Wyrok z 10 marca 2026, sygn. I C 491/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 marca 2026 roku

Sąd Rejonowy w Radomiu I Wydział Cywilny w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia Dariusz Wieński

Protokolant: sekretarz sądowy Arkadiusz Włoskowicz

po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2026 roku w G.

na rozprawie sprawy

z powództwa C. W.

przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w B.

o zapłatę

I.

zasądza od (...) Zakładu (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą
w B. na rzecz C. W. kwotę 2.371,75 zł (dwa tysiące trzysta siedemdziesiąt jeden złotych 75/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 13 sierpnia 2023 roku do dnia zapłaty;

II.

zasądza od (...) Zakładu (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą
w B. na rzecz C. W. kwotę 1.517,00 zł (tysiąc pięćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sędzia Dariusz Wieński

Sygn. akt I C 491/24

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 5 kwietnia 2024 roku (data nadania pocztowego – k. 51) W. T. prowadząca działalność gospodarczą pod (...) z siedzibą w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata, wniosła o zasądzenie od (...) Zakładu (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w N. na swoją rzecz kwoty 2371,75 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 13 sierpnia 2023 roku do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.

Uzasadniając powództwo wskazała, że na skutek zdarzenia z dnia 13 czerwca 2023 roku uszkodzeniu uległ pojazd marki (...). (...) o numerze rejestracyjnym (...), którego właścicielem w chwili zdarzenia był C. T. (2). Odpowiedzialność cywilna sprawcy szkody objęta była umową obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych zawartą z pozwaną. Podała, że na skutek kolizji poszkodowany był zmuszony wynająć pojazd zastępczy, o czym ubezpieczyciel był informowany i był wzywany bądź o akceptację stawki, bądź o organizację auta zastępczego ze swojej strony. W dniu 13 lipca 2023 roku wystawiła fakturę proforma, a następnie w dniu 1 września 2023 roku fakturę VAT na kwotę 5736,50 złotych z tytułu kosztów holowania uszkodzonego pojazdu, parkingu uszkodzonego pojazdu oraz wypożyczenia samochodu zastępczego. Ubezpieczyciel wypłacił z tego tytułu kwotę 3391,75 złotych, bezpodstawnie zaniżając kwotę z tytułu holowania pojazdu o 1190,95 złotych stwierdzając, że wartość tej usługi odbiega od stawek rynkowych. Bezpodstawnie zaniżył również kwotę z tytułu najmu pojazdu zastępczego w ten sposób, że ograniczył kwotę stawki dobowej o 73,80 złotych, czyli obniżył kwotę najmu o 1180,80 złotych, pomimo że nie zapewnił pojazdu zastępczego, był na bieżąco informowany o dobowej stawce najmu, poszkodowany był gotów skorzystać z auta zastępczego zaproponowanego przez ubezpieczyciela. Na mocy umowy przelewu wierzytelności z dnia 13 czerwca 2023 roku doszło do cesji roszczenia pomiędzy nią a poszkodowanym, wobec czego jako cesjonariusz jest ona jedynym podmiotem uprawnionym do uzyskania odpowiedniej kwoty tytułem odszkodowania (pozew – k. 4-8).

W odpowiedzi na pozew (...) Zakład (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w N., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu przyznała istnienie zdarzenia i odpowiedzialność gwarancyjną za jego sprawcę. Wskazała, że roszczenie dotyczące kosztów wynajęcia pojazdu zastępczego zrefundowała z faktury za okres 16 dni po stawce 90 złotych netto za dobę, wypłacając tym samym odszkodowanie w kwocie 1771,20 złotych z tego tytułu. Sporna jest zatem stawka za dobę najmu pojazdu zastępczego. W zakresie kosztów holowania roszczenie zrefundowała w kwocie 580,56 złotych negując wysokość kosztów holowania żądaną przez powoda, która zgodnie ze złożoną fakturą wynosi 1771,51 złotych. W ocenie ubezpieczyciela kwota ta jest rażąco wygórowana (odpowiedź na pozew – k. 57-60).

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 13 czerwca 2023 roku doszło do kolizji, w wyniku której uszkodzeniu uległ pojazd marki T. (...) o numerze rejestracyjnym (...) stanowiący własność C. T. (2). Sprawcą zdarzenia był kierujący pojazdem ubezpieczony w zakresie odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego w (...) Zakład (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w N.. W dniu 14 czerwca 2023 roku szkoda zgłoszona ubezpieczycielowi i zarejestrowana pod numerem (...) (okoliczności bezsporne).

W dniu 13 czerwca 2023 roku C. T. (1) zawarł z Wypożyczalnią (...) umowę najmu samochodu bezgotówkową rozliczaną z OC sprawcy na okres od 13 do 27 czerwca 2023 roku. Przedmiotem najmu był pojazd marki (...). (...) o numerze rejestracyjnym (...). Dobowa stawka najmu została określona na kwotę 184,50 złotych. Wraz z zawarciem umowy zlecił firmie (...) wykonanie na jego rzecz usługi holowania uszkodzonego pojazdu oraz zabezpieczenia go na parkingu strzeżonym na czas likwidacji szkody. (umowa najmu samochodu wraz ze zleceniem holowania – k. 26).

C. T. (1) 13 czerwca 2023 roku zawarł z Wypożyczalnią (...) umowę cesji wierzytelności przysługującej mu w związku ze szkodą komunikacyjną z dnia 13 czerwca 2023 roku zarejestrowaną w (...) pod numerem (...), celem zaspokojenia wierzytelności z tytułu naprawy, kosztów obsługi szkody, umów wynajmu pojazdu zastępczego, kosztów holowania, kosztów parkingu, kosztów wynajmu fotelika dziecięcego oraz kosztów wynajmu urządzenia (tablet/komputer) w łącznej kwocie 5763,50 złotych (umowa cesji wierzytelności – k. 20-21).

W dniu 16 czerwca 2023 roku Wypożyczalnia (...) poinformowała ubezpieczyciela, że poszkodowany wynajmuje pojazd zastępczy za kwotę 184,50 złotych brutto za dobę, a wymaganiem poszkodowanego w zakresie wynajmowanego samochodu jest posiadanie przez pojazd haka holowniczego. Jednocześnie wniosła, aby ubezpieczyciel w przypadku posiadania tańszej opcji najmu skontaktował się w celu podmiany auta. Nadto zwróciła się z prośbą do ubezpieczyciela, aby ten poinformował czy akceptuje wskazaną stawkę, czy dostarczy pojazd zastępczy we własnym zakresie. W dniu 20 czerwca 2023 roku ubezpieczyciel został ponaglony do złożenia oferty najmu pojazdu zastępczego (wiadomości e-mail – k. 28-29).

Pismem datowanym na 22 czerwca 2023 roku ubezpieczyciel poinformował C. T. (1) o zasadach wynajmu pojazdu zastępczego. Z notatki służbowej sporządzonej przez pracownika ubezpieczyciela w tym samym dniu wynika, że klient potrzebuje pojazdu zastępczego z hakiem, a wypożyczalnie nie mają pojazdu z takim wyposażeniem i w tej sytuacji zaproponowano wynajem indywidualny (pismo z 22 czerwca 2023 roku – k. 225 akt szkody; notatka służbowa – k. 230 akt szkody).

W dniu 27 czerwca 2023 roku C. T. (1) zawarł z Wypożyczalnią (...) kolejną umowę najmu samochodu bezgotówkową rozliczaną z OC sprawcy na okres od 27 czerwca do 11 lipca 2023 roku. Przedmiotem najmu był pojazd marki T. (...) o numerze rejestracyjnym (...). Dobowa stawka najmu została określona na kwotę 184,50 złotych. Najem pojazdu zastępczego zakończył się w dniu 29 czerwca 2023 roku (umowa najmu samochodu – k. 27).

Wypożyczalnia (...) w dniu 13 lipca 2023 roku wystawiła i przesłała ubezpieczycielowi Fakturę proforma nr (...) na kwotę 5763,50 złotych brutto, na którą składały się: koszt dojazdu holownika na odcinku 75 km na miejsce kolizji w kwocie 645,75 złotych brutto, koszt załadunku i rozładunku uszkodzonego pojazdu wynoszący 250 złotych brutto, koszt holowania uszkodzonego pojazdu na odcinku 75 km w kwocie 738 złotych brutto, koszt powrotu holownika do bazy na odcinku 15 km wynoszący 137,76 złotych brutto, koszt wynajmu samochodu zastępczego w segmencie C przez 16 dób za stawkę 150 złotych netto wynoszący 2952 złotych brutto oraz koszt parkingu uszkodzonego pojazdu na hali krytej od 13 do 26 czerwca 2023 roku w kwocie 1039,99 złotych brutto (faktura pro forma – k. 18).

W dniu 20 lipca 2023 roku ubezpieczyciel poinformował C. T. (1), że za wynajem pojazdu zastępczego zaakceptował kwotę 270,60 złotych uznając za zasadne 2 dni wynajmu, ponieważ uszkodzenia pojazdu nie zagrażały bezpieczeństwu i pojazd mógł poruszać się po drogach. Nadto wskazał, że zweryfikował stawkę najmu do 110 złotych netto za dobę, a koszty holowania oraz parkowania są nieuzasadnione, ponieważ pojazd jest jezdny (wiadomość e-mail – k. 30 akt szkody).

W dniu 3 sierpnia 2023 roku przeprowadzono badanie techniczne pojazdu marki T. (...) o numerze rejestracyjnym (...) z wynikiem negatywnym (wynik badania technicznego – k. 31 akt szkody).

Wypożyczalnia (...) w dniu 1 września 2023 roku wystawiła i przesłała ubezpieczycielowi Fakturę VAT nr (...) na kwotę 5763,50 złotych brutto, na którą składały się: koszt dojazdu holownika na odcinku 75 km na miejsce kolizji w kwocie 645,75 złotych brutto, koszt załadunku i rozładunku uszkodzonego pojazdu wynoszący 250 złotych brutto, koszt holowania uszkodzonego pojazdu na odcinku 75 km w kwocie 738 złotych brutto, koszt powrotu holownika do bazy na odcinku 15 km wynoszący 137,76 złotych brutto, koszt wynajmu samochodu zastępczego w segmencie C przez 16 dób za stawkę 150 złotych netto wynoszący 2952 złotych brutto oraz koszt parkingu uszkodzonego pojazdu na hali krytej od 13 do 26 czerwca 2023 roku w kwocie 1039,99 złotych brutto (faktura VAT – k. 19).

Decyzją z dnia 11 września 2023 roku ubezpieczyciel przyznał C. T. (2) odszkodowanie w łącznej kwocie 3391,75 złotych, na które składają się koszty pojazdu zastępczego wynoszące 1660,50 złotych, koszty parkingu wynoszące 1039,99 złotych, koszty holowania wynoszące 580,56 złotych oraz koszty pojazdu zastępczego wynoszące 110,70 złotych. Uzasadniając decyzję ubezpieczyciel wskazał, że rozpatrzył fakturę za wynajem pojazdu zastępczego uznając kwotę 1771,20 złotych i przyjmując stawkę 90 złotych netto za dobę (decyzja – k. 52 akt szkody)

W dniu 12 września 2023 roku Wypożyczalnia (...) wezwała (...) S.A. z siedzibą w N. do zapłaty kwoty 5763,50 złotych brutto wynikającej z faktury numer (...) w terminie 7 dni od otrzymania wezwania (wezwanie do zapłaty – k. 16).

W odpowiedzi na wezwanie do zapłaty datowanej na 21 września 2023 roku ubezpieczyciel poinformował, że rozpatrzył fakturę za wynajem pojazdu zastępczego i uznał 1771,20 złotych przyjmując za dobę stawkę 90 złotych netto. Po rozpatrzeniu faktury za holowanie uznał 472 złotych netto, która to kwota zawiera 220 złotych netto za holowanie na dystansie do 30 km oraz stawkę 5,60 netto za każdy następny kilometr holowania (pismo z dnia 21 września 2023 roku – k. 75 akt szkody).

H. odnoszące się do pojazdów klasy samochodu T. (...) w losowo wybranych wypożyczalniach działających na terenie W. w roku 2023 przy okresie najmu wynoszącym 28 dni wynosiły od 145 do 278 złotych brutto w grupie wypożyczalni prowadzących najem finansowany z OC sprawy oraz od 125 do 179 złotych brutto w grupie wypożyczalni prowadzących wynajem gotówkowy. Z kolei stawki za czynności holowania na terenie W. w 2023 roku wynosiły od 4,5 do 8 złotych netto za kilometr za holowanie, od 4 do 7 złotych netto za kilometr za dojazd i powrót oraz od 90 do 250 złotych za załadunek i rozładunek. Zastosowane zatem przez powódkę stawki za czynności holowania mieszczą się w zakresie stawek rynkowych (opinia biegłego N. M. – k. 126 – 134).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a to na podstawie dołączonych dokumentów, opinii biegłego sądowego rzeczoznawcy samochodowego N. M. oraz zeznań świadków C. T. (1) (k. 93v), C. T. (3) (k. 111v-112), J. A. (k. 112) i C. N. (k. 116-116v).

Autentyczność i wiarygodność dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy w świetle wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego nie budziła wątpliwości Sądu ani pod względem formalnym, ani pod względem materialnym, a nadto nie była kwestionowana przez żadną ze stron postępowania.

Sąd dał również w pełni wiarę zeznaniom świadków C. T. (1), C. T. (3) i J. A., bowiem potwierdzili on okoliczności związane z wystąpieniem szkody oraz przeprowadzeniem procesu jej likwidacji, jak również potwierdzili okoliczności związane z wynajmem pojazdu zastępczego oraz wyjaśnili konieczność holowania uszkodzonego pojazdu. Zeznania świadków były spójne, logiczne i znalazły potwierdzenie w zalegającej w aktach sprawy dokumentacji. Zeznania świadka C. N. były nieprzydatne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, bowiem świadek nie pamiętał dokładnych okoliczności zdarzenia i holowania, jak również czasu, przez jaki uszkodzony pojazd był u niego przetrzymywany. Ponadto jego zeznania nie były spójne z zeznaniami pozostałych świadków i wykluczały się zarówno z tymi zeznaniami, jak i ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją.

Celem ustalenia rynkowej stawki dziennej najmu pojazdu zastępczego odpowiadającego klasie pojazdu uszkodzonego, zgodnego z wymaganiami poszkodowanego oraz na warunkach przez niego zaakceptowanych, obowiązującej na terenie województwa (...) w okresie, kiedy poszkodowany wynajmował pojazd zastępczy, jak również w celu ustalenia rynkowej stawki dziennej holowania pojazdu tej kategorii co uszkodzony pojazd poszkodowanego na terenie województwa (...) w okresie objętym pozwem Sąd postanowieniem z dnia 16 września 2024 roku dopuścił dowód z pisemnej opinii biegłego sądowego rzeczoznawcy samochodowego (postanowienie – k. 94).

Biegły sądowy N. M. sporządził opinię zgodnie z ze zleceniem, dając odpowiedzi na wszystkie pytania. Sąd uznał opinię biegłego za wnikliwą, wyczerpującą, logiczną i spójną, a w konsekwencji wiarygodną. Strony nie zgłosiły zastrzeżeń do opinii.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo było zasadne w całości.

Odpowiedzialność pozwanego wynikająca z umowy ubezpieczenia pojazdów mechanicznych opiera się na zasadzie winy (art. 822 k.c. w zw. z art. 436 § 2 k.c.). Zgodnie z art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Z art. 822 § 4 k.c. i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych wynika, że uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń. Świadczenie ubezpieczyciela odpowiada wysokości doznanej przez poszkodowanego szkody i mieści się w granicach jego odpowiedzialności cywilnej. W sprawie niniejszej pozwany nie kwestionował istnienia podstaw swojej odpowiedzialności wobec poszkodowanego, a jedynie długość okresu wynajmu samochodu zastępczego oraz przyjętą stawkę wynagrodzenia z tego tytułu.

Zgodnie z art. 361 § 2 k.c. i 363 § 1 k.c. naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł i powinno ono nastąpić według wyboru poszkodowanego przez przywrócenie stanu poprzedniego bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. W zakresie kosztów najmu mamy do czynienia z szeroko rozumianą szkodą, związaną z utratą posiadania uszkodzonego pojazdu mechanicznego, polegającą na poniesieniu kosztów związanych z koniecznością zapewnienia pojazdu zastępczego. Zgodnie z ogólną regułą odpowiedzialności odszkodowawczej naprawieniu podlega wydatek pozostający w adekwatnym związku przyczynowym ze szkodą (art. 361 § 2 k.c.).

Jeśli chodzi o wysokość kosztów związanych z najmem pojazdu zastępczego, w orzecznictwie wypracowana została zasada, zgodnie z którą odpowiedzialność ubezpieczyciela z tytułu ubezpieczenia OC obejmuje wydatki celowe i ekonomicznie uzasadnione, przy czym odpowiedzialność ta nie jest uzależniona od niemożności korzystania przez poszkodowanego z komunikacji zbiorowej (uchwała Sądu Najwyższego z 22 listopada 2013 r., III CZP 76/13, Lex nr 1392609 oraz z 17 listopada 2011 r., III CZP 5/11, OSNC 2012/3/28). Jako podstawowe kryterium celowości i ekonomicznej zasadności wydatku należy przyjąć niewątpliwie niezbędny czas naprawy pojazdu oraz adekwatność stawki najmu do warunków rynkowych.

Poza sporem pozostawał okres najmu, który ubezpieczyciel uwzględnił na etapie postępowania likwidacyjnego w całości. Sporną pozostawała dobowa stawka najmu.

Podstawę wypłaty świadczeń z tytułu najmu pojazdu zastępczego stanowi art. 361 k.c. zgodnie z którym zobowiązany do wypłaty odszkodowania ma obowiązek naprawić starty, jakie poszkodowany poniósł oraz korzyści, które mógłby osiągnąć. W przypadku najmu pojazdu zastępczego jako stratę rzeczywistą należy potraktować koszty najmu przedmiotowego pojazdu. Normalnym związkiem przyczynowym i normalnym następstwem w rozumieniu art. 361 § 1 k.c. jest niemożność korzystania z samochodu przez poszkodowanego i ta niemożność może nastąpić zarówno w sytuacji uszkodzenia samochodu, które nadaje się do naprawy, jak również w sytuacji całkowitego zniszczenia samochodu.

Podstawą ustalenia zasadnej stawki dobowej najmu stała się opinie biegłego N. M.. Biegły po przeanalizowaniu ofert wypożyczalni samochodowych znajdujących się na terenie województwa (...) w okresie, kiedy poszkodowany wynajmował pojazd zastępczy, stwierdził iż stawki odnoszące się do pojazdów klasy samochodu T. (...) w losowo wybranych wypożyczalniach działających na terenie W. w roku 2023 przy okresie najmu wynoszącym 28 dni wynosiły od 145 do 278 złotych brutto w grupie wypożyczalni prowadzących najem finansowany z OC sprawy oraz od 125 do 179 złotych brutto w grupie wypożyczalni prowadzących wynajem gotówkowy. Mając na względzie, że w niniejszej sprawie najem pojazdu zastępczego zorganizowany był bezgotówkowo, należało uznać za zasadne przyjęcie widełek stawek od 145 do 278 złotych brutto. Tym samym stwierdzić należy, że przyjęta przez powoda dobowa stawka najmu pojazdu zastępczego w wysokości 184,50 złotych mieści się w zakresie stawek rynkowych i brak jest podstaw do jej kwestionowania.

Tym samym mając na względzie bezsporną długość najmu samochodu zastępczego wynoszącą 16 dni, zasadne było poniesienie z tego tytułu kosztów w wysokości 2952 złotych. Sąd przyjął, iż szkoda poszkodowanego w tym zakresie sprowadza się do faktycznie poniesionych kosztów najmu i kwota ta odzwierciedla uszczerbek majątkowy po stronie poszkodowanego w rozumieniu art. 361 § 2 k.c.

W zakresie kosztów holowania pozwany również nie kwestionował swojej odpowiedzialności co do zasady uznając ten koszt do kwoty 580,56 złotych, jak również uznając zasadność odległość holowania wynoszącą 75 km.

Sąd nie ma wątpliwości, że do następstw szkody, która miała miejsce w dniu 13 czerwca 2023 roku należało zaliczyć także koszty holowania uszkodzonego pojazdu, jednakże w innej wysokości niż wskazywała na to strona pozwana. Istotnym jest, że pozwany w żadnym stopniu nie wykazał, dlaczego wypłacił powodowi tytułem kosztów holowania jedynie kwotę 580,56 złotych, ani nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających, że zastosowane przez niego do wyliczenia szkody w tym zakresie stawki są stawkami stosowanymi przez podmioty, które świadczą tego typu usługi na rynku lokalnym. Należało zatem uznać, że pozwany w sposób dowolny rozliczył złożone przez powódkę faktury.

Pozwany w toku postępowania likwidacyjnego uznał odległość holowania do miejsca strzeżonego parkingu, na którym pozostawiony został uszkodzony pojazd, tj. 75 km. Po rozpatrzeniu złożonej faktury z tytułu kosztów holowania przyznał powódce odszkodowanie w kwocie 472 złotych netto, która to kwota zawiera 220 złotych netto za holowanie na dystansie do 30 km oraz stawkę 5,60 netto za każdy następny kilometr holowania Pozwany nie tylko zaniżył koszty samego holowania, ale także nie uwzględnił kosztów dojazdu i powrotu holownika oraz kosztów załadunku uszkodzonego pojazdu. Odpowiedzialność ubezpieczyciela z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za uszkodzenie pojazdu mechanicznego obejmuje również wydatki na holowanie uszkodzonego pojazdu. Jednakże zwrotowi mogą podlegać jedynie wydatki rzeczywiście na takie holowanie poniesione. W ocenie Sądu zasadne koszty holowania uszkodzonego pojazdu powinny w sobie zawierać zarówno przyjazd po pojazd poszkodowanego, jak i jego załadowanie na holownik, holowanie oraz powrót holownika do bazy. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że aby doszło do zholowania uszkodzonego pojazdu, holownik musi po niego dojechać, a po zakończeniu holowania musi wrócić do bazy, a czynności te również bez wątpienia generują koszty. Za zasadnością uznania kosztów samego załadowania uszkodzonego pojazdu na holownik przemawiają koszty z tym związane, mianowicie koszty amortyzacji i eksploatacji urządzeń (wyciągarek, podnośników czy innego specjalistycznego sprzętu), koszty pasów transportowych, łańcuchów do mocowania pojazdów, liny do wyciągarek, a także koszty pracowników oraz koniecznych przeglądów i dozorów. Należy podkreślić, że obowiązek współpracy poszkodowanego z ubezpieczycielem poprzez przeciwdziałanie zwiększeniu szkody i minimalizowanie jej skutków w żadnym razie nie może oznaczać ograniczenia jego uprawnień, a w szczególności swobody decyzji co do wyboru warsztatu naprawczego czy firmy świadczącej usługi związane ze szkodą, takie jak najem pojazdu zastępczego czy holowanie.

Podsumowując, w ocenie Sądu w świetle przedłożonych przez powódkę dowodów oraz w świetle opinii biegłego sądowego N. M. należy uznać za zasadne zastosowanie stawek w wysokości wynikających z przedłożonej przez powódkę faktury. Potwierdzają to wnioski biegłego, który wprost wskazał, iż stawki te mieszczą się w zakresie stawek rynkowych. Tym samym zasadne było poniesienie z tego tytułu kosztów w wysokości 1771,51 złotych. Sąd przy tym również przyjął, iż szkoda poszkodowanego w tym zakresie sprowadza się do faktycznie poniesionych kosztów najmu i holowania, a zatem kwoty te odzwierciedlają uszczerbek majątkowy po stronie poszkodowanego w rozumieniu art. 361 § 2 k.c.

Mając na uwadze powyższe Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 2371,75 złotych, na którą składa się kwota 1190,95 złotych tytułem odszkodowania uzupełniającego w zakresie kosztów holowania przedmiotowego pojazdu (1771,51 zł – 580,56 zł) oraz kwota 1180,80 złotych tytułem odszkodowania uzupełniającego w zakresie kosztów najmu pojazdu zastępczego (2952 zł – 1771,20 zł), o czym orzekł jak w punkcie I (pierwszym) sentencji wyroku.

O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c.

Orzekając o odsetkach Sąd zważył, że orzeczenie zasądzające odszkodowanie ma charakter rozstrzygnięcia deklaratoryjnego, zaś zobowiązanie do zapłaty odszkodowania jest zobowiązaniem z natury rzeczy bezterminowym, dlatego też przekształcenie go w zobowiązanie terminowe następuje stosownie do treści art. 455 k.c. (niezwłocznie) – w wyniku wezwania wierzyciela (pokrzywdzonego) skierowanego wobec dłużnika (podmiotu zobowiązanego do naprawienia szkody) do spełnienia świadczenia. Reguła ta, w zakresie terminu spełnienia świadczenia, doznaje modyfikacji w przypadku, gdy podmiotem zobowiązanym do naprawienia szkody jest zakład ubezpieczeń. Wówczas termin do spełnienia świadczenia wyznacza regulacja art. 817 k.c. albo art. 14 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych. W art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych ustawodawca zobligował ubezpieczyciela do spełnienia świadczenia w terminie 30 dni od daty otrzymania przez niego zawiadomienia o szkodzie. Na wypadek, gdyby we wskazanym wyżej terminie nie było możliwe ustalanie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń lub wysokości odszkodowania, datę wypłaty świadczenia wyznacza termin 14 - dniowy, liczony od momentu, gdy przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe. Z tych względów Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 2371,75 złotych od dnia 13 sierpnia 2023 roku, tj. po upływie 30 dni od daty zgłoszenia pozwanemu roszczenia w zakresie refundacji kosztów holowania oraz najmu pojazdu zastępczego.

Rozstrzygnięcie o kosztach procesu w punkcie II (drugim) wyroku Sąd oparł na treści art. 98 § 1 k.p.c. Zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu strona przegrywająca sprawę zwraca przeciwnikowi na jego żądanie niezbędne do celowego dochodzenia praw koszty procesu. Strona pozwana przegrała niniejszy proces w całości, a więc Sąd uznał, że koszty procesu należą się powodowi w całości. Na koszty procesu poniesione przez powódkę składają się wykorzystana zaliczka na opinię biegłego w wysokości 400 złotych, wynagrodzenie pełnomocnika ustalone w oparciu o § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokatów w wysokości 900 złotych, opłata skarbowa od udzielonego profesjonalnemu pełnomocnikowi pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych oraz opłata od pozwu w kwocie 200 złotych. Łącznie koszty procesu poniesione przez powódkę wyniosły 1517 złotych. Sąd dodatkowo na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c. orzekł o odsetkach ustawowych za opóźnienie od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sędzia Dariusz Wieński

ZARZĄDZENIE

(…)

C., dnia 23.03.2026 roku Sędzia Dariusz Wieński