Wyrok - I SAB/Gd 5/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - z dnia 23 czerwca 2026
Teza
Stwierdzono, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 23 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Prezydenta Miasta Gdańska w przedmiocie rozpoznania wniosku o uzupełnienie i sprostowanie decyzji w sprawie podatku od nieruchomości 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta Gdańska do rozpoznania wniosku skarżącego o uzupełnienie iStwierdzono, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 23 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Prezydenta Miasta Gdańska w przedmiocie rozpoznania wniosku o uzupełnienie i sprostowanie decyzji w sprawie podatku od nieruchomości 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta Gdańska do rozpoznania wniosku skarżącego o uzupełnienie i
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono wniosek
Typ sprawy
sprawa cywilna
Kwota główna
89.035,60 zł · grzywna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
23 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Przewodniczący
Alicja Stępień
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa
UZASADNIENIE
Prezydent Miasta Gdańska decyzją nr WBMP-IV.3120.90774.2025.MB z dnia 2 stycznia 2025 r. ustalił T.K. wymiar podatku od nieruchomości.Pismem z dnia 26 lutego 2025 r. strona za pomocą platformy e-PUAP złożyła wniosek o uzupełnienie i sprostowanie w/w decyzji.W konsekwencji powyższego, Prezydent Miasta Gdańska pismem z dnia 26 marca 2025 r., również za pomocą platformy e-PUAP udzielił odpowiedzi na przedmiotowy wniosek. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, iż decyzja z dnia 2 stycznia 2025 r. nr WBMP-IV.3120.90774.2025.MB została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i w swojej treści zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 210 Ordynacji podatkowej. Organ pierwszej instancji odniósł się do zarzutu strony i wyjaśnił, dlaczego nie ma podstaw w niniejszej sprawie ani do uzupełniania, ani też sprostowania w/w decyzji.Pismo to nie zostało odebrane przez stronę, więc wysłano je ponownie w dniu 15 października 2025 r..Pismem z 7 października 2025 r. T.K. złożył wezwanie w zakresie bezczynności i przewlekłości w sprawie wniosku z 26 lutego 2025 r.. Pismo to zgodnie z art. 141 § 1 O.p. w dniu 17 października 2025 r. przekazano do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku, o czym skarżący został powiadomiony.Następnie w dniu 26 listopada 2025 r. strona ponownie złożyła pismo dotyczące czynności. Uczyniła to także w dniu 28 grudnia 2025 r.. Także i w tym wypadku organ powiadomił stronę o przekazaniu sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku.Kolejne pismo strony z 4 marca 2026 r. nazwane "Ponagleniem na bezczynność Prezydenta Gdańska" także organ przekazał do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.Postanowieniem z 15 kwietnia 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że z akt sprawy wynika , że Prezydent Miasta Gdańska pismem z dnia 26 marca 2025 r. udzielił merytorycznej odpowiedzi na wniosek strony z dnia 26 lutego 2025 r. Pismo to zostało wygenerowane i wysłane drogą elektroniczną zgodnie z obowiązującym wówczas trybem komunikacji (strona zrezygnowała z doręczeń elektronicznych dopiero w piśmie przewodnim do niniejszego ponaglenia z dnia 27 lutego 2026 r.).Wskazano, że zgodnie z art. 152a § 1 Ordynacji podatkowej, doręczenie pisma drogą elektroniczną następuje z dniem odebrania dokumentu przez adresata, a w przypadku jego nieodebrania - z upływem 14 dni od dnia wysłania pierwszego zawiadomienia (tzw. fikcja doręczenia). Organ wywiązał się ze swojego obowiązku poprzez terminowe sporządzenie i wysłanie rozstrzygnięcia. Okoliczność, że strona nie zapoznała się z treścią odpowiedzi zalegającej na jej skrzynce e-PUAP, nie może być utożsamiana z brakiem podjęcia czynności przez organ pierwszej instancji czy też z bezczynnością w rozumieniu przepisów procedury podatkowej. Załatwienie sprawy nastąpiło z chwilą skutecznego wprowadzenia pisma do obrotu prawnego, co w niniejszej sprawie miało miejsce w marcu 2025 r., a więc w ustawowym terminie określonym w art. 139 § 1 O.p..Podkreślono, że organ odniósł się do każdego z punktów wniosku w sposób wyczerpujący, kończąc tym samym procedowanie w zakresie zgłoszonego żądania. Fakt, iż treść rozstrzygnięcia nie jest satysfakcjonująca dla strony, nie oznacza, że organ pozostaje w bezczynności. Bezczynność ma miejsce jedynie wtedy gdy organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub nie kończy jej w terminie. W niniejszej sprawie organ podjął czynność merytoryczną w terminie miesiąca, co czyni zarzut bezczynności całkowicie bezzasadnym.Odnosząc się do zarzutu przewlekłości, Kolegium stwierdziło, że postępowanie było prowadzone sprawnie i koncentrowało się na istotnych okolicznościach sprawy. Odpowiedź z dnia 26 marca 2025 r. została udzielona bez nieuzasadnionych przestojów. Co więcej, między udzieleniem odpowiedzi przez organ pierwszej instancji a wniesieniem ponaglenia (27 lutego 2026 r.) upłynął niemal rok, w którym to czasie sprawa była już de facto załatwiona.Wobec powyższego, skoro organ pierwszej instancji rozpoznał wniosek strony z dnia 26 lutego 2025 r., udzielając na niego odpowiedzi w ustawowym terminie i wyjaśniając brak podstaw do zmiany decyzji, brak jest przesłanek do stwierdzenia napuszenia art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej.Mając powyższe na uwadze, skoro organ rozpoznał wniosek strony, szczegółowo wyjaśniając brak podstaw do sprostowania i uzupełnienia decyzji oraz doręczył tę odpowiedź w trybie przewidzianym prawem, ponaglenie jako bezzasadne nie zasługiwało na uwzględnienie.Pismem z 3 marca 2026 r. T.K. na podstawie art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1, art. 52 § 1 oraz art. 149 § 1 i § la oraz art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 2000 ze zm.), wniósł skargę na bezczynność i przewlekłość w działaniu Prezydenta Miasta Gdańska w sprawie wniosku z dnia 26 lutego 2025 r. o uzupełnienie i sprostowanie decyzji z dnia 2 stycznia 2025 r., znak: WBMP-IV.3120.90774.2025.MB.Wniósł o:1. Stwierdzenie, że Prezydent Miasta Gdańska dopuścił się rażącej przewlekłości w działaniu oraz bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia 26 lutego 2025 r..2. Zobowiązanie organu do wydania rozstrzygnięcia w prawem przewidzianej formie (decyzji lub postanowienia) w zakresie wniosku strony skarżącej z dnia 26 lutego 2025 r. w terminie 7 dni od dnia doręczenia wyroku.3. Stwierdzenie, że bezczynność organu w sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.4. Wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości przewidzianej w art. 154 § 6 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a. za rażącą bezczynność i przewlekłość postępowania administracyjnego, jaka miała miejsce w sprawie niniejszej w zakresie wniosku strony skarżącej z dnia 26 lutego 2025 r..5. Orzeczenie na podstawie art. 154 § 7 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. na rzecz skarżącego sumy pieniężnej od Prezydenta Miasta Gdańska, (jako organu administracji publicznej) w wysokości 29.678,53 zł, tj. do wysokości 1/3 z kwoty maksymalnej wnioskowanej grzywny określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. na kwotę 89.035,60 zł (10-krotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej ogłoszonego przez Prezesa GUS w roku poprzednim), z przeznaczeniem jej na S., KRS: [...], z siedzibą przy ul. [...] B., na cele statutowe związane z pomocą prawną edukacją i ochroną praw obywateli, w tym wsparciem osób narażonych na naruszenia prawa.6. Zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, opłat sądowych, oraz wszelkich dodatkowych kosztów faktycznie poniesionych w związku z bezczynnością organu administracji, a także zasądzenie odsetek ustawowych z tytułu opóźnienia w płatności, począwszy od dnia poniesienia tych kosztów do dnia zapłaty.W uzasadnieniu skarżący przypomniał, że w dniu 26 lutego 2025 r., na podstawie art. 213 § 1 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, wniósł do organu, tj. Prezydenta Miasta Gdańska, wniosek o uzupełnienie i sprostowanie decyzji administracyjnej z dnia 2 stycznia 2025 r., znak: WBMP-IV.3120.90774.2025.MB, za pośrednictwem platformy ePUAP, co organ zwrotnie potwierdził wpływ tego samego dnia Urzędowym Poświadczeniem Odbioru wniosku.Następnie skutkiem przewlekłości w sprawie w działaniu ww. organu, gdyż organ w zakresie wniosku był bezczynny i nie reagował na wniosek, skarżący wniósł ponaglenia i wezwania do zaprzestania naruszeń prawa w tym zakresie. Pomimo wielokrotnych ponagleń i wezwania do wydania rozstrzygnięcia, organ nie podjął żadnych czynności zmierzających do zakończenia sprawy ani nie poinformował strony o przyczynach opóźnienia czy nowym terminie jej załatwienia.Organ nie usunął swojej bezczynności i nie podjął żadnych działań i do dnia niniejszego jest bezczynny a nadto w sprawie z premedytacją celowości i bezczynności ignoruje otrzymywane wezwania w sprawie, gdyż nie wydał żadnego rozstrzygnięcia w zakresie sprawy przez przeszło ponad roku czasu od złożenia ww. wniosku, pomimo upływu ustawowych terminów do takiej obowiązków organu czynności oraz wielokrotnych formalnych działań ze strony skarżącego. Ponadto, skarżący wystąpił do organu skutkiem jego upomnienia egzekucyjnego w zakresie ww. decyzji z ponagleniem w swoim dodatkowym, w sprawie tej, wniosku wystosowanym na mocy art. 64c § 9 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, o postanowienie, jednak i to wezwanie jak i wniosek o postanowienie egzekucyjne zostało zignorowane przez ww. organ. W efekcie, skarżący wniósł skargę do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku.W dalszej części skargi uzasadniono poszczególne punkty wniesionej skargi.W odpowiedzi na wniesioną skargę złożono wniosek o:1. oddalenie skargi w całości,2. stwierdzenie, iż bezczynność nie miała miejsca,ewentualnie3. stwierdzenie, że ewentualna bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa,4. zasądzenie kosztów postępowania na rzecz organu.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.Uwzględniając skargę na bezczynność, Sąd - stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a P.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie zaś z art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.Natomiast w razie niestwierdzenia stanu bezczynności organu, sąd skargę oddala na podstawie art. 151 P.p.s.a..Przedmiot postępowania w niniejszej sprawie stanowi zarzucona bezczynność w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 26 lutego 2025 r. o uzupełnienie i sprostowanie decyzji w zakresie podatku od nieruchomości.Skarga wniesiona w niniejszej sprawie była więc dopuszczalna i podlegała rozpoznaniu. Na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 P.p.s.a. rozpoznanie skargi nastąpiło w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.Na wstępie przypomnieć należy, że bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ (podmiot zobowiązany) będąc właściwym w sprawie i zobligowanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminach określonych w ustawie i w konsekwencji pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy czy jak w przedmiotowym przypadku wniosku strony. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt. z jakich powodów dany akt administracyjny czy czynność nie została podjęta, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa. Przedmiotem sądowej kontroli prowadzonej wskutek skargi na bezczynność nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Celem skargi na bezczynność organu jest więc zwalczanie braku działania organu w załatwieniu sprawy i doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności wynikającej z przepisów prawa.W niniejszej sprawie organ prezentuje stanowisko, że wniosek o uzupełnienie decyzji został rozpoznany, gdyż organ udzielił stronie odpowiedzi zawierającej jednoznaczne rozstrzygnięcie co do odmowy uzupełnienia decyzji wraz z uzasadnieniem i podpisem osoby uprawnionej. Pismo z dnia 26 marca 2025 r., zawierało oznaczenie organu, wskazanie adresata, jednoznaczne stanowisko organu co do odmowy uzupełnienia decyzji, wyjaśnienie powodów odmowy, podpis pracownika upoważnionego do załatwienia sprawy. W konsekwencji pismo to rozstrzygało sprawę co do istoty.Organ wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że o zakwalifikowaniu danego aktu jako rozstrzygnięcia nie decyduje jego nazwa, lecz treść i funkcja, jaką pełni w postępowaniu. Sądy wielokrotnie wskazywały, że możliwe jest uznanie pisma za decyzję lub postanowienie w znaczeniu procesowym, jeśli rozstrzyga ono o uprawnieniach strony, jednoznacznie wyraża wolę organu oraz kończy procedowanie nad wnioskiem strony.Wskazano zatem, iż nawet jeżeli przyjąć, iż rozpatrzenie wniosku winno przyjąć formę postanowienia, to organ stoi na stanowisku, iż pismo z dnia 26 marca 2025 r. spełniało te kryteria. Niedochowanie wymogów formalnych nie czyni czynności bezskuteczną, lecz jedynie ewentualnie wadliwą.W niniejszej sprawie organ uznał, że rozpoznał wniosek i zakończył postępowanie w zakresie uzupełnienia decyzji oraz przedstawił stronie merytoryczne stanowisko.W ocenie Sądu, z powyższym zgodzić się nie można, gdyż nawet wielokrotne informowanie strony o odmowie uzupełnienia decyzji nie zwalnia organu z obowiązku rozstrzygnięcia sprawy w wymaganej prawnie formie.Z uwagi na to, że w niniejszej sprawie tego nie uczyniono, Sąd zobowiązał organ do załatwienia sprawy określając termin do kiedy należy to uczynić.Sąd nie podzielił przy tym wniosku skargi, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ze stanu sprawy wynika bowiem, że - nawet przy pominięciu wymaganej formy - skarżący miał wiedzę przekazywaną w kolejnych pismach organu co do jego stanowiska w sprawie wniosku z 26 lutego 2025 r..Podobnie Sąd ocenił żądanie wymierzenia organowi grzywny i orzeczenia sumy pieniężnej. Skarga, zdaniem Sądu w tym zakresie podlegała oddaleniu, gdyż w niniejszej sprawie nie zaszły okoliczności uzasadniające orzeczenie o powyższych żądaniach z uwagi na przedstawione w pismach organu konsekwentne stanowisko co do wniosku o uzupełnienie i sprostowanie decyzji. Brak zachowania przez organ przy tym wymaganej formy decyzji lub postanowienia nie stanowi wystarczającego uzasadnienia dla uwzględnienia skargi w tym zakresie.Mając to na uwadze orzeczono w myśl art. 149 § 1, § 1a i § 2 oraz w pozostałej części- art. 151 p.p.s.a. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 p.p.s.a....