Wyrok z 28 kwietnia 2026, sygn. VI Ka 181/26

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 181/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 19 stycznia 2026r. sygn. akt II K 615/25

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☒ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☐zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Prokurator zarzucił

I. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na nieprawidłowym uznaniu, że oskarżony G. W. (1) dopuścił się jedynie incydentalnych zachowań na szkodę małoletnich pokrzywdzonych V. W., A. D. i J. W. stanowiących naruszenia ich nietykalności cielesnej, podczas gdy właściwie dokonana ocena materiału dowodowego wskazuje na trwałe realizowanie zamiaru psychicznego i fizycznego znęcania się oskarżonego nad dziećmi.

II. Obrazę przepisu postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną, ocenę zeznań świadka A. D. (1) jako mało wiarygodnych, z uwagi na zachodzące różnice w składanych relacjach jej i dzieci, mimo że odnośnie stosowania przemocy wobec małoletnich przez oskarżonego nie była bezpośrednim świadkiem znacznej części zdarzeń, co konsekwentnie przyznawała, a wiedzę o ich przebiegu miała od dzieci, które z racji wieku i przeżytej traumy relacjonowały matce w sposób chaotyczny, której to obrazy Sąd się dopuścił, mimo że zeznania A. D. (1)w swej treści odpowiadają wydrukom wiadomości SMS wysyłanych przez V. W. i opisujących na bieżąco przemocowe zachowania oskarżonego, których to zachowań następnie małoletni nie potrafił, z uwagi na upływ czasu, precyzyjnie odtworzyć podczas przesłuchania przez Sąd, co potwierdza opinia biegłego psychologa wskazująca na niską pamięć świadka wynikającą z jego młodego wieku oraz przeciętnego zasobu słów i pojęć, a którego zeznania, choć różniące się w szczegółach, nie były drastycznie odmienne od zeznań pozostałych pokrzywdzonych, również małoletnich, co do istoty sprawy.

III. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, poprzez dowolne i błędne ustalenie, że oskarżony szarpnął za włosy oraz uderzył łyżką w głowę A. D. w nieustalonych dniach 2024 r. przed 30 stycznia 2024 r., a także, uderzył w głowę V. W. w nieustalonym dniu przed 30 stycznia 2024 r., co skutkowało umorzeniem postępowania o te czyny w pkt I zaskarżonego wyroku na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., podczas gdy A. D. (1) w dniu 18 lutego 2025 r. (k.52 verte) zeznała, że V. W. w dniu 30 listopada 2024 r. napisał jej wiadomość sms informując, że tata bije dzieci (między innymi nagannymi zachowaniami), w dniu 22 kwietnia 2025 r. (k.101 verte) zeznała, że szacuje okres znęcania się oskarżonego nad dziećmi na listopad i grudzień 2024 r., w dniu 8 października 2025 r. (k.175 verte) zeznała, że chłopcy w dniu 30 listopada 2024 r. zadzwonili do niej zapłakani, a V. zrelacjonował, poza innymi nagannymi zachowaniami oskarżonego, że strasznie ich uderzył, co winno prowadzić do wniosku, że czyny te, nawet przy przyjęciu że były jedynie incydentalnymi naruszeniami nietykalności cielesnej pokrzywdzonych, z czym skarżący się nie zgadza, nie uległy przedawnieniu, skoro dochodzenie w przedmiotowej sprawie wszczęto w dniu 30 stycznia 2025 r.

IV. Obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art 167 k.p.k. i art. 366 § 1 k.p.k., poprzez zaniechanie przeprowadzenia na rozprawie dowodu z zeznań świadków X. A. i L. E., o co w skardze wniósł oskarżyciel, a nadto, z urzędu z zeznań G. G., w wyniku czego nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy.

V. Obrazę przepisu postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 399 § 1 k.p.k. poprzez zamknięcie w dniu 7 stycznia 2026 r. przewodu sądowego i zaniechanie uprzedzenia obecnych na rozprawie stron o możliwej zmianie kwalifikacji prawnej czynu na występek, określony przez Sąd jedynie opisowo jako naruszenie nietykalności cielesnej A. D. i V. W. w pkt I wyroku oraz kopnięcie J. W. w pkt II wyroku, mimo obecności na rozprawie przedstawiciela małoletnich oskarżycieli posiłkowych, tj. ustanowionego w trybie art. 99 k.r.o. reprezentanta dzieci w osobie adw. N. V..

VI. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na bezzasadnym przyjęciu, że kopnięcie przez oskarżonego małoletniego J. W. stanowi czyn o znikomej społecznej szkodliwości, podczas gdy popełniony on został przez rodzica na szkodę dziecka, oczekującego wsparcia oj ca w związku z sytuacją rozwodową rodziców i zapewnienia mu właściwej opieki i bezpieczeństwa, a nadto, nie będący wbrew ustaleniom Sądu zdarzeniem jednostkowym lecz elementem szerszego zespołu zachowań stanowiących fizyczne i psychiczne znęcanie się oskarżonego nad dziećmi.

W swojej apelacji pełnomocnik małoletnich oskarżycieli posiłkowych zarzucił:

w zakresie pkt I:

I. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że zachowanie oskarżonego wobec małoletnich V. W. i A. D. stanowiło jedynie naruszenie nietykalności cielesnej z art. 217 § 1 k.k., podczas gdy całokształt materiału dowodowego, w szczególności zeznania ww. pokrzywdzonych i zeznania świadków, jednoznacznie wskazują na powtarzalne, intencjonalne zachowania przemocowe, realizujące znamiona znęcania się fizycznego, ale i psychicznego, co doprowadziło do błędnej kwalifikacji prawnej czynu, a w konsekwencji do niezasadnego umorzenia postępowania;

ewentualnie, w razie nieuwzględnienia powyższego zarzutu

II. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 101 § 2 k.k., poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że karalność czynu z art. 217 § 1 k.k. uległa przedawnieniu, podczas gdy zakres czasowy obejmował zachowania oskarżonego aż do końca stycznia 2024 t., a więc bieg terminu przedawnienia nie mógł zostać uznany za zakończony, skoro czyn miał charakter ciągły i obejmował okres mieszczący się w granicach 3-łetniego terminu z art 101 § 2 k.k., a tym samym brak było podstaw do umorzenia postępowania z powodu przedawnienia karalności czynu;

w zakresie pkt II:

III. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że zachowanie oskarżonego wobec małoletniego J. W. stanowiło jedynie naruszenie nietykalności cielesnej z art 217 § 1 k.k., podczas gdy całokształt materiału dowodowego, w szczególności zeznania ww. pokrzywdzonego i zeznania świadków, jednoznacznie wskazują na powtarzalne, intencjonalne zachowania przemocowe, realizujące znamiona znęcania się fizycznego, ale i psychicznego, co doprowadziło do błędnej kwalifikacji prawnej czynu, a w konsekwencji do niezasadnego umorzenia postępowania;

ewentualnie, paracie nieuwzględnienia powyższego zarzutu:

IV. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że zachowanie oskarżonego wobec małoletniego J. W., polegające na kopnięciu małoletniego, charakteryzowało się znikomą szkodliwością społeczną, podczas gdy okoliczności C2ynu, w szczególności relacja zależności dziecka od sprawcy będącego jego ojcem, sposób działania polegający na użyciu przemocy fizycznej wobec małoletniego, kontekst wcześniejszych zachowań przemocowych oraz naruszenie dobra w postaci nietykalności cielesnej i poczucia bezpieczeństwa dziecka w środowisku rodzinnym, jednoznacznie wskazują, że stopień społecznej szkodliwości czynu nie był znikomy w rozumieniu art. 1 § 2 k.k. w zw. z art. 115 § 2 k.k., co skutkowało bezpodstawnym zastosowaniem art 17 § 1 pkt 3 k.p.k.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Ocenę postawionych w obu apelacjach zaskarżonemu wyrokowi zarzutów należy rozpocząć od oceny zarzutu nr II zawartego w apelacji prokuratora.

Sąd Okręgowy nie podzielił stanowiska prokuratora jakoby sąd procedujący w pierwszej instancji dokonał oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego z naruszeniem wskazań wiedzy, reguł logicznego rozumowania oraz zasad doświadczenia życiowego. Analiza złożonego środka odwoławczego w powyższym zakresie wskazywała, że tenże sprowadzał się w istocie do zademonstrowania przez skarżącego własnego poglądu na wiarygodność poszczególnych dowodów, a także własnej oceny zachowania oskarżonego, jakie było przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie i poczynieniu własnych ustaleń faktycznych opartych na materiale dowodowym traktowanym jedynie wybiórczo.

Wbrew twierdzeniom skarżącego ocena zgromadzonego w sprawie kompletnego materiału dowodowego została przeprowadzona zgodnie z art. 7 k.p.k. respektując wskazane w treści tego przepisu kryteria.

Za sprawstwem oskarżonego odnośnie zarzucanego mu przestępstwa z art. 207§1 k.k. na szkodę jego małoletnich synów N., V. i J. W. poza zeznaniami samych pokrzywdzonych miały przemawiać zeznania ich matki A. D. (1).

Słusznie sąd I instancji odmówił wiarygodności zeznaniom A. D. (1). Podnosząc trafnie, iż zeznania jej są niekonsekwentne, że opisując zdarzenia, o których dowiedziała się od swoich synów czyni to w sposób sprzeczny. Nawet jej własna relacja jest wewnętrznie sprzeczna ( co trafnie wychwycił sąd orzekający ) twierdząc, przed sądem, ze oskarżony wielokrotnie obrażał synów o czym wcześniej mówiła, po chwili zaś podała, ze o tym wcześniej nie mówiła ( k. 176 ).

Również jej relacja przekazana kuratorowi społecznemu W. C. różni się od tej, która świadek przekazała sądowi. Przekazała np., iż oskarżony uderzył J. butelką w nogę o czym nie wspominała w swoich zeznaniach przed sądem ( zeznania E. J. k. 2 – 4 ).

Nie znalazły jej zeznania również potwierdzenia w zeznaniach świadków X. A. i L. E., które są sąsiadkami rodziny W..

Pierwsza a nich zeznała ( k. 116 – 117 ), nie precyzując dat, że raz widziała jak jeden z chłopców latem wybiegł za mamą krzycząc, że tato ich bije, a drugi raz jak oskarżony biegał po ogrodzie za jednym chłopcem z listewką w ręku, wyzywał go ale go nie uderzył.

L. E. natomiast twierdziła ( k. 120 ), że raz jej córka mówiła, iż widziała jak oskarżony uderzył jednego z chłopców. V. natomiast powiedział jej, że tato zamknął go w piwnicy, było to w 2023r.

A. D. (1) składała zeznania trzykrotnie i za każdym razem w jej relacjach pojawiały się bądź nowe fakty, o których wcześniej nie mówiła, bądź nie wspominała o tych, które wcześniej już przedstawiała.

Dokonana przez sąd meriti ocena zeznań tego świadka zawarta w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku jest drobiazgowa i pełna zasługuje na aprobatę sądu odwoławczego i nie ma potrzeby szczegółowo przytaczać jej ponownie w tym miejscu. Wystarczy wskazać, iż sąd okręgowy przyjmuje ją jako własną.

Prawidłowo sąd i instancji ocenił również wiarygodność małoletnich pokrzywdzonych . A. D. np. zeznał, że tata nas uderzał, wyzywa G., rzucił w niego cebulą, szarpał J. za włosy.

V. W. twierdził w swojej relacji, że tata na wszystkich brzydko mówi, uderzył brata cytryną, uderzył N. i J. w głowę, Mnie tata uderzył ręką w głowę, zamknął mnie w piwnicy.

J. W. natomiast zeznał: tata mnie uderzył, szarpnął za włosy, rzucił we mnie łyżką do ciasta ale nie trafił, w G. rzucił cytryną, uderzył mnie wężem. W dalszej części zaś twierdzi, że uderzenie wężem było przypadkowe.

G. W. (2) w swoich zeznaniach zaprzeczył temu aby widział jakiekolwiek przemocowe zachowania swojego ojca wobec braci. Zaprzeczył temu aby ojciec rzucił w niego cytryną, wskazał, iż jego młodsi bracia miedzy sobą używają wulgaryzmów. Twierdził, iż jego zdaniem to co mówią jego bracia to ich wymysły, wskazał, iż bracia chcą się przypodobać rodzicom. Mama daje więcej prezentów braciom i dlatego są po jej stronie.

Należy jeszcze dodać opinie o małoletnich pokrzywdzonych sporządzone przez biegłą psycholog, która uczestniczył w ich przesłuchaniach. W swoich opiniach biegła G. S. wskazała „świadek wykazuje podatność na wpływy innych osób” – V. W. k. 95, „w relacji świadka zauważalna jest skłonność do nadinterpretacji zdarzeń zgodnie z własnymi oczekiwaniami, świadek jest podatny na wpływy innych osób – J. W. k. 96, „ świadek z uwagi na zależność emocjonalną od matki wykazuje podatność na wpływ innych osób i może w sposób nieświadomy podawać okoliczności zdarzeń zgodnie z doświadczanymi emocjami zależności od matki.” – A. D. k. 97.

Odnosząc się zaś do podnoszonych w zarzucie prokuratora treści SMS -ów wysłanych przez V. W. do matki wskazać należy, iż przyznał on iż wiadomości do mamy wysyłał, jednak jak trafnie spostrzegł Sad Rejonowy będąc przesłuchiwany 4 miesiące później nie wspominał o stosowaniu przemocy przez ojca a zatem już w chwili pisania tych wiadomości wyolbrzymiał on zachowania oskarżonego wobec nich.

Prawidłowo sąd I instancji ocenił pozostałe dowody – zeznania świadków D. D., E. J., X. A. i L. E..

Należy w tym miejscu zauważyć, iż nie dostrzega sąd okręgowy aby sad meriti naruszył wskazane przez apelującego oskarżyciela publicznego w zarzucie nr IV przepisy postepowania. Świadkowie X. A. i L. E. bowiem nie dysponowały wiedzą bezpośrednią na temat zarzucanych oskarżonemu zachowań i poprzestanie na odczytaniu ich zeznań z cała pewnością nie skutkowało błędną oceną ich treści.

Zdaniem sądu okręgowego zatem ustalenia faktyczne poczynione przez sąd rejonowy nie są dotknięte błędem. Materiał dowodowy zebrany w sprawie oceniony przez sąd meriti w sposób prawidłowy ( o czym wyżej już była mowa ) nie daje podstaw do przyjęcia, że zachowanie oskarżonego G. W. (1) wobec jego synów nosiło znamiona występku znęcania za art. 207§1 k.k. tym samym zarzuty zawarte w pkt I apelacji Prokuratora i pkt I i III apelacji pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych nie zasługują na uwzględnienie.

Termin „znęca się” należy interpretować w dużym stopniu obiektywnie, tzn. dla przyjęcia lub odrzucenia wystąpienia tego znamienia nie jest wystarczające samo odczucie pokrzywdzonego, a miarodajne jest jedynie hipotetyczne odczucie wzorcowego obywatela, czyli człowieka o właściwym stopniu socjalizacji i wrażliwego na krzywdę drugiej osoby. O przyjęciu znęcania się rozstrzygają więc społecznie akceptowane wartości wyrażające się w normach etycznych i kulturowych. W pełni należy zaaprobować stanowisko wyrażone w wyroku SN z 6.08.1996 r., WR 102/96: „O uznaniu za «znęcanie się» zachowania sprawiającego ból fizyczny lub «dotkliwe cierpienia moralne ofiary» powinna decydować ocena obiektywna, a nie subiektywne odczucie pokrzywdzonej”. Nie można tracić z pola widzenia tego, że wyjściowym warunkiem uznania zachowania sprawcy za realizujące znamiona znęcania jest uznanie – właśnie w perspektywie wzorcowego obywatela – że powoduje ono u ofiary „poważny ból fizyczny lub cierpienie moralne”. Kryterium przedmiotowo-podmiotowe zachowania się sprawcy, wyczerpującego znamiona czynu określonego w art. 184 § 1(aktualnie art. 207), na pewno nie może ograniczać się do systematyczności lub zwartego czasowo i miejscowo zdarzenia, jeśli nie towarzyszy temu intensywność, dotkliwość i poniżanie w eskalacji ponad miarę oraz cel przewidziany w pojedynczych czynnościach naruszających różne dobra chronione prawem (np. nietykalność ciała, godność osobista, mienie) – zob. trafnie wyrok SN z 6.08.1996 r., WR 102/96. zob. Jan Jodłowski, Maria Szewczyk w Wróbel Włodzimierz (red.), Zoll Andrzej (red.), Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Część I. Komentarz do art. 117-211a, opublikowano: WKP 2017

W niniejszej sprawie nie sposób jest stwierdzić, że zachowaniom oskarżonego G. W. (1) wobec jego synów towarzyszy intensywność, dotkliwość i poniżanie w eskalacji ponad miarę, co wskazywałoby na jego zamiar znęcania się nad nimi. Zebrane w sprawie dowody nie pozwalają na ustalenie, że zachowanie oskarżonego wobec synów polegające na naruszaniu ich nietykalności cielesnej było zachowaniem systematycznym. Wręcz przeciwnie było reakcją na niewłaściwe zachowanie się rodzeństwa miedzy sobą lub nie podporządkowaniem się poleceniom opiekuna.

Słusznie Sąd Rejonowy zauważył, iż zarzut akt oskarżenia został sformułowany w sposób bardzo ogólny i nie zostało w nim wskazane na czym konkretnie znęcanie oskarżonego nad jego synami miało polegać.

W efekcie słusznie sąd I instancji wyodrębnił zachowania oskarżonego wobec jego synów polegające na naruszeniu nietykalności cielesnej – uderzenie N. łyżką w głowę i uderzenie w głowę V.. Jednakże na niemożliwość umiejscowienia tych zachowań w czasie słusznie przyjął, iż zachowania te miały miejsce przed dniem 30 stycznia 2024r. co w chwili orzekania przestępstwa te czyniło przedawnionymi.

Wbrew twierdzeniom oskarżyciela publicznego zawartym w zarzucie w pkt III nie można z całą pewnością przyjąć, iż omawiane zachowania oskarżonego miały miejsce w innej dacie niż ustalił to sąd rejonowy. Żaden z małoletnich pokrzywdzonych w swoich zeznaniach nie sprecyzował konkretnych zachowań oskarżonego w bliżej określonym czasie. A. D. (1) nie była jak sama wskazała w swoich zeznaniach bezpośrednim świadkiem rękoczynów oskarżonego. Podała, iż w dniu 30 listopada 2024r. V. napisał jej SMS a, że tata ich bije, później zeznała, że tego dnia zadzwonili zapłakani a V. powiedział, ze tata ich „strasznie” uderzył. W między czasie zeznała, że szacuje okres znęcania oskarżonego nad dziećmi na listopad – grudzień 2024r. Z tych dowodów żadnej mierze nie można wysnuć wniosku, że naruszenie nietykalności cielesnej synów oskarżonego przez niego miało miejsce w okresie listopada – grudnia 2024r. Tym bardziej, że wymieniony V. W. w swoich zeznaniach twierdził, że pisze SMS – y do mamy i pisał żeby przyjechała bo „tata był niemiły”, tata rzucał talerzami, miał pretensje, że jest brudno a był czysto”. Nie sposób jest zatem przyjąć, jak chce tego apelujący, że zachowanie oskarżonego można bez wątpienia umiejscowić w okresie listopad – grudzień 2024r.

W rezultacie zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Podobnie jak i zarzut zawarty w pkt II apelacji pełnomocnika małoletnich oskarżycieli posiłkowych.

Skoro sąd meriti ustalił, że przypisane oskarżonemu czyny na szkodę N. i V. W. miały miejsce w nieustalonym dniu przed 30 stycznia 2024r. to nie doszło do naruszenia art. 101§2 k.k.

Przepis ten stanowi, iż karalność przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego ustaje z upływem roku od czasu, gdy pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy przestępstwa, nie później jednak niż z upływem 3 lat od jego popełnienia.

Skoro postępowanie w niniejszej sprawie wszczęto w dniu 30 stycznia 2025r. ( postanowienie o wszczęciu dochodzenia k. 35 ) to w rezultacie sąd meriti nie naruszył wskazanego przepisu jako, że nie budzi żadnej wątpliwości, że osoba sprawcy była pokrzywdzonemu doskonale znana.

Zgodzić się należy z prokuratorem, iż sąd rzeczywiście na rozprawie w dniu 7 stycznia 2026r. nie uprzedzając obecnych stron o możliwości zamiany kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego oskarżonemu naruszył art. 399§1 k.p.k. ( zarzut V apelacji ). To uchybienie procesowe jednak zdaniem sądu odwoławczego nie miało jakiegokolwiek wpływu na treść zapadłego rozstrzygnięcia.

Naruszenie art.399 § 1 i wydanie wyroku bez uprzedzenia stron o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej stanowi obrazę prawa procesowego (art. 438 pkt 2). Skuteczne postawienie tego zarzutu wymaga wykazania, że to uchybienie mogło mieć wpływ na treść wyroku. W wypadku zmiany kwalifikacji prawnej zarzucanego czynu na surowszą może wchodzić w grę naruszenie prawa do obrony (art. 6). Jednak w kontekście § 2 chodzi tu o stwierdzenie, że brak uprzedzenia rzeczywiście uniemożliwił oskarżonemu przygotowanie się do obrony. Nie w każdej więc sytuacji naruszenie komentowanego przepisu może mieć wpływ na treść wyroku. Natomiast w stosunku do oskarżyciela (publicznego, posiłkowego, prywatnego) zaniechanie uprzedzenia o zmianie kwalifikacji powoduje naruszenie zasady kontradyktoryjności przez uniemożliwienie stronie zajęcia stanowiska w tej kwestii. Jednak skuteczne postawienie zarzutu obrazy tego przepisu wymaga wykazania, że gdyby do tego naruszenia nie doszło, to oskarżyciel przedstawiłby argumenty przemawiające przeciwko zmianie kwalifikacji prawnej czynu (zob. też postanowienie SN z 7.02.2002 r., V KKN 185/99, OSNKW 2002/5–6, poz. 45). Zob. Dariusz Świecki (red.) w Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz aktualizowany, opublikowano: LEX/el. 2026. Skarżący w wywiedzionym środku odwoławczym nie przedstawił żadnych argumentów na to aby brak wspomnianego orzeczenia sądu o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej spowodowało niemożność przedstawienia stanowiska i ewentualnych wniosków dowodowych przemawiających przeciwko zmianie.

Stąd też zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie.

Nie można zgodzić się z zarzutami obu apelacji odnośnie błędu w ustaleniach faktycznych w zakresie umorzenia ze względu na znikomą szkodliwość społeczną czynu oskarżonego polegającego na kopnięciu J. W. ( zarzut VI apelacji prokuratora i IV apelacji pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych. Trafnie sąd meriti bowiem ustalił, iż zachowanie to miało miejsce w sytuacji gdy pomiędzy synami oskarżonego doszło do sprzeczki i J. W. rzucił w swojego brata butem. Rację ma sąd rejonowy, iż temu zachowaniu oskarżonego nie sposób przypisać większego ładunku społecznej szkodliwości. Oczywiste jest przy tym, iż taka reakcja nie może znajdować akceptacji, tym niemniej jednak motywem działania oskarżonego nie była chęć wyrządzenia pokrzywdzonemu jakiejś krzywdy a zwrócenie uwagi na niewłaściwe zachowanie J. W. wobec brata i chęć ochrony jednego z synów i zapobieżenie dalszej eskalacji konfliktu miedzy nimi. Co istotne kopniecie to nie pozostawiło jakiegokolwiek śladu na ciele pokrzywdzonego. Jako to trafnie ujął sąd I instancji zachowanie oskarżonego było niewłaściwą próbą zdyscyplinowania J. W..

Wniosek

Prokurator i pełnomocnik małoletnich oskarżycieli posiłkowych wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wobec nie uwzględnienia zarzutów zawartych w obu wywiedzionych apelacjach również wnioski w nich zawarte o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania nie zasługiwały na uwzględnienie.

4.  OKOLICZNO ŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot utrzymania w mocy

Utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

W poprzedniej części uzasadnienia wskazano powody, dla których sąd odwoławczy uznał założone apelacje za niezasadne. Nie znalazł też sąd podstaw do ingerencji w treść zaskarżonego wyroku z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

III

Sąd okręgowy zasadził od Skarbu Państwa na rzecz adw. N. V. kwotę 840zł oraz dalsze 193,20zł. podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconych kosztów reprezentacji małoletnich oskarżycieli posiłkowych z urzędu w postepowaniu odwoławczym.

W związku z nieuwzględnieniem obu apelacji wywiedzionych na niekorzyść oskarżonego oraz faktem, że adw. N. V. reprezentowała interesy małoletnich oskarżycieli posiłkowych kosztami postepowania odwoławczego należało obciążyć Skarb Państwa. – art. 636§1 k.p.k.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

prokurator

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Nie przypisanie oskarżonemu winy odnośnie zarzucanego mu czynu i umorzenie postępowania

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☒co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☐zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

Pełnomocnik małoletnich oskarżycieli posiłkowych

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Nie przypisanie oskarżonemu winy odnośnie zarzucanego mu czynu i umorzenie postępowania

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☒co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☐zmiana