Uzasadnienie z 18 marca 2026, sygn. IV U 53/26

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 4 grudnia 2025 roku, znak: (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych III Oddział w D. na podstawie art. 53 ust.1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa i § 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 listopada 2015 roku w sprawie trybu i sposobu orzekania o czasowej niezdolności do pracy, wystawiania zaświadczenia lekarskiego i sposobu sprostowania błędu w zaświadczeniu lekarskim odmówił ubezpieczonemu C. K. prawa do zasiłku chorobowego za okres od 1 listopada 2025 roku do 7 listopada 2025 roku.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ rentowy podniósł, że z posiadanej dokumentacji wynika, że zaświadczenie lekarskie (...), obejmujące okres od 1 listopada 2025 roku do 7 listopada 2025 roku, wystawione zostało w dniu 20 listopada 2025 roku. Dalej wskazano, że nie spełnia ono warunków określonych powołanymi przepisami i w związku z tym nie może stanowić podstawy do przyznania zasiłku chorobowego. W konsekwencji powyższego, ubezpieczony nie ma prawa do zasiłku chorobowego za okres od 1 listopada 2025 roku do 7 listopada 2025 roku.

Pismem z dnia 30 grudnia 2025 r. C. K. odwołał się od ww. decyzji z dnia 4 grudnia 2025 r., wnosząc o natychmiastowe przyznanie prawa do zasiłku chorobowego za cały okres od 1 listopada 2025 roku do 7 listopada 2025 roku, z uwzględnieniem daty faktycznego wystawienia zwolnienia lekarskiego w dokumentacji medycznej.

Uzasadniając swoje odwołanie odwołujący się podkreślił, że w dniu 3 listopada 2025 roku był u lekarza ogólnego, który wystawił mu zwolnienie obejmujące okres od 1 listopada 2025 roku do 7 listopada 2025 roku. W dokumentacji medycznej z wizyty lekarskiej widnieje jednoznaczne potwierdzenie wystawienia tego zwolnienia. Wyjaśnił, że wcześniejsze zwolnienie wystawione przez lekarza psychiatrę obejmowało okres do 31 października 2025 roku. Opóźnienie w przekazaniu zwolnienia do ZUS nie wynikało z jego winy, lecz z zaniedbania lekarza lub administracji placówki medycznej. Zgodnie zaś z zasadami ochrony ubezpieczonego, nie można pozbawiać prawa do świadczenia z powodu błędu osoby trzeciej. Zdaniem odwołującego się, świadczenie przysługuje w sytuacji faktycznej choroby ubezpieczonego, niezależnie od opóźnień w formalnym przekazaniu dokumentów przez lekarza.

W odpowiedzi na odwołanie datowanej na 9 stycznia 2026 r. organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania z uwagi na brak podstaw prawnych do jego uwzględnienia.

W uzasadnieniu organ rentowy podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wskazując przy tym, że wywiedzione przez odwołującego się odwołanie nie dało podstaw do jego zmiany.

Sprawa z odwołania C. K. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w D. z dnia 4 grudnia 2025 roku, znak: (...) została zarejestrowana pod sygnaturą akt IV U 53/26.

Decyzją z dnia 9 grudnia 2025 roku, znak: (...) , Zakład Ubezpieczeń Społecznych III Oddział w D. na podstawie art. 7 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa odmówił ubezpieczonemu C. K. prawa do zasiłku chorobowego za okres od 8 listopada 2025 roku do 28 listopada 2025 roku.

Uzasadniając swoją decyzję organ rentowy wyjaśnił, że tytuł ubezpieczenia chorobowego ustał dla ubezpieczonego 30 września 2025 roku. Po ustaniu zatrudnienia ubezpieczony otrzymał zasiłek za okres od 1 października 2025 roku do 31 października 2025 roku. Z kolei, za okres od 1 listopada 2025 roku do 7 listopada 2025 roku decyzją z dnia 4 grudnia 2025 roku odmówiono ubezpieczonemu prawa do zasiłku chorobowego. Ponowna niezdolność do pracy powstała 8 listopada 2025 roku, a więc po upływie 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego. W konsekwencji powyższego, ubezpieczony nie ma prawa do zasiłku chorobowego za wymieniony wyżej okres.

Pismem z dnia 15 stycznia 2026 r. C. K. odwołał się od ww. decyzji z dnia 9 grudnia 2025 r., wnosząc o przyznanie mu prawa do zasiłku chorobowego za cały okres niezdolności do pracy.

W uzasadnieniu wskazał, że w okresie 1 listopada 2025 roku do 7 listopada 2025 roku pozostawał faktycznie niezdolny do pracy, a zwolnienie lekarskie zostało wystawione przez lekarza 3 listopada 2025 roku, co potwierdza dokumentacja medyczna. Podkreślił, że opóźnienie w przekazaniu zwolnienia lekarskiego do ZUS nie wynikało z jego winy, lecz z błędu placówki/administracji medycznej. W związku z tym, nie było faktycznej przerwy w ubezpieczeniu ani niezdolności do pracy. Wskazał, że w okresie od 8 listopada 2025 roku do 28 listopada 2025 roku również istniała faktyczna niezdolność do pracy potwierdzona zwolnieniem lekarskim, a odmowa ZUS opiera się błędnie na rzekomej przerwie i formalnym kryterium 14-dniowego okresu, podczas gdy niezdolność była ciągła.

W odpowiedzi na odwołanie datowanej na dzień 10 lutego 2026 r. organ rentowy wniósł o jego oddalenie z uwagi na brak podstaw prawnych do jego uwzględnienia oraz o połączenie niniejszej sprawy ze sprawą zarejestrowaną pod sygnaturą akt IV U 53/26, wobec tożsamości przedmiotu sporu i mając na względzie ekonomikę procesową.

W uzasadnieniu organ rentowy podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wskazując przy tym, że wywiedzione przez odwołującego się odwołanie nie dało podstaw do jego zmiany.

Sprawa z odwołania C. K. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) w D. z dnia 9 grudnia 2025 roku, znak: (...) została zarejestrowana pod sygnaturą akt IV U 199/26.

Postanowieniem z dnia 26 lutego 2026 roku tut. Sąd, działając na podstawie art. 219 k.p.c. zarządził połączenie sprawy IV U 199/26 ze sprawą IV U 53/26 do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod wspólną sygnaturą IV U 53/26.

Na rozprawie w dniu 18 marca 2026 r. odwołujący się podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Ubezpieczony C. K. od 8 stycznia 2020 roku do 30 września 2025 roku pozostawał zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku Administratora IP w (...) (...) we D..

Bezsporne, a nadto dowód: zaświadczenie płatnika składek z 20.11.2025 r. – w aktach organu rentowego;

przesłuchanie ubezpieczonego C. K., e-protokół rozprawy z 18.03.2026 r., protokół skrócony, k. 46v.

Na początku października 2025 roku ubezpieczony zgłosił się do lekarza psychiatry, który po przeprowadzonym wywiadzie zdiagnozował u niego występowanie stanów depresyjnych i wdrożył leczenie farmakologiczne. Jednocześnie, ubezpieczony został uznany za czasowo niezdolnego do pracy. Niezdolność do pracy została potwierdzona stosownym zaświadczeniem lekarskim wystawionym na okres od 1 października 2025 roku do 31 października 2025 roku, za który to okres ubezpieczonemu został wypłacony zasiłek chorobowy po ustaniu tytułu zatrudnienia.

Bezsporne, a nadto dowód: wniosek o zasiłek chorobowy z 24.11.2025 r.;

zaświadczenie płatnika składek z 20.11.2025 r.;

oświadczenie z 10.10.2025 r. – w aktach organu rentowego;

ZUS (...) z 10.10.2025 r., k. 22

przesłuchanie ubezpieczonego C. K., e-protokół rozprawy z 18.03.2026 r., protokół skrócony, k. 46v.

W dniu 3 listopada 2025 roku ubezpieczony, w oczekiwaniu na wyznaczony termin wizyty u lekarza psychiatry, pod opieką którego dotychczas pozostawał, umówił się na wizytę do lekarza Ł. M.. Lekarz w karcie wizyty wskazał, że „z uwagi na odległe terminy i brak możliwości umówienia wcześniejszego terminu (zaplanowana wizyta w poradni psychiatrycznej na 10.11.2025), przedłużono zwolnienie do 7.11.2025.”.

Zaświadczenie lekarskie ((...) seria ZD nr (...)), obejmujące okres ustalonej niezdolności do pracy od 1 listopada 2025 roku do 7 listopada 2025 roku, zostało wystawione przez lekarza Ł. M. i przekazane do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w dniu 20 listopada 2025 roku.

Dowód: karta wizyty z 3.11.2025 r., k. 35;

(...) z 20.11.2025 r. – w aktach organu rentowego;

przesłuchanie ubezpieczonego C. K., e-protokół rozprawy z 18.03.2026 r., protokół skrócony, k. 46v.

Po 7 listopada 2025 roku ubezpieczony udał się do lekarza psychiatry, który zalecił mu kontynuację leczenia farmakologicznego i wystawił zwolnienie lekarskie ((...) seria ZD nr (...)) na dalszy okres, tj. od 8 listopada 2025 roku do 28 listopada 2025 roku.

Dowód: przesłuchanie ubezpieczonego C. K., e-protokół rozprawy z 18.03.2026 r., protokół skrócony, k. 46v.

Ubezpieczony wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o przyznanie mu zasiłku chorobowego za okres od 1 listopada 2025 roku do 7 listopada 2025 roku oraz za okres od 8 listopada 2025 roku do 28 listopada 2025 roku wobec niezdolności do pracy z powodu choroby przypadającej po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego.

Dowód: wniosek o zasiłek chorobowy z 18.11.2025 r. – w aktach organu rentowego.

wniosek o zasiłek chorobowy z 24.11.2025 r. – w aktach organu rentowego.

Decyzją z dnia 4 grudnia 2025 roku, znak: (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w D. odmówił ubezpieczonemu C. K. prawa do zasiłku chorobowego za okres od 1 listopada 2025 roku do 7 listopada 2025 roku. W uzasadnieniu swojej decyzji organ rentowy podniósł, że z posiadanej dokumentacji wynika, że zaświadczenie lekarskie (...), obejmujące okres od 1 listopada 2025 roku do 7 listopada 2025 roku, wystawione zostało w dniu 20 listopada 2025 roku. Dalej wskazano, że nie spełnia ono warunków określonych powołanymi w decyzji przepisami i w związku z tym nie może stanowić podstawy do przyznania zasiłku chorobowego. W konsekwencji powyższego, ubezpieczony nie ma prawa do zasiłku chorobowego za okres od 1 listopada 2025 roku do 7 listopada 2025 roku.

Decyzją z dnia 9 grudnia 2025 roku, znak: (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w D. odmówił ubezpieczonemu C. K. prawa do zasiłku chorobowego za okres od 8 listopada 2025 roku do 28 listopada 2025 roku. Uzasadniając swoją decyzję organ rentowy wyjaśnił, że tytuł ubezpieczenia chorobowego ustał dla ubezpieczonego 30 września 2025 roku. Po ustaniu zatrudnienia ubezpieczony otrzymał zasiłek za okres od 1 października 2025 roku do 31 października 2025 roku. Z kolei, za okres od 1 listopada 2025 roku do 7 listopada 2025 roku decyzją z dnia 4 grudnia 2025 roku odmówiono ubezpieczonemu prawa do zasiłku chorobowego. Ponowna niezdolność do pracy powstała 8 listopada 2025 roku, a więc po upływie 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego. W konsekwencji powyższego, ubezpieczony nie ma prawa do zasiłku chorobowego za wymieniony wyżej okres.

Dowód: decyzja z 4.12.2025 r. – w aktach organu rentowego;

decyzja z 9.12.2025 r. – w aktach organu rentowego.

Do momentu otrzymania decyzji z dnia 4 grudnia 2025 roku ubezpieczony nie miał wiedzy odnośnie do tego, że zwolnienie lekarskie (...) seria ZD nr (...) na okres od 1 listopada 2025 roku do 7 listopada 2025 roku nie zostało wystawione na wizycie u lekarza, na której był w dniu 3 listopada 2025 roku bądź bezpośrednio po niej oraz że wpłynęło ono do ZUS dopiero 20 listopada 2025 roku.

Dowód: przesłuchanie ubezpieczonego C. K., e-protokół rozprawy z 18.03.2026 r., protokół skrócony, k. 46v.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Obydwa odwołania zasługiwały na uwzględnienie w całości.

Ustalając stan faktyczny Sąd działał w oparciu o zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazany w treści uzasadnienia, tj. w oparciu o dowody z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy oraz dołączonych do nich aktach organu rentowego, których wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości stron ani Sądu. Sąd oparł także swoje ustalenia na dowodzie z przesłuchania odwołującego się C. K.. W tym miejscu należy wskazać, że dowód ten Sąd ocenił jako wiarygodny. Należy bowiem podkreślić, że zeznania te były spójne, logiczne, ale przede wszystkim wzajemnie korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie.

Na gruncie niniejszej sprawy odwołujący domagał się przyznania mu prawa do zasiłku chorobowego za zakwestionowane przez organ rentowy okresy, tj. od 1 do 7 listopada 2025 roku i od 8 do 28 listopada 2025 roku. Organ rentowy natomiast wnosił o oddalenie odwołania, uzasadniając odmowę przyznania prawa do zasiłku chorobowego za okres od 1 do 7 listopada 2025 roku tym, że zaświadczenie o czasowej niezdolności do pracy za ww. okres zostało wystawione z uchybieniem przepisom regulującym sposób wystawiania zaświadczeń lekarskich, zaś odmowa przyznania analogicznego świadczenia za okres od 8 do 28 listopada 2025 roku stanowiła konsekwencję odmowy prawa do zasiłku chorobowego za okres poprzedzający, przez co ponowna niezdolność do pracy powstała po upływie 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego.

Tytułem wstępu należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2022 r. poz. 1732, 2140, 2476, z 2023 r. 641; dalej jako ustawa zasiłkowa), świadczenia pieniężne na warunkach i w wysokości określonych ustawą przysługują osobom objętym ubezpieczeniem społecznym w razie choroby i macierzyństwa określonym w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1009, 1079, 1115 i 1265; dalej jako ustawa systemowa).

Z kolei w myśl art. 6 ust. 1 ustawy zasiłkowej, zasiłek chorobowy przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego, przy czym w świetle art. 7 ustawy zasiłkowej, zasiłek chorobowy przysługuje również osobie, która stała się niezdolna do pracy po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli niezdolność do pracy trwała bez przerwy co najmniej 30 dni i powstała:

1) nie później niż w ciągu 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego;

2) nie później niż w ciągu 3 miesięcy od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego - w razie choroby zakaźnej, której okres wylęgania jest dłuższy niż 14 dni, lub innej choroby, której objawy chorobowe ujawniają się po okresie dłuższym niż 14 dni od początku choroby.

Według natomiast art. 8 ust. 2 ustawy zasiłkowej, za okres niezdolności do pracy lub niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 przypadający po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego zasiłek chorobowy przysługuje nie dłużej niż przez 91 dni. Nie dotyczy to niezdolności do pracy, o której mowa w art. 11 ust. 2 pkt 2, oraz spowodowanej gruźlicą lub występującej w trakcie ciąży.

Dalej wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy zasiłkowej, przy ustalaniu prawa do zasiłków i ich wysokości dowodami stwierdzającymi czasową niezdolność do pracy z powodu choroby, pobytu w szpitalu albo innym zakładzie leczniczym podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne albo konieczność osobistego sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny są zaświadczenia lekarskie, o których mowa w art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 7, albo wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6. Prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby albo orzekania o konieczności osobistego sprawowania przez ubezpieczonego opieki nad chorym członkiem rodziny oraz wystawiania zaświadczeń lekarskich podlega kontroli. Kontrolę wykonują lekarze orzecznicy Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (art. 59 ust. 1 i 2 ustawy zasiłkowej).

Wreszcie na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 59a ustawy zasiłkowej wydane zostało Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie trybu i sposobu orzekania o czasowej niezdolności do pracy, wystawiania zaświadczenia lekarskiego oraz trybu i sposobu sprostowania błędu w zaświadczeniu lekarskim (dalej zwanego rozporządzeniem), które stanowi m.in., że zaświadczenie lekarskie wystawia się na okres od dnia, w którym przeprowadzono badanie, lub od dnia bezpośrednio następującego po dniu badania. Zaświadczenie lekarskie może być wystawione na okres rozpoczynający się po dniu badania, nie później jednak niż 4. dnia po dniu badania, jeżeli:

1) bezpośrednio po dniu badania przypadają dni wolne od pracy;

2) badanie jest przeprowadzane w okresie wcześniej orzeczonej czasowej niezdolności do pracy.

Okres orzeczonej czasowej niezdolności do pracy może obejmować okres nie dłuższy niż 3 dni poprzedzające dzień, w którym przeprowadzono badanie, jeżeli jego wyniki wykazują, że ubezpieczony w tym okresie niewątpliwie był niezdolny do pracy. Okres orzeczonej czasowej niezdolności do pracy przez lekarza psychiatrę może obejmować okres wcześniejszy niż określony w ust. 3, w przypadku stwierdzenia lub podejrzenia zaburzeń psychicznych ograniczających zdolność ubezpieczonego do oceny własnego postępowania. (§ 7 ust. 1 – 4 ww. rozporządzenia).

W niniejszej sprawie bezspornym pozostawało, że tytuł odwołującego się C. K. do ubezpieczenia chorobowego ustał z dniem 30 września 2025 roku oraz że przysługiwało mu prawo do zasiłku chorobowego w związku z niezdolnością do pracy po ustaniu zatrudnienia za okres od 1 października 2025 roku do 31 października 2025 roku, za który to okres wypłacono mu zasiłek chorobowy. Bezspornym było również, że odwołujący się nie odzyskał zdolności do pracy po 31 października 2025 roku i pozostawał niezdolny do pracy również w okresie od 1 listopada 2025 roku do 28 listopada 2025 roku, w związku z czym zostały mu wystawione zaświadczenia lekarskie potwierdzające powyższe okoliczności.

Spornym było natomiast, czy wobec faktu, że zwolnienie lekarskie na okres 1 listopada 2025 roku do 7 listopada 2025 roku zostało wystawione dopiero w dniu 20 listopada 2025 roku, przez co nie spełniało ono warunków określonych przepisami prawa w zakresie terminów wystawiania zwolnień lekarskich, odwołującemu się przysługuje prawo do zasiłku chorobowego za ww. okres oraz w konsekwencji za okres po nim następujący (od 8 listopada 2025 roku do 28 listopada 2025 roku).

Z ustaleń faktycznych w sprawie wynika, że ubezpieczony, który był niezdolny do pracy od 1 października 2025 roku, w dniu 3 listopada 2025 roku zgłosił się do lekarza, który w karcie wizyty wskazał, że „z uwagi na odległe terminy i brak możliwości umówienia wcześniejszego terminu (zaplanowana wizyta w poradni psychiatrycznej na 10.11.2025), przedłużono zwolnienie do 7.11.2025.”. Zaświadczenie lekarskie ((...) seria ZD nr (...)), obejmujące okres ustalonej niezdolności do pracy od 1 listopada 2025 roku do 7 listopada 2025 roku, zostało jednak wystawione przez lekarza Ł. M. i przekazane do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dopiero w dniu 20 listopada 2025 roku. Jednocześnie, do momentu otrzymania decyzji z dnia 4 grudnia 2025 roku ubezpieczony nie miał wiedzy odnośnie do tego, że zwolnienie lekarskie (...) seria ZD nr (...) na okres od 1 listopada 2025 roku do 7 listopada 2025 roku nie zostało wystawione na wizycie u lekarza, na której był w dniu 3 listopada 2025 roku bądź bezpośrednio po niej oraz że wpłynęło ono do ZUS dopiero 20 listopada 2025 roku.

Mając na uwadze powyższe, dostrzega się, że zaświadczenie lekarskie z dnia 20 listopada 2025 r. - ZUS (...) seria ZD nr (...) - wystawione od 1 listopada 2025 roku do 7 listopada 2025 roku pozostawało formalnie wadliwe, albowiem po pierwsze nie wystawiono go na okres bezpośrednio przypadający po badaniu, a jednocześnie bezpośrednio po badaniu nie występowały dni wolne od pracy. Nie zmienia to jednak faktu, że formalnie wadliwe zwolnienie lekarskie nie implikuje automatycznie wniosku, że osoba, która otrzymała takie zwolnienie pozbawiona zostanie prawa do świadczenia. W tym bowiem wypadku kluczowe jest przesądzenie czy spełnione zostały przesłanki przyznania dochodzonego świadczenia z ustawy zasiłkowej.

Wskazać zatem należy, że ograniczenia dowodowe występujące w postępowaniu przed organem rentowym, umożliwiające ustalenie niezdolności do pracy jedynie na podstawie zaświadczenia lekarskiego, nie mają zastosowania w postępowaniu przed Sądem. Takie stanowisko wynika z utrwalonej linii orzeczniczej (por. wyrok SN z dnia 2 lutego 1996 roku, sygn. akt II URN 3/95, wyrok SA w Lublinie z dnia 21 maja 2014 roku, sygn. akt III AUa 204/14), gdzie wyraźnie akcentuje się, że w postępowaniu sądowym okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość mogą być udowadniane wszelkimi środkami dowodowymi przewidzianymi w k.p.c. Stąd też wadliwość wystawienia zaświadczenia lekarskiego nie przesądza automatycznie o odmowie przyznania odwołującej prawa do zasiłku. Należy bowiem przestudiować i przeanalizować cały materiał dowodowy pod kątem faktycznej niezdolności do pracy, czy to odpowiednio innych przesłanek warunkujących przyznanie świadczenia. Analogiczne stanowisko przedstawiono m.in. w wyroku Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie z dnia 2 grudnia 2025 r. w sprawie o sygn. IX U 249/24 (dostępny w portalu orzeczeń) - gdzie Sąd uznał prawo do zasiłku opiekuńczego mimo wystawienia e(...) niezgodnie z przepisami proceduralnymi. Podkreślono, że jeśli w toku procesu udowodniono, że ubezpieczony faktycznie opiekował się chorym członkiem rodziny, błędy formalne lekarza mają charakter wtórny.

Warto w tym miejscu zwrócić również uwagę na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2000 r., wydany w sprawie II UKN 53/00, w którym Sąd Najwyższy rozważał kwestie związane z wystawieniem przez podmiot uprawniony zwolnienia lekarskiego na nieodpowiednim formularzu, stwierdzając, że uzależnienie prawa do zasiłku chorobowego nie od warunków określonych ustawą, lecz od wymogów formalnych określonych rozporządzeniem, byłoby nieuzasadnione z punktu widzenia celu regulacji przyznającej ubezpieczonemu prawo do zasiłku i sprowadzałoby się do pozbawienia ubezpieczonego prawa do zasiłku chorobowego przyznanego mocą ustawy na podstawie przepisów rozporządzenia o charakterze instrukcyjnym, a więc przepisów niższej rangi. M. to również niczym nieuzasadnione uzależnienie prawa do nabytego z mocy ustawy świadczenia nie od rzeczywistej treści zaświadczenia lekarskiego, ale od formularza na jakim zaświadczenie to wydano.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy Sąd zauważył, że nie budziło wątpliwości, że ubezpieczony spełniał przesłanki przyznania mu prawa do zasiłku chorobowego za okres od 1 do 7 listopada 2025 roku. Pozostawał on bowiem niezdolny do pracy po ustaniu z dniem 30 września 2025 r. tytułu ubezpieczenia chorobowego, a niezdolność do pracy trwała bez przerwy co najmniej 30 dni i powstała nie później niż w ciągu 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego, albowiem już 1 października 2025 roku. Jednocześnie, niezdolność do pracy została stwierdzona zaświadczeniem lekarskim, a więc zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy zasiłkowej. Podkreślić przy tym należy, że niezdolności tej nie kwestionował organ rentowy, który decyzję z dnia 4 grudnia 2025 roku oparł jedynie na fakcie, iż zwolnienie lekarskie (...) seria ZD nr (...) zostało wystawione niezgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 listopada 2015 r., o którym mowa była powyżej, podczas gdy z materiału dowodowego wprost wynika, że wizyta lekarska oraz badanie, w oparciu, o które wystawiono ubezpieczonemu sporne zwolnienie lekarskie stwierdzające niezdolność do pracy odbyło się 3 listopada 2025 roku, a okres orzeczonej czasowej niezdolności do pracy obejmował okres nie dłuższy niż 3 dni poprzedzające dzień, w którym przeprowadzono badanie, co pozostawało w zgodzie z przepisami rozporządzenia. Tym samym wskazać należy, że zdaniem Sądu, sam fakt, że zwolnienie lekarskie zostało wystawione w terminie późniejszym, przez co pozostawało ono formalnie wadliwe, nie może prowadzić do pozbawienia ubezpieczonego prawa do zasiłku chorobowego wbrew rzeczywistej treści zaświadczenia lekarskiego i przy jednoczesnym spełnieniu przez ubezpieczonego przesłanek przyznania tego prawa z art. 7 ustawy zasiłkowej. Uzależnienie bowiem prawa do zasiłku chorobowego nie od warunków określonych ustawą, lecz od wymogów formalnych określonych rozporządzeniem, byłoby nieuzasadnione z punktu widzenia celu regulacji przyznającej ubezpieczonemu prawo do zasiłku i sprowadzałoby się do pozbawienia ubezpieczonego prawa do zasiłku chorobowego przyznanego mocą ustawy na podstawie przepisów rozporządzenia o charakterze instrukcyjnym, a więc przepisów niższej rangi.

Mając zatem powyższe na uwadze, Sąd w punkcie I. sentencji wyroku na podstawie przepisu art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c., zmienił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych III Oddział w D. z dnia 4 grudnia 2025 roku, znak: (...) w ten sposób, że przyznał odwołującemu się C. K. prawo do zasiłku chorobowego za okres od dnia 1 listopada 2025 roku do 7 listopada 2025 roku.

Naturalną konsekwencją powyższego rozstrzygnięcia była zmiana decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) w D. z dnia 9 grudnia 2025 roku, znak: (...) odmawiającej odwołującemu się prawa do zasiłku chorobowego za okres od 8 do 28 listopada 2025 roku. Skoro bowiem ubezpieczonemu przysługiwało prawo do zasiłku chorobowego za okres od 1 do 7 listopada 2025 roku i pozostawał on nieprzerywanie niezdolny do pracy od 1 października 2025 r., a zatem niezdolność ta powstała nie później niż w ciągu 14 dni od ustania z dniem 30 września 2025 r. tytułu ubezpieczenia chorobowego i trwała bez przerwy co najmniej 30 dni, to przysługiwało mu prawo do zasiłku chorobowego również za okres niezdolności do pracy od 8 do 28 listopada 2025 roku.

W konsekwencji powyższego, w punkcie II. sentencji wyroku, Sąd na podstawie art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c. zmienił również decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) w D. z dnia 9 grudnia 2025 roku, znak: (...) w ten sposób, że przyznał odwołującemu się C. K. prawo do zasiłku chorobowego za okres od 8 listopada 2025 roku do 28 listopada 2025 roku.

Zgodnie natomiast z art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, strona wnosząca odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (tj. opłat sądowych i wydatków), zaś w świetle art. 98 u.k.s.c., w toku postępowania z zakresu ubezpieczeń społecznych wydatki ponosi Skarb Państwa. Jednocześnie, w świetle art. 114 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w zakresie prowadzonej działalności określonej w ustawie Zakład nie ponosi opłat skarbowych i sądowych. W konsekwencji powyższego, w niniejszej sprawie nieuiszczonymi kosztami sądowymi Sąd obciążył zatem Skarb Państwa w punkcie III. sentencji wyroku.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w wyroku.