasu i sposobu wykonywania zadań w urzędzie etc. Zapisy instrukcyjne lub wynikowe mogą również zawierać odniesienie do wytycznych wewnętrznych dotyczących oczekiwań organów nadrzędnych w zakresie realizacji zadań centralnych lub ich hierarchizacji. Udostępnienie takich danych w ocenie organu nie mieści się w pojęciu informacji publicznej, dotyczy bowiem bądź organizacji pracy jednostki bądź wykonania jej zadań i nie ma wpływu na sytuację podatników, tę bowiem regulują obowiązujące w poszczególnych obszarach przepisy prawa powszechnego. Dokonując analizy treści wniosku Naczelnik ocenił, że instrukcje, których udostępnienia żąda skarżący stanowią wewnętrzne dokumenty jednostki, nie mające wpływu na sytuację podatników. Z powyższych względów organ uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione.Organ podtrzymał stanowisko, że wnioskowane dokumenty mają charakter wyłącznie wewnętrzny i nie stanowią informacji publicznej. Według organu są to dokumenty, które służą przygotowaniu rozstrzygnięcia, ale nie wdrażają jeszcze ostatecznego stanowiska organu. Według organu taki charakter mają również karty stron 29 - 32 Księgi Jakości KJ-01 stanowiące załącznik "Karty wyników" - zawierające wyniki i cel działań Urzędu, stanowiący pomiary wewnętrznych planów jednostki, nie związany w żaden sposób z działaniami mającymi bezpośredni wpływ na podatników Bezzasadny jest więc również zarzut skarżącego, że organ ukrył strony 29-32 Księgi Jakości. Organ podkreślił, że zasady postępowania w sprawach podatkowych, czyli sposobu ich zewnętrznego wykonywania, reguluje ustawa z dnia 29 sierpnia 199® r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Organ podtrzymał stanowisko, że żądana informacja nie jest informacja publiczną i wystarczające było poinformowanie strony o tym w piśmie.Zdaniem organu bezczynność wystąpiłaby wówczas, gdy organ nie odpowiedział lub nie podjął żadnych wymaganych przez prawo czynności.W piśmie procesowym z dnia [...]maja 2026 r. skarżący podtrzymał dotychczasowe zarzuty i żądania zawarte w skardze. Podobnie w piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2026 r., w którym dodatkowo wskazał na pismo z dnia [...] czerwca 2026 r. Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], w którym udostępniono zalgorytmizowane procedury i instrukcje operacyjne wdrożone w ramach systemu zarządzania jakością i podobne pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...]. Według skarżącego w/w pisma potwierdzają prawidłowość interpretacji skarżącego co do charakteru żądanych przez niego dokumentów jako podlegających udostępnieniu jako informacja publiczna.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:Na wstępie należy wyjaśnić, iż skarga została rozpoznana przez tutejszy Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako p.p.s.a.). W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024., poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Zgodnie art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.:1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a. orzekając, że organ dopuścił się bezczynności sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b tego przepisu stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie art. 149 § 2 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.Przedmiot tak rozumianej kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawi stanowiła bezczynność, której zdaniem skarżącego dopuścił się Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem skarżącego z dnia [...] sierpnia 2025 r. (uzupełnionego pismem z dnia [...] października 2025 r. i z dnia [...] lutego 2026 r.), w zakresie w jakim organ nie udostępnił żądanej informacji. Przede wszystkim żądanie dotyczy części dokumentu, który nie został udostępniony w ramach pkt 1 oraz informacji objętych pkt 2 i 3 wniosku z[...]sierpnia 2025 r. tj. w szczególności stron nr 29, 30, 31 i 32 dokumentu "Księga Jakości KJ-01", procedur systemu jakości WP-01 oraz WP-02, stanowiących algorytm wydawania decyzji wymiarowych. Wskazać należy, iż organ w odpowiedzi na wniosek z dnia [...] sierpnia 2025 r. częściowo udostępnił informację publiczną objętą pkt 1 wniosku z [...] sierpnia 2025 r. Mianowicie w piśmie z dnia [...] września 2025 r. i z dnia [...] października 2025 r. organ odnosząc się do pkt 1 wniosku skarżącego poinformował, że Urząd Skarbowym w [...] posiadał certyfikat ISO PN-EN ISO 9001:2009 w okresie od [...] stycznia 2008 r do [...] grudnia 2013 r., w zakresie ,,Świadczenie usług administracji publicznej wynikających z zadań Urzędu Skarbowego w [...]" i przesłał skarżącemu skany certyfikatów. Jednak - jak zwrócił uwagę skarżący - w/w dokumenty nie zostały udostępnione w całości tj. brak udostępnienia stron 29-32 dokumentu będącego Księgą Jakości KJ-01 dla Systemu Zarządzania oraz brak dokumentów oznaczonych jako WP-01 (dotyczący procedury wydawania postanowień i decyzji wymiarowych, w przypadku postępowań podatkowych wszczętych na wniosek strony) i WP-02 – (dotyczy wydawania postanowień i decyzji wymiarowych dla postępowań wszczynanych z urzędu). Jak wynika z akt sprawy i stanowiska stron, nie zostały także przez organ udostępnione informacje objęte pkt 2 i 3 wniosku z [...] sierpnia 2025r. Elementy, które nie zostały przez organ udostępnione, a których dotyczy przedmiotowa skarga, organ uznał za dokumenty wewnętrzne, które jego zdaniem nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p.Procedurę dostępu do informacji publicznej reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, która określa prawo do informacji publicznej, a także zasady i tryb jej udostępniania. Katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej został określony w art. 4 u.d.i.p., a wśród nich wymieniono organy władzy publicznej.Jeśli chodzi o pojęcie informacji publicznej ma ono szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności".Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę u.d.i.p., a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Za informację publiczną uznaje się zatem każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W orzecznictwie przyjmuje się, że aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów (zob. wyrok NSA z dnia 14 października 2016r., I OSK 1800/16, Lex 2177189, wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 lutego 2028r., II SA/Wa 1282/17, Lex nr 2497868). "Informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa" (vide: uchwała NSA z dnia 9 grudnia 2013r., I OPS 8/13). A zatem "informację publiczną stanowią dokumenty, których treść jest związana z działaniami organów władzy publicznej. (...) zawarty w art. 6 u.d.i.p. katalog dokumentów stanowiących informację publiczną jest katalogiem otwartym i wymienia jedynie przykładowo kategorie danych, które są informacją publiczną. Zaś fakt, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, nie oznacza jednocześnie, że informacją publiczną są wyłącznie objęte dokumenty urzędowe, w znaczeniu określonym w powołanych wyżej przepisach. Pojęcie to obejmuje również inne kategorie dokumentów" (wyrok NSA z dnia 14 października 2016r., I OSK 1800/16, Lex 2177189).Z dalszych przepisów u.d.i.p. wynika, że udostępnianie informacji publicznej odbywa się na wniosek i winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).Na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej ma miejsce zarówno wtedy, gdy w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o udzielenie tej informacji podmiot taki: - nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), albo - nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), nie informuje pismem, że nie posiada żądanej informacji lub że informacja objęta wnioskiem nie stanowi informacji publicznej.Ocena zasadności skargi sądowoadministracyjnej w sprawie dotyczącej bezczynności w udzieleniu informacji publicznej zależy od ustalenia czy określony podmiot odpowiada cechom instytucji zobowiązanych mocą ustawy do ich udzielenia, a więc czy jest to jeden z podmiotów wskazanych w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p., oraz od tego czy informacja, której skarżący żądał, posiada walory informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012 r., s. 63), a następnie w jaki sposób zachował się podmiot, do którego skierowany został wniosek o udostępnienie.W rozpoznawanej sprawie nie było sporne, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...], do którego skarżący skierował wniosek o udostępnienie informacji publicznej, mieści się w katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o których mowa w cyt. powyżej art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Niewątpliwie jest to organ administracji publicznej, który wykonuje zadania publiczne.Odnosząc się natomiast do kwestii czy objęte wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2025 r. (uzupełnionym pismami z dnia [...] października 2025 r. i z dnia [...] lutego 2026r.) informacje stanowią informację publiczną Sąd wyjaśnia, zgodnie ze wcześniejszymi rozważaniami, iż na gruncie u.d.i.p. informacja publiczna jest rozumiana bardzo szeroko, choć oczywiście zawsze na gruncie konkretnej sprawy i okoliczności zachodzi konieczność sprecyzowania w tym względzie.W istocie żądanie skarżącego udostępnienia informacji publicznej dotyczy treści uzyskanego przez organ certyfikatu ISO i związanych z nim dokumentów dotyczących procedur wdrożonych w ramach certyfikatu. Przy czym niewątpliwie forma i zakres żądania zostały określone przez skarżącego we wniosku z dnia [...] sierpnia 2025 r. (i pismach uzupełniających) w sposób zrozumiały i precyzyjny. Co istotne także - organ nie kwestionował istnienia dokumentów, o których udostępnienie skarżący się zwrócił, na co wskazują odpowiedzi udzielona przez organ w kolejnych pismach.Jeśli chodzi o pojęcie informacji publicznej - to jak już wcześnie Sąd zauważył - w orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że ma ono szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 w pkt 1-5 u.d.i.p., gdzie ustawodawca wymienił rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Zwrot "w szczególności" wskazuje bezpośrednio, że katalog opisany wspomnianym przepisem nie ma charakteru zamkniętego, a stanowi jedynie przykładowe wyliczenie, co prowadzi do wniosku, że – co do zasady – wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.i.d.p., stanowi informację publiczną (zob. np. T.R. Aleksandrowicz, Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, Wyd. LexisNexis, 2002 r., str. 136 i nast.; M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej, Toruń 2002, str. 25 i nast.). Wyżej wymienione przepisy u.d.i.p. stanowią konsekwencję ogólnej zasady wyrażonej w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, która gwarantuje dostęp do informacji o sprawach publicznych. Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). Należy też zauważyć, że zgodnie z art. 61 Konstytucji RP ogólną zasadą jest udostępnianie informacji publicznej. Wszelkie wyjątki od tej zasady powinny być formułowane w sposób wyraźny, a wątpliwości powinny przemawiać na rzecz dostępu. Przy czym na wnioskodawcy nie ciąży obowiązek wykazania, że wnioskowana przez niego informacja stanowi informację publiczną.Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 13 listopada 2013 r., P 25/12 wyjaśnił, że "w doktrynie i orzecznictwie pojęcie informacji publicznej i sprawy publicznej jest rozumiane szeroko. Podlega ono ustaleniu nie tylko na podstawie art. 1 ust. 1 u.d.i.p., lecz także, a nawet przede wszystkim, na podstawie art. 61 Konstytucji. Skoro prawo do informacji publicznej ma charakter konstytucyjny, to ustawy je dookreślające powinny być interpretowane, w taki sposób, aby gwarantować obywatelom i innym jednostkom szerokie uprawnienia w tym zakresie, a wszelkie wyjątki powinny być rozumiane wąsko". Zatem za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Podkreśla się, iż u.d.i.p. jak i samo prawo do takiej informacji ma służyć obywatelom do uzyskania wiedzy o działaniach organów władzy publicznej i osób wykonujących funkcje publiczne. Umożliwia to monitorowanie takich działań i ewentualną społeczną reakcję na powstające nieprawidłowości. Obywatele mają też prawo do poznania mechanizmów podejmowania decyzji, które się do nich odnoszą, bo wiedza o otaczającej ich rzeczywistości jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania we współczesnym świecie.Sąd za błędne uznał stanowisko organu, według którego dokumenty objęte wnioskiem skarżącego z dnia [...] sierpnia 2025 r. (wraz z pismami z [...] października 2025 r. i [...] lutego 2026 r.) nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. W ocenie Sądu w/w informację można na gruncie przedmiotowej sprawy zakwalifikować do informacji o sprawach publicznych, o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Jest to informacja odnosząca się do szeroko rozumianej sfery funkcjonowania organu administracji publicznej. Decydująca jest przy tym wyłącznie treść i charakter informacji objętej wnioskiem.Wyliczenie zawarte w art. 6 ust. 1 pkt 2-4 u.d.i.p. ma jedynie charakter przykładowy, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę zwrotu "w szczególności" oraz "w tym". W konsekwencji, nawet jeśli dana informacja nie mieści się w katalogu określonym w art. 6 ust. 1 pkt 2-4, nie oznacza to, że nie stanowi ona informacji publicznej, o ile dotyczy zasad funkcjonowania podmiotu publicznego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 lutego 2024 r., II SAB/Wa 675/23 utrzymany w mocy wyrokiem NSA z dnia 14 listopada 2024 r., III OSK 1704/24).Informacja, której udostępnienia domaga się skarżący odnosi się do dokumentów ISO. Należy wyjaśnić, iż ISO m.in. 9001 to międzynarodowa norma określająca wymagania dla systemu zarządzania jakością i jest systemem wdrażanym także w jednostkach administracji publicznej. Certyfikat ISO 9001 stanowi w takiej sytuacji obiektywne potwierdzenie, że dana instytucja publiczna spełnia międzynarodowe standardy w zakresie zarządzania jakością. Certyfikowany system zarządzania jakością przekłada się na standaryzację obsługi klienta i skrócenie czasu załatwiania spraw, gdzie jasno określone procedury i instrukcje minimalizują ryzyko błędów w realizacji usług publicznych. Jednym z głównych dokumentów systemu zarządzania jakością wdrożonego zgodnie z normą ISO 9001 jest księga jakości, która stanowi dokument obowiązkowy, który musi posiadać każda organizacja działająca zgodnie z wymogami standardu ISO. Księga jakości to dokument opisujący skrótowo system zarządzania jakością obowiązujący w danej placówce (por. Wikipedia).Zdaniem Sądu zatem dokumenty dotyczące ISO, w tym związanych z nim procedur, a zatem także Księga Jakości, stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Niewątpliwie zatem w/w dokumenty odnoszą się do organu władzy publicznej, stanowiąc dokument używany przez niego przy realizacji zadań przewidzianych prawem. W istocie organ podzielił taką interpretację udostępniając skarżącemu przeważającą część Księgi Jakości. Przy czym wbrew stanowisku skarżonego organu dokument ten jako całość stanowi informację publiczną. Brak jest przesłanek pozwalających na stwierdzenie, że jedynie jego część miałaby stanowić ,,dokument wewnętrzny". W aktach administracyjnych co prawda brak jest w/w elementu dokumentu, którego organ nie udostępnił, jednak już z samego charakteru tego dokumentu, jego opisu wynikającego z akt administracyjnych sprawy, można z cała pewnością uznać, iż jako całość stanowić będzie on informację publiczną w rozumieniu art. 1 u.d.i.p. Waloru informacji publicznej nie pozbawia tego dokumentu to, że został opracowany wyłącznie dla potrzeb wewnętrznych organu. Z istoty rzeczy procedury działania określonego podmiotu dotyczą w głównej mierze jego działalności wewnętrznej, jak i działalności nakierowanej na realizację funkcji o charakterze zewnętrznym. Również ewentualny, techniczny charakter poszczególnych procedur nie powoduje, że procedury te nie mogą stanowić informacji publicznej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 maja 2012 r., II SAB/Wa 69/12 oraz wyrok WSA w Lublinie z dnia 30 stycznia 2024 r., II SAB/Lu 186/23). W takim przypadku ewentualna odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ możliwa jest jedynie w drodze decyzji administracyjnej i na podstawie przesłanek znajdujących oparcie w przepisach u.d.i.p.Odnośnie koncepcji ,,dokumentu wewnętrznego", na którą powołał się organ w odpowiedzi na wniosek skarżącego, należy wyjaśnić, iż u.d.i.p. nie definiuje tego pojęcia, a jedynie pojęcie ,,dokumentu urzędowego". Zgodne bowiem z art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Przykłady ich wymienione zostały w art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Natomiast koncepcja tzw. "dokumentu wewnętrznego" nie jest założeniem normatywnym. Żaden akt prawny nie zawiera definicji "dokumentu wewnętrznego" i jest to termin wypracowany wyłącznie przez doktrynę i judykaturę przy czym, jego stosowanie odbywa się wyłącznie w niektórych wyjątkowych, ściśle określonych sytuacjach. Oznacza to, że pojęcia tego nie wolno rozszerzać poza ściśle określone kryteria, gdyż jego wdrażanie na przypadki im nie podpadające narażałoby na zarzut naruszenia konstytucyjnej gwarancji dostępu do szeroko rozumianych informacji o sprawach publicznych. W przypadku stosowania przepisów u.d.i.p. nie należy zatem nadużywać zaczerpniętej z doktryny i orzecznictwa koncepcji "dokumentu wewnętrznego", która istotnie ogranicza sferę dostępu do informacji publicznej. Na problematykę niekonstytucyjności poruszanego zagadnienia zwraca także uwagę część przedstawicieli doktryny prawa administracyjnego.W wyroku z dnia 21 maja 2024 r., III OSK 892/23 Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że przedstawiciele nauki podkreślają, że opisana praktyka (co do koncepcji dokumentu wewnętrznego) wydaje się nie tylko sprzeczna z treścią art. 61 Konstytucji RP, ale jest również nielogiczna ze względu na ukształtowaną zasadę ustawowego definiowania wyjątków od reguły, według której domniemywa się, że każda informacja dotycząca działalności zobowiązanego i znajdująca się w jego posiadaniu jest informacją publiczną. Dostęp do takiej informacji może zostać ograniczony, ale nie powinien być wyłączony (por. M. Jabłoński, "Dokument wewnętrzny" i jego udostępnienie na podstawie Konstytucji RP oraz ustawy o dostępie do informacji publicznej, /w:/ Aktualne wyzwania ochrony wolności i praw jednostki. Prace uczniów i współpracowników dedykowane Profesorowi Bogusławowi Banaszakowi, Wrocław 2014, s. 100). Również prof. M. Jaśkowska wyraziła stanowisko, że na tle u.d.i.p. nie ma prawnych podstaw do wyodrębnienia tzw. dokumentów wewnętrznych, zwalniających generalnie z obowiązku udzielenia informacji, podkreślając jednocześnie, że nie ma znaczenia charakter dokumentu znajdującego się w aktach postępowania, albowiem podlega on co do zasady udostępnieniu, niezależnie od tego, czy będzie urzędowy, czy prywatny, "wewnętrzny", czy też "roboczy" (por. M. Jaśkowska /w:/ Dostęp do informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych (wybrane problemy), Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego z 2014 r., zeszyt nr 1, s. 11). Kompleksową krytykę koncepcji tzw. "dokumentów wewnętrznych" przedstawił w doktrynie również prof. M. Bernaczyk, który w swojej monografii z 2017 r. zauważył, że dokument wewnętrzny wzbudza kontrowersje nie tylko ze względów konstytucyjnych, lecz również jako efekt tzw. prawa sędziowskiego, w ramach którego sędzia, bez podstawy prawnej w prawie pozytywnym, a więc wykraczając poza literalne związanie prawem pozytywnym, wypowiada się w celu doprecyzowania treści prawa stanowionego lub wypełnienia luki, opierając się jedynie na lakonicznej treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (por. M. Bernaczyk, "Dokument wewnętrzny" jako ograniczenie konstytucyjnego prawa do informacji. Rozstrzyganie kolizji w teorii i praktyce, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2017, s. 190-191). Autor ten wyraził wręcz pogląd, że sądowy twór w postaci dokumentu wewnętrznego stworzył zagrożenie dla standardów demokratycznych utożsamianych przede wszystkim z przejrzystym i rozliczalnym stanowieniem prawa. Ponadto, uznał on, iż błędem jest nadawanie nieprecyzyjnym pojęciom zawartym w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. anachronicznej (z perspektywy światowych standardów) konstrukcji charakteru tzw. "bezwzględnego" ograniczania dostępu do informacji, niezgodnego z art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, dodając jednocześnie, że kolizja "dokumentu wewnętrznego" z zasadami konstytucyjnymi najsilniej wyraża się w utracie proceduralnej zdolności do należytej weryfikacji okoliczności faktycznych i wyważania kolidujących interesów.Jak wynika zatem z powyższych rozważań należy z ogromną ostrożnością odnosić się do kwalifikowania dokumentów jako wewnętrznych, aby w sposób nieuprawniony nie ograniczać zagwarantowanego konstytucyjnie i ustawowo prawa dostępu do informacji publicznej. Mając na uwadze wyłączenie dokumentów wewnętrznych z reżimu u.d.i.p. pojęcie to powinno być interpretowane wąsko, a uzasadnienie takiej interpretacji przez organ powinno być konkretne i szczegółowe. (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2025 r., III OSK 50/24). W orzecznictwie przyjmuje się, że waloru informacji publicznej nie mają zatem na przykład: wewnętrzna korespondencja, która służy wymianie informacji a także gromadzeniu niezbędnych materiałów do rozstrzygnięcia sprawy, nie zawiera jednak ani informacji co do sposobu załatwienia sprawy, ani takich które można byłoby uznać za wyrażenie stanowiska organu; korespondencja osoby wykonującej zadania publiczne z jej współpracownikami, nawet jeżeli w jakiejś części dotyczy wykonywanych przez tę osobę zadań publicznych (korespondencja taka nie ma jakiegokolwiek waloru oficjalności, a nawet jeśli zawiera propozycje dotyczące sposobu załatwienia określonej sprawy publicznej, to mieści się w zakresie swobody niezbędnej dla podjęcia prawidłowej decyzji po rozważeniu wszystkich racji przemawiających za różnorodnymi możliwościami jej załatwienia).Zdaniem Sądu dokumenty objęte wnioskiem skarżącego z dnia [...] sierpnia 2025 r. (uzupełnionego pismami z [...] października 2025 r. i pismem z [...] lutego 2026r.), które nie zostały przez organ udostępnione, wbrew opinii organu nie stanowią ,,dokumentów wewnętrznych". W takim przypadku nie można uznać, aby w istocie dokumenty, które stworzone zostały na potrzeby poprawy funkcjonowania organu, które określają pewne standardy i schematy działania, a zatem jako odnoszące się do funkcjonowania i organizacji organu, mogły stanowić dokument wewnętrzny.Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż informacja objęta wnioskiem skarżącego z dnia [...] sierpnia 2025 r. (uzupełnionego pismami z [...] października 2025r. i pismem z [...] lutego 2026r.), która nie została skarżącemu udostępniona przez organ (dotyczy to częściowo pkt 1 oraz pkt 2 i 3 wniosku), stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 u.d.i.p. Z powyższych względów w punkcie I sentencji wyroku Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] do załatwienia w całości wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2025 r., uzupełnionego pismami z dnia [...] października 2025 r. i [...] lutego 2026 r., udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku.Zdaniem Sądu stwierdzona bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, o czym Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. Dla uznania, że w sprawie mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa musi być ono znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie, czy nie udzielenie odpowiedzi musi być pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., OSK 468/13, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., II SAB/Wr 14/14; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., II SAB/Po 69/13 i z dnia 11 marca 2015 r., IV SAB/Po 19/15). Zdaniem Sądu bezczynność organu nie nosiła tych cech. Brak prawidłowej realizacji wniosku w w/w zakresie stanowił zdaniem Sądu skutek błędnej interpretacji przepisów u.d.i.p. Należy wziąć pod uwagę, iż organ częściowo udostępnił skarżącemu informację objęta wnioskiem z [...] sierpnia 2025 r. Ponadto organ reagował na każdy wniosek i pismo skarżącego, nie pozostawiając je bez rozpoznania i odpowiedzi.Z tych samych przyczyn, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono również o oddaleniu skargi w pozostałym zakresie, obejmującym żądanie wymierzenia organowi grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku). Grzywna, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a jest środkiem dyscyplinująco-represyjnym o charakterze dodatkowym, który powinien być stosowany z rozwagą. Na tle redakcji art. 149 § 2 p.p.s.a. trzeba zauważyć, że sam fakt bezczynności nie stanowi dostatecznej przesłanki do wymierzenia organowi grzywny. Gdyby bowiem taki był zamiar ustawodawcy, wówczas przepis miałby treść odmienną, obligującą wprost sąd do wymierzenia takiej grzywny, a nie jedynie przewidującą taką możliwość. Przewidziane w ustawie fakultatywne jedynie działanie sądu - bez sprecyzowania przesłanek wymierzenia grzywny - oznacza, że wybór co do zastosowania tego środka zależy od oceny sądu, a przesądzające są w istocie konkretne, szczególne okoliczności faktyczne danej sprawy. W przedmiotowej sprawie te same względy, jakie legły u podstaw oceny, że stwierdzenie bezczynności organu nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, przemawiały za uznaniem, iż brak jest dostatecznych podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o wymierzenie grzywny.O kosztach, na które składał się wyłącznie wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł Sąd orzekł na podstawie art 200 i 205 § 1 p.p.s.a. (pkt IV sentencji wyroku).. trzeba zauważyć, że sam fakt bezczynności nie stanowi dostatecznej przesłanki do wymierzenia organowi grzywny. Gdyby bowiem taki był zamiar ustawodawcy, wówczas przepis miałby treść odmienną, obligującą wprost sąd do wymierzenia takiej grzywny, a nie jedynie przewidującą taką możliwość. Przewidziane w ustawie fakultatywne jedynie działanie sądu - bez sprecyzowania przesłanek wymierzenia grzywny - oznacza, że wybór co do zastosowania tego środka zależy od oceny sądu, a przesądzające są w istocie konkretne, szczególne okoliczności faktyczne danej sprawy. W przedmiotowej sprawie te same względy, jakie legły u podstaw oceny, że stwierdzenie bezczynności organu nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, przemawiały za uznaniem, iż brak jest dostatecznych podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o wymierzenie grzywny.O kosztach, na które składał się wyłącznie wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł Sąd orzekł na podstawie art 200 i 205 § 1 p.p.s.a. (pkt IV sentencji wyroku).