Wyrok z 7 maja 2026, sygn. III K 419/25

Formularz UK 1

Sygnatura akt

III K 419/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

Na podstawie art. 424 §3 k.p.k. zakres pisemnego uzasadnienia ograniczono do informacji zawartych w punktach 3-8 formularza, z uwagi na to, że wnioski o pisemne uzasadnienie wyroku dotyczą rozstrzygnięcia wydanego w trybie art. 387 k.p.k.

USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

-

-

-

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

-

-

-

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

-

-

-

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

-

-

-

OCena DOWOdów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

-

-

-

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

-

-

-

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☐3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I., III., IV., V., VI., VII., VIII.

XI., XIII.

L. T.

Z. Ś. (1)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Wina i sprawstwo L. T. oraz Z. Ś. (1) w zakresie zarzuconych im czynów nie budziły wątpliwości Sądu, co zresztą znalazło odzwierciedlenie w uwzględnieniu przez Sąd wniosku oskarżonych o skazanie ich w niniejszej sprawie w trybie art. 387 §2 k.p.k. Warunkiem zastosowania wskazanego przepisu jest bowiem stwierdzenie, że okoliczności popełnienia przestępstwa i wina oskarżonego nie budzą wątpliwości – co w niniejszej sprawie miało miejsce tak w odniesieniu do L. T., jak i Z. Ś. (1). W kontekście wniosku o wydanie wyroku skazującego w omawianym trybie Sąd miał w szczególności na uwadze oświadczenie złożone przez L. T., który w dniu 7 maja 2026 r. w trakcie rozprawy przed Sądem przyznał się do wszystkich zarzuconych mu czynów, kategorycznie zaprzeczył prawdziwości wyjaśnień złożonych na wstępnym etapie postępowania przygotowawczego i jednoznacznie oświadczył, że były one wyrazem przyjętej wówczas linii obrony oraz nie polegają na prawdzie. Zważywszy zatem na fakt, iż wyjaśnienia te były sprzeczne zarówno z relacją przedstawianą przez L. T. w toku kolejnych przesłuchań na etapie śledztwa, jak również z jego oświadczeniem złożonym na rozprawie, Sąd przyjął iż w tym zakresie ostatecznie zajęte przez oskarżonego stanowisko jest szczere, a przez to wiarygodne. Podobnie Sąd ocenił wiarygodność oświadczenia Z. Ś. (1), który już w toku postępowania przygotowawczego składał wyjaśnienia, w których potwierdzał istotne okoliczności związane z zarzucanymi mu czynami, niemniej jednak aż do etapu rozprawy w dniu 7 maja 2026 r. nie przyznawał się do winy. Ostatecznie oskarżony, podtrzymując treść złożonych wcześniej depozycji, zmienił swoje oświadczenie i przyznał się do wszystkich zarzuconych mu przestępstw, a Sąd oświadczenie to uznał za wiarygodne.

Analiza całokształtu ustalonych w sprawie okoliczności doprowadziła Sąd do przyjęcia, iż działanie oskarżonego L. T. realizowało znamiona przestępstw z art. 258 §1 k.k., art. 291 §1 k.k. w zw. z art. 270 §1 k.k. w zw. z art. 272 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. oraz art. 291 §1 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k. w zw. z art. 270 §1 k.k. w zw. z art. 272 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k., art. 279 §1 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k., art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k., art. 270 §1 k.k., a także art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Oskarżonemu Z. Ś. (1) przypisano sprawstwo w zakresie czynów z art. 258 §1 k.k. oraz art. 291 §1 k.k. w zw. z art. 270 §1 k.k. w zw. z art. 272 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. Okoliczności sprawy przemawiały ponadto za przyjęciem, że czyny wymienione w pkt II-VI, X-XI, XIII-XXII oraz VII-IX i XII części wstępnej wyroku oraz w pkt XXVIII-XXX części wstępnej wyroku, przypisane kolejno L. T. i Z. Ś. (1), stanowiły ciągi przestępstw, a wobec tego w odniesieniu do tych przestępstw Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie również o art. 91 §1 k.k.

Art. 258 §1 k.k. penalizuje branie udziału w zorganizowanej grupie albo związku, mającym na celu popełnienie przestępstwa lub przestępstwa skarbowego. Przedmiotem ochrony przywołanego przepisu jest porządek publiczny i bezpieczeństwo państwa oraz obywateli, albowiem tworzenie zorganizowanych grup i związków przestępczych stanowi dla tych wartości istotne zagrożenie. Czynność sprawcza przestępstwa “brania udziału” w grupie polega na przynależności do niej, akceptowaniu rządzących nią zasad oraz wykonywaniu poleceń i zadań, wskazanych przez osoby stojące odpowiednio wyżej w hierarchii, w tym również dzielenie łupów pochodzących z przestępstwa. Zgodnie z ugruntowanym w doktrynie poglądem, zorganizowaną grupę przestępczą tworzą co najmniej trzy osoby, których celem jest popełnienie przestępstw, przy czym w stanowi ona zjawisko bardziej zaawansowane aniżeli „zwykłe” współsprawstwo – zorganizowana grupa cechuje się pewną strukturą, uporządkowaniem, występowaniem określonych ról. Zorganizowana grupa przestępcza to ugrupowanie posiadające trwałą strukturę pionową (z wyodrębnionym ośrodkiem decyzyjnym) albo poziomą (bez wyodrębnienia ośrodka decyzyjnego), wykazujące odrębności od zasad przyjętych w danym społeczeństwie i nie identyfikujące się z nimi, o więziach psychologicznych łączących poszczególne jednostki, świadomie zmierzające do realizacji zamierzonego celu jakim jest popełnienie czynu zabronionego. Znamiona czynu z art. 258 §1 k.k. składają się zatem z trzech elementów – liczebności, sposobu funkcjonowania oraz celu.

Co zaś tyczy się znamienia „zorganizowania” - w wyroku z dnia 16 lutego 2012 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie wskazał, że przez wymagane ustawą „zorganizowanie” grupy rozumie się, że grupa taka funkcjonuje zgodnie z pewnymi ustalonymi regułami i ma wewnętrzną strukturę, zatem poszczególni jej członkowie pełnią określone funkcje bądź role. Świadczy to o wewnętrznym uporządkowaniu grupy, stałości reguł jej funkcjonowania, a więc form zorganizowania, w przeciwieństwie do grupy osób choćby i stale popełniających wspólnie podobne przestępstwa, ale wymieniających się rolami w zależności od zaistniałych zmiennych sytuacji. Istnienie koleżeńskich powiązań pomiędzy członkami grupy nie sprzeciwia się zorganizowaniu w grupę przestępczą. Podobnie brak mechanizmów wymuszających posłuszeństwo członków grupy, a nawet brak kierownictwa grupy nie wyklucza możliwości uznania grupy przestępczej za zorganizowaną. Zorganizowana grupa przestępcza może funkcjonować na zasadzie dobrowolnego udziału w niej członków. Motywy, którymi kierują się poszczególne osoby przystępujące do grupy przestępczej, nie mają znaczenia dla bytu zorganizowanej grupy przestępczej (wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 16.02.2012 r., II AKa 252/11, KZS 2012/3, poz. 42). Działanie w zorganizowanej grupie przestępczej to coś znacznie więcej niż współsprawstwo czy „luźna” grupa osób zamierzających popełnić przestępstwo. W pojęciu zorganizowania tkwią warunki podstawowej wewnętrznej struktury organizacyjnej (choćby z niskim stopniem uporządkowania), pewna trwałość, więzy organizacyjne w ramach wspólnego porozumienia, planowanie przestępstw, akceptacja celów, trwałość zaspokojenia potrzeb grupy, gromadzenie narzędzi popełniania przestępstw, wyszukiwanie miejsc dla przechowywania łupu, rozprowadzanie go, podział ról, skoordynowany sposób działania, powiązania socjologiczno-psychologiczne między członkami. (w ten sposób Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z 7.12.2000 r., II AKa 184/00, KZS 2001/1, poz. 26; podobnie Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z 24.01.2001 r., II AKa 240/01, Prok. i Pr. 2004/4, poz. 20; zob. też wyrok SA w Katowicach z 8.12.2005 r., II AKa 68/05, oraz wyrok SA w Łodzi z 22.09.2014 r., II AKa 131/14, LEX nr 1544828 - za W. Wróbel, A. Zoll. Kodeks karny. Cześć szczególna. Tom II. Część II. Komentarz do art. 212-277d w: eLex).

Zorganizowanie grupy powinno ponadto odbyć się w celu popełnienia przestępstwa, przy czym jeżeli w ramach grupy lub związku przestępczego dojdzie do popełnienia czynu zabronionego, będzie miał on charakter odrębny od udziału w grupie lub związku – nie będzie zaś stanowił czynu współukaranego.

Jak ustalono w toku niniejszego postępowania, grupa w ramach której popełniane były przestępstwa, w tym czyny zabronione przypisane L. T. i Z. Ś. (1), przez cały okres trwania przestępczego procederu składała się z co najmniej kilkorga członków, w tym z samych oskarżonych. Założycielem i kierownikiem grupy był Z. Ś. (2), objęty odrębnym postępowaniem karnym. W działalność grupy na przestrzeni lat, w różnych okresach, zaangażowane było łącznie 22 ustalone osoby, które również objęto odrębnymi postępowaniami karnymi. Powyższe w sposób oczywisty realizuje znamię odnoszące się do liczebności zorganizowanej grupy przestępczej.

W sprawie w sposób jednoznaczny wykazano również, iż podstawowym celem istnienia przedmiotowej grupy, łączącym jej członków było wspólne popełnianie przestępstw – kradzieży samochodów, a następnie ich legalizowania w oparciu o fałszywe dokumenty, a w dalszym okresie funkcjonowania grupy – wyłudzanie samochodów w ramach umów leasingu. Pozyskane w ten sposób samochody były sprzedawane lub wykorzystywane do wyłudzania odszkodowań z tytułu szkód komunikacyjnych, powstałych na skutek pozorowanych kolizji drogowych. Ubocznym przedmiotem działalności grupy był również obrót środkami odurzającymi, w tym w ramach rozliczeń za samochody.

Mechanizm działania grupy, ustalony w oparciu o zeznania świadka anonimowego, opierał się na kradzieżach samochodów marek premium (H., T., Z., Ł.) na terenie Niemiec, wymontowywaniu z nich nadajników (...), a następnie przewożeniu do (...) na podstawie sfałszowanych niemieckich dokumentów. W powiązanych z grupą warsztatach samochodowych zamawiano części samochodowe, umożliwiające stworzenie „kopii” danego samochodu. Dzięki temu jeden numer VIN przypisany był do dwóch istniejących fizycznie pojazdów, które następnie rejestrowano w Wydziale (...) Urzędu Miejskiego na dane tzw. „słupów”. Działanie takie było z kolei możliwe dzięki relacjom korupcyjnym, które na przestrzeni lat członkowie grupy wypracowali z urzędnikami Urzędu Miejskiego we N.. Grupa współpracowała ponadto z prowadzącym stację diagnostyczną Ł. T.. Samochody były kolejno odsprzedawane lub wykorzystywane do pozorowania kolizji drogowych, w celu wyłudzenia odszkodowania od firm ubezpieczeniowych.

Ustalenia co do sposobu funkcjonowania zorganizowanej grupy i popełnianych przez nią przestępstw znalazły potwierdzenie w obszernym zgromadzonym w toku postępowania materialne dowodowym, a w tym: zeznaniach świadków, w tym w szczególności świadka anonimowego oraz Z. G. (2), Z. G. (1) i C. Ś., opinii biegłego z zakresu analizy kryminalnej dotyczącej połączeń telefonicznych między podejrzanymi, w tym wykonywanych za pomocą aparatów telefonicznych zarejestrowanych na inne osoby, opinii biegłego wraz z dokumentacją zawartą w telefonie komórkowym H. G. (2), dokumentacji zawartej na skrzynkach poczty elektronicznej, dokumentacji dotyczącej postępowań mandatowych i kontroli drogowych podejrzanych i świadków, których dane wykorzystano do legalizacji skradzionych samochodów, dokumentacji bankowej i skarbowej, teczek rejestracyjnych samochodów, opinii biegłych z zakresu badania dokumentów oraz opinii biegłych z zakresu badań mechanoskopijnych, licznych protokołów przeszukań, opinii biegłych z zakresu fizykochemii oraz wreszcie – wyjaśnienia samych oskarżonych L. T. i Z. Ś. (1) oraz ich współpodejrzanych, a w tym U. Ś., S. X. (2), H. H. i U. P..

Art. 291 §1 k.k. penalizuje zachowanie sprawcy, polegające na podejmowaniu określonych we wskazanym przepisie zachowań względem rzeczy uzyskanych za pomocą czynu zabronionego. Paserstwo zachodzi zarówno wtedy, gdy sprawca nabywa rzecz bezpośrednio od osoby, która uzyskała ją w wyniku czynu zabronionego, jak i wtedy, kiedy nabycie następuje od innej osoby. Nie ma przy tym znaczenia, czy osoba, od której sprawca nabył rzecz, wie o jej pochodzeniu z przestępstwa (C.-G., G. [w:] A. D., s. 417). Omawiane przestępstwo ma postać umyślną, natomiast czynność sprawcza może w jego przypadku przybierać różne formy - polega ona na nabyciu przez sprawcę rzeczy uzyskanej w drodze czynu zabronionego, udzieleniu pomocy do zbycia takiej rzeczy, jej przyjęciu lub udzieleniu pomocy w jej ukryciu. Dopuszczenie się choćby jednej ze wskazanych form zachowania oznacza wypełnienie znamienia czasownikowego. W rozumieniu powyższego przepisu pomoc do ukrycia rzeczy polega na wszelkich czynnościach ułatwiających posiadaczowi rzeczy uzyskanej w drodze czynu zabronionego (niekoniecznie osobie, która ten czyn popełniła); por. Z., Przestępstwo, s. 94; F., Paserstwo, s. 49; D., Przestępstwo, s. 69. Może być popełniona zarówno przez działanie, jak i przez zaniechanie, przy czym przez zaniechanie dopuścić się jej może tylko ten, na kim ciążył szczególny prawny obowiązek ujawnienia rzeczy uzyskanej w drodze czynu zabronionego. (M. Kulik [w:] Kodeks karny. Komentarz aktualizowany, red. M. Mozgawa, Gdańsk 2026, art. 291.)

Przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. jest wieloodmianowe, gdzie czynności sprawcze obejmują podrabianie albo przerabianie dokumentu albo używanie takiego dokumentu jako autentycznego. Każda z tych czynności samodzielnie realizuje znamiona czynu zabronionego. Podrobienie dokumentu ma miejsce, gdy dokument ten nie pochodzi od osoby, w imieniu której został sporządzony – wytworzyła go osoba nieupoważniona do jego wystawienia. Jest to imitacja dokumentu autentycznego (wyrok SN z 24.10.2013 r., III KK 373/13, LEX nr 1386041). Użycie dokumentu jako autentycznego oznacza wprowadzenie go do obrotu ze świadomością, że jest podrobiony lub przerobiony, czyli nieautentyczny. Najczęściej będzie to posłużenie się dokumentem (postanowienie SN z 17.04.2019 r., III KK 64/18, LEX nr 2650776).

Strona podmiotowa przestępstwa stypizowanego w art. 272 k.k. polega na wyłudzeniu poświadczenia nieprawdy przez podstępne wprowadzenie w błąd funkcjonariusza publicznego lub innej osoby upoważnionej do wystawienia dokumentu. Przez wyłudzenie należy rozumieć otrzymanie dokumentu zawierającego poświadczenie nieprawdy przez wprowadzenie w błąd osoby funkcjonariusza publicznego lub innej osoby uprawnionej do wystawienia dokumentu. Z użytego przez ustawodawcę określenia „wyłudza” wynika, iż osoba poświadczająca nieprawdę działa w dobrej wierze, tzn. jest przekonana, że poświadcza prawdę. Chodzi o tzw. fałsz pośredni, polegający na tym, że poświadczenie zawiera fałsz, jednakże wystawiający je nie ponosi winy w stwierdzeniu fałszu, gdyż sam padł ofiarą podstępu, zastosowanego przez osobę trzecią (Z., Komentarz, s. 405). Zachowanie sprawcy polega na podjęciu podstępnych zabiegów, które zmierzają do wyłudzenia poświadczenia nieprawdy. Nie jest konieczne, aby sprawca sam wprowadził w błąd, wystarczy, że działa przy współudziale lub za pośrednictwem innych osób, np. podstawia świadków (N., Przestępstwa [w:] (...) , 1989, s. 815). Wprowadzanie w błąd nie musi opierać się na wysublimowanych metodach, których wykrycie wymaga szczególnej uwagi i przezorności. Jak podniósł Sąd Najwyższy w wyroku z 5.04.2011 r., II KK 267/10, LEX nr 794972: „Dla wypełnienia znamion strony przedmiotowej występku z art. 272 k.k. nie wystarcza złożenie nieprawdziwego oświadczenia, gdyż nie stanowi ono podstępnego zabiegu. Ponieważ «podstępne wprowadzenie w błąd» jest szczególną formą «wprowadzenia w błąd», wymaga podjęcia innych jeszcze podstępnych zabiegów w celu wyłudzenia od osoby uprawnionej określonej treści dokumentu, np. «przebiegłych, pozorujących jego zgodność z rzeczywistością i utrudniających wykrycie prawdy»”. Według Sądu Najwyższego: „Za «podstępne wprowadzenie w błąd funkcjonariusza publicznego» w rozumieniu art. 272 k.k. może być uznane takie zachowanie sprawcy, który współdziałając z innymi osobami jako osoba podstawiona, pozoruje zgodność z rzeczywistością okoliczności istotnych dla zarejestrowania w wydziale komunikacji pojazdu, a następnie wyłudza w ten sposób poświadczenie nieprawdy w postaci uzyskania dowodu rejestracji takiego pojazdu, posługując się kłamliwymi oświadczeniami i twierdzeniami oraz przedkładając sfałszowane, także przez inne osoby, dokumenty” (wyrok SN z 26.11.2014 r., II KK 138/14, OSNKW 2015/4, poz. 35).

Jak ustalono w toku niniejszego postępowania, oskarżeni L. T. i Z. Ś. (1) w ramach zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przez Z. Ś. (2) zajmowali się legalizacją skradzionych w N. pojazdów. L. T. zajmował się przy tym pozyskiwaniem samochodów poprzez popełnianie przestępstw lub wykorzystywanie przestępstw innych osób.

W ramach przydzielonej im roli, posługując się szeregiem sfałszowanych dokumentów, takich jak:

- umowy zakupu samochodów,

- pełnomocnictw szczególnych w postępowaniu podatkowym,

- niemieckich dowodów rejestracyjnych,

- pełnomocnictw do rejestracji pojazdów

w ramach procedur podatkowych (podatek akcyzowy) i procedur administracyjnych (rejestracja pojazdów w Urzędzie Miasta) wprowadzali urzędników w błąd co do tego, że przedmiotowe samochody zostały legalnie zakupione na terenie Niemiec od osób, których danymi posłużyli się członkowie zorganizowanej grupy. Dzięki złożeniu deklaracji podatkowej, opłaceniu należnej daniny oraz zarejestrowaniu pojazdu we właściwym Wydziale Komunikacji, dany pojazd zostawał pozornie zalegalizowany, co umożliwiało jego dalsze wykorzystywanie. Stwierdzono przy tym, że do rejestracji samochodów wykorzystywano przede wszystkim blankiety dowodów rejestracyjnych wraz z nalepkami, skradzione z Urzędu Rejestracji Pojazdów w N. w dniu 19.12.2018 r., a nadto posługiwano się numerami VIN samochodów sprzedanych w (...). Do rejestracji samochodów wykorzystywano osoby nie posiadające stabilnej sytuacji życiowej albo dane osób bezdomnych, które przebywały w rejonie dworca PKP we N..

Opisany wyżej sposób działania L. T. i Z. Ś. (1) wskazuje na to, że swoim zachowaniem realizowali oni znamiona przestępstw z art. art. 291 §1 k.k. w zw. z art. 270 §1 k.k. w zw. z art. 272 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. Czyny przypisane oskarżonym popełniane były w ramach działania w zorganizowanej grupie przestępczej, a oskarżeni uczynili sobie z nich stałe źródło dochodu, co uzasadniało uwzględnienie w kwalifikacji prawnej również art. 65 §1 k.k.

Z uwagi na okoliczności (krótki odstęp czasu i wykorzystanie takiej samej sposobności) popełnienia czynów:

- zarzuconych L. T. i opisanych w punkcie II.-VI., X.-XI., XIII.-XXII. części wstępnej wyroku,

- zarzuconych L. T. i opisanych w punkcie VII.-IX. oraz XII. części wstępnej wyroku,

- zarzuconych Z. Ś. (1) i opisanych w punkcie XXVIII.-XXX. części wstępnej wyroku,

Sąd przyjął, że czyny te stanowią ciągi przestępstw i za podstawę orzekania przyjął dodatkowo art. 91 § 1 k.k.

L. T. przypisano także, że dokonał kradzieży z włamaniem do samochodu marki H. (...), nr rej. (...) na szkodę H. G. (1), co stanowiło przestępstwo z art. 279 §1 k.k. Podstawą ustaleń w powyższym zakresie było nagranie z monitoringu obejmujące parking leśny, na którym zatrzymano samochód po kradzieży, na którym widoczni są dwaj mężczyźni, w tym L. T..

W celu zatuszowania swojego udziału w opisanym wyżej przestępstwie, L. T. podrobił umowę wynajmu samochodu U. z kierowcą, jako rzekomo zawartą z E. G., a wobec tego Sąd przyjął sprawstwo i winę oskarżonego w zakresie zarzuconego mu przestępstwa z art. 270 §1 k.k.

Jak ponadto ustalono, w ramach opisanego wyżej mechanizmu działania zorganizowanej grupy przestępczej, L. T. wykorzystując tzw. „słupa” w osobie Ł. X. zawarł z (...) sp. z o.o. umowę leasingu operacyjnego samochodu Z. (...) (1), przy czym już w chwili zawierania powyższej umowy oskarżony nie miał zamiaru się z niej wywiązać. Powyższe zachowanie L. T. bez wątpienia realizowało znamiona przestępstwa oszustwa.

Działanie opisane w znamionach przestępstwa z art. 286 §1 k.k. skierowane na osobę, którą sprawca zamierza doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, może przybierać trojaką postać: wprowadzenia w błąd, wyzyskania błędu tej osoby lub wreszcie wyzyskania jej niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Czyn ten kwalifikuje się do kategorii przestępstw umyślnych, a konstrukcja przestępstwa oszustwa z art. 286 §1 k.k. - określając czynność sprawczą jako "doprowadzenie" do niekorzystnego rozporządzenia mieniem - charakteryzuje zarazem bliżej sposoby wywołania ustawowo stypizowanego skutku.

W sytuacji wprowadzenia w błąd sprawca wywołuje w świadomości pokrzywdzonego lub innej osoby, której mienie stanowi przedmiot rozporządzenia dokonywanego przez wprowadzonego w błąd, fałszywe wyobrażenie (rozbieżność między rzeczywistością a jej odzwierciedleniem w świadomości dokonującego rozporządzenia mieniem), zaś przy wyzyskaniu błędu wykorzystuje już istniejącą rozbieżność między stanem świadomości dokonującego rozporządzenia mieniem a rzeczywistością, której sprawca nie koryguje, lecz używa dla uzyskania przez siebie lub kogoś innego osiągnięcia korzyści majątkowej, wynikającej z niekorzystnego dla pokrzywdzonego rozporządzenia mieniem (por. wyrok SN z dnia 2 grudnia 2002 r., IV KKN 135/00; wyrok SN z dnia 19 lipca 2007 r., V KK 384/06 oraz Zoll Andrzej (red.), Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz do art. 278-363 k.k., wyd. IV).

W takiej sytuacji rozpoczynając swoje działanie sprawca ma pewne wyobrażenie pożądanej przez siebie sytuacji, której osiągnięcie w jego zamiarze ma być rezultatem podjętych przez niego czynności. Powyższe ujęcie znamion strony podmiotowej wyklucza możliwość popełnienia oszustwa w zamiarze ewentualnym, a zamiar bezpośredni sprawcy winien obejmować nie tylko cel przedsiębranego działania, ale również modus operandi oraz wszelkie środki, podjęte przez sprawcę na drodze do osiągnięcia oczekiwanego rezultatu. Chęć osiągnięcia korzyści majątkowej, wskutek doprowadzenia innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, jako cel sprawcy musi stanowić punkt odniesienia dla każdej podejmowanej przez niego czynności. Przypisując sprawcy popełnienie przestępstwa z art. 286 §1 k.k. należy wykazać, że obejmował on swoją świadomością i zamiarem kierunkowym zarówno to, że wprowadza w błąd inną osobę (względnie wyzyskuje błąd lub niezdolność do należytego pojęcia przedsiębranego działania), jak również to, że doprowadza ją w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem – i jednocześnie chce wypełnienia obu tych znamion (por.: wyroki Sądu Najwyższego z dnia 3 lipca 2007 r., sygn. II KK 327/06, OSNwSK 2007/1/1498; z dnia 19 lipca 2007 r., sygn. V KK 384/06, z dnia 11 lutego 2009 r., sygn. III K 245/08).

W sprawie konieczne było zatem ustalenie zamiaru działania oskarżonego L. T., co jednak – w obliczu zgromadzonego materiału dowodowego oraz poczynionych ustaleń – nie nastręczyło Sądowi przesadnych trudności, albowiem z okoliczności sprawy jednoznacznie wynikało, że samochód Z. (...) (1) został przez L. T. „pozyskany” dla potrzeb zorganizowanej grupy, w której oskarżony działał.

Czyny przypisane oskarżonym popełniane były w ramach działania w zorganizowanej grupie przestępczej, a oskarżeni uczynili sobie z nich stałe źródło dochodu, co uzasadniało uwzględnienie w ich kwalifikacji prawnej również art. 65 §1 k.k.

W odniesieniu do przypisanych L. T. przestępstw, których przedmiotem były samochody T. (...) (2) (nr rej (...)), S. (...) (nr rej (...)), Z. (...) (2) (nr rej (...)) oraz U. (...) (1) (nr rej (...)), H. (...) (nr rej (...)) oraz Z. (...) (1), w kwalifikacji prawnej uwzględniono również art. 294 §1 k.k., a to ze względu na wartość mienia przekraczającą 200.000 zł w każdym z tych przypadków.

W chwili zatrzymania L. T. ujawniono przy nim substancję psychotropową w postaci (...) (...) (...) o wadze 36 grama, co skutkowało przypisaniem temu oskarżonemu sprawstwa przestępstwa z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, albowiem wskazany środek oskarżony posiadał przy sobie wbrew przepisom wskazanej ustawy.

☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

-

-

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

-

☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

-

-

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

-

☐3.4. Umorzenie postępowania

-

-

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

-

☐3.5. Uniewinnienie

-

-

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

-

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

L. T.

I.

III.

IV.

V.

VI.

VII.

VIII.

I.

III.

IV.

V.

VI.

VII.

VIII.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż rozstrzygnięcie Sądu w niniejszej sprawie zostało wydane w trybie art. 387 §1 k.p.k., wskutek uwzględnienia wniosku oskarżonego L. T. o wydanie wobec niego wyroku skazującego i wymierzenie mu określonych kar i środków karnych oraz orzeczenie przepadku, bez przeprowadzania postępowania dowodowego. Rolą Sądu w niniejszej sprawie było zatem po pierwsze zweryfikowanie, czy zachodzą opisane w art. 387 §2 k.p.k. przesłanki do zastosowania wskazanego trybu, po drugie zaś – ocena, czy wnioskowane przez L. T. rozstrzygnięcia będą stanowić adekwatną prawnokarną reakcję względem przypisanych oskarżonemu przestępstw.

Mając powyższe na uwadze, po analizie okoliczności sprawy Sąd stwierdził, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, w tym wyjaśnień samego oskarżonego, okoliczności popełnienia przestępstw przypisanych L. T. i jego wina nie budzą wątpliwości, zaś postawa oskarżonego wskazywała na to, że cele postępowania zostaną osiągnięte pomimo nieprzeprowadzenia rozprawy w całości. Nie ubiegło uwadze Sądu, iż w toku postępowania oskarżony modyfikował swoje wyjaśnienia, w tym zakresie przyznania się do sprawstwa i winy, niemniej jednak Sąd miał na uwadze, że ostatecznie oskarżony zajął jasne i precyzyjne stanowisko co do swojej wcześniejszej postawy procesowej, przyznał się do sprawstwa i winy oraz jednoznacznie wyraził przed Sądem wolę dobrowolnego poddania się karze. W kontekście całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, a także ostatecznie przyjętej przez oskarżonego postawy, Sąd stwierdził zatem iż sprzeczności w treści wyjaśnień składanych przez L. T. wynikały z jego zmieniającej się taktyki procesowej i nie stoją na przeszkodzie zastosowaniu w niniejszej sprawie trybu konsensualnego, określonego w art. 387 §1 k.p.k.

Sąd uznał zatem oskarżonego L. T. za winnego popełnienia zarzucanych mu przestępstw i wymierzył mu:

- karę 10 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art. 258 §1 k.k., opisany w pkt. I części wstępnej wyroku

- karę 10 miesięcy pozbawienia wolności za ciąg czynów z art. 291 §1 k.k. w zw. z art. 270 §1 k.k. w zw. z art. 272 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k., opisanych w punktach II.-VI., X.-XI., XIII.-XXII. części wstępnej wyroku,

- karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności za ciąg czynów z art. 291 §1 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k. w zw. z art. 270 §1 k.k. w zw. z art. 272 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k., opisanych w punktach VII.-IX. oraz XII. części wstępnej wyroku,

- karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art. 279 §1 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k., opisany w pkt XXIII. części wstępnej wyroku,

- karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k., opisany w pkt XXIV. części wstępnej wyroku,

- karę 3 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art. 270 §1 k.k., opisany w pkt XXV. części wstępnej wyroku,

- karę 3 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, opisany w pkt XXVI. części wstępnej wyroku.

Ponadto, na podstawie art. 33 §2 k.k. w zw. z art. 33 §1a pkt. 3 k.k.:

- za ciąg przestępstw opisany w pkt III. części dyspozytywnej wyroku Sąd wymierzył oskarżonemu grzywnę w liczbie 200 (dwustu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę po 150 (sto pięćdziesiąt) złotych,

- za ciąg przestępstw opisany w pkt. IV części dyspozytywnej wyroku Sąd wymierzył oskarżonemu grzywnę w liczbie 200 (dwustu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę po 150 (sto pięćdziesiąt) złotych,

- za przestępstwo opisane w pkt V. części dyspozytywnej wyroku Sąd wymierzył oskarżonemu grzywnę w liczbie 200 (dwustu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę po 150 (sto pięćdziesiąt) złotych,

- za przestępstwo opisane w pkt VI. części dyspozytywnej wyroku Sąd wymierzył oskarżonemu grzywnę w liczbie 200 (dwustu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę po 150 (sto pięćdziesiąt) złotych.

Powyższe rozstrzygnięcie oparto na ustaleniu, że przypisanych mu przestępstw L. T. dopuścił się działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.

Kształtując wymiar kar pozbawienia wolności oraz karę grzywny w opisany wyżej sposób, Sąd opierał się w szczególności na wniosku oskarżonego, uznając go za racjonalny w świetle okoliczności niniejszej sprawy. Zaproponowany przez oskarżonego wymiar kar pozbawienia wolności i kary grzywny był prawidłowy (mieścił się w zakresie ustawowego zagrożenia za przypisane oskarżonemu przestępstwa), a jednocześnie zdaniem Sądu odzwierciedlał stopień zawinienia i społecznej szkodliwości przypisanych L. T. przestępstw, a także czynił zadość dyrektywom wymiaru kary, zawartym w art. 53 §1 i 2 k.k. Sąd miał przy tym na uwadze, iż względem oskarżonego nie zachodziły żadne szczególne okoliczności łagodzące ani obciążające, przemawiające za orzeczeniem wobec niego kary w wymiarze szczególnie niskim lub wyjątkowo surowym.

L. T.

II.

I.

Na podstawie art. 43a §2 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w wysokości 5.000zł (pięciu tysięcy złotych) na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Zgodnie z treścią przywołanego przepisu, w związku ze skazaniem L. T. za przestępstwo kwalifikowane z art. 258 §1 k.k., orzeczenie wskazanego środka karnego było obligatoryjne, zaś jego wysokość nie mogła być niższa niż 5.000 zł.

L. T.

X.

XXVI.

Na podstawie art. 70 ust. 4a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii Sąd orzekł od oskarżonego L. T. świadczenie pieniężne w wysokości 5.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. W świetle skazania oskarżonego L. T. za przestępstwo kwalifikowane z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii rozstrzygnięcie takie miało charakter obligatoryjny, wysokość orzeczonego świadczenia mieści się w ustalonych przez ustawodawcę granicach (1000-60.000 zł) oraz odzwierciedla propozycję oskarżonego, sformułowaną we wniosku o wydanie wyroku skazującego w trybie art. 387 §1 k.p.k.

Z. Ś. (1)

XI.

XIII.

XI.

XIII.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż rozstrzygnięcie Sądu w niniejszej sprawie zostało wydane w trybie art. 387 §1 k.p.k., wskutek uwzględnienia wniosku oskarżonego Z. Ś. (1) o wydanie wobec niego wyroku skazującego i wymierzenie mu określonych kar i środków karnych oraz orzeczenie przepadku, bez przeprowadzania postępowania dowodowego. Rolą Sądu w niniejszej sprawie było zatem po pierwsze zweryfikowanie, czy zachodzą opisane w art. 387 §2 k.p.k. przesłanki do zastosowania wskazanego trybu, po drugie zaś – ocena, czy wnioskowane przez Z. Ś. (1) rozstrzygnięcia będą stanowić adekwatną prawnokarną reakcję względem przypisanych oskarżonemu przestępstw.

Mając powyższe na uwadze, po analizie okoliczności sprawy Sąd stwierdził, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, w tym wyjaśnień samego oskarżonego, okoliczności popełnienia przestępstw przypisanych Z. Ś. (1) i jego wina nie budzą wątpliwości, zaś postawa oskarżonego wskazywała na to, że cele postępowania zostaną osiągnięte pomimo nieprzeprowadzenia rozprawy w całości. Sąd miał przy tym na uwadze, iż w toku postępowania przygotowawczego oskarżony nie przyznawał się do winy, niemniej jednak zważyć należało, że składane przez niego wówczas wyjaśnienia korelowały z ustaleniami śledztwa, a nadto potwierdzał on istotne okoliczności związane z zarzuconymi mu przestępstwami. Ostatecznie oskarżony zajął jasne i precyzyjne stanowisko co do swojej wcześniejszej postawy procesowej, przyznał się do sprawstwa i winy oraz jednoznacznie wyraził przed Sądem wolę dobrowolnego poddania się karze. W kontekście całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, a także ostatecznie przyjętej przez oskarżonego postawy, Sąd stwierdził zatem iż nie ma przeszkód, aby orzeczenie w stosunku do Z. Ś. (1) zostało wydane w trybie konsensualnym, określonym w art. 387 §1 k.p.k.

Sąd uznał zatem oskarżonego Z. Ś. (1) za winnego popełnienia zarzucanych mu przestępstw i wymierzył mu:

- karę 4 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art. 258 §1 k.k., opisany w pkt. XXVII. części wstępnej wyroku,

- karę 4 miesięcy pozbawienia wolności za ciąg przestępstw z art. 291 §1 k.k. w zw. z art. 270 §1 k.k. w zw. z art. 272 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k., opisanych w punktach XXVIII-XXX części wstępnej wyroku,

Ponadto, na podstawie art. 33 §2 k.k. w zw. z art. 33 §1a pkt. 3 k.k. za ciąg przestępstw opisany w pkt XIII. części dyspozytywnej wyroku Sąd wymierzył oskarżonemu grzywnę w liczbie 200 (dwustu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę po 30 (trzydzieści) złotych,

Powyższe rozstrzygnięcie oparto na ustaleniu, że przypisanych mu przestępstw Z. Ś. (1) dopuścił się działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.

Kształtując wymiar kar pozbawienia wolności oraz karę grzywny w opisany wyżej sposób, Sąd opierał się w szczególności na wniosku oskarżonego, uznając go za racjonalny w świetle okoliczności niniejszej sprawy. Zaproponowany przez Z. Ś. (1) wymiar kar pozbawienia wolności i kary grzywny był prawidłowy (mieścił się w zakresie ustawowego zagrożenia za przypisane oskarżonemu przestępstwa), a jednocześnie zdaniem Sądu odzwierciedlał stopień zawinienia i społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu przestępstw, a także czynił zadość dyrektywom wymiaru kary, zawartym w art. 53 §1 i 2 k.k. Sąd miał przy tym na uwadze, iż względem Z. Ś. (1) nie zachodziły żadne szczególne okoliczności łagodzące ani obciążające, przemawiające za orzeczeniem wobec niego kary w wymiarze szczególnie niskim lub wyjątkowo surowym.

Z. Ś. (1)

XII.

XI.

Na podstawie art. 43a §2 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w wysokości 5.000zł (pięciu tysięcy złotych) na rzecz Funduszu Pomocy (...) oraz Pomocy (...). Zgodnie z treścią przywołanego przepisu, w związku ze skazaniem Z. Ś. (1) za przestępstwo kwalifikowane z art. 258 §1 k.k., orzeczenie wskazanego środka karnego było obligatoryjne, zaś jego wysokość nie mogła być niższa niż 5.000 zł.

L. T.

XIV.

I., III., IV., V., VI., VII., VIII.

Na podstawie art. 85 §1 k.k. w zw. z art. 86 §1 i 2 k.k. Sąd połączył wymierzone L. T. jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz grzywny i wymierzył mu karę łączną 2 lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wymiarze 800 (ośmiuset) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 150 (sto pięćdziesiąt) złotych.

Mając na uwadze wymiar kar jednostkowych, orzeczonych wobec L. T., Sąd był władny wymierzyć oskarżonemu karę pozbawienia wolności od 1 roku i 7 miesięcy (pełna absorpcja) do 6 lat i 8 miesięcy (pełna kumulacja) oraz karę grzywny w wymiarze od 210 stawek dziennych (pełna absorpcja) do 800 stawek dziennych (pełna kumulacja).

Kształtując wymiar kary łącznej pozbawienia wolności Sąd zastosował zasadę asperacji, mając na uwadze w szczególności związek podmiotowy i przedmiotowy popełnionych przestępstw. Sąd uznał przy tym, iż ukształtowana w powyższy sposób kara łączna odpowiada celom zapobiegawczym i wychowawczym, zarówno w odniesieniu do samego oskarżonego, jak i ogółu społeczeństwa (względy prewencji generalnej).

Określając jednak wymiar kary łącznej grzywny, Sąd oparł się na zasadzie pełnej kumulacji. Za rozstrzygnięciem takim przemawiał bowiem charakter przestępstw przypisanych L. T., w tym ich ukierunkowanie na osiągnięcie korzyści majątkowej przez oskarżonego. W oparciu o powyższą okoliczność oraz warunki osobiste oskarżonego, Sąd doszedł do przekonania, że to właśnie sankcja ekonomiczna powinna zostać w niniejszej sprawie wysunięta na pierwszy plan, albowiem jej dolegliwość pozwoli na lepsze zrealizowanie względów represyjnych i prewencyjnych wobec oskarżonego. Powyższe okoliczności przemawiały zdaniem Sądu za orzeczeniem wobec L. T. kary łącznej grzywny przy zastosowaniu zasady pełnej kumulacji.

Z. Ś. (1)

XV.

XI.

XIII.

Na podstawie art. 85 §1 k.k. w zw. z art. 86 §1 i 2 k.k. Sąd połączył wymierzone Z. Ś. (1) jednostkowe kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.

Mając na uwadze wymiar kar jednostkowych, orzeczonych wobec Z. Ś. (1), Sąd był władny wymierzyć oskarżonemu karę od 5 miesięcy pozbawienia wolności (pełna absorpcja) do 8 miesięcy pozbawienia wolności (pełna kumulacja). Kształtując wymiar kary łącznej Sąd zastosował zasadę asperacji, mając na uwadze w szczególności związek podmiotowy i przedmiotowy popełnionych przestępstw. Sąd uznał przy tym, iż ukształtowana w powyższy sposób kara łączna odpowiada celom zapobiegawczym i wychowawczym, zarówno w odniesieniu do samego oskarżonego, jak i ogółu społeczeństwa (względy prewencji generalnej).

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

L. T.

IX.

VIII.

Na podstawie art. 70 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii Sąd orzekł przepadek substancji psychotropowej – (...), ujętej w wykazie (...) i zarządził jej zniszczenie. W świetle skazania oskarżonego L. T. za przestępstwo kwalifikowane z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii rozstrzygnięcie takie miało charakter obligatoryjny.

L. T.

XVI.

XIV.

Zgodnie z zasadą obligatoryjnego zaliczenia na poczet kary pozbawienia wolności okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, Sąd na podstawie art. 63 §1 k.k. zaliczył oskarżonemu L. T. okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania w niniejszej sprawie od 14 maja 2024 r. godz. 6:05 do 22 listopada 2024 r. godz. 14:25, przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności za równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności.

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

XX.

Analiza sytuacji materialnej i osobistej oskarżonych doprowadziła Sąd do przekonania, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do zwolnienia ich z obowiązków poniesienia kosztów postępowania i opłaty.

Podpis