Wyrok z 25 lutego 2026, sygn. I C 660/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 lutego 2026 r.

Sąd Rejonowy w Radomiu I Wydział Cywilny w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia Dariusz Wieński

Protokolant: sekretarz sądowy Arkadiusz Włoskowicz

po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2026 r. w A.

na rozprawie sprawy

z powództwa S. U. Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Wierzytelności z siedzibą we B.

przeciwko G. V.

o zapłatę

I.

zasądza od G. V. na rzecz S. U. Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Wierzytelności z siedzibą we B. kwotę 26.060,67 zł (dwadzieścia sześć tysięcy sześćdziesiąt złotych 67/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 26 maja 2025 roku do dnia zapłaty;

II.

zasądza od G. V. na rzecz S. U. Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Wierzytelności z siedzibą we B. kwotę 4.921,00 zł (cztery tysiące dziewięćset dwadzieścia jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sędzia Dariusz Wieński

Sygn. akt I C 660/25

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 26 maja 2025 roku (data nadania w urzędzie pocztowym – k. 34) F. Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności z siedzibą we S., zastępowany w sprawie przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniósł o zasądzenie od G. A. kwoty 26.060,67 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Wniósł również o zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu.

W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotowa wierzytelność powstała w wyniku zawarcia w dniu 6 stycznia 2020 roku pomiędzy pozwanym a (...) spółką akcyjną umowy nr (...) ((...)). Wobec niewywiązania się przez pozwanego z warunków umowy, została ona wypowiedziana w dniu 3 listopada 2022 roku, a cała pozostała kwota wierzytelności wraz z odsetkami i należnościami ubocznymi stała się wymagalna z dniem 1 lutego 2023 roku. Następnie, na mocy umowy przelewu wierzytelności z dnia 7 listopada 2023 roku, zmienionej aneksem nr (...) z dnia 7 grudnia 2023 roku, (...) spółka akcyjna dokonała przelewu wierzytelności na rzecz strony powodowej. Na dzień sporządzenia pozwu zobowiązanie pozwanego wynosiło:

- 17.800 zł niespłaconego kapitału,

- 5.248,94 zł odsetek naliczonych przez wierzyciela pierwotnego,

- 3.011,73 zł odsetek ustawowych za opóźnienie naliczonych od kwoty kapitału przez powoda od dnia 7 listopada 2023 roku do dnia sporządzenia pozwu (pozew – k. 3 – 4).

Referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Radomiu, nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym, wydanym w dniu 23 czerwca 2025 roku, w sprawie VII Nc (...)/25, orzekł zgodnie z żądaniem pozwu (nakaz zapłaty – k. 37).

G. A. w dniu 5 sierpnia 2025 roku (data nadania w urzędzie pocztowym – k. 44) wniósł sprzeciw od ww. nakazu zapłaty, zaskarżając go w całości i wnosząc o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wniesionego sprzeciwu podniósł, że roszczenie jest bezzasadne, zaś kwota wskazana w nakazie zapłaty nie znajduje odzwierciedlenia w rzeczywistych zobowiązaniach. Nadto, powód nie przedstawił wystarczających dowodów na istnienie zobowiązania (sprzeciw od nakazu zapłaty – k. 43).

(...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności z siedzibą we S. w piśmie wniesionym w dniu 22 września 2025 roku (data nadania w urzędzie pocztowym – k. 58) podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i odniósł się do zarzutów zgłoszonych przez pozwanego w sprzeciwie od nakazu zapłaty (pismo – k. 56 – 57v.).

(...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności z siedzibą we S. w piśmie wniesionym w dniu 20 stycznia 2026 roku (data nadania w urzędzie pocztowym – k. 79) wskazał, że w toku postępowania pomiędzy stronami doszło do zawarcia umowy ugody w formie elektronicznej (pismo – k. 77).

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 6 stycznia 2020 roku (...) spółka akcyjna z siedzibą w S. zawarła z G. A. umowę kredytu odnawialnego nr (...). Na podstawie tej umowy Bank udzielił G. A. limitu zadłużenia w rachunku bankowym nr (...) w wysokości 18.000 zł, która to kwota stanowiła całkowitą kwotę kredytu. Umowa została zawarta na okres 12 miesięcy, przy czym po upływie tego okresu ulegała automatycznemu przedłużeniu na kolejne 12 – miesięczny okres, chyba że kredytobiorca zrezygnowałby z odnowienia składając wypowiedzenie w formie pisemnej lub ustnej za pośrednictwem (...). Transakcjami, przez które limit mógł być wykorzystany były transakcje bezgotówkowe i gotówkowe, tj. m.in. poprzez wypłatę w kasie, wypłatę w bankomacie, wykonując przelew. Posiadacz rachunku zobowiązany był do regularnego, comiesięcznego wpłacania na rachunek minimum 15 % kwoty kredytu. Całkowity koszt kredytu został ustalony na kwotę 1.798,20 zł. Całkowita kwota do zapłaty wynosiła 19.798,20 zł. (...) zostało ustalone na 9,99 %. Oprocentowanie należności przeterminowanych było zmienne i równe odsetkom maksymalnym za opóźnienie, zaś na dzień zawarcia umowy oprocentowanie to wynosiło 14 % w skali kraju

(dowód: umowa – k. 5 – 9v.).

Pismem z dnia 4 listopada 2022 roku (...) spółka akcyjna z siedzibą w S. wypowiedziała G. A. umowę nr (...) o nr rachunku (...) z powodu braku spłaty zaległości. W oświadczeniu wskazano, że kwota zadłużenia na dzień wystawienia pisma wynosi 19.078,30 zł, w tym: kapitał – 18.000 zł i odsetki – 1.078,30 zł. Bank wskazał również, że termin wypowiedzenia wynosi 2 miesiące i biegnie od daty doręczenia pisma. G. A. odebrał przesyłkę zawierającą ww. pismo w dniu 18 listopada 2022 roku

(dowód: wypowiedzenie umowy – k. 11; potwierdzenie odbioru – 12 – 12v.).

W dniu 19 września 2023 roku (...) spółka akcyjna z siedzibą w S. zawarła z F. (...) Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym Wierzytelności z siedzibą we S. ramową umowę przelewu wierzytelności w ramach transakcji sekurytyzacji (...). Przedmiotem umowy była propozycja nabycia przez Fundusz wierzytelności z tytułu kredytów detalicznych, które nie zostały spłacone w terminie wymagalności

(dowód: ramowa umowa przelewu wierzytelności w ramach transakcji sekurytyzacji wraz z załącznikami – k. 13 – 19v.).

Na podstawie umowy przelewu wierzytelności z dnia 7 grudnia 2023 roku oraz Aneksu nr (...) do umowy przelewu wierzytelności z dnia 7 grudnia 2023 roku, (...) spółka akcyjna z siedzibą w S. przeniosła na F. (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności z siedzibą we S., m.in. wierzytelność z tytułu umowy nr (...) z dnia 6 stycznia 2020 roku

(dowód: umowa przelewu wierzytelności oraz aneks nr (...) do tej umowy wraz z załącznikiem A – k. 20 – 22).

Pismem datowanym na 27 listopada 2023 roku U. S. Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności z siedzibą we S. poinformował G. A. o przelewie wierzytelności i zaproponował możliwość spłaty zadłużenia w ratach. Stan zadłużenia na dzień sporządzenia tego pisma wynosił 23.794,15 zł, w tym kapitał – 17.800 zł, odsetki – 5.364,15 zł, pozostałe koszty – 630 zł

(dowód: zawiadomienie o przeniesieniu wierzytelności wraz propozycją porozumienia – k. 28 i k. 30-30v.).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wyżej powołanych dowodów z dokumentów złożonych przez stronę powodową. Prawdziwość i wiarygodność złożonych dokumentów nie nasuwała wątpliwości, dlatego też Sąd uwzględnił je w całości.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2357 z późn. zm.) przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Stosownie do treści art. 509 § 1 k.c. przelew wierzytelności dochodzi do skutku w drodze umowy między dotychczasowym wierzycielem a nabywcą wierzytelności bez potrzeby uzyskania zgody dłużnika, a nawet bez potrzeby zawiadomienia dłużnika o przelewie. Skutek przelewu polega na tym, że zmieniają się jedynie osoby stosunku zobowiązaniowego, a poza tym pozostaje on taki sam, jaki istniał przed dokonaniem przelewu. Wskutek cesji wierzytelność przechodzi na nabywcę i to on (cesjonariusz) staje się wierzycielem, a zbywca (cedent) być nim przestaje. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki (art. 509 § 2 k.c.).

W sprawie niniejszej pozwany zakwestionował dochodzone przez powoda roszczenie co do zasady i co do wysokości.

W ocenie Sądu, strona powodowa wykazała istnienie legitymacji czynnej procesowej do występowania w niniejszej sprawie w charakterze powoda. Przedłożyła bowiem poświadczone za zgodność z oryginałem przez występującego w sprawie adwokata, dokumenty takie jak: ramowa umowa przelewu wierzytelności w ramach transakcji z dnia 19 września 2023 roku, umowa przelewu wierzytelności z dnia 7 grudnia 2023 roku, Aneks nr (...) do umowy przelewu wierzytelności z dnia 7 grudnia 2023 roku wraz z Załącznikiem A, które zostały zawarte pomiędzy wierzyciel pierwotnym a stroną powodową. Nadto, z ww. Załącznika A – Wykazu wierzytelności do Aneksu nr (...) do umowy przelewu wierzytelności zawartej w dniu 7 grudnia 2023 rok pomiędzy (...) S.A., a (...) jednoznacznie wynika, że umowy te dotyczyły przelania na rzecz cesjonariusza (powoda) wierzytelności wynikającej z umowy kredytu odnawialnego nr (...), będącej przedmiotem niniejszego postępowania. W załączniku tym widnieje bowiem numer PESEL dłużnika, numer umowy, łączna kwota zobowiązania, która została rozbita na poszczególne kwoty wynikające z kapitału oraz odsetek. W związku z tym powód wykazał istnienie legitymacji czynnej procesowej.

W ocenie Sądu, powód udowodnił roszczenie co do zasady. Przedłożył bowiem wydruk umowy kredytu odnawialnego nr (...), czyli stosunku zobowiązaniowego, którego dotyczy przedmiotowe postępowanie. Wydruki komputerowe mogą stanowić dowód w postępowaniu cywilnym, co wynika z przyjętej powszechnie wykładni przepisów art. 308 k.p.c.. Wydruk komputerowy stanowi bowiem inny środek dowodowy, o którym mowa w art. 308 k.p.c., 309 k.p.c., gdyż wymieniony tam katalog ma charakter otwarty (por. wyrok SA w Krakowie z 8 lutego 2013 r., I ACa 1399/12, LEX nr 1362755, postanowienie SA we Wrocławiu z 12 października 2012 r., I ACz 1810/12, LEX nr 1223511). Co istotne, pozwany nie kwestionował ani formy ani treści tego dokumentu. Fakt zawarcia tej umowy potwierdza również okoliczność, że pozwany w niewielkiej części kredyt ten spłacił.

Drugim z zarzutów pozwanego było – lakonicznie wskazane – nieudowodnienie wysokości roszczenia. W tym zakresie strona powodowa przedstawiła jednak wiarygodne dowody w postaci zawartej umowy oraz dokumentu jej wypowiedzenia. Przy uwzględnieniu postanowień umowy przedstawione przez powoda w pozwie wyliczenie kapitału i należnych odsetek nie budziło żadnych wątpliwości. W związku z powyższym należało uznać, że dowody z ww. dokumentów, przy jednoczesnym braku jakichkolwiek dowodów przeciwnych, pozwalały na wyprowadzenie jednoznacznych ustaleń faktycznych co do wysokości dochodzonej pozwem wierzytelności. Strona pozwana w żaden sposób nie podważyła bowiem skutecznie wiarygodności przedłożonych przez powoda dowodów.

Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne, stosownie zaś do art. 232 k.p.c. strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Ciężar dowodu wiąże się z obowiązkiem twierdzenia i obowiązkiem dowodzenia tych wszystkich okoliczności, które mogą być stosownie do przepisu art. 227 k.p.c. przedmiotem dowodu, w szczególności tych, które są w sprawie sporne. Co prawda, reguła ta nie może być pojmowana w ten sposób, że ciąży on zawsze na powodzie, gdyż w zależności od rozstrzyganych w procesie kwestii, ciężar dowodu co do pewnych faktów będzie spoczywał na powodzie, co do innych z kolei na pozwanym. To jednak należy mieć na względzie, iż ciężar dowodu spoczywa na tym, kto twierdzi, a nie na tym, kto zaprzecza określonym faktom. Co jest o tyle zrozumiałe, iż nie sposób obciążać określonej strony ciężarem dowodzenia wystąpienia okoliczności negatywnych (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 lutego 2010 roku, II CSK 449/09, LEX nr 656464). To strona pozwana powinna więc powoływać konkretne okoliczności na poparcie swoich twierdzeń.

Ogólnikowe zakwestionowanie zasadności i wysokości roszczenia pozwalały Sądowi na dokonanie analizy zawartej umowy w oparciu o przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (Dz. U. z 2011 roku, Nr 126, poz. 715 z późniejszymi zmianami, dalej: ustawa o kredycie konsumenckim).

Zgodnie z art. 36a ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu oblicza się według wzoru:

w którym poszczególne symbole oznaczają:

(...) maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu,

K - całkowitą kwotę kredytu,

n - okres spłaty wyrażony w dniach,

R - liczbę dni w roku.

Pozaodsetkowe koszty kredytu w całym okresie kredytowania nie mogą być wyższe od całkowitej kwoty kredytu (ust. 2). Pozaodsetkowe koszty kredytu wynikające z umowy
o kredyt konsumencki nie należą się w części przekraczającej maksymalne pozaodsetkowe koszty kredytu obliczone w sposób określony w ust. 1 lub całkowitą kwotę kredytu (ust. 3).

W niniejszej sprawie, w wyniku podstawienia do wzoru otrzymujemy następujący wynik:

(...) = (18.000 zł x 25%) + (18.000 x 366/365 x 30%) = 4.500 zł + 5.414,79 zł = 9.914,79 zł

Z powyższego wynika, że w niniejszej sprawie pozaodsetkowe koszty kredytu nie przekraczają zarówno maksymalnej wysokości pozaodsetkowych kosztów kredytu, jak również całkowitej kwoty kredytu. Pozaodsetkowe koszty są ustalone na znacznie niższym poziomie niż całkowita kwota kredytu.

Końcowo trzeba też podkreślić, że Sąd dążył do zweryfikowania procedury zawarcia umowy, ustalenia jej warunków, a także wykonania umowy w drodze przesłuchania pozwanego. Był on dwukrotnie wzywany na rozprawę i dwukrotnie bez usprawiedliwienia na nią się nie stawił. Lekceważąc wezwanie Sądu pozwany sam pozbawił się możliwości wyjaśnienia spornych kwestii w sprawie, w związku z czym Sąd dokonał ustaleń faktycznych i prawych wyłącznie w oparciu o dowody przedstawione przez powoda.

Mając na uwadze powyższe, uwzględniając wymagalną kwotę kapitału kredytu oraz skapitalizowanych odsetek, Sąd w punkcie I (pierwszym) wyroku zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 26.060,67 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 26 maja 2025 roku, tj. od dnia wniesienia pozwu.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie żądania zasądzenia odsetek ustawowych Sąd oparł
na treści art. 481 § 1 k.c., który stanowi, iż w razie, gdy dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Odsetki ustawowe za opóźnienie były wymagalne już od dnia następnego po upływie terminu wskazanego z wypowiedzeniu umowy.

Ubocznie zaznaczyć należy, że w toku postępowania pozwany złożył pismo, w którym wskazał, że strony zawarły ugodę sądową. Pismo to zostało złożone jednak elektronicznie, dlatego też nie mogło wywołać żadnych skutków procesowych i w konsekwencji zostało pozostawione w aktach bez rozpoznania (zob. k. 69). Niemniej, Sąd zobowiązał stronę powodową do wypowiedzenia się, czy pomiędzy stronami rzeczywiście została zawarta ugoda pozasądowa. Powód co prawda przyznał fakt zawarcia takiej ugody w formie elektronicznej, jednak przedstawił jedynie wydruk projektu tego dokumentu. Należy mieć na uwadze, że sąd nie jest związany ugodą pozasądową, powinien jednak wziąć pod uwagę sam fakt jej zawarcia i przeanalizować jej treść, tym bardziej, że zawarcie jakiejkolwiek ugody oznacza dorozumianą wolę odstąpienia od żądania udzielenia dochodzonej ochrony sądowej. Mieć przy tym trzeba na uwadze, że ugoda taka nie może być instytucją prowizoryczną, niepewną ze względu na możliwość łatwego jej wzruszenia przez strony lub jedną z nich (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 września 1990 roku, II CR 420/90, LEX nr 9036). W niniejszej sprawie żadna ze stron nie przedstawiła dowodu zawarcia takiej ugody, dlatego też sprawa podlegała merytorycznemu rozpoznaniu przez Sąd.

O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie II (drugim) wyroku na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 108 k.p.c. Zgodnie z art. 98§1 k.p.c., strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Pozwany przegrał sprawę w całości, dlatego zobowiązany był zwrócić powodowi kwotę 4.921 zł tytułem kosztów procesu, na którą składają się: opłata sądowa od pozwu w wysokości 1.304 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz 3.600 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika będącego adwokatem zgodnie z § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie. Od kwoty tej, na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c. Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sędzia SR Dariusz Wieński

ZARZĄDZENIE

(…)

22.04.2026 roku Sędzia SR Dariusz Wieński