Wyrok z 17 lutego 2026, sygn. I C 198/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 lutego 2026 roku

Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący: sędzia Radosław Florek

po rozpoznaniu 17 lutego 2026 roku w Dzierżoniowie

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa D. D.

przeciwko (...) Spółce Akcyjnej w E.

o zapłatę 15 500 zł

I.  zasądza od strony pozwanej (...) Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej w E. na rzecz powoda D. D. 15 500 zł (piętnaście tysięcy pięćset złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 15 000 zł od 3 lutego 2024 roku do dnia zapłaty i od 500 zł od 23 maja 2024 roku do dnia zapłaty;

II.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

III.  zasądza od strony pozwanej (...) Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej w E. na rzecz powoda D. D. 6117 zł (sześć tysięcy sto siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia uprawomocnienia się orzeczenia w przedmiocie kosztów procesu do dnia zapłaty;

IV.  nakazuje strony pozwanej (...) Towarzystwu (...) Spółce Akcyjnej w E. zapłacić na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie 45,74 zł (czterdzieści pięć złotych siedemdziesiąt cztery grosze) tytułem zwrotu wydatków tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa.

Sygn. akt I C 198/24

UZASADNIENIE

STANOWISKA STRON

I. Żądania strony powodowej

Żądanie pozwu

1. Powód D. D. wystąpiła o zasądzenie na jego rzecz od strony pozwanej (...) Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej w E. 15 500 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 30 stycznia 2024 roku do dnia zapłaty.

Twierdzenia

2. Żądanie pozwu oparł na następujących twierdzeniach:

a) jest właścicielem samochodu marki E. (...) o numerze rejestracyjnym (...);

b) 30 grudnia 2023 roku doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ przedmiotowy samochód;

c) strona pozwana była ubezpieczycielem w zakresie odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu, który był sprawcą spornej szkody;

d) w przedmiotowym samochodzie wystąpiła szkoda całkowita w wyniku opisanego zdarzania drogowego;

e) pozwana Spółka wypłaciła mu z tego tytułu 12 800 zł odszkodowania;

f) w jego ocenie wartość spornego pojazdu w stanie nieuszkodzonym wynosiła 29 300 zł, a wraku 1500 zł, co daje 27 800 zł i w konsekwencji konieczność dopłaty 15 000 zł;

g) za sporządzenie prywatnej wyceny zapłacił 500 zł;

h) w związku z tym wysokość jego roszczenia wynosi 15 500 zł;

i) roszczenie stało się wymagalne co najmniej 30 stycznia 2024 roku, a więc po otrzymaniu decyzji strony pozwanej z 29 stycznia 2024 roku.

II. Stanowisko strony pozwanej

Wniosek strony pozwanej

1.  Strona pozwana (...) Spółka Akcyjna w E. wniosła o oddalenie powództwa w całości.

Zarzuty i twierdzenia

2.  Motywując swoje stanowisko przyznała, że wypłaciła 12 800 zł odszkodowania i podniosła, że powód dochodzi odszkodowania w oparciu o hipotetyczna wartość pojazdu, podczas, gdy ona wyliczyła wartość pojazdu w programie I..

PODSTAWA ROZSTRZYGNIĘCIA

Podstawa odpowiedzialności

I. Czyn niedozwolony (punkty I i II wyroku)

Podstawa prawna

1. Wedle art. 436 § 2 zd. 1 k.c., w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody ich samoistni posiadacze mogą wzajemnie żądać naprawienia poniesionych szkód tylko na zasadach ogólnych.

2. Zgodnie z ogólnymi zasadami, wyrażonymi w art. 415 k.c., kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia.

Fakty

3. 30 grudnia 2023 roku około 18:00, na drodze z W. do N. autobus wymusił pierwszeństwo i wjechał z drogi podporządkowanej, co doprowadziło do zderzenia z pojazdem marki E. (...) o numerze rejestracyjnym (...).

Dowód: zeznania świadka T. D. - k. 48.

Odpowiedzialność sprawcy

4. Między stronami nie było sporu co do tego, że kierujący autobusem w wyniku wymuszenia pierwszeństwa przejazdu doprowadził do zderzenia z pojazdem powoda, a w związku z tym w sposób zawiniony doprowadził do uszkodzenia tego samochodu.

Wniosek

5. Kierujący autobusem ponosi odpowiedzialność cywilną za szkody, jakie powstały w wyniku przedmiotowego zdarzenia.

II. Odpowiedzialność ubezpieczyciela (punkty I i II wyroku)

Podstawa prawna

1. Wedle przepisu art. 822 § 1 k.c., przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony.

2. Odpowiedzialność odszkodowawczą z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej regulują przepisy szczególne, a mianowicie przepisy ustawy z dnia 22 marca 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (tekst jednolity - Dz.U. z 2022, poz. 2277 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o ubezpieczeniach obowiązkowych”. Wedle przepisu art. 34 ust. 1 tej ustawy, z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia. Przepis art. 35 wskazanej ustawy stanowi z kolei, że tym ubezpieczeniem jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu, natomiast zgodnie z przepisem art. 36 ust. 1 zd. 1 odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej.

Fakt

3. W dniu zdarzenia, sporny autobus był objęty umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych zawartą ze stroną pozwaną (...) Towarzystwem (...) Spółką Akcyjną w E..

Fakt bezsporny.

Odpowiedzialność strony pozwanej

4. W takim samym zakresie jak sprawca szkody, na podstawie umowy ubezpieczenia, odpowiedzialność cywilną za skutki tego wypadku ponosi pozwana Spółka.

5. Żadna ze stron tego nie kwestionowała.

Wniosek

6. Strona pozwana ponosi odpowiedzialność cywilną za szkody, jakie powstały w wyniku przedmiotowego zdarzenia.

Roszczenia odszkodowawcze

III. Szkoda (punkty I wyroku)

Podstawa prawna

1. Wedle art. 361 § 1 i 2 k.c., zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła, przy czym w powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

2. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia szkody, jednakże za utrwalone w orzecznictwie należy uznać stanowisko, że dla ustalenia pojęcia szkody należy sięgać do przytoczonych regulacji zawartych w Kodeksie cywilnym (por. uchwałę Sądu Najwyższego z 18 marca 1994 roku, III CZP 25/94, OSNC 1994, nr 10, poz. 188; uchwałę Sądu Najwyższego z 15 listopada 2001 roku, III CZP 68/01, OSNC 2002, nr 6, poz. 74). W związku z tym przyjmuje się, że szkoda majątkowa to różnica między stanem majątkowym poszkodowanego, który powstał po nastąpieniu zdarzenia powodującego uszczerbek, a stanem jaki by istniał, gdyby to zdarzenie nie nastąpiło (por. wyrok Sądu Najwyższego z 16 maja 2002 roku, V CKN 1273/00, OSNC 2002, nr 12, poz. 40; uchwałę Sądu Najwyższego z 15 listopada 2001 roku, III CZP 68/01, OSNC 2002, nr 6, poz. 74).

3. W skład szkody, według ugruntowanego stanowiska doktryny i orzecznictwa, wchodzą wydatki i koszty związane ze zdarzeniem wywołującym szkodę. Objęcie pojęciem szkody kosztów i wydatków poniesionych w następstwie zdarzenia wywołanego szkodą wynika z kompensacyjnego charakteru odszkodowania. Dał temu wyraz Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z 16 maja 2002 roku (V CKN 1273/00, OSNC 2002, nr 12, poz. 40), stwierdzając jako rzecz oczywistą, że podstawową funkcją odszkodowania jest kompensacja co oznacza, że odszkodowanie powinno przywrócić w majątku poszkodowanego stan rzeczy naruszony zdarzeniem wyrządzającym szkodę. Cel ten realizuje naprawienie szkody uwzględniające indywidualną sytuację poszkodowanego. Wysokość odszkodowania powinna w związku z tym ściśle odpowiadać rozmiarom wyrządzonej szkody, a zatem odszkodowanie nie może być wyższe lub niższe od szkody poniesionej przez poszkodowanego.

IV. Odszkodowanie z tytułu szkody całkowitej (punkt I wyroku)

Podstawa prawna

1. W razie uszkodzenia pojazdu, szkoda częściowa ma miejsce wówczas, gdy uszkodzony pojazd nadaje się do naprawy a koszt naprawy nie przekracza jego wartości w dniu ustalenia przez ubezpieczyciela tego odszkodowania. Natomiast szkoda całkowita występuje wówczas, gdy pojazd uległ zniszczeniu w takim stopniu, że nie nadaje się do naprawy, albo gdy koszty naprawy przekraczałyby wartość pojazdu w dniu powstania szkody (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 12 lutego 1992 roku, I ACr 30/92, OSA 1993, nr 5, poz. 32).

2. Z art. 822 § 1 k.c. wynika, że obowiązek ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej polega na zapłacie określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone przez ubezpieczonego osobom trzecim, a więc na spełnieniu świadczenia pieniężnego. Przepis art. 822 § 1 k.c. modyfikuje normę wynikającą z przepisu art. 363 § 1 k.c. jedynie w ten sposób, że roszczenie o przywrócenie stanu poprzedniego przekształca w roszczenie o zapłatę kosztów restytucji (por. wyrok Sądu Najwyższego z 12 kwietnia 2018 roku, II CNP 43/17, LEX nr 2490615).

3. Jeżeli koszt naprawy samochodu jest wyższy od jego wartości przed uszkodzeniem, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do kwoty odpowiadającej różnicy wartości samochodu sprzed i po wypadku (por. wyrok Sądu Najwyższego z 20 lutego 2002 roku, V CKN 903/00, OSNC 2003, nr 1, poz. 15).

Fakty

4. Szacunkowy koszt naprawy pojazdu marki E. (...) o numerze rejestracyjnym (...) z uwzględnieniem nowych oryginalnych części zamiennych oraz przy uwzględnieniu stawki za rbh nie przekraczającej przeciętnych stawek stosowanych przez specjalistyczne warsztaty naprawcze spoza sieci (...) wynosi 130 779,18 zł. Naprawa powyższego pojazdu z użyciem oryginalnych części pozwala na przywrócenie tego pojazdu do stanu sprzed szkody i nie powoduje zwiększenia jego wartości rynkowej.

Dowód: opinia pisemna biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej U. U. z 12 listopada 2024 roku - k. 59-87.

5. Szacunkowa wartość pojazdu marki E. (...) o numerze rejestracyjnym (...) przed omawianą szkodą wynosiła 30 500 zł.

Dowód: opinia pisemna biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej U. U. z 12 listopada 2024 roku - k. 59-87.

6. Szacunkowa wartość tego samochodu w stanie uszkodzonym wynosi 2400 zł.

Dowód: opinia pisemna biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej U. U. z 12 listopada 2024 roku - k. 59-87.

7. Różnica wartości przedmiotowego pojazdu przed i po szkodzie wynosi 28 100 zł.

Dowód: opinia pisemna biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej U. U. z 12 listopada 2024 roku - k. 59-87.

8. Strona pozwana przyznała w toku postępowania likwidacyjnego łącznie 12 800 zł z tytułu przedmiotowej szkody.

Dowody: decyzja z 15 stycznia 2024 roku - k. 10,

decyzja z 29 stycznia 2024 roku – k. 11.

Wysokość odszkodowania

9. Mając na uwadze treść, jasnej, zupełniej i rzetelnej zdaniem Sądu, opinii biegłego U. U., sporządzonej w niniejszej sprawie, należało uznać, iż naprawa spornego pojazdu należącego do powoda nie była ekonomicznie uzasadniona, gdyż wystąpiła tzw. szkoda całkowita i koszt naprawy tego pojazdu był wyższy od jego wartości sprzed szkody.

10. Nie ma wątpliwości bacząc na treść omawianej opinii biegłego, że tylko użycie nowych oryginalnych części zamiennych do naprawy tego samochodu, gwarantowało przywrócenie go do stanu sprzed szkody. Wartość samochodu przed szkodą, jak oszacował biegły, wynosiła 30 500 zł, wartość w stanie uszkodzonym wynosiła 2400 zł, a koszt naprawy przy użyciu nowych oryginalnych części wynosił 130 779,18 zł.

11. W świetle tych okoliczności powód nie może żądać zapłaty kosztów hipotetycznej restytucji. Jego roszczenie może się ograniczyć jedynie do kwoty odpowiadającej różnicy wartości spornego pojazdu sprzed i po wypadku przy uwzględnieniu odszkodowania wypłaconego przez ubezpieczyciela w toku likwidacji szkody.

Przyznane odszkodowanie

12. Strona pozwana przyznała już odszkodowanie z tytułu szkody w omawianym pojeździe w łącznej wysokości 12 800 zł.

Należne odszkodowanie

13. Z tego tytułu należy się odszkodowanie w wysokości 28 100 zł, a tym samym powodowi należy się dodatkowe odszkodowanie w wysokości 15 300 zł (28 100 zł – 12 800 zł).

14. Zgodnie z art. 321 § 1 k.p.c., sąd nie może wyrokować co do przedmiotu, który nie był objęty żądaniem, ani zasądzać ponad żądanie.

15. W niniejszej sprawie powód z tego tytułu zażądał zasądzenia 15 000 zł i tym żądaniem Sąd jest związany.

Rozstrzygnięcie

16. Zgodnie z żądaniem pozwu należało zasądzić od strony pozwanej na rzecz powoda 15 000 zł odszkodowania.

V. Odszkodowanie z tytułu zwrotu kosztów prywatnej ekspertyzy (punkt I wyroku)

Podstawa prawna

1.  W orzecznictwie przyjmuje się, że odszkodowanie przysługujące z umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów może obejmować także koszty ekspertyzy wykonanej na zlecenie poszkodowanego. Ocena, czy poniesione koszty ekspertyzy sporządzonej na zlecenie poszkodowanego w postępowaniu przedsądowym są objęte odszkodowaniem przysługującym od ubezpieczyciela z umowy odpowiedzialności cywilnej, musi być dokonana przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności sprawy, a w szczególności uzależniona od ustalenia, czy zachodzi normalny związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem tego wydatku a wypadkiem, oraz czy poniesienie tego kosztu było obiektywnie uzasadnione i konieczne także w kontekście ułatwienia określenia prawidłowo konkretnego ubezpieczyciela, jak i ułatwienia zakładowi ubezpieczeń ustalenia okoliczności wypadku i rozmiarów szkody (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2004 roku, III CZP 24/04, OSNC 2005, nr 7-8, poz. 117).

2. Obowiązku ubezpieczonego zmniejszenia rozmiaru szkody nie można utożsamiać z koniecznością poszukiwania przez niego najtańszych ofert materiałów, czy robocizny niezbędnych do naprawy przedmiotu ubezpieczenia, a nawet ofert proponujących ceny uśrednione. W tym bowiem przypadku celowość i ekonomiczność wydatków służących bezpośrednio restytucji jest kontrolowana co do zasady tylko w wąskich granicach określonych w art. 363 § 1 zd. 2 k.c. (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 28 stycznia 2019 roku, V ACa 754/18, LEX nr 2668884).

Fakty

3. Powód zlecił (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w N. sporządzenie kalkulacji wartości spornego pojazdu przed jego uszkodzeniem.

Dowód: faktura (...) z 29 stycznia 2024 roku - k. 9.

4. Wskazana ekspertyza została sporządzona 23 stycznia 2024 roku, a wartość przedmiotowego samochodu w stanie nieuszkodzonym została w niej wyceniona na 29 300 zł brutto.

Dowód: opinia Nr (...) z 23 stycznia 2024 roku - k. 6-8.

5. Koszt sporządzenia tej kalkulacji wyniósł 500 zł brutto.

Dowód: faktura (...) z 29 stycznia 2024 roku - k. 9.

Konieczność sporządzenia prywatnej ekspertyzy

6. Powód jest osobą fizyczną, która nie ma doświadczenia w wycenianiu zarówno pojazdów, jak i szkód w pojazdach.

7. Powód nie był w stanie samodzielnie ocenić wartości przedmiotowego pojazdu przed jego uszkodzeniem. Nie ma bowiem w tym zakresie odpowiedniej wiedzy, a także sprzętu.

8. W niniejszej sprawie, jak wynika ze sporządzonej w toku postępowania przez niezależnego biegłego opinii, należne powodowi odszkodowanie zostało znacznie zaniżone.

9. Ustalona w prywatnej kalkulacji wartość spornego pojazdu przed jego uszkodzeniem jest wprawdzie wyższa niż ta wskazana przez biegłego U. U., ale jest ona zdecydowanie bardziej zbliżona do rzeczywistej jego wartości niż w przypadku wyceny sporządzonej w toku postępowania likwidacyjnego.

10. Powód udowodnił konieczność poniesienia kosztów prywatnej ekspertyzy, która umożliwiła mu zweryfikowanie wyceny dokonanej w postępowaniu likwidacyjnym oraz ustalenie, że wypłacone odszkodowanie w toku tego postępowania zostało zaniżone.

Rozstrzygnięcie

11. Zgodnie z żądaniem pozwu należało zasądzić od strony pozwanej na rzecz powoda 500 zł tytułem zwrotu kosztów sporządzenia prywatnej ekspertyzy.

Roszczenia uboczne

V. Odsetki (punkty I i II wyroku)

Podstawa prawna

1. Wedle art. 481 § 1 k.c., jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

2. Przewidziane w tym przepisie odsetki za opóźnienie należą się zarówno bez względu na szkodę poniesioną przez wierzyciela, jak i zawinienie okoliczności opóźnienia przez dłużnika (por. wyrok Sądu Najwyższego z 13 października 1994 roku, I CRN 121/94, OSNC 1995, nr 1, poz. 21). W świetle przepisów ustawy dłużnik opóźnia się z wykonaniem zobowiązania, gdy nie spełnia świadczenia w terminie oznaczonym w sposób dostateczny lub wynikający z właściwości zobowiązania. Aby dokładnie wyjaśnić wskazaną kwestię konieczne jest odwołanie się do pojęcia wymagalności. Roszczenie o spełnienie świadczenia jest wymagalne wówczas, gdy wierzyciel jest uprawniony do żądania spełnienia świadczenia. Dopóki roszczenie jest niewymagalne, nie zachodzi także opóźnienie, gdyż dłużnik nie jest zobowiązany do świadczenia. O dacie wymagalności decyduje natomiast treść stosunku obligacyjnego łączącego strony. W przypadku zobowiązań terminowych, jeśli dłużnik nie realizuje w terminie swych obowiązków wynikających z treści zobowiązania, opóźnia się ze spełnieniem świadczenia. W takim przypadku data wymagalności roszczenia stanowi jednocześnie datę, od której dłużnik opóźnia się ze świadczeniem. Z mocy przepisów art. 481 k.c. uzasadnia to roszczenie o odsetki. W przypadku z kolei zobowiązań bezterminowych opóźnienie nastąpi dopiero w przypadku niedostosowania się do wezwania wierzyciela żądającego spełnienia świadczenia, chyba że obowiązek jego spełnienia wynika z właściwości zobowiązania (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 21 listopada 1995 roku, I ACr 592/95, OSA 1996, nr 10, poz. 48).

3. Art. 481 § 2 zd. 1 k.c. stanowi, że jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych.

4. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. Zdanie 1 ustęp 2 tegoż artykułu stanowi natomiast, że w przypadku, gdyby wyjaśnienie w terminie, o którym mowa w ust. 1, okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania, okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie, chyba że ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego.

5. W świetle tych przepisów ubezpieczyciel jest obowiązany wypłacić odszkodowanie w terminie 30 dni od dnia zawiadomienia o szkodzie, a w późniejszym terminie tylko wówczas, gdy nie jest w stanie wcześniej wyjaśnić okoliczności niezbędnych do ustalenia jego odpowiedzialności albo wysokości odszkodowania.

6. Ubezpieczyciel jest obowiązany udowodnić, że istniały przeszkody uniemożliwiające wyjaśnienie w ciągu 30 dni okoliczności koniecznych do ustalenia jego odpowiedzialności albo wysokości świadczeń należnych poszkodowanemu, pomimo działań podejmowanych przez niego ze szczególną starannością (por. wyrok Sądu Najwyższego z 16 grudnia 2011 roku, V CSK 38/11, LEX nr 1129170; wyrok Sądu Najwyższego z 18 listopada 2009 roku, II CSK 257/09, LEX nr 551104).

7. Jeżeli zgłoszenie szkody następuje poprzez doręczenie odpisu pozwu, to pozwany ubezpieczyciel powinien rozpoznać zasadność roszczenia, w terminie 30 dni od daty doręczenia odpisu pozwu (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 17 kwietnia 2013 roku, VI ACa 1306/12, LEX nr 1344295; wyrok Sądu Najwyższego z 2 marca 2006 roku, I CSK 7/05, LEX nr 179967).

Fakty

8. Pismem z 3 stycznia 2024 roku, strona pozwana powiadomiła po otrzymaniu zgłoszenia przedmiotowej szkody.

Dowód: wiadomość z poczty elektronicznej - akta szkody.

Wymagalność roszczeń odszkodowawczych

9. W rozpoznawanej sprawie pozwana Spółka nie udowodniła i nawet nie twierdziła, że istniały przeszkody uniemożliwiające wyjaśnienie w ciągu 30 dni okoliczności koniecznych do ustalenia jej odpowiedzialności albo wysokości świadczeń należnych stronie powodowej.

10. Oznacza to, że strona pozwana powinna spełnić świadczenie przysługujące powodowi w terminie 30 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o szkodzie.

11. O szkodzie w postaci uszkodzenia przedmiotowego pojazdu pozwana Spółka została zawiadomiona najpóźniej 3 stycznia 2024 roku.

12. Strona pozwana była obowiązana wypłacić świadczenie z tego tytułu do 2 lutego 2024 roku.

13. Od 3 lutego 2024 roku przysługiwały odsetki ustawowe za opóźnienie naliczane od zasądzonego odszkodowania z tytułu szkody całkowitej.

14. W zakresie zwrotu kosztów prywatnej kalkulacji powód przed wytoczeniem powództwa nie zgłaszał żądań i dlatego należy przyjąć, że zawiadomienie w tym zakresie nastąpiło z dniem doręczenia odpisu pozwu w niniejszej sprawie, czyli 22 kwietnia 2024 roku (k. 27 akt).

16. Strona pozwana była obowiązana wypłacić świadczenie z tytułu zwrotu kosztów prywatnej kalkulacji do 22 maja 2024 roku;

17. Od 23 maja 2024 roku przysługiwały odsetki ustawowe za opóźnienie naliczane od zasądzonego odszkodowania z tytułu kosztów prywatnej kalkulacji.

Rozstrzygnięcie

18. Należało zasądzić od przyznanego odszkodowania w wysokości 15 000 zł za szkodę w pojeździe odsetki ustawowe za opóźnienie od 3 lutego 2024 roku do dnia zapłaty, a od odszkodowania z tytułu zwrotu kosztów prywatnej ekspertyzy w wysokości 500 zł od 23 maja 2024 roku do dnia zapłaty, natomiast żądanie zasądzenia odsetek w pozostałym zakresie podlegało oddaleniu.

ROZLICZENIE KOSZTÓW

I. Koszty procesu (punkt III wyroku)

Podstawa prawna

1. Wedle art. 98 § 3 k.p.c., do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

2. Przepis art. 100 k.p.c. stanowi, że w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone, przy czym sąd może włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu.

3. Zgodnie z przepisem art. 98 § 1 ¹ zd. 1 k.p.c., od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

Sposób rozliczenia

4. Do kosztów procesu poniesionych przez powoda należało zaliczyć: 1000 zł opłaty stałej od pozwu (k. 5 i 20 akt), 17 zł opłaty skarbowej od odpisu pełnomocnictwa (k. 4 akt), 3600 zł wynagrodzenia reprezentującego go adwokata i 1500 zł zaliczki na wynagrodzenie biegłego (k. 51 i 90 akt), co daje łącznie 6117 zł.

5. Powód przegrał sprawę tylko co do żądania zasądzenia odsetek, a tym samym przegrał ją w nieznacznej części.

6. Należało obciążyć stronę pozwaną w całości kosztami poniesionymi przez stronę pozwaną.

Rozstrzygnięcie

7. Należało zasądzić od strony pozwanej na rzecz powoda 6117 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

II. Wydatki tymczasowo poniesione przez Skarb Państwa (punkt IV wyroku)

Podstawa prawna

1. Wedle art. 113 ust. 1 i 2 w zw. art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jednolity - Dz.U. z 2025 roku poz. 1228 z późn. zm.), wydatkami tymczasowo poniesionymi przez Skarb Państwa sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży strony, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu.

2. W przypadku pokrycia wydatków przez Skarb Państwa w zastępstwie strony należy przytoczone przepisy zastosować w drodze analogii.

Sposób rozliczenia

3. W rozpoznawanej sprawie Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie poniósł tymczasowo wydatek na uzupełnienie wynagrodzenia biegłego w wysokości 45,74 zł (k. 90 akt).

4. W niniejszej sprawie, stosując odpowiednio art. 100 zd. 2 k.p.c., należało tym wydatkiem obciążyć stronę pozwaną.

Rozstrzygnięcie

5. Należało nakazać strony pozwanej zapłacić na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie 45,74 zł tytułem zwrotu wydatków tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa.