Wyrok z 25 marca 2026, sygn. IV P 1575/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 marca 2026 r.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy
i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie:

Przewodniczący: Sędzia Adam Semiczek

Protokolant: Małgorzata Weres

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2026 r. we Wrocławiu

sprawy z powództwa A. C.

przeciwko Grupie (...) Sp. z o.o. we B.

o ekwiwalent pieniężny za urlop

I.  zasądza od strony pozwanej Grupy (...) Sp. z o.o. we B. na rzecz powoda A. C. kwotę 244,96 zł (dwieście czterdzieści cztery złote dziewięćdziesiąt sześć groszy) tytułem ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 3 czerwca 2024 r. do dnia zapłaty;

II.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

III.  zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 2.700,00 złotych (dwa tysiące siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

IV.  nieuiszczone koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa;

V.  wyrokowi w punkcie I. nadaje rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 244,96 zł.

Sygnatura IV P 1575/24

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 22 lipca 2024 r. (data prezentaty, k. 4 akt) powód A. C. wniósł o wydanie nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym przeciwko pozwanej Grupie (...) Sp. z o.o. z siedzibą we B. wnosząc aby zapłaciła łącznie na rzecz powoda kwotę 36 912 zł brutto wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi
od 3 czerwca 2024 r. do dnia zapłaty tytułem wypłaty zaległego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, a także zasądzenie od strony pozwanej na swoją rzecz kosztów procesu.

Uzasadniając żądanie pozwu A. C. podał, że był zatrudniony u strony pozwanej na stanowisku Prezesa ds. finansowych z wynagrodzeniem w wysokości 5 125 zł brutto, natomiast pracodawca nie wypłacił mu ekwiwalentu za 150 niewykorzystanych dni urlopu, za co przysługuje mu wynagrodzenie w kwocie 30 912 zł brutto. Dodał, że z kolei wypowiedzenie umowy o pracę zostało mu złożone przez pracodawcę w dniu 3 czerwca 2024 r., stąd roszczenie określone niniejszym pozwem stało wymagalne tego dnia. Końcowo powód podał, że pracodawca do dzisiaj nie uregulował swojego zobowiązania, a aktualnie zmierza w kierunku ogłoszenia upadłości.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu w dniu 30 grudnia 2024 r. nakazał stronie pozwanej Grupie (...) Sp. z o.o. z siedzibą we B. aby zapłaciła na rzecz powoda A. C. kwotę 36 912 zł brutto tytułem ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi począwszy od dnia
3 czerwca 2024 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 1 846 zł na rzecz Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego dla Wrocławia- Śródmieścia we Wrocławiu) tytułem opłaty od pozwu, od uiszczenia której powód był zwolniony, w terminie dwóch tygodni od doręczenia nakazu albo wniosła w tymże terminie do tutejszego Sądu sprzeciw.

Pismem z dnia 21 stycznia 2025 r. strona pozwana Grupa (...) Sp. z o.o. z siedzibą we B. wniosła sprzeciw od nakazu zapłaty i oddalenie powództwa w całości, a także zasądzenie od powoda na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Uzasadniając ww. strona pozwana zarzuciła, że powództwo jest bezzasadne, gdyż powód wykorzystał cały należny urlop wypoczynkowy za lata 2020-2023 w naturze, co potwierdzają załączone do sprzeciwu podpisane wnioski urlopowe powoda. Dodała, że niewykorzystany urlop za lata 2018-2019 r. jest przedawniony. Wskazała, że jak wykazuje korespondencja syna powoda (pełniącego ówcześnie funkcję dyrektora zarządzającego strony pozwanej), w lutym 2024 r. były z jego strony podejmowane czynności nastawione na weryfikację w służbach kadrowo-płacowych stanu wykorzystanych urlopów pracowniczych. Po uzyskaniu informacji, że powodowi pozostał jedynie jeden dzień urlopu, syn powoda nakazał ,,skasowanie’’ faktycznie wykorzystanego w lutym urlopu. Strona pozwana stwierdziła, że sytuacja ta ukazuje, że dochodziło po stronie powoda do manipulacji
w ewidencji urlopów. Pozwana dodała, że obsługę księgową, kadrową i płacową Grupy (...) Sp. z o.o. z siedzibą we B. realizowała zewnętrzna firma, z którą relację utrzymywali powód i jego syn S. C.. Pozwana wskazała, że jak wynika
z załączonego pisma Prokuratury Okręgowej we Wrocławiu, toczy się aktualnie postępowanie karne w sprawie z wniosku strony pozwanej w związku z działaniami powoda.

W odpowiedzi na sprzeciw z dnia 4 marca 2025 r. powód podał, że nieprawdziwe są twierdzenia pozwanego, iż powód wykorzystał należny urlop za okres 2020-2023 w naturze. Wyjaśnił, że złożenie wniosków urlopowych załączonych do ww. pisma zostało niejako wymuszone na powodzie oraz nie odzwierciedlają one rzeczywistego stanu rzeczy, albowiem powód nie wykorzystał dni urlopowych za co należy mu się ekwiwalent określony żądaniem pozwu. Dodał, iż wcześniej strony darzyły się zaufaniem i z tych względów powód zgodził się „zawiesić” swoje wynagrodzenie z umowy z dnia 3 lutego 2020 r. łączącej go z żoną S. Z. pozwanej spółki od maja 2023 r. oraz umowy o pracę zawartej z Grupą (...) Sp. z o.o. ale obiecano mu, że otrzyma on zapłatę po uzyskaniu przez nich stabilizacji finansowej. Podał, że zamiast tego został przez ww. pomówiony wraz z synem o kradzież czterech samochodów, co w ocenie powoda ma stanowić pretekst do braku rozliczenia się
z nim oraz jego synem S. C. z wykonanej pracy i usług na rzecz spółki (...) oraz Grupy (...) Sp. z o.o. z siedzibą we B.. Końcowo wskazał, że aktualnie z inicjatywy powoda oraz jego syna pomiędzy stronami toczy się szereg postępowań sądowych, które stanowią reakcję oraz obronę przed niesprawiedliwym ich potraktowaniem przez pozwaną Spółkę oraz S. i V. B. (1).

W piśmie procesowym z dnia 10 czerwca 2025 r. (k. 121 akt) strona pozwana zaprzeczyła twierdzeniom zawartym w piśmie powoda z dnia 4 marca 2025 r., jakoby podpisanie i złożenie wniosków urlopowych zostało na powodzie wymuszone i jakoby powód nie wykorzystał dni urlopowych wskazanych w kartach urlopowych. Nadto ww. zaprzeczyła, jakoby miało miejsce rzekome „zawieszenie” wynagrodzenia z umowy zawartej przez powoda z innym przedsiębiorcą, tj. V. B. (1), czy też „zawieszenie” wynagrodzenia ze stroną pozwaną. Dodała, że powód niczego (do czego był uprawniony) nigdy „nie zawieszał”, lecz swoje interesy zawsze przedkładał nad interesy strony pozwanej.

Pełnomocnik powoda na rozprawie w dniu 24 października 2025 r. podał, że podtrzymuje stanowisko w sprawie oraz uznaje wyliczenia strony pozwanej odnośnie kwoty ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy za prawidłowe.

Na rozprawie w dniu 13 marca 2026 r. strony podtrzymały swoje stanowiska w sprawie.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Przedmiotem działalności pozwanej spółki było na początku wykonywanie posadzek betonowych, a następnie hal przemysłowych od podstaw.

Prezesem Zarządu Grupy (...) Sp. z o.o. z siedzibą we B. był S. B., natomiast właścicielem spółki (...).

Dowód: zeznania świadka S. C. na rozprawie w dniu 18 czerwca 2025 r. – protokół rozprawy (k. 128v.-129v. akt); przesłuchanie powoda A. C. na rozprawie w dniu 11 lutego 2026 r. – protokół rozprawy z 11 lutego 2026 r. (k. 187-188 akt).

Powód pozostawał zatrudniony u strony pozwanej na podstawie umowy zawartej na czas nieokreślony od 1 marca 2014 r. w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku zastępcy prezesa ds. finansowych. Jako miejsce wykonywania pracy wskazano: B., (...)/7.

Aneksem z dnia 1 maja 2024 r. do umowy o pracę z dnia 1 marca 2014 r. zmieniono miejsce wykonywania pracy na: cała Polska.

Dowód: umowa o pracę z dnia 1 marca 2014 r. (k. 9 akt, k. 57 akt);aneks z dnia 1 maja 2024 r. do umowy o pracę z dnia 1 marca 2014 r. (k. 8 akt, k. 65 akt, k. 84 akt); porozumienie z dnia 31 sierpnia 2015 r. zmieniające warunki umowy o pracę (k. 6 akt, k. 69 akt); porozumienie z dnia 1 czerwca 2016 r. zmieniające warunki umowy o pracę (k. 7 akt, k. 70 akt); porozumienie z 1 lutego 2019 r. zmieniające warunki umowy o pracę (k. 77 akt); aneks z dnia 28 lutego 2022 r. do umowy o pracę z dnia 1 marca 2014 r. (k. 5 akt, k. 81 akt); zeznania świadka S. C. na rozprawie w dniu 18 czerwca 2025 r. – protokół rozprawy (k. 128v.-129v. akt); zeznania świadka V. B. (1) na rozprawie w dniu 24 października 2025 r. – protokół rozprawy (k. 153-153v. akt); przesłuchanie powoda A. C. na rozprawie w dniu 11 lutego 2026 r. – protokół rozprawy z 11 lutego 2026 r. (k. 187-188 akt);przesłuchanie w charakterze strony pozwanej Prezesa Zarządu S. B. na rozprawie w dniu 11 lutego 2026 r. – protokół rozprawy z 11 lutego 2026 r. (k. 188-188v. akt).

Zgodnie z informacją z 1 marca 2024 r. dla pracownika: obecność pracownika
w miejscu pracy jest potwierdzona przez podpisanie listy obecności w pracy znajdującej się
w biurze pracodawcy.

Ww. informacja została podpisana przez powoda.

Dowód: informacja z 1 marca 2024 r. dla pracownika (k. 61-62 akt).

Powód był również prokurentem w pozwanej spółce i jej udziałowcem (posiadał 1% udziałów).

Dowód: zeznania świadka S. C. na rozprawie w dniu 18 czerwca 2025 r. – protokół rozprawy (k. 128v.-129v. akt); zeznania świadka V. B. (1) na rozprawie
w dniu 24 października 2025 r. – protokół rozprawy (k. 153-153v. akt); zeznania świadka J. V. na rozprawie w dniu 3 grudnia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 164-165 akt); przesłuchanie powoda A. C. na rozprawie w dniu 11 lutego 2026 r. – protokół rozprawy z 11 lutego 2026 r. (k. 187-188 akt); przesłuchanie w charakterze strony pozwanej Prezesa Zarządu S. B. na rozprawie w dniu 11 lutego 2026 r. – protokół rozprawy z 11 lutego 2026 r. (k. 188-188v. akt).

A. C. prowadził własną działalność gospodarczą i wystawiał również faktury z tytułu ww. działalności gospodarczej dla innego podmiotu (działalności gospodarczej prowadzonej przez właścicielkę pozwanej spółki (...)).

Dowód: zeznania świadka S. C. na rozprawie w dniu 18 czerwca 2025 r. – protokół rozprawy (k. 128v.-129v. akt).

Powód podczas pracy u strony pozwanej przez około dwa lata (do 2023 r.) pracował również dla (...).

Powód nie występował każdorazowo do S. B. o zgodę na wykonywanie czynności w (...), gdy pozostawał zatrudniony u strony pozwanej.

Dowód: przesłuchanie powoda A. C. na rozprawie w dniu 11 lutego 2026 r. – protokół rozprawy z 11 lutego 2026 r. (k. 187-188 akt); przesłuchanie w charakterze strony pozwanej Prezesa Zarządu S. B. na rozprawie w dniu 11 lutego 2026 r. – protokół rozprawy z 11 lutego 2026 r. (k. 188-188v. akt).

Powód nie podpisywał w pracy listy obecności. Jego czas pracy był nienormowany. Nikt nie kontrolował go zarówno z wykonywanych obowiązków, jak i miejsca ich wykonywania.

Dowód: przesłuchanie powoda A. C. na rozprawie w dniu 11 lutego 2026 r. – protokół rozprawy z 11 lutego 2026 r. (k. 187-188 akt); przesłuchanie w charakterze strony pozwanej Prezesa Zarządu S. B. na rozprawie w dniu 11 lutego 2026 r. – protokół rozprawy z 11 lutego 2026 r. (k. 188-188v. akt).

S. C. (syn powoda) był również zatrudniony w pozwanej spółce, przy czym ostatnio jako dyrektor zarządzający. Nadto zajmował się sprawami związanymi z BHP.

Ww. był głównym administratorem pozwanej spółki, gdyż zakładał skrzynki e-mail i miał dostęp do wszystkich skrzynek e-mail.

Dowód: przesłuchanie powoda A. C. na rozprawie w dniu 11 lutego 2026 r. – protokół rozprawy z 11 lutego 2026 r. (k. 187-188 akt).

Obowiązki służbowe powód i jego syn świadczyli poza B. (w miejscowości O.). Tam też mieli biuro i sprzęt służbowy. Również do powyższej lokalizacji przyjeżdżali klienci.

Nadto powód świadczył pracę także we B. przy ul. (...) (miejsce zamieszkania powoda). A. C. udawał się sporadyczne z Prezesem Zarządu, w ramach obowiązków służbowych, do banków i na place budów.

A. C. dowolnie wybierał miejsce wykonywania przez siebie obowiązków zawodowych.

Dowód: zeznania świadka S. C. na rozprawie w dniu 18 czerwca 2025 r. – protokół rozprawy (k. 128v.-129v. akt); przesłuchanie powoda A. C. na rozprawie w dniu 11 lutego 2026 r. – protokół rozprawy z 11 lutego 2026 r. (k. 187-188 akt); przesłuchanie w charakterze strony pozwanej Prezesa Zarządu S. B. na rozprawie w dniu 11 lutego 2026 r. – protokół rozprawy z 11 lutego 2026 r. (k. 188-188v. akt); przesłuchanie w charakterze strony pozwanej Prezesa Zarządu S. B. na rozprawie w dniu 13 marca 2026 r. – protokół rozprawy z 13 marca 2026 r. (k. 190-191 akt).

Powód co do zasady nie przebywał w biurze spółki codziennie. Zdarzało się jednak, że pod nieobecność Prezesa Spółki, powód stacjonował w biurze codziennie. Po wykonaniu swoich obowiązków opuszczał biuro (nie zawsze pracował w wymiarze ośmiu godzin dziennie
z biura).

Dowód: zeznania świadka S. C. na rozprawie w dniu 18 czerwca 2025 r. – protokół rozprawy (k. 128v.-129v. akt); zeznania świadka V. B. (1) na rozprawie
w dniu 24 października 2025 r. – protokół rozprawy (k. 153-153v. akt); zeznania świadka J. V. na rozprawie w dniu 3 grudnia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 164-165 akt).

S. B. (Prezes Zarządu pozwanej spółki) darzył zaufaniem zarówno powoda, jak i jego syna S. C..

Ww. kierowali całym biurem, natomiast S. B. był odpowiedzialny za szukanie kontraktów dla spółki. S. B. pojawiał się w biurze pozwanej spółki prawie codziennie.

Dowód: zeznania świadka V. B. (1) na rozprawie w dniu 24 października 2025 r. – protokół rozprawy (k. 153-153v. akt); przesłuchanie w charakterze strony pozwanej Prezesa Zarządu S. B. na rozprawie w dniu 13 marca 2026 r. – protokół rozprawy z 13 marca 2026 r. (k. 190-191 akt).

Pozwaną spółkę w zakresie spraw kadrowych i księgowych w spornym okresie obsługiwała zewnętrzna firma (...) (biuro księgowe O. O.).

Dowód: zeznania świadka S. C. na rozprawie w dniu 18 czerwca 2025 r. – protokół rozprawy (k. 128v.-129v. akt); zeznania świadka V. B. (1) na rozprawie
w dniu 24 października 2025 r. – protokół rozprawy (k. 153-153v. akt); zeznania świadka J. V. na rozprawie w dniu 3 grudnia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 164-165 akt); przesłuchanie powoda A. C. na rozprawie w dniu 11 lutego 2026 r. – protokół rozprawy z 11 lutego 2026 r. (k. 187-188 akt); przesłuchanie w charakterze strony pozwanej Prezesa Zarządu S. B. na rozprawie w dniu 13 marca 2026 r. – protokół rozprawy z 13 marca 2026 r. (k. 190-191 akt).

Firma z biurem (...) nawiązała współpracę za pośrednictwem A. C.. Właściciel biura (...) jest sąsiadem powoda.

Dowód: zeznania świadka V. B. (1) na rozprawie w dniu 24 października 2025 r. – protokół rozprawy (k. 153-153v. akt); zeznania świadka J. V. na rozprawie w dniu 3 grudnia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 164-165 akt); przesłuchanie powoda A. C. na rozprawie w dniu 11 lutego 2026 r. – protokół rozprawy z 11 lutego 2026 r. (k. 187-188 akt); przesłuchanie w charakterze strony pozwanej Prezesa Zarządu S. B. na rozprawie w dniu 13 marca 2026 r. – protokół rozprawy z 13 marca 2026 r. (k. 190-191 akt).

Praktyka udzielania urlopów wypoczynkowych u strony pozwanej była taka, że wniosek o urlop był zgłaszany kierownictwu lub Prezesowi Zarządu i z reguły pracownik wypisywał wniosek po powrocie z urlopu. Owa praktyka dotyczyła wszystkich osób. Pracownicy biurowi przeważnie składali wnioski o urlop, który miał trwać dłużej, przed jego rozpoczęciem. Wnioski były składane do kierowników bądź do S. C., a następnie trafiały do sekretariatu, który przekazywał je do zewnętrznej firmy (...) zajmującej się obsługą kadrowo-księgową strony pozwanej. Zdarzały się sytuacje, że wnioski o urlop były wysyłane do kadr w formie wiadomości e-mail przez S. C. bądź przez pracowników biura.

Większość osób w pozwanej spółce miało nienormowany czas pracy. Stawiali się
w budynku spółki wówczas, gdy było to konieczne.

Dowód: zeznania świadka S. C. na rozprawie w dniu 18 czerwca 2025 r. – protokół rozprawy (k. 128v.-129v. akt); zeznania świadka V. B. (1) na rozprawie
w dniu 24 października 2025 r. – protokół rozprawy (k. 153-153v. akt); zeznania świadka J. V. na rozprawie w dniu 3 grudnia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 164-165 akt); przesłuchanie powoda A. C. na rozprawie w dniu 11 lutego 2026 r. – protokół rozprawy z 11 lutego 2026 r. (k. 187-188 akt); przesłuchanie w charakterze strony pozwanej Prezesa Zarządu S. B. na rozprawie w dniu 11 lutego 2026 r. – protokół rozprawy z 11 lutego 2026 r. (k. 188-188v. akt); przesłuchanie w charakterze strony pozwanej Prezesa Zarządu S. B. na rozprawie w dniu 13 marca 2026 r. – protokół rozprawy z 13 marca 2026 r. (k. 190-191 akt).

S. C. raz w miesiącu udawał się do firmy (...) z dokumentami kadrowo-księgowymi.

J. V. kontaktowała się z ww. firmą jedynie na polecenie i za zgodą S. C.. Jeżeli ww. wysyłała informacje, czy zapytanie do firmy (...), to otrzymywała odpowiedź, że informacja może zostać jej udzielona po uprzedniej zgodzie S. C.. Pracownik firmy (...) się z nim kontaktował i pytał, czy może udzielić jakiejś informacji J. V..

Dowód: zeznania świadka J. V. na rozprawie w dniu 3 grudnia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 164-165 akt) ; przesłuchanie w charakterze strony pozwanej Prezesa Zarządu S. B. na rozprawie w dniu 13 marca 2026 r. – protokół rozprawy
z 13 marca 2026 r. (k. 190-191 akt).

Kierownicy zajmowali się budowami, a nadzorowaniem projektów V. R..

Dowód: przesłuchanie w charakterze strony pozwanej Prezesa Zarządu S. B. na rozprawie w dniu 13 marca 2026 r. – protokół rozprawy z 13 marca 2026 r. (k. 190-191 akt).

Powód zwrócił się pracodawcy o urlop wypoczynkowy:

- wnioskiem z 8 czerwca 2016 r. na okres od 9 czerwca 2016 r. do 23 czerwca 2016 r., tj. łącznie 11 dni roboczych;

- wnioskiem z 21 lutego 2017 r. na okres od 23 lutego 2017 r. do 8 marca 2017 r., tj. łącznie
10 dni roboczych;

- wnioskiem z 27 kwietnia 2017 r. na okres od 2 maja 2017 r. do 2 maja 2017 r., tj. łącznie
1 dzień roboczy;

- wnioskiem z 12 czerwca 2017 r. na okres od 16 czerwca 2017 r. do 29 czerwca 2017 r.,
tj. łącznie 10 dni roboczych;

- wnioskiem z 2 listopada 2017 r. na okres od 3 listopada 2017 r. do 10 listopada 2017 r.,
tj. łącznie 6 dni roboczych;

- na okres od 27 grudnia 2017 r. do 29 grudnia 2017 r., tj. łącznie 3 dni robocze;

- wnioskiem z 1 sierpnia 2014 r. na okres od 4 sierpnia 2014 r. do 10 sierpnia 2014 r.;

- wnioskiem z 6 lutego 2015 r. na okres od 9 lutego 2015 r. do 24 lutego 2015 r., tj. łącznie
12 dni;

- wnioskiem z 12 listopada 2019 r. na okres od 2 grudnia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r., tj. łącznie 20 dni roboczych;

- wnioskiem z 13 lipca 2020 r. na okres od 24 lipca 2020 r. do 30 lipca 2020 r., tj. łącznie 5 dni roboczych;

- wnioskiem z 14 sierpnia 2023 r. na okres od 2 października 2023 r. do 31 października 2023 r., tj. łącznie 22 dni robocze;

- wnioskiem z 16 sierpnia 2023 r. na okres od 2 listopada 2023 r. do 30 listopada 2023 r., tj. łącznie 20 dni roboczych;

- wnioskiem z 16 sierpnia 2023 r. na okres od 1 grudnia 2023 r. do 31 grudnia 2023 r., tj. łącznie 19 dni roboczych;

- wnioskiem z 14 września 2023 r. na okres od 1 września 2023 r. do 30 września 2023 r.,
tj. łącznie 21 dni roboczych;

- wnioskiem z 15 grudnia 2023 r. na okres od 2 stycznia 2024 r. do 31 stycznia 2024 r., tj. łącznie 21 dni roboczych.

Powód podpisał ww. wnioski urlopowe.

Dowód: wnioskiem z 8 czerwca 2016 r. o urlop (k. 102 akt); wniosek z 21 lutego 2017 r. o urlop (k. 101v. akt); wniosek z 27 kwietnia 2017 r. o urlop (k. 100v. akt); wniosek z 12 czerwca 2017 r. o urlop (k. 101 akt); wniosek z 2 listopada 2017 r. o urlop (k. 100 akt); wniosek z 2017 r. (k. 99v. akt); wniosek z 6 lutego 2015 r. o urlop (k. 95 akt); wniosek z 1 sierpnia 2014 r. o urlop (k. 95 akt); wniosek z 12 listopada 2019 r. o urlop (k. 34 akt, k. 99 akt); wniosek z 13 lipca 2020 r. o urlop (k. 35 akt, k. 98v. akt); wniosek z 14 sierpnia 2023 r. o urlop (k. 36 akt, k. 97v. akt); wniosek z 14 września 2023 r. o urlop (k. 35v. akt, k. 98 akt); wniosek z 16 sierpnia 2023 r. o urlop (k. 36v. akt, k. 97 akt); wniosek z 16 sierpnia 2023 r. o urlop (k. 37 akt, k. 96v. akt); wniosek z 15 grudnia 2023 r. o urlop (k. 37v. akt, k. 96 akt); przesłuchanie powoda A. C. na rozprawie w dniu 11 lutego 2026 r. – protokół rozprawy z 11 lutego 2026 r. (k. 187-188 akt).

Powód wysyłał wiadomości e-mail związane z pracą u strony pozwanej w dniach:
24 września 2023 r., 27 listopada 2023 r., 20 grudnia 2023 r., 28 grudnia 2023 r., 12 stycznia 2024 r., 26 lutego 2024 r.

Ww. wiadomości e-mail dotyczyły m.in. wskazania przez powoda kwoty podatku do zapłaty. Część wiadomości była kierowana także do innej firmy niż pozwana spółka (firmy (...)).

Nadto A. C. wysyłał wiadomości e-mail związane z pracą u pozwanej w okresie od: 19 września 2023 r. do 28 września 2023 r.; od 13 października 2023 r.
do 25 października 2023 r.; 4 grudnia 2023 r. do 28 grudnia 2023 r.; od 1 lutego 2024 r. do
29 lutego 2024 r.

Powód otrzymywał wiadomości e-mail związane z pracą w dniach: 1 września 2023 r., 4 września 2023 r., 12 września 2023 r., 14 września 2023 r., 15 września 2023 r., 26 września 2023 r., 27 września 2023 r., 2 października 2023 r., 18 października 2023 r., 1 listopada 2023 r., 6 listopada 2023 r., 8 listopada 2023 r., 14 listopada 2023 r., 29 listopada 2023 r., 19 grudnia 2023 r., 20 grudnia 2023 r., 19 stycznia 2024 r., 26 stycznia 2024 r.

W większości ww. wiadomości e-mail powód jest jedynie wymieniony jako ,,osoba do wiadomości’’.

Dowód: wydruki wiadomości e-mail (k. 176-182v. akt); zestawienie wiadomości e-mail (k. 183-185 akt).

W czasie zatrudnienia powoda u strony pozwanej nie było sytuacji, kiedy musiał on przerwać urlop i powrócić do wykonywania obowiązków służbowych.

Dowód: przesłuchanie powoda A. C. na rozprawie w dniu 11 lutego 2026 r. – protokół rozprawy z 11 lutego 2026 r. (k. 187-188 akt).

W czasie zatrudnienia u pozwanej powód był przez trzy tygodnie (ok. 5-6 lat temu)
w Stanach Zjednoczonych. Nadto w czasie zatrudnienia w (...) Sp. z o.o. z siedzibą we B. uczestniczył w obozach sportowych, które trwały średnio ok. 10 dni, a ostatnio był na obozie 4 lata temu.

Dowód: przesłuchanie powoda A. C. na rozprawie w dniu 11 lutego 2026 r. – protokół rozprawy z 11 lutego 2026 r. (k. 187-188 akt); przesłuchanie w charakterze strony pozwanej Prezesa Zarządu S. B. na rozprawie w dniu 13 marca 2026 r. – protokół rozprawy z 13 marca 2026 r. (k. 190-191 akt).

Powód nadto wyjeżdżał podczas zatrudnienia u strony pozwanej na wakacje z córką.
W okresie letnim A. C. wykorzystywał od dwóch do trzech tygodni urlopu wypoczynkowego. Nadto powód przebywał na długim urlopie od końca 2023 r. do początku 2024 r. Wówczas też w okresie od końca 2023 r. spółka zaczęła mieć problemy finansowe, więc S. B. poprosił o pomoc swojego kuzyna G.. A. C. nie spodobało się powyższe i przestał stawiać się w miejscu pracy.

S. B. nie zwracał szczególnej uwagi na to, czy powód składał wnioski
o udzielenie urlopu wypoczynkowego.

Dowód: zeznania świadka V. B. (1) na rozprawie w dniu 24 października 2025 r. – protokół rozprawy (k. 153-153v. akt); przesłuchanie w charakterze strony pozwanej Prezesa Zarządu S. B. na rozprawie w dniu 13 marca 2026 r. – protokół rozprawy z 13 marca 2026 r. (k. 190-191 akt).

Za 2018 r. powodowi pozostało 20 dni urlopu wypoczynkowego, natomiast za 2019 r. 26 dni urlopu wypoczynkowego.

W latach 2020-2023 powód wykorzystał:

- od 1 września 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. – 82 dni urlopu wypoczynkowego (pozostało do wykorzystania 22 dni urlopu),

- od 1 stycznia 2024 r. do 31 stycznia 2024 r. – 21 dni urlopu wypoczynkowego (pozostał do wykorzystania 1 dzień urlopu).

Dowód: ewidencja urlopów (k. 38 akt, k. 94 akt).

Powód wykorzystywał urlop wypoczynkowy w dowolnie wybranych przez siebie terminach, nie pytając przy tym o wyrażenie zgody organów zarządzających pozwaną spółką. Powód nie składał przy tym w większości wniosków o udzielenie mu urlopu (pięć lat temu był w Stanach Zjednoczonych i wówczas również nie złożył wniosku o udzielenie urlopu).

Jedynie w ostatnim okresie wypisał wnioski o udzielenie urlopu z uwagi na fakt, że V. B. (2) zauważyła, iż A. C. miał bardzo dużo zaległości
z uzupełnianiem wniosków przez wszystkie lata pracy w pozwanej spółce i poprosiła
o uzupełnienie stosownej dokumentacji.

Dowód: przesłuchanie w charakterze strony pozwanej Prezesa Zarządu S. B. na rozprawie w dniu 11 lutego 2026 r. – protokół rozprawy z 11 lutego 2026 r. (k. 188-188v. akt); przesłuchanie w charakterze strony pozwanej Prezesa Zarządu S. B. na rozprawie w dniu 13 marca 2026 r. – protokół rozprawy z 13 marca 2026 r. (k. 190-191 akt).

Powód i S. C. pozostają od około września 2023 r. w konflikcie
z właścicielami pozwanej spółki. Konflikt zaostrzył się po rozwiązaniu z S. C. dyscyplinarnie umowy o pracę. Ww. zostali posądzeni przez pozwaną spółkę
o zabór kilku samochodów. Przed ww. konfliktem powód i założyciele spółki znali się prywatnie, byli bardzo zżyci, jeździli razem na wakacje.

Od maja 2023 r. sytuacja finansowa spółki stała się (konta bankowe były zablokowane, a pensje dla pracowników wypłacano z opóźnieniem). Były również problemy z płatnością podatków, VAT-em, ZUS-em.

Dowód: zeznania świadka S. C. na rozprawie w dniu 18 czerwca 2025 r. – protokół rozprawy (k. 128v.-129v. akt); zeznania świadka V. B. (1) na rozprawie w dniu 24 października 2025 r. – protokół rozprawy (k. 153-153v. akt); częściowo zeznania świadka J. V. na rozprawie w dniu 3 grudnia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 164-165 akt); przesłuchanie powoda A. C. na rozprawie w dniu 11 lutego 2026 r. – protokół rozprawy z 11 lutego 2026 r. (k. 187-188 akt); przesłuchanie w charakterze strony pozwanej Prezesa Zarządu S. B. na rozprawie w dniu 13 marca 2026 r. – protokół rozprawy z 13 marca 2026 r. (k. 190-191 akt).

Konflikt przybrał na sile po poproszeniu o pomoc przez Prezesa Zarządu osoby trzeciej (G.), która to osoba pomagała mu wykonywać obowiązki w spółce: we wrześniu 2023 r. (około 2-2,5 tygodnia); od listopada 2023 r. do grudnia 2023 r.; w kwietniu 2024 r. (kiedy to S. B. przebywał w szpitalu). Łącznie G. pomagał w działalności pozwanej spółki przez około 1,5 miesiąca.

Dowód: przesłuchanie w charakterze strony pozwanej Prezesa Zarządu S. B. na rozprawie w dniu 13 marca 2026 r. – protokół rozprawy z 13 marca 2026 r. (k. 190-191 akt).

Praca powoda w okresie utraty przez spółkę płynności finansowej polegała m.in. na rozmowach z kontrahentami o przesunięciu spłat zobowiązań, a nadto z dwoma bankami,
z którymi były podpisane umowy kredytowe. Oprócz tego firma miała flotę samochodów
i sprzętu budowlanego w leasingu. W związku z powyższym również z nimi trzeba było rozmawiać o przesunięciach spłaty za poszczególny sprzęt.

Do obowiązków powoda należało jednak głównie zajmowanie się księgowością
i spotkaniami z biurem księgowym. Powód kilkukrotnie uczestniczył w spotkaniach związanych z zawieraniem kontraktów przez spółkę.

Dowód: przesłuchanie w charakterze strony pozwanej Prezesa Zarządu S. B. na rozprawie w dniu 11 lutego 2026 r. – protokół rozprawy z 11 lutego 2026 r. (k. 188-188v. akt); przesłuchanie w charakterze strony pozwanej Prezesa Zarządu S. B. na rozprawie w dniu 13 marca 2026 r. – protokół rozprawy z 13 marca 2026 r. (k. 190-191 akt).

W wiadomości e-mail z 9 stycznia 2024 r., skierowanej do pracownika Ł. Kadry, tj. B. S., S. C. poinformował, żeby wszelki kontakt ww. firmy ze stroną pozwaną odbywał się jedynie za jego pośrednictwem.

Wcześniej kontakt z ww. biurem miała również J. V..

Dowód: korespondencja e-mail ze stycznia 2024 r. (k. 30-31v. akt, k. 39-39v. akt); zeznania świadka S. C. na rozprawie w dniu 18 czerwca 2025 r. – protokół rozprawy (k. 128v.-129v. akt); zeznania świadka V. B. (1) na rozprawie w dniu 24 października 2025 r. – protokół rozprawy (k. 153-153v. akt); zeznania świadka J. V. na rozprawie w dniu 3 grudnia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 164-165 akt).

W wiadomości e-mail z 12 lutego 2024 r., skierowanej do B. S., S. C. zwrócił się z prośbą o aktualizację ile dni urlopu pozostało A. C.. Pytanie o stan urlopu ojca z 12 lutego 2024 r. ww. S. C. zadał kilka godzin, bądź dzień po wysłaniu wniosków urlopowych A. C..

B. S. odpowiedziała, że A. C. pozostał jeden dzień urlopu wypoczynkowego (ze 125 dni pozostał 1 dzień).

S. C. poprosił ww. o ,,skasowanie’’ urlopu za luty i ponownie poprosił
o przeliczenie dni urlopu wypoczynkowego.

Dowód: korespondencja e-mail z 12 lutego 2024 r. (k. 32-33v. akt); zeznania świadka S. C. na rozprawie w dniu 18 czerwca 2025 r. – protokół rozprawy (k. 128v.-129v. akt); zeznania świadka J. V. na rozprawie w dniu 3 grudnia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 164-165 akt).

Firma (...) skorygowała na prośbę S. C. jeden
z wniosków powoda o urlop wypoczynkowy.

Dowód: zeznania świadka S. C. na rozprawie w dniu 18 czerwca 2025 r. – protokół rozprawy (k. 128v.-129v. akt).

Po tym, gdy S. C. otrzymał informację, że została z nim rozwiązana dyscyplinarnie umowa o pracę, usunął wszystkie wiadomości e-mail ze swojej służbowej skrzynki e-mail.

Dowód: zeznania świadka S. C. na rozprawie w dniu 18 czerwca 2025 r. – protokół rozprawy (k. 128v.-129v. akt); zeznania świadka J. V. na rozprawie w dniu 3 grudnia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 164-165 akt).

Wiadomości e-mail usunięte przez S. C. udało się odzyskać dzięki działaniom informatyków na zlecenie Prezesa Zarządu pozwanej spółki, tj. S. B.. Zdarzenie to miało miejsce około kwietnia 2024 r.

Dowód: zeznania świadka V. B. (1) na rozprawie w dniu 24 października 2025 r. – protokół rozprawy (k. 153-153v. akt); zeznania świadka J. V. na rozprawie
w dniu 3 grudnia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 164-165 akt); przesłuchanie w charakterze strony pozwanej Prezesa Zarządu S. B. na rozprawie w dniu 13 marca 2026 r. – protokół rozprawy z 13 marca 2026 r. (k. 190-191 akt).

S. C. podczas usuwania prywatnych wiadomości e-mail, usunął również służbowe wiadomości, w tym w tym e-mail z 12 lutego 2024 r., w którym prosił o skorygowanie liczby dni urlopu wykorzystanego przez A. C..

Dowód: zeznania świadka S. C. na rozprawie w dniu 18 czerwca 2025 r. – protokół rozprawy (k. 128v.-129v. akt); zeznania świadka V. B. (1) na rozprawie w dniu 24 października 2025 r. – protokół rozprawy (k. 153-153v. akt); przesłuchanie
w charakterze strony pozwanej Prezesa Zarządu S. B. na rozprawie w dniu
13 marca 2026 r. – protokół rozprawy z 13 marca 2026 r. (k. 190-191 akt).

Pismem z dnia 20 maja 2024 r., odebranym przez powoda 3 czerwca 2024 r., rozwiązano ze A. C. umowę o pracę zawartą 1 marca 2014 r. bez zachowania okresu wypowiedzenia.

Jako przyczynę rozwiązania umowy o pracę wskazano ciężkie naruszenie przez powoda podstawowych obowiązków pracowniczych (art. 52 par. 1 pkt 1 KP) poprzez doprowadzenie do zaboru mienia pracodawcy (pojazdów marki O. (...) 1 szt. oraz E. - 2 szt.).

Ww. pismo zostało podpisane przez S. B..

Dowód: pismo z dnia 20 maja 2024 r. – rozwiązanie umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia wraz z potwierdzeniem nadania i odbioru (k. 11 akt, k. 90-91 akt); pismo
z 2 lipca 2024 r. (k. 40 akt).

Wedle świadectwa pracy z 4 czerwca 2024 r. powód wykorzystał w roku ustania stosunku pracy urlop wypoczynkowy w wymiarze 13 dni.

Dowód: świadectwo pracy z 4 czerwca 2024 r. wraz z potwierdzeniem nadania i odbioru (k. 87-89v. akt).

Pismem z dnia 24 maja 2024 r. A. C. wezwał stronę pozwaną do zapłaty kwoty 22 820,10 zł w związku z nieuregulowaniem przez Grupę (...) Sp. z o.o. płatności wynikających z wynagrodzenia za pracę (miesiąc: kwiecień 2023 r., wrzesień 2023 r., listopad 2023 r., styczeń 2024 r., luty 2024 r., kwiecień 2024 r.) wraz z należytymi odsetkami w terminie trzech dni od dnia otrzymania wezwania.

Dowód: pismo z dnia 24 maja 2024 r. – wezwanie do zapłaty (k. 10 akt);

Prezes Zarządu Grupy (...) Sp. z o.o. S. B. pismem z 26 czerwca 2024 r. złożył do Prokuratury Okręgowej we Wrocławiu zawiadomienie o przestępstwach, jakich mieli się dopuścić S. C. i A. C..

Dowód: wydruk pisma z 2 lipca 2024 r. (k. 40 akt); przesłuchanie w charakterze strony pozwanej Prezesa Zarządu S. B. na rozprawie w dniu 13 marca 2026 r. – protokół rozprawy z 13 marca 2026 r. (k. 190-191 akt).

Ekwiwalent za jeden dzień urlopu powoda wynosił 244,96 zł brutto, natomiast hipotetyczna należność dochodzona pozwem wynosi 36 744 zł (za hipotetyczne 150 godzin).

Dowód: pismo strony pozwanej z 10 lipca 2025 r. (k. 134 akt).

Średnie miesięczne wynagrodzenie powoda z ostatnich trzech miesięcy pracy liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wyniosło 5125,00 zł brutto.

Dowód: zaświadczenie z 12 marca 2025 r. o zatrudnieniu i wynagrodzeniu (k. 92 akt); zaświadczenie z 12 marca 2025 r. (k. 93 akt).

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie jedynie w niewielkiej części.

Powód ostatecznie wnosił o zasądzenie od pozwanej na swoją rzecz ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w kwocie 36 744 zł, a także zasądzenie od pozwanej na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Pozwana wnosiła zaś o oddalenie powództwa w całości, a także zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Stan faktyczny w sprawie Sąd ustalił, na podstawie przedłożonych przez strony postępowania dowodów z dokumentów, powołanych w treści uzasadnienia, dopuszczonych jako dowód w sprawie na podstawie art. 243 ² k.p.c., których wiarygodność i autentyczność zasadniczo nie budziła wątpliwości Sądu i nie została skutecznie zakwestionowana przez żadną ze stron.

Ponadto Sąd oparł ustalenia stanu faktycznego także na zeznaniach świadków,
tj. S. C., V. B. (1) i J. V..

Sąd dał wiarę zeznaniom S. C. jedynie w ograniczonym zakresie.
Ww. pozostawał zatrudniony w pozwanej spółce, jednak rozwiązano z nim dyscyplinarnie umowę o pracę. S. C. jest synem powoda. Ww. świadek został przesłuchany na okoliczność przebiegu zatrudnienia powoda u strony pozwanej, ilości przysługującego
i wykorzystanego przez powoda urlopu wypoczynkowego. Sąd nie dał wiary S. C. w zakresie, w jakim wskazywał, że otrzymał dyspozycję (naciskano na niego) od V. B. (1) aby rozpisał fikcyjne wnioski o urlop dotyczące powoda A. C., które dotyczyły około 150 dni. Powyższe wydaje się niewiarygodne w kontekście jego dalszych zeznań, podczas których podał, że właściciele spółki nie grozili mu, a jedynie V. B. (2) wskazywała na konieczność uzupełnienia wniosków zgodnie ze stanem faktycznym. Dodał nadto, że z tego co mu wiadomo, nikt nie naciskał na powoda by podpisał wnioski o urlop. Ww. świadek wskazał, że powód (jego ojciec) jest pracoholikiem i cały czas był w pracy. Jednocześnie dalej zeznał, że nie wie, czy w spornym okresie były takie dni kiedy powód faktycznie przebywał na urlopie wypoczynkowym.

Świadek V. B. (2) pozostaje udziałowcem pozwanej spółki. Nadto jest
w konflikcie z powodem. Ww. świadek opisał sposób i okoliczności zawnioskowania przez A. C. o udzielenie urlopu wypoczynkowego.

Świadek J. V. natomiast była pracownikiem strony pozwanej od maja 2022 r. do czerwca 2024 r. Pozostawała zatrudniona na stanowisku asystentki zarządu. Nie miała wiedzy o tym, kiedy powód przebywał na urlopie wypoczynkowym. Zeznała, że nic jej nie wiadomo, aby ktoś ze strony pozwanej wymuszał na powodzie podpisanie wniosków urlopowych.

Jednocześnie Sąd dokonał ustaleń stanu faktycznego na podstawie przesłuchania powoda A. C., a także przesłuchania w charakterze strony pozwanej S. B. (Prezesa Zarządu strony pozwanej). Sąd dał wiarę przesłuchaniu ww. osób
w zakresie wskazanym w pisemnym uzasadnieniu wyroku.

Odnosząc się do przesłuchania powoda A. C. wskazać trzeba, że Sąd nie dał wiary jego zeznaniom w zakresie, w którym wskazywał, że w spornym okresie nie przebywał na urlopie wypoczynkowym i świadczył pracę. Nadto Sąd nie dał wiary zeznaniom powoda odnoszącym się do tego aby podpisał on fikcyjne wnioski o urlop, które dotyczyły około 150 dni. Powyższe bowiem nie koresponduje m.in. z dalszą częścią zeznań powoda, kiedy to podał, że podczas pracy u strony pozwanej wyjeżdżał na zagraniczne wycieczki, uczestniczył w obozach sportowych, czy współpracował z innym podmiotem. Nadto treść przesłuchania powoda nie koreluje z przesłuchaniem S. B., który podał, że powód wielokrotnie przebywał na urlopie wypoczynkowym, jednak w większości przypadków nie składał wniosków o udzielenie ww. urlopu. Nadto Sąd uznał za niewiarygodne zeznania powoda w części, w jakiej podawał, że w okresie jego pracy u strony pozwanej, jego najdłuższe urlopy trwały w dniach roboczych około dwa, trzy dni. Powyższe nie jest spójne z dalszymi zeznaniami A. C., który po zadaniu pytania na rozprawie przez S. B. przyznał, że w czasie zatrudnienia u pozwanej był przez trzy tygodnie (ok. 5-6 lat temu) w Stanach Zjednoczonych. Nadto w czasie zatrudnienia w (...) Sp. z o.o. z siedzibą we B. uczestniczył w obozach sportowych, które trwały średnio ok. 10 dni, a ostatnio był na obozie 4 lata temu.

Odnosząc się do kwestii roszczenia sformułowanego przez powoda należy wskazać,
iż zgodnie z treścią art. 152 § 1 i 2 k.p. pracownikowi przysługuje prawo do corocznego, nieprzerwanego, płatnego urlopu wypoczynkowego, a pracownik nie może zrzec się prawa do urlopu. Wymiar urlopu wynosi 20 dni, jeżeli pracownik jest zatrudniony krócej niż 10 lat i 26 dni, jeżeli pracownik jest zatrudniony co najmniej 10 lat (art. 154 § 1 k.p.).

Przepisy prawa pracy ustanawiają przy tym zasadę naturalnego wykonania zobowiązań urlopowych, co oznacza konieczność udzielenia pracownikowi urlopu w naturze, w celu regeneracji jego sił i odpoczynku po okresie nieprzerwanej pracy. Jednakże wykorzystanie urlopu w taki sposób nie zawsze jest możliwe, stąd konieczne stało się przyznanie pracownikowi świadczenia ,,zastępczego’’ w postaci ekwiwalentu pieniężnego.

Z treści art. 171 § 1 k.p. wynika, że w przypadku niewykorzystania przysługującego urlopu w całości lub w części z powodu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy pracownikowi przysługuje ekwiwalent pieniężny. Sposób obliczania ekwiwalentu został szczegółowo określony w Rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 8 stycznia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania
i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop (Dz.U.1997.2.14 z dnia 1997.01.09 z późn. zm.).

Dalej podać należy, że pracownik nabywa prawo do ekwiwalentu z datą rozwiązania stosunku pracy, a jego wysokość oblicza się na podstawie wynagrodzenia z okresu poprzedzającego miesiąc, w którym nastąpiło rozwiązanie stosunku pracy. Ponadto przedmiotowe świadczenie przysługuje pracownikowi również za urlopy zaległe. Prawo do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop nie jest zależne ani od sposobu, ani od przyczyn ustania stosunku pracy. Roszczenie o ekwiwalent powstaje w momencie zajścia tych zdarzeń i przedawnia się z upływem trzech lat (por. art. 291 § 1) ( por. wyrok SN z 29.03.2001 r., I PKN 336/00, OSNP 2003/1, poz. 14). (K. Rączka [w:] M. Gersdorf, W. Ostaszewski, M. Raczkowski, A. Zwolińska, K. Rączka, Kodeks pracy. Komentarz, wyd. IV, Warszawa 2024, art. 171.).

W pierwszej kolejności wskazać należy, że w okresie za jaki powód domaga się ekwiwalentu za urlop pozostawał on w stosunku pracy ze stroną pozwaną
a rozwiązanie z nim stosunku pracy nastąpiło w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. W sprawie bezsporne było, iż do rozwiązania umowy o pracę łączącej powoda ze strona pozwaną Grupą (...) Sp. z o.o. z siedzibą we B. doszło w dniu 3 czerwca 2024 r. Zatem z tym dniem zmaterializowało się prawo powoda do wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Bezsporne również było, że powód nabył prawo do urlopu wypoczynkowego w wymiarze po 26 dni za każdy rok kalendarzowy.

W ocenie Sądu sytuację urlopową powoda należało rozpatrywać w zakresie świadczeń nieprzedawnionych, tj. począwszy od urlopu przysługującego za rok 2020. W niniejszej sprawie powód dochodził ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy obejmujący łącznie około 150 dni. W toku postępowania ustalono jednak, że część wskazywanego przez powoda urlopu pochodziła z okresu znacznie wcześniejszego, przekraczającego trzyletni termin przedawnienia liczony od momentu, w którym urlop ten powinien zostać wykorzystany. Zgodnie z art. 291 § 1 k.p. roszczenia ze stosunku pracy ulegają przedawnieniu z upływem trzech lat od dnia, w którym stały się wymagalne. W odniesieniu do prawa do urlopu wypoczynkowego przyjmuje się, że termin przedawnienia rozpoczyna swój bieg z końcem września roku następującego po roku kalendarzowym, za który urlop przysługuje, albowiem do tego momentu urlop powinien zostać wykorzystany (art. 168 k.p.). Jednocześnie podkreślić należy, że roszczenie o ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop powstaje dopiero z chwilą rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy (art. 171 § 1 k.p.). Oznacza to jednak, że ekwiwalent przysługuje wyłącznie za urlop, który w chwili ustania stosunku pracy nie był jeszcze przedawniony. Jeżeli natomiast prawo do urlopu uległo przedawnieniu wcześniej, pracownik nie nabywa prawa do ekwiwalentu za taki urlop. Pogląd ten jest ugruntowany w orzecznictwie Sądu Najwyższego, który wskazuje, że ekwiwalent pieniężny przysługuje jedynie za urlop nieprzedawniony w chwili ustania stosunku pracy (por. wyrok SN z dnia 29 marca 2001 r., I PKN 336/00). W konsekwencji należało uznać, że w zakresie obejmującym urlop, który w chwili rozwiązania stosunku pracy był już przedawniony, powód nie nabył prawa do ekwiwalentu pieniężnego.

Rozpatrując roszczenie o nieprzedawnioną część ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, należało uznać, że powód wykorzystał niemal w całości ( bez jednego dnia ) w naturze przysługujący mu urlop wypoczynkowy. Tym samym, w związku z rozwiązaniem stosunku pracy, nie nabył prawa do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop za powyższy okres w zakresie, w jakim wnosił o jego przyznanie.

Przechodząc do stanu faktycznego sprawy, należy odnieść się do charakterystyki pracy powoda, który pozostawał zatrudniony u strony pozwanej na stanowisku wymagającym znacznej samodzielności organizacyjnej oraz brakiem sztywno określonych godzin pracy. Jak wynika z zeznań świadków (m.in. S. C., J. V.), jak
i przesłuchania powoda, a także zeznającego w charakterze strony pozwanej Prezesa Zarządu S. B., powód samodzielnie decydował o dniach i godzinach wykonywania pracy, a jego nieobecność w zakładzie pracy była akceptowana przez stronę pozwaną.

W toku postępowania zostało ustalone, że brak jest pełnej dokumentacji pracowniczej A. C. dotyczącej jego zatrudnienia u strony pozwanej, a w szczególności
w zakresie ewidencji jego czasu pracy. Jak zeznał natomiast Prezes Zarządu strony pozwanej, a także sam A. C., powód nie podpisywał w pracy listy obecności, jego czas pracy był nienormowany, a nadto nikt nie kontrolował go z wykonywanych obowiązków.

Sąd ma na uwadze, że zgodnie z art. 94 pkt 9a k.p., pracodawca jest obowiązany
w szczególności do między innymi do prowadzenia i przechowywania w postaci papierowej lub elektronicznej dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz akt osobowych pracowników. Ciężar wykazania wymiaru wykorzystanego przez powoda
w okresie zatrudnienia urlopu wypoczynkowego spoczywał na pracodawcy. Niemniej jednak brak stosownej dokumentacji nie dowodzi jeszcze automatycznie niewykorzystania przez pracownika urlopu wypoczynkowego w naturze. Może stwarzać domniemanie jego niewykorzystania. Natomiast pracodawca może wykazać innymi środkami dowodowymi fakt wykorzystania przez pracownika urlopu w naturze. W doktrynie i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że na pracodawcy ciąży obowiązek prowadzenia dokumentacji pracowniczej i urlopowej, a w razie procesu, to na nim spoczywa ciężar dowodu (wyrok z dnia 4 października 2000 r., I PKN 71/00). Jednakże w przypadkach, gdy jedna ze stron swoim postępowaniem uniemożliwia lub poważnie utrudnia wykazanie okoliczności przeciwnikowi, na którym spoczywał ciężar ich udowodnienia, wówczas na tę stronę przechodzi ciężar dowodu, co do tego, że okoliczności takie nie zachodziły (por. wyrok SN z dnia 3 marca 1971 r., II PR 453/70). W konsekwencji przyjąć wypada, że pracownik, który uniemożliwia pracodawcy ewidencjonowanie czasu pracy unikając składania informacji o przypadkach opuszczenia pracy, nie może skutecznie podnosić zarzutu, że jego czas pracy nie był należycie dokumentowany.

Zwrócić uwagę w tym miejscu należy, że brak ewidencji czasu pracy wynikał
z charakteru stanowiska zajmowanego przez powoda oraz elastycznej organizacji pracy. Jednocześnie podkreślić należy, że Prezes Zarządu pozwanej darzył powoda oraz jego syna ogromnym zaufaniem i szacunkiem. W związku z tym w praktyce nie weryfikował w sposób szczegółowy sposobu korzystania przez powoda z urlopu wypoczynkowego, w szczególności nie kontrolował każdorazowego składania wniosków urlopowych w okresach jego nieobecności w pracy. Relacja ta opierała się na wzajemnym zaufaniu i wieloletniej współpracy, co powodowało, że pracodawca nie prowadził wobec powoda szczegółowej kontroli organizacji jego czasu pracy.

Okoliczność powyższa nie może jednak prowadzić do wniosku, że powód w okresach objętych wnioskami urlopowymi świadczył pracę lub nie korzystał z przysługującego mu urlopu. Z materiału dowodowego wynika bowiem, że wnioski urlopowe powoda były składane i ujmowane w dokumentacji kadrowej spółki.

Odnosząc się dalej do stanu faktycznego niniejszej sprawy podać trzeba, że z dokumentacji przedłożonej do akt sprawy wynika, że powód złożył wnioski urlopowe (wszystkie podpisane przez powoda): z dnia 12 listopada 2019 r. za okres od dnia 2 grudnia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r.; z dnia 13 lipca 2020 r. za okres od dnia 24 lipca 2020 r. do dnia 30 lipca 2020 r.; z dnia 14 sierpnia 2023 r. za okres od dnia 1 września 2023 r. do 30 września 2023 r.; z dnia 16 sierpnia 2023 r. za okres od dnia 2 października 2023 r. do dnia
31 października 2023 r.; z dnia 16 sierpnia 2023 r. za okres od dnia 2 listopada 2023 r. do dnia 30 listopada 2023 r.; z dnia 16 sierpnia 2023 r. za okres od dnia 1 grudnia 2023 r. do dnia
31 grudnia 2023 r.; z dnia 15 grudnia 2023 r. za okres od dnia 2 stycznia 2024 r. do dnia 31 stycznia 2024 r. Zaznaczyć należy, że w latach 2020-2023 (okres nieobjęty przedawnieniem) powód wykorzystał: od 1 września 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. – 82 dni urlopu wypoczynkowego (pozostało do wykorzystania 22 dni urlopu), a od 1 stycznia 2024 r. do 31 stycznia 2024 r. – 21 dni urlopu wypoczynkowego (pozostał do wykorzystania 1 dzień urlopu).

Przechodząc do procedury składania wniosków o udzielenie urlopu u strony pozwanej zwrócić uwagę trzeba, że obsługę kadrowo-księgową pozwanej spółki prowadził podmiot zewnętrzny polecony przez powoda. Nadto znaczenie w niniejszej sprawie ma okoliczność, że to wyłącznie syn powoda S. C. oraz powód utrzymywali z ramienia pozwanej spółki kontakt z podmiotem prowadzącym obsługę księgowo-kadrową, tj. z firmą (...), co dawało im znaczne pole manewru, jeżeli chodzi o ewentualne zmiany w ewidencji wniosków urlopowych.

Dalej przejść należy do istotnego wątku, weryfikowanego w niniejszym postępowaniu, a mającego wpływ na kierunek wydanego rozstrzygnięcia, a mianowicie podnoszenia przez powoda, iż złożenie przez niego wniosków urlopowych zostało niejako wymuszone oraz nie odzwierciedla rzeczywistego stanu rzeczy, albowiem powód nie wykorzystał owych dni urlopowych.

Odnosząc się do powyższego podać trzeba, że świadek S. C. zeznał, że otrzymał od właściciela spółki dyspozycję, aby rozpisać wnioski urlopowe powoda obejmujące łącznie około 150 dni urlopu, co nie miało (wedle powoda) powiązania z faktycznym wykorzystaniem urlopu przez powoda. Powyższe twierdzenia należy jednak ocenić jako niewiarygodne w świetle dalszej części jego zeznań. Świadek bowiem wskazał jednocześnie, że właściciele spółki nie grozili mu ani nie wywierali na niego nacisku, a jedynie w sposób sugestywny wskazywali na konieczność uzupełnienia wniosków zgodnie ze stanem faktycznym. Dodatkowo świadek przyznał, że z tego, co mu wiadomo, nikt nie wywierał presji na powodzie, aby podpisywał wnioski urlopowe. Wedle zaś treści przesłuchania Prezesa Zarządu pozwanej spółki, tj. S. B. (którym to Sąd dał wiarę), V. B. (2) dopiero w ostatnim okresie pracy powoda zauważyła, iż A. C. miał bardzo dużo zaległości z uzupełnianiem wniosków przez wszystkie lata pracy w pozwanej spółce i poprosiła o uzupełnienie stosownej dokumentacji, która miała odzwierciedlenie w stanie faktycznym.

Z materiału dowodowego wynika zaś, że po złożeniu przez powoda wniosków
o udzielenie urlopu i uzyskaniu informacji z biura Ł. o ,,wyzerowaniu’’ urlopu powoda
w bieżącym okresie rozliczeniowym, syn powoda – działając samodzielnie, bez wiedzy i zgody pozwanej – zwrócił się do zewnętrznego biura księgowego z żądaniem anulowania jednego
z wniosków urlopowych A. C.. Podkreślić trzeba, że działanie to miało charakter całkowicie nieautoryzowany, pozostawało poza wiedzą i kontrolą pozwanej spółki oraz nie było oparte na żadnym poleceniu służbowym. Pozwany nie miał świadomości dokonanej ingerencji w dokumentację urlopową, a jej skutkiem było sztuczne wykazanie kilkudziesięciu dni urlopu jako niewykorzystanych. Sąd podkreśla, że ewentualne zmiany
w dokumentacji urlopowej dokonane w powyższy sposób nie mogą obciążać pracodawcy ani stanowić podstawy do wywodzenia przez powoda roszczeń finansowych. Co prawda świadek S. C. zeznał, że wystosował wiadomość e-mail do firmy (...), gdyż przez pomyłkę rozpisał zbyt wiele dni urlopu powoda we wnioskach urlopowych, jednak Sąd nie dał powyższemu wiary. Powyższe nie koresponduje bowiem m.in. z uprzednimi działaniami S. C., tj. podejmowaniem ukrytych działań związanych z ograniczeniem ilości osób mających dostęp do danych kadrowo-księgowych strony pozwanej, a także z jego dalszymi działaniami w tym zakresie, a mianowicie usuwaniem wiadomości e-mail ze służbowej skrzynki e-mailowej, w tym także wiadomości odnoszącej się do prośby wystosowanej do firmy zajmującej się obsługą księgowo-kadrową Grupy (...) Sp. z o.o. z siedzibą we B., a dotyczącej skorygowania wniosków urlopowych powoda.

Nadto twierdzenia S. C. wydają się niewiarygodne w kontekście faktu rzeczywistego wykorzystania przez powoda urlopu wypoczynkowego. Sąd zwrócił uwagę na istotne rozbieżności w zeznaniach samego powoda dotyczących korzystania przez niego
z urlopu wypoczynkowego. Powód twierdził bowiem, że w okresie całego zatrudnienia jego najdłuższe urlopy trwały jedynie dwa lub trzy dni robocze. Sąd uznał powyższe za niewiarygodne, gdyż twierdzenia te pozostają w oczywistej sprzeczności zarówno z zasadami doświadczenia życiowego, jak i przede wszystkim z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. W świetle zasad doświadczenia życiowego oraz typowych realiów organizacji pracy nie sposób przyjąć za wiarygodne twierdzenia, że pracownik pozostający w zatrudnieniu przez okres trzech lat nie korzystał z dłuższych (niż dwa-trzy dni) okresów przysługującego mu urlopu wypoczynkowego. Dodatkowo zarówno z przesłuchania powoda, jak i przesłuchanego w charakterze strony pozwanej S. B. wynika, ze oprócz pracy u strony pozwanej, A. C. współpracował również w (...) (przez okres około dwóch lat), co tym bardziej potwierdza niewiarygodność zeznań powoda, mając na względzie, że trudno byłoby powodowi wykonywać swoje obowiązki w pełnym wymiarze (bez korzystania z przysługującego mu urlopu), wykonując obowiązki również
w innym miejscu. W związku z tą współpracą zdarzało się, że powód pojawiał się w siedzibie tej firmy i w tym czasie nie przebywał w biurze pozwanej spółki, nie informując o tym w większości przypadków Prezesa Zarządu. Nadto uczestniczył w obozach (10-dniowych) organizowanych przez podmiot z którym współpracował. Co niezwykle istotne, powyższe twierdzenia powoda dotyczące korzystania jedynie sporadycznie z krótkich okresów urlopu, nie korespondują zarówno z jego dalszymi zeznaniami, jak i z treścią przesłuchania S. B.. Z powyższych bowiem wynika, że A. C. kilkukrotnie wyjeżdżał na wakacje zagraniczne, które trwały nawet dwa – trzy tygodnie, przy czym zawsze odbywało się to w okresie letnim. Świadek S. C. wskazał, że powód (jego ojciec) jest pracoholikiem i cały czas był w pracy, a jednocześnie dalej zeznał, że nie wie, czy w spornym okresie były takie dni kiedy powód faktycznie przebywał na urlopie wypoczynkowym, co również stawia wiarygodność jego zeznań pod znakiem zapytania.

W konsekwencji Sąd uznał twierdzenia dotyczące niewykorzystania przez powoda urlopu wypoczynkowego za niewiarygodne i niezasługujące na uwzględnienie przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy.

Dalej zwrócić uwagę trzeba, że A. C. podczas przesłuchania zeznawał, że nie było osoby, która mogłaby go zastąpić podczas jego nieobecności w pracy. Z materiału dowodowego wynika jednak, że w okresach nieobecności powoda funkcjonowanie spółki było zapewnione przez inne osoby. W szczególności przez około półtora miesiąca w bieżącej działalności przedsiębiorstwa pomagała osoba trzecia, tj. kuzyn Prezesa Zarządu, który wspierał organizację pracy spółki. Nadto budowami zajmowali się kierownicy,
a nadzorowaniem projektów V. R..

Powód na fakt wykonywania pracy w okresach, za które złożył wnioski o udzielenie mu urlopu wypoczynkowego przedłożył dokumentację w postaci wydruków wiadomości e-mail, a także zestawienia przesłanych przez niego wiadomości e-mail. Nie można jednak, zdaniem Sądu, przyjąć aby przywoływany przez powoda fakt sporadycznego odbierania lub wysyłania wiadomości e-mail w okresie formalnie udzielonego urlopu oznaczał, że powód nie korzystał z urlopu wypoczynkowego. Sam incydentalny kontakt pracownika z zakładem pracy w trakcie urlopu nie prowadzi do wniosku o jego przerwaniu lub niewykorzystaniu, o ile pracodawca nie odwołał pracownika z urlopu ani nie polecił mu wykonywania obowiązków służbowych. Dodatkowo należy zauważyć, że część korespondencji e-mail przedłożonej przez powoda
w toku postępowania była kierowana do podmiotów innych niż strona pozwana, co wyklucza możliwość uznania, że korespondencja ta stanowiła wykonywanie obowiązków służbowych na rzecz pracodawcy.

Abstrahując od powyższego, nawet jeśli przyjąć, że powód wykonywał czynności służbowe podczas przebywania na urlopie (zgodnie z datami wskazanymi we wnioskach urlopowych), to w okresach objętych wnioskami strona pozwana nie odwołała A. C. z urlopu, nie wydawała mu poleceń służbowych, nie wzywała go do świadczenia pracy ani nie wymagała pozostawania w dyspozycji pracodawcy. Grupa (...) Sp. z o.o.
z siedzibą we B. nie korzystała więc z uprawnienia wynikającego z art. 167 § l k.p.,
tj. nie odwołała powoda z urlopu z powodu okoliczności nieprzewidzianych w chwili jego rozpoczęcia. W konsekwencji, jeżeli powód w czasie formalnie udzielonego urlopu podejmował jakiekolwiek czynności związane z działalnością strony pozwanej, tj. pojawiał się w zakładzie pracy lub wykonywał działania o charakterze zawodowym, to czynił to z własnej inicjatywy, bez polecenia, wiedzy i zgody pracodawcy, a zatem samowolnie. Wobec powyższego dowody w postaci korespondencji e-mail zarówno wysłanej, jak i otrzymanej przez powoda, nie mogą świadczyć o tym, że wykonywał on w datach ich wysłania i otrzymania obowiązki służbowe. W świetle utrwalonych poglądów judykatury oraz doktryny prawa pracy, samowolne podejmowanie czynności zawodowych przez pracownika w czasie urlopu wypoczynkowego nie prowadzi do uznania, że urlop nie został wykorzystany, jeżeli pracodawca nie odwołał pracownika z urlopu ani nie zlecał mu wykonywania pracy. Urlop wypoczynkowy stanowi bowiem czas zwolnienia pracownika z obowiązku świadczenia pracy. Nie sposób przyjąć, aby pracownik mógł w drodze własnych, nieuzgodnionych z pracodawcą działań unicestwić skutki udzielonego urlopu, a następnie po rozwiązaniu stosunku pracy wywodzić z tego faktu roszczenie o ekwiwalent pieniężny.

Na marginesie należy również wskazać, że dopiero po rozwiązaniu stosunku pracy –
w kontekście narastającego konfliktu pomiędzy powodem a Prezesem Zarządu pozwanej spółki – powód zaczął kwestionować fakt wykorzystania urlopu wypoczynkowego oraz powoływać się na rzekome niewykorzystanie jego części. Zdaniem niniejszego składu Sądu, zmiana stanowiska powoda w tym zakresie ma charakter instrumentalny i pozostaje w ścisłym związku z opisanymi powyżej nieuprawnionymi działaniami osoby trzeciej, tj. S. C. (syna powoda).

W tych okolicznościach, w ocenie Sądu nie sposób przyjąć, aby powód nie wykorzystał prawie w całości ( wyłączając jeden dzień ) w naturze urlopu wypoczynkowego. Przeciwnie, zgromadzony materiał dowodowy prowadzi do wniosku, że A. C. wykorzystał
urlop w naturze niemal w całości, a jego obecne twierdzenia stanowią próbę wykreowania podstawy do dochodzenia roszczenia o ekwiwalent pieniężny po ustaniu stosunku pracy.

Z tych względów, Sąd w punkcie I. sentencji wyroku zasądził na rzecz powoda, na podstawie art. 171 §1 k.p., z tytułu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, kwotę 244,96 zł brutto (wynagrodzenie za jeden dzień urlopu wypoczynkowego wedle pisma strony pozwanej z 10 lipca 2025 r. - k. 134 akt). Zgodnie bowiem z ewidencją urlopów (k. 38 akt, k. 94 akt), w latach 2020-2023 powód nie wykorzystał jedynie jednego dnia urlopu.

O odsetkach Sąd orzekł w oparciu o treść art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p. Zgodnie z tym przepisem wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia w spełnieniu świadczenia pieniężnego, choćby nie poniósł żadnej szkody, a opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik nie ponosi odpowiedzialności. Roszczenie o ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy powstaje z chwilą rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy (art. 171 § 1 k.p.). W konsekwencji świadczenie to staje się wymagalne w dniu ustania stosunku pracy, albowiem dopiero w tym momencie pracownik traci możliwość wykorzystania urlopu w naturze. W przypadku niewypłacenia należnego ekwiwalentu w dniu rozwiązania stosunku pracy pracodawca pozostaje w opóźnieniu ze spełnieniem świadczenia pieniężnego. Z tego względu powodowi przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia 3 czerwca 2024 r.

W punkcie II. sentencji orzeczenia zaś Sąd oddalił powództwo w pozostałym zakresie, z argumentacją wywiedzioną powyżej.

W punkcie III. sentencji wyroku, Sąd na podstawie art. 100 k.p.c. zasądził od powoda na rzecz strony pozwanej, jako wygrywającej sprawę w przeważającym zakresie, zwrot poniesionych przez nią kosztów procesu, na które składała się opłata za czynności radców prawnych. Ich wysokość została ustalona na podstawie §2 pkt. 5 w zw. z § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1800) i wynosiła 2.700 zł (75% z 3600 zł).
O odsetkach od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu orzeczono na podstawie
art. 98 § 1 ¹ k.p.c.

W punkcie IV. sentencji wyroku, nieuiszczonymi kosztami sądowymi w postaci opłaty od pozwu, Sąd na podstawie art. 113 ust. 1 w zw. z art. 100 ust. 1, art. 96 ust. 1 pkt 4, art. 35 pkt 1 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.) obciążył Skarb Państwa, mając na uwadze, że zgodnie z dyspozycją art. 100 k.p.c. nie było podstaw do obciążenia tymi kosztami strony wygrywającej sprawę – w niniejszej sprawie strony pozwanej – natomiast powód, który przegrał proces w przeważającym zakresie, był zwolniony od kosztów sądowych z mocy ustawy.

W pkt V. sentencji wyroku Sąd zaś nadał wyrokowi w pkt I. rygor natychmiastowej wykonalności, na mocy art. 477 ² § 1 k.p.c., zgodnie z którym zasądzając należność pracownika
w sprawach z zakresu prawa pracy, sąd z urzędu nadaje wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nie przekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika. Sąd przyjął tu kwotę wynagrodzenia brutto w wysokości 5125,00 zł (zgodnie z zaświadczeniem z 12 marca 2025 r. o zatrudnieniu i wynagrodzeniu), zatem Sąd był władny nadać rygor natychmiastowej wykonalności na całą kwotę zasądzoną w punkcie I. sentencji wyroku tj. 244,96 zł brutto.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.