sygn. III OZ 321/26 30 czerwca 2026 Naczelny Sąd Administracyjny

Postanowienie - III OZ 321/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 30 czerwca 2026

Teza
Oddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polski na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 marca 2026 r. sygn. akt II SA/Kr 115/26 o wymierzeniu grzywny za niewykonanie zarządzenia w sprawie ze skargi Powiatowego Zarządu Dróg w N. na decOddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polski na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 marca 2026 r. sygn. akt II SA/Kr 115/26 o wymierzeniu grzywny za niewykonanie zarządzenia w sprawie ze skargi Powiatowego Zarządu Dróg w N. na dec
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono zażalenie
Przedmiot skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Kwota główna 100 zł · grzywna
Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna kontrola administracyjna
Data orzeczenia 30 czerwca 2026
Sąd Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący Piotr Korzeniowski
Rozstrzygnięcie

Oddalono zażalenie

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polski na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 marca 2026 r. sygn. akt II SA/Kr 115/26 o wymierzeniu grzywny za niewykonanie zarządzenia w sprawie ze skargi Powiatowego Zarządu Dróg w N. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 28 listopada 2025 r. nr K.RUT.477.138.2025 w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za korzystanie z usług wodnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego postanawia oddalić zażalenie.

UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: WSA w Krakowie) postanowieniem z 18 marca 2026 r. sygn. akt II SA/Kr 115/26 wymierzył Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: organ, Dyrektor Regionalnego Zarządu) grzywnę w wysokości 100 złotych za niewykonanie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z 12 lutego 2026 r. wzywającego organ do nadesłania odpowiedzi na skargę w odpowiedniej formie.W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że Powiatowy Zarząd Dróg w N. złożył do WSA w Krakowie skargę na decyzję z 28 listopada 2025 r. nr K.RUT.477.138.2025 Dyrektora Regionalnego Zarządu w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za korzystanie z usług wodnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego.Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 12 lutego 2026 r. wezwano organ o nadesłanie skargi złożonej drogą elektroniczną (przesłana skarga nie została opatrzona podpisem elektronicznym, nadesłano wydruk dokumentu) oraz odpowiedzi na skargę zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 3 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 maja 2019 r. w sprawie szczegółowego sposobu oraz szczegółowych warunków przekazywania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego, w terminie 7 dni pod rygorem nałożenia grzywny. Korespondencję doręczono organowi w dniu 13 lutego 2026 r.W dniu 16 lutego 2026 r. do Sądu wpłynęła skarga w formie elektronicznej podpisana kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Z kolei w dniu 20 lutego 2026 r. do Sądu wpłynęły trzy egzemplarze odpowiedzi na skargę sporządzone w formie pisemnej i poświadczone za zgodność z oryginałem. Do dnia orzekania przez Sąd I instancji nie nadesłano odpowiedzi na skargę w formie wskazanej w § 3 ust. 3 ww. rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 maja 2019 r.Sąd I instancji wskazał, że organ winien był wraz z przekazaniem do Sądu skargi sporządzonej w postaci elektronicznej, przekazać również uwierzytelnioną kopię w formie dokumentu elektronicznego odpowiedzi na skargę sporządzonej w postaci papierowej. W uzasadnieniu postanowienia podkreślone zostało, że materialnoprawną przesłanką ukarania organu grzywną, wynikającą z art. 112 p.p.s.a., jest niezastosowanie się do postanowienia sądu lub zarządzenia przewodniczącego wydanych w toku prowadzonego postępowania. WSA w Krakowie postanowił wymierzyć organowi grzywnę w wysokości 100 złotych. W ocenie Sądu I instancji wymierzona grzywna jest proporcjonalna do ciężaru zaniedbań po stronie organu i wydaje się wystarczająca dla osiągnięcia jej celu.Pismem z 30 marca 2026 r. zażalenie na to postanowienie wywiódł reprezentowany przez radcę prawnego organ, w którym wskazano, że zarządzenie z 13 lutego 2026 r. było sformułowane nieprecyzyjnie i nie wskazywało jaki brak/uchybienie dotyczy przesłanej odpowiedzi na skargę i w jaki sposób ten brak/uchybienie winno zostać uzupełnione. Podkreślone zostało, że w zarządzeniu nie wskazano precyzyjnie podstawy prawnej, a nieprzekazanie skanu odpowiedzi na skargę nie wstrzymywało rozpoznania sprawy.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.Zgodnie z art. 112 p.p.s.a. w razie uchylania się organu od zastosowania się do postanowienia sądu lub zarządzenia przewodniczącego podjętych w toku postępowania i w związku z rozpoznaniem sprawy, sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Przepis art. 55 § 3 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio.Wykładnia art. 112 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że grzywna, o jakiej stanowi ten przepis ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny, podobnie jak ma to miejsce w przypadku grzywny przewidzianej w art. 55 § 1 p.p.s.a. Sąd I instancji prawidłowo przy tym podkreślił, że jedyną materialnoprawną przesłanką ukarania organu grzywną wynikającą z art. 112 p.p.s.a. jest niezastosowanie się do postanowienia sądu lub zarządzenia przewodniczącego wydanych w toku prowadzonego postępowania. Ocena, czy zachodzi konieczność wymierzenia grzywny pozostawiona jest przy tym uznaniu sądu.Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ustalone w tej sprawie okoliczności odpowiadają dyspozycji przepisu art. 112 p.p.s.a. i z tej przyczyny należało uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zasadnie ocenił postępowanie organu jako wypełniające przesłankę określoną w tym przepisie, warunkującą możliwość wymierzenia mu grzywny.Oznacza to, że organ nie zastosował się do wezwania Sądu I instancji dotyczącego nadesłania odpowiedzi na skargę w odpowiedniej formie, co uzasadniało wymierzenie grzywny na podstawie art. 112 p.p.s.a. Powtórnie wskazać należy, że ocena, czy zachodzi konieczność wymierzenia grzywny pozostawiona jest przy tym uznaniu sądu. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przedstawił stosowną argumentację co do zasadności wymierzenia grzywny.Zawarte w zażaleniu stanowisko odnoszące się do nieprecyzyjnie sformułowanego wezwania nie zasługiwało na uwzględnienie. Wyjaśnić należy, że nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego treść zarządzenia z 12 lutego 2026 r., w której wezwano do nadesłania m.in. odpowiedzi na skargę, powołując się na rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 maja 2019 r. w sprawie szczegółowego sposobu oraz szczegółowych warunków przekazywania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego. Przypomnieć należy, że organ reprezentowany był przez profesjonalnego pełnomocnika, a zatem brak było obowiązku dokonywania szczegółowych pouczeń przez Sąd I instancji.Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.., orzekł jak w sentencji postanowienia.