Wyrok z 31 marca 2026, sygn. IV P 71/25
W skrócie
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
Sygn. akt IV P 71/25
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 31 marca 2026 r.
Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: Sędzia Agnieszka Chlipała-Kozioł
Protokolant: Monika Rzepecka
po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2026 r. we Wrocławiu
sprawy z powództwa: R. W., K. R., K. Ł., G. K., I. I. (1) i Ł. T.
przeciwko: (...) sp. z o.o. w I. (następcy (...) sp. z o.o. w I.)
o wynagrodzenie za pracę, ekwiwalent za urlop, odszkodowanie w związku z rozwiązaniem umowy przez pracownika z przyczyn leżących po stronie pracodawcy
I. zasądza na rzecz powódki R. W. od strony pozwanej (...) sp. z o.o. w I. kwotę 13.076,86 zł (trzynaście tysięcy siedemdziesiąt sześć złotych i 86/100) brutto z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi:
- od kwoty 4.300,00 zł, zasądzonej tytułem wynagrodzenia za pracę za sierpień 2024 r., od dnia 11.09.2024 r. do dnia zapłaty,
- od kwoty 3.057,27 zł, zasądzonej tytułem wynagrodzenia za pracę za wrzesień 2024 r., od dnia 11.10.2024 r. do dnia zapłaty,
- od kwoty 494,75 zł, zasądzonej tytułem wynagrodzenia za pracę za październik 2024 r., od dnia 11.11.2024 r. do dnia zapłaty,
- od kwoty 924,84 zł, zasądzonej tytułem ekwiwalentu za urlop, od dnia 9.11.2024 r. do dnia zapłaty,
- od kwoty 4.300,00 zł, zasądzonej tytułem odszkodowania za rozwiązanie umowy o pracę przez pracownika z przyczyn leżących po stronie pracodawcy, od dnia 9.11.2024 r. do dnia zapłaty;
II. zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki R. W. kwotę 2.700,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;
III. wyrokowi w punkcie I nadaje rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 4.300,00 zł;
IV. nakazuje stronie pozwanej uiścić na rzecz Skarbu Państwa - kasy Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia kwotę 750,00 zł tytułem kosztów sądowych, od których uiszczenia powódka R. W. była zwolniona z mocy ustawy;
V. zasądza na rzecz powódki K. R. od strony pozwanej (...) sp. z o.o. w I. kwotę 12.172,31 zł (dwanaście tysięcy sto siedemdziesiąt dwa złote i 31/100) brutto z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi:
- od kwoty 4.300,00 zł, zasądzonej tytułem wynagrodzenia za pracę za sierpień 2024 r., od dnia 11.09.2024 r. do dnia zapłaty,
- od kwoty 2.750,23 zł, zasądzonej tytułem wynagrodzenia za pracę za wrzesień 2024 r., od dnia 11.10.2024 r. do dnia zapłaty,
- od kwoty 822,08 zł, zasądzonej tytułem ekwiwalentu za urlop, od dnia 9.11.2024 r. do dnia zapłaty,
- od kwoty 4.300,00 zł, zasądzonej tytułem odszkodowania za rozwiązanie umowy o pracę przez pracownika z przyczyn leżących po stronie pracodawcy, od dnia 9.11.2024 r. do dnia zapłaty;
VI. zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki K. R. kwotę 2.700,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;
VII. wyrokowi w punkcie V nadaje rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 4.300,00 zł;
VIII. nakazuje stronie pozwanej uiścić na rzecz Skarbu Państwa - kasy Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia kwotę 750,00 zł tytułem kosztów sądowych, od których uiszczenia powódka K. R. była zwolniona z mocy ustawy;
IX. zasądza na rzecz powódki K. Ł. od strony pozwanej (...) sp. z o.o. w I. kwotę 13.436,52 zł (trzynaście tysięcy czterysta trzydzieści sześć złotych i 52/100) brutto z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi:
- od kwoty 4.300,00 zł, zasądzonej tytułem wynagrodzenia za pracę za sierpień 2024 r., od dnia 11.09.2024 r. do dnia zapłaty,
- od kwoty 3.057,27 zł, zasądzonej tytułem wynagrodzenia za pracę za wrzesień 2024 r., od dnia 11.10.2024 r. do dnia zapłaty,
- od kwoty 494,75 zł, zasądzonej tytułem wynagrodzenia za pracę za październik 2024 r., od dnia 11.11.2024 r. do dnia zapłaty,
- od kwoty 1.284,50 zł, zasądzonej tytułem ekwiwalentu za urlop, od dnia 9.11.2024 r. do dnia zapłaty,
- od kwoty 4.300,00 zł, zasądzonej tytułem odszkodowania za rozwiązanie umowy o pracę przez pracownika z przyczyn leżących po stronie pracodawcy, od dnia 9.11.2024 r. do dnia zapłaty;
X. zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki K. Ł. kwotę 2.700,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;
XI. wyrokowi w punkcie IX nadaje rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 4.300,00 zł;
XII. nakazuje stronie pozwanej uiścić na rzecz Skarbu Państwa - kasy Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia kwotę 750,00 zł tytułem kosztów sądowych, od których uiszczenia powódka K. Ł. była zwolniona z mocy ustawy;
XIII. zasądza na rzecz powódki G. K. od strony pozwanej (...) sp. z o.o. w I. kwotę 13.528,47 zł (trzynaście tysięcy pięćset dwadzieścia osiem złotych i 47/100) brutto z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi:
- od kwoty 4.300,00 zł, zasądzonej tytułem wynagrodzenia za pracę za sierpień 2024 r., od dnia 11.09.2024 r. do dnia zapłaty,
- od kwoty 3.101,65 zł, zasądzonej tytułem wynagrodzenia za pracę za wrzesień 2024 r., od dnia 11.10.2024 r. do dnia zapłaty,
- od kwoty 593,70 zł, zasądzonej tytułem wynagrodzenia za pracę za październik 2024 r., od dnia 11.11.2024 r. do dnia zapłaty,
- od kwoty 1.233,12 zł, zasądzonej tytułem ekwiwalentu za urlop, od dnia 9.11.2024 r. do dnia zapłaty,
- od kwoty 4.300,00 zł, zasądzonej tytułem odszkodowania za rozwiązanie umowy o pracę przez pracownika z przyczyn leżących po stronie pracodawcy, od dnia 9.11.2024 r. do dnia zapłaty;
XIV. zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki G. K. kwotę 2.700,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;
XV. wyrokowi w punkcie XIII nadaje rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 4.300,00 zł;
XVI. nakazuje stronie pozwanej uiścić na rzecz Skarbu Państwa - kasy Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia kwotę 750,00 zł tytułem kosztów sądowych, od których uiszczenia powódka G. K. była zwolniona z mocy ustawy;
XVII. zasądza na rzecz powódki I. I. (1) od strony pozwanej (...) sp. z o.o. w I. kwotę 7.630,64 zł (siedem tysięcy sześćset trzydzieści złotych i 64/100) brutto z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi:
- od kwoty 3.535,40 zł, zasądzonej tytułem wynagrodzenia za pracę za sierpień 2024 r., od dnia 11.09.2024 r. do dnia zapłaty,
- od kwoty 4.095,24 zł, zasądzonej tytułem wynagrodzenia za pracę za wrzesień 2024 r., od dnia 11.10.2024 r. do dnia zapłaty;
XVIII. zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki I. I. (1) kwotę 1.350,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;
XIX. wyrokowi w punkcie XVII nadaje rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 4.300,00 zł;
XX. nakazuje stronie pozwanej uiścić na rzecz Skarbu Państwa - kasy Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia kwotę 400,00 zł tytułem kosztów sądowych, od których uiszczenia powódka I. I. (1) była zwolniona z mocy ustawy;
XXI. zasądza na rzecz powódki Ł. T. od strony pozwanej (...) sp. z o.o. w I. kwotę 4.706,23 zł (cztery tysiące siedemset sześć złotych i 23/100) brutto z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi:
- od kwoty 3.678,63 zł, zasądzonej tytułem wynagrodzenia za pracę za październik 2024 r., od dnia 11.11.2024 r. do dnia zapłaty,
- od kwoty 1.027,60 zł, zasądzonej tytułem ekwiwalentu za urlop, od dnia 15.11.2024 r. do dnia zapłaty;
XXII. zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki Ł. T. kwotę 675,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;
XXIII. wyrokowi w punkcie XXI nadaje rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 4.300,00 zł;
XXIV. nakazuje stronie pozwanej uiścić na rzecz Skarbu Państwa - kasy Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia kwotę 400,00 zł tytułem kosztów sądowych, od których uiszczenia powódka Ł. T. była zwolniona z mocy ustawy.
Sygn. akt IV P 71/25
UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 21.01.2025 r. wymienione niżej powódki wniosły o zasądzenie od strony pozwanej (...) sp. z o.o. w I., którego następcą prawnym jest (...) sp. z o.o. w I., następujących kwot:
1. Ł. W. wniosła o zasądzenie kwoty 13.076,86 zł brutto z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi:
- od kwoty 4.300,00 zł, zasądzonej tytułem wynagrodzenia za pracę za sierpień 2024 r., od dnia 11.09.2024 r. do dnia zapłaty,
- od kwoty 3.057,27 zł, zasądzonej tytułem wynagrodzenia za pracę za wrzesień 2024 r., od dnia 11.10.2024 r. do dnia zapłaty,
- od kwoty 494,75 zł, zasądzonej tytułem wynagrodzenia za pracę za październik 2024 r., od dnia 11.11.2024 r. do dnia zapłaty,
- od kwoty 924,84 zł, zasądzonej tytułem ekwiwalentu za urlop, od dnia 9.11.2024 r. do dnia zapłaty,
- od kwoty 4.300,00 zł, zasądzonej tytułem odszkodowania za rozwiązanie umowy o pracę przez pracownika z przyczyn leżących po stronie pracodawcy, od dnia 9.11.2024 r. do dnia zapłaty;
2. Powódka K. R. wniosła o zasądzenie kwoty 12.172,31 zł brutto z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi:
- od kwoty 4.300,00 zł, zasądzonej tytułem wynagrodzenia za pracę za sierpień 2024 r., od dnia 11.09.2024 r. do dnia zapłaty,
- od kwoty 2.750,23 zł, zasądzonej tytułem wynagrodzenia za pracę za wrzesień 2024 r., od dnia 11.10.2024 r. do dnia zapłaty,
- od kwoty 822,08 zł, zasądzonej tytułem ekwiwalentu za urlop, od dnia 9.11.2024 r. do dnia zapłaty,
- od kwoty 4.300,00 zł, zasądzonej tytułem odszkodowania za rozwiązanie umowy o pracę przez pracownika z przyczyn leżących po stronie pracodawcy, od dnia 9.11.2024 r. do dnia zapłaty;
3. Powódka K. Ł. wniosła o zasądzenie kwoty 13.436,52 zł brutto z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi:
- od kwoty 4.300,00 zł, zasądzonej tytułem wynagrodzenia za pracę za sierpień 2024 r., od dnia 11.09.2024 r. do dnia zapłaty,
- od kwoty 3.057,27 zł, zasądzonej tytułem wynagrodzenia za pracę za wrzesień 2024 r., od dnia 11.10.2024 r. do dnia zapłaty,
- od kwoty 494,75 zł, zasądzonej tytułem wynagrodzenia za pracę za październik 2024 r., od dnia 11.11.2024 r. do dnia zapłaty,
- od kwoty 1.284,50 zł, zasądzonej tytułem ekwiwalentu za urlop, od dnia 9.11.2024 r. do dnia zapłaty,
- od kwoty 4.300,00 zł, zasądzonej tytułem odszkodowania za rozwiązanie umowy o pracę przez pracownika z przyczyn leżących po stronie pracodawcy, od dnia 9.11.2024 r. do dnia zapłaty;
4. Powódka G. K. wniosła o zasądzenie kwoty 13.528,47 zł brutto z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi:
- od kwoty 4.300,00 zł, zasądzonej tytułem wynagrodzenia za pracę za sierpień 2024 r., od dnia 11.09.2024 r. do dnia zapłaty,
- od kwoty 3.101,65 zł, zasądzonej tytułem wynagrodzenia za pracę za wrzesień 2024 r., od dnia 11.10.2024 r. do dnia zapłaty,
- od kwoty 593,70 zł, zasądzonej tytułem wynagrodzenia za pracę za październik 2024 r., od dnia 11.11.2024 r. do dnia zapłaty,
- od kwoty 1.233,12 zł, zasądzonej tytułem ekwiwalentu za urlop, od dnia 9.11.2024 r. do dnia zapłaty,
- od kwoty 4.300,00 zł, zasądzonej tytułem odszkodowania za rozwiązanie umowy o pracę przez pracownika z przyczyn leżących po stronie pracodawcy, od dnia 9.11.2024 r. do dnia zapłaty;
5. Powódka I. I. (1) wniosła o zasądzenie kwoty 7.630,64 zł brutto z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi:
- od kwoty 3.535,40 zł, zasądzonej tytułem wynagrodzenia za pracę za sierpień 2024 r., od dnia 11.09.2024 r. do dnia zapłaty,
- od kwoty 4.095,24 zł, zasądzonej tytułem wynagrodzenia za pracę za wrzesień 2024 r., od dnia 11.10.2024 r. do dnia zapłaty;
6. Powódka Ł. T. wniosła o zasądzenie kwoty 4.706,23 zł brutto z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi:
- od kwoty 3.678,63 zł, zasądzonej tytułem wynagrodzenia za pracę za październik 2024 r., od dnia 11.11.2024 r. do dnia zapłaty,
- od kwoty 1.027,60 zł, zasądzonej tytułem ekwiwalentu za urlop, od dnia 15.11.2024 r. do dnia zapłaty.
Ponadto każda z powódek wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu powódki wskazały, że pozwana nie wypłaciła im wynagrodzenia za pracę za sporne miesiące ani ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Cześć z powódek rozwiązała umowy o pracę z pozwaną z powodu niewypłacenia im wynagrodzenia. Powódki podkreśliły, że wysokość żądanych kwot została wyliczona przez stronę pozwaną. Podkreśliły również, że niewypłacenie wynagrodzenia za pracę stanowi ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych.
W odpowiedzi na pozew strona pozwana (...) sp. z o.o. w I., którego następcą prawnym jest (...) sp. z o.o. w I., wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powódek kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu swojego stanowiska strona pozwana wskazała, że powódki R. W., K. R., K. Ł. i G. K. złożyły pracodawcy wypowiedzenia umów o pracę, przez co ich stosunki pracy rozwiązały się w przypadku R. W. z dniem 21.09.2024 r., K. R. – 28.09.2024 r., K. Ł. – 21.09.2024 r., zaś G. K. – 28.09.2024 r. Rozwiązania umów o pracę przez powódki bez wypowiedzenia doręczone spółce 25.10.2025 r. nie wywołały zatem skutków prawnych, skoro umowy rozwiązały się wcześniej. Pozwana wskazała, że powódkom nie należy się zatem wynagrodzenie za październik 2024 r., a ponadto zakwestionowała, by powódkom należało się wynagrodzenie za pozostałe miesiące oraz wynagrodzenie chorobowe. Pozwana wskazała, że powódki zachowały się nielojalnie i doprowadziły do poważnej destabilizacji pracy placówki. Zakwestionowała prawidłowość zwolnień lekarskich powódek w ostatnim okresie zatrudnienia.
W piśmie procesowym z 31.05.2025 r. powódki wskazały, że rozwiązanie przez nie umowy o pracę bez wypowiedzenia nastąpiło jeszcze w czasie zatrudnienia z uwagi na miesięczny termin wypowiedzenia, który obowiązywał z uwagi na to, że powódkom należy doliczyć poprzednie okresy zatrudnienia na podstawie art. 23 1 k.p. Podkreśliły, że pozwana nie ma prawa kwestionowania zaświadczeń lekarskich, ponieważ – co przyznała pozwana – zwolnienia lekarskie powódek były skontrolowane na wniosek pozwanej i zostały uznane za podstawne. Pozwana podniosła, że to nie powódki zachowały się nielojanie, ale pozwana, która nie wypłaciła im wynagrodzeń, a nieprzedłużenie pozwanej umowy najmu lokalu nie zależało od powódek, ale od właściciela lokalu. Powódki wskazały, że pozwana zaprezentowała skandaliczną argumentację dotyczącą kompetencji lekarzy psychiatrów, a także podkreśliły, że ich stan psychiczny w tym okresie był skutkiem sytuacji w pracy.
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny.
Powódki R. W., K. R., K. Ł., G. K., I. I. (1) i Ł. T. były zatrudnione w żłobkach (...), prowadzonych przez pozwaną w A. i I.. Powódka I. I. (2) była kierownikiem żłobka z A.. Pozostałe powódki były zatrudnione jako opiekunki dzieci.
Dowód: okoliczności bezsporne
Powódka R. W. była zatrudniona w (...) sp. z o.o. w I. od 1.04.2024 r. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. Nie otrzymała wynagrodzenia za pracę, w tym wynagrodzenia chorobowego za sierpień, wrzesień i październik 2024 r., w kwotach odpowiednio 4300 zł, 3057,27 zł i 494,75 zł.
Pismem z 3.09.2024 r. powódka wypowiedziała umowę łączącą ją z pozwaną z miesięcznym terminem wypowiedzenia, który upływał z dniem 31.10.2024 r.
Pismem z 18.09.2024 r. powódka wezwała pracodawcę do wypłaty zaległego wynagrodzenia. Nie otrzymała wypłaty.
Pismem z 10.10.2024 r., doręczonym pozwanej 25.10.2024 r., powódka rozwiązała umowę bez wypowiedzenia z przyczyn leżących po stronie pracodawcy.
Powódka nie otrzymała ekwiwalentu za urlop w kwocie 924,84 zł.
Przed zatrudnieniem w (...) sp. z o.o. powódka była zatrudniona od 1.01.2020 r. w (...) sp. z o.o. w I., a następnie w (...) sp. z o.o. w I.. Od kiedy utworzono żłobek (...), powódka pracowała w tym samym zakładzie pracy, choć formalnie u różnych, kolejnych pracodawców. Powódka była proszona o podpisywanie umów z kolejnymi podmiotami. Wszystkie warunki pracy po kolejnych zmianach pracodawców były kontynuowane – powódka pracowała w tym samym miejscu, z tymi samymi dziećmi i współpracownikami oraz przełożonymi. Wykonywała te same zadania. Kolejni pracodawcy byli powiązani osobowo.
Miesięczne wynagrodzenie powódki liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosiło 4.300,00 zł.
Dowód: dokumenty z akt osobowych powódki R. W. k. 14-20, k. 73-96, 215, (...) k. 227
Powódka K. R. była zatrudniona w (...) sp. z o.o. w I. od 1.04.2024 r. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. Nie otrzymała wynagrodzenia za pracę, w tym wynagrodzenia chorobowego za sierpień i wrzesień 2024 r., w kwotach odpowiednio 4300 zł i 2750,23 zł.
W dniu 5.09.2024 r. powódka wypowiedziała umowę łączącą ją z pozwaną z miesięcznym terminem wypowiedzenia, który upływał z dniem 31.10.2024 r.
Pismem z 18.09.2024 r. powódka wezwała pracodawcę do wypłaty zaległego wynagrodzenia. Nie otrzymała wypłaty.
Pismem z 10.10.2024 r., doręczonym pozwanej 25.10.2024 r., powódka rozwiązała umowę bez wypowiedzenia z przyczyn leżących po stronie pracodawcy.
Powódka nie otrzymała ekwiwalentu za urlop w kwocie 822,28 zł.
Przed zatrudnieniem w (...) sp. z o.o. powódka była zatrudniona od 27.12.2021 r. w (...) sp. z o.o. w I., a następnie w (...) sp. z o.o. w I.. Od kiedy utworzono żłobek (...), powódka pracowała w tym samym zakładzie pracy, choć formalnie u różnych, kolejnych pracodawców. Powódka była proszona o podpisywanie umów z kolejnymi podmiotami. Wszystkie warunki pracy po kolejnych zmianach pracodawców były kontynuowane – powódka pracowała w tym samym miejscu, z tymi samymi dziećmi i współpracownikami oraz przełożonymi. Wykonywała te same zadania. Kolejni pracodawcy byli powiązani osobowo.
Miesięczne wynagrodzenie powódki liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosiło 4.300,00 zł.
Dowód: dokumenty z akt osobowych powódki K. R. k. 22-28, 157-176, 218, (...) k. 228
Powódka K. Ł. była zatrudniona w (...) sp. z o.o. w I. od 1.04.2024 r. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. Nie otrzymała wynagrodzenia za pracę, w tym wynagrodzenia chorobowego za sierpień, wrzesień i październik 2024 r., w kwotach odpowiednio 4300 zł, 3057,27 zł i 494,75 zł.
We wrześniu 2024 r. powódka wypowiedziała umowę łączącą ją z pozwaną z miesięcznym terminem wypowiedzenia, który upływał z dniem 31.10.2024 r.
Pismem z 18.09.2024 r. powódka wezwała pracodawcę do wypłaty zaległego wynagrodzenia. Nie otrzymała wypłaty.
Pismem z 10.10.2024 r., doręczonym pozwanej 25.10.2024 r., powódka rozwiązała umowę bez wypowiedzenia z przyczyn leżących po stronie pracodawcy.
Powódka nie otrzymała ekwiwalentu za urlop w kwocie (...),50 zł.
Przed zatrudnieniem w (...) sp. z o.o. powódka była zatrudniona od 12.08.2019 r. w (...) sp. z o.o. w I., a następnie w (...) sp. z o.o. w I.. Od kiedy utworzono żłobek V. (...), powódka pracowała w tym samym zakładzie pracy, choć formalnie u różnych, kolejnych pracodawców. Powódka była proszona o podpisywanie umów z kolejnymi podmiotami. Wszystkie warunki pracy po kolejnych zmianach pracodawców były kontynuowane – powódka pracowała w tym samym miejscu, z tymi samymi dziećmi i współpracownikami oraz przełożonymi. Wykonywała te same zadania. Kolejni pracodawcy byli powiązani osobowo.
Miesięczne wynagrodzenie powódki liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosiło 4.300,00 zł.
Dowód: dokumenty z akt osobowych powódki K. Ł. k. 30-36, k. 97 – 125, 217
Powódka G. K. była zatrudniona w (...) sp. z o.o. w I. od 1.04.2024 r. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. Nie otrzymała wynagrodzenia za pracę, w tym wynagrodzenia chorobowego za sierpień, wrzesień i październik 2024 r., w kwotach odpowiednio 4300 zł, 3101,65 zł i 593,70 zł.
We wrześniu 2024 r. powódka wypowiedziała umowę łączącą ją z pozwaną z miesięcznym terminem wypowiedzenia, który upływał z dniem 31.10.2024 r.
Pismem z 18.09.2024 r. powódka wezwała pracodawcę do wypłaty zaległego wynagrodzenia. Nie otrzymała wypłaty.
Pismem z 10.10.2024 r., doręczonym pozwanej 25.10.2024 r., powódka rozwiązała umowę bez wypowiedzenia z przyczyn leżących po stronie pracodawcy.
Powódka nie otrzymała ekwiwalentu za urlop w kwocie 1233,12 zł.
Przed zatrudnieniem w (...) sp. z o.o. powódka była zatrudniona od 3.11.2018 r. w (...) sp. z o.o. w I., a następnie w (...) sp. z o.o. w I.. Od kiedy utworzono żłobek (...), powódka pracowała w tym samym zakładzie pracy, choć formalnie u różnych, kolejnych pracodawców. Powódka była proszona o podpisywanie umów z kolejnymi podmiotami, nie tłumaczono powódce przyczyn zmiany pracodawców. Wszystkie warunki pracy po kolejnych zmianach pracodawców były kontynuowane – powódka pracowała w tym samym miejscu, z tymi samymi dziećmi i współpracownikami oraz przełożonymi. Wykonywała te same zadania. Kolejni pracodawcy byli powiązani osobowo.
Miesięczne wynagrodzenie powódki liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosiło 4.300,00 zł.
Dowód: dokumenty z akt osobowych powódki G. K. k. 38-44, 117-156, 219, (...) k. 226
Powódka I. I. (1) była zatrudniona w (...) sp. z o.o. w I. od 29.09.2023 r. do 28.09.2024 r. na podstawie umowy o pracę na czas określony. Nie otrzymała wynagrodzenia za pracę, w tym wynagrodzenia chorobowego za sierpień i wrzesień 2024 r., w kwotach odpowiednio 3535,40 zł I 4095,24 zl.
Pismem z 18.09.2024 r. powódka wezwała pracodawcę do wypłaty zaległego wynagrodzenia. Nie otrzymała wypłaty.
Przed zatrudnieniem w (...) sp. z o.o. powódka była zatrudniona od 29.06.2022 r. w (...) sp. z o.o. w I.. Od kiedy utworzono żłobek (...), powódka pracowała w tym samym zakładzie pracy, choć formalnie u kolejnych pracodawców. Powódka była proszona o podpisywanie umów z kolejnym podmiotem, nie wyjaśniano jej, dlaczego zmienił się pracodawca. Wszystkie warunki pracy po zmianie pracodawcy były kontynuowane – powódka pracowała w tym samym miejscu, z tymi samymi dziećmi i współpracownikami oraz przełożonymi. Wykonywała te same zadania. Pracodawcy byli powiązani osobowo.
Miesięczne wynagrodzenie powódki liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosiło 4.300,00 zł.
Dowód: dokumenty z akt osobowych powódki I. I. (1) k. 46-50, k. 177-192, 216
Powódka Ł. T. była zatrudniona w (...) sp. z o.o. w I. 1.11.2023 r. do 31.10.2024 r. na podstawie umowy o pracę na czas określony. Nie otrzymała wynagrodzenia za pracę, w tym wynagrodzenia chorobowego za październik 2024 r., w kwocie 3678,63 zł.
Powódka nie otrzymała ekwiwalentu za urlop w kwocie 1027,60 zł.
Pismem z 18.09.2024 r. powódka wezwała pracodawcę do wypłaty zaległego wynagrodzenia. Nie otrzymała wypłaty.
Ł. T. była na zwolnieniu lekarskim od 16.10.2024 r. do 25.11.2024 r.
Przed zatrudnieniem w (...) sp. z o.o. powódka była zatrudniona od 16.08.2022 r. w (...) sp. z o.o. w I.. Od kiedy utworzono żłobek V., powódka pracowała w tym samym zakładzie pracy, choć formalnie u kolejnych pracodawców. Powódka była proszona o podpisywanie umów z kolejnym podmiotem. Wszystkie warunki pracy po zmianie pracodawcy były kontynuowane – powódka pracowała w tym samym miejscu, z tymi samymi dziećmi i współpracownikami oraz przełożonymi. Wykonywała te same zadania. Pracodawcy byli powiązani osobowo.
Miesięczne wynagrodzenie powódki liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosiło 4.300,00 zł.
Dowód: dokumenty z akt osobowych powódki Ł. T. k. 52-55, 193-214, 220, (...) k. 229-230
Powódki R. W., K. R., K. Ł. i G. K. pracowały w żłobku V. w I., powódki I. I. (1) i Ł. T. w A..
Powódki czuły się bardzo obciążone pracą dla strony pozwanej. W żłobku często nie było pełnej obsady opiekunek, nie tylko w związku z urlopami i zwolnieniami lekarskimi. Część opiekunek wysyłano na delegacje do J., P., do innych placówek. Niektóre powódki wysyłano również na delegacje do A., gdzie miały sprzątać magazyny spółki. Kiedy powódki nie chciały jechać w delegacje, grożono im zwolnieniem. Pozostałe opiekunki miały w okresie nieobecności i delegacji innych pracownic pod opieką więcej dzieci. Powódka K. R. została pewnego dnia sama z 18 dzieci pod opieką. Podobna sytuacja zdarzyła się powódce G. K.. Powódka R. W. została z 2 innymi opiekunkami na 40 dzieci.
Pozwana spóźniała się z wypłatą wynagrodzeń. W żłobku brakowało środków czystości i pieniędzy na te środki. Opiekunki same przynosiły materiały do pracy z dziećmi. Powódki sprzeciwiały się poleceniu wychodzenia z dziećmi podczas gorących dni na promocję żłobka, która miała polegać na wywieszaniu plakatów, rozdawaniu balonów, nagrywaniu filmików. Powódki kwestionowały potrzebę zabierania na promocję malutkich dzieci.
Z powodu problemów z płatnościami dochodziło do wyłączeń prądu, gazu.
Przełożeni polecali opiekunkom, by przekazywały rodzicom nieprawdziwe informacje.
Rodzice dzieci nie byli zadowoleni z działania żłobka i część z nich nie zapłaciła czesnego.
Opiekunki zgłaszały zastrzeżenia przełożonej R. J.. Uzyskiwały informacje, że sytuacja się poprawi, jeśli będzie więcej dzieci. Pracodawca nie reagował na zastrzeżenia opiekunek. Prezes zarządu B. R. prowadzi wiele spółek, rzadko bywał w żłobku.
Powódki szukały nowej pracy.
O tym, że ma być otwarty nowy żłobek w tym samym miejscu niektóre powódki dowiedziały się z reklamy – banera żłobka, inne od rodziców dzieci.
Dowód: zeznania powódki K. R. k. 385 i nast.
zeznania powódki I. I. (1) k. 386 i nast.
zeznania powódki R. W. k. 439 v i nast.
zeznania powódki Ł. T. k. 440 v. i nast.
zeznania powódki K. Ł. k. 441 i nast.
zeznania powódki G. K. k. 441 v. i nast.
częściowo zeznania świadka R. J. k. 384 i nast.
wydruki sms – k. 231-235
Z powodu stresu związanego z pracą w żłobku, powódki źle się czuły. Powódka R. W. cierpiała na bóle brzucha, płakała, nie mogła spać w nocy. Powódka Ł. T. czuła się przemęczona, płakała w drodze do pracy. Powódka K. Ł. również źle się czuła, poszła do lekarza po leki. Powódki K. R., R. W., Ł. T. i K. Ł. skorzystały z pomocy lekarzy psychiatrów. Chciały uzyskać pomoc lekarską, dostać leki na uspokojenie. Psychiatrzy uznali, że powódki powinny być na zwolnieniach lekarskich. Powódki uzyskały zwolnienia lekarskie od różnych lekarzy psychiatrów.
Powódka I. I. (1) przebywała na zwolnieniu lekarskim z powodów ortopedycznych.
R. W. była na zwolnieniu lekarskim od 3.09.2024 r. do 30.09.2024 r.
K. R. była na zwolnieniu lekarskim od 5.09.2024 r. do 2.10.2024 r.
G. K. była na zwolnieniu lekarskim od 4.09.2024 r. do 9.10.2024 r.
Ł. T. była na zwolnieniu lekarskim od 16.10.2024 r. do 25.11.2024 r.
Powódki poinformowały pracodawcę o zwolnieniach lekarskich sms-owo.
Pozwany wniósł o kontrolę zwolnień lekarskich niektórych powódek. Żadne zwolnienia nie zostały zakwestionowane.
Dowód: zeznania powódki K. R. k. 385 i nast.
zeznania powódki I. I. (1) k. 386 i nast.
zeznania powódki R. W. k. 439 v i nast.
zeznania powódki Ł. T. k. 440 v. i nast.
zeznania powódki K. Ł. k. 441 i nast.
zeznania powódki G. K. k. 441 v. i nast.
Dotychczasowy najemca lokalu, w którym pozwany prowadził żłobek V., nie przedłużył umowy z pozwanym. W tym samym miejscu inny podmiot otworzył żłobek V.. Powódki G. K., K. R., R. W. i K. Ł. zatrudniły się w tym żłobku.
Dowód: bezsporne
Prezes zarządu strony pozwanej B. R. uczestniczy w licznych przedsięwzięciach. Firmy, dle których pracował, prowadziły 34 żłobki. Nie zajmował się on bezpośrednim prowadzeniem żłobków V. w I. i A., nie wiedział o części ich problemów. Wiedział o delegowaniu powódek do innych placówek i do pracy w magazynie, ale uważał, że ponieważ dzieci chorują, pełna obsada w żłobku nie jest potrzebna.
Dowód: częściowo przesłuchanie pozwanego k. 442 v. i nast.
Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Powództwa zasługiwały na uwzględnienie w całości.
W niniejszej sprawie powódki R. W., K. R., K. Ł., G. K., I. I. (1) i Ł. T. domagały się zasądzenia od strony pozwanej zaległych wynagrodzeń za pracę, w tym wynagrodzenia chorobowego, powódki R. W., K. R., K. Ł., G. K. i Ł. T. domagały się zasądzenia ekwiwalentów za urlop wypoczynkowy, zaś powódki R. W., K. R., K. Ł. i G. K. wniosły ponadto o zasądzenie odszkodowań w związku z rozwiązaniem przez nie umów o pracę bez wypowiedzenia z winy pracodawcy.
Strona pozwana (...) sp. z o.o. w I., którego następcą prawnym jest (...) sp. z o.o. w I., wnosiła o oddalenie powództw w całości.
Ustalenia stanu faktycznego w sprawie zostały oparte na dowodach z dokumentów oraz dowodach osobowych. Dowody z dokumentów sąd uznał za w pełni wiarygodne, jako sporządzone przez uprawnione do tego podmioty.
Oceniając zeznania świadków, Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia powódek, zaś zeznania świadek R. J. i wyjaśnienia pozwanego B. R. sąd uznał za wiarygodne jedynie w zakresie, w jakim ich treść znajdowała potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym sprawy. Zeznania powódek były logiczne, wyczerpujące, spontaniczne i szczegółowe. Wzajemnie się potwierdzały i uzupełniały. Zeznania świadek R. J. były częściowo niezgodne z wyjaśnieniami powódek i w tym zakresie Sąd nie dał im wiary. Wyjaśnienia B. R. miały niską wartość dowodową, albowiem zasłaniał się on brakiem wiedzy na temat sytuacji w miejscu pracy powódek, a także skupiał na ocenie postępowania powódek zamiast prezentowania faktów.
Zgodnie z art. 59 usta 1, 2 i 12 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby albo orzekania o konieczności osobistego sprawowania przez ubezpieczonego opieki nad chorym członkiem rodziny oraz wystawiania zaświadczeń lekarskich podlega kontroli. Kontrolę wykonują lekarze orzecznicy Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Pracodawca może wystąpić do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o przeprowadzenie kontroli prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby oraz wystawiania zaświadczeń lekarskich dla celów wypłaty wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy, o którym mowa w art. 92 Kodeksu pracy. Zakład informuje pracodawcę o wyniku postępowania.
Sąd uznał, że wbrew żądaniom strony pozwanej, która domagała się dopuszczenia dowodu z opinii biegłych na okoliczność ustalenia, czy powódki były w spornym okresie niezdolne do pracy, nie ma podstaw do kwestionowania w toku postępowania zwolnień lekarskich, które otrzymały od lekarzy powódki. Jak wyżej wskazano, pracodawca, który ma wątpliwości co do prawidłowości wystawienia zwolnienia lekarskiego, z jakiego korzysta jego pracownik, może zwrócić się do ZUS o przeprowadzenie kontroli. Taka kontrola została w przypadku części powódek przeprowadzona i zwolnienia zostały uznane za prawidłowo wystawione. Co do części powódek ani ZUS z urzędu, ani na wniosek pracodawcy nie skontrolował zwolnień. W tej sytuacji nie ma podstaw do podważania prawidłowości żadnego ze zwolnień lekarskich. Nawet bowiem gdyby biegły sądowy wskazał, że w jago ocenie powódki nie powinny przebywać na zwolnieniu, to faktem pozostaje, że zwolnienie takie było uznane za celowe przez innego lekarza (lub i lekarza, i kontrolującego lekarza orzecznika ZUS), nie zostało podważone z przewidzianym do tego trybie, a zatem powódki miały prawo z tego zwolnienia skorzystać, a pracodawca był zobowiązany do wypłaty wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy na podstawie art. 92 k.p. Zgodnie bowiem z tym przepisem, za czas niezdolności pracownika do pracy wskutek m.in. choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną - trwającej łącznie do 33 dni w ciągu roku kalendarzowego, a w przypadku pracownika, który ukończył 50 rok życia - trwającej łącznie do 14 dni w ciągu roku kalendarzowego - pracownik zachowuje prawo do 80% wynagrodzenia, chyba że obowiązujące u danego pracodawcy przepisy prawa pracy przewidują wyższe wynagrodzenie z tego tytułu. Z tej przyczyny powództwa o wynagrodzenie za czas niezdolności do pracy były uzasadnione w całości.
W ocenie Sądu pozwany nie przedstawił również żadnych przekonujących argumentów, które uzasadniałyby oddalenie powództw o zapłatę wynagrodzenia za pracę przez powódki wykonaną. Z zeznań pozwanego wynika, że niewypłacenie wynagrodzenia pomimo wykonania pracy miało być swoistą karą dla powódek za udanie się przez nie na zwolnienia lekarskie. Stanowisko pozwanego jest nieuzasadnione. Wypłata wynagrodzenia za wykonaną przez pracownika pracę jest w świetle art. 80 k.p. podstawowym obowiązkiem pracodawcy. Dla nabycia prawa do wynagrodzenia decydujący jest więc fakt jego „wypracowania” przez pracownika. Zasada ta jest wyrazem ekwiwalentności świadczeń. Okoliczność, że pozwany negatywnie oceniał późniejsze postępowanie powódek, pomijając kwestię braku wykazania podstaw do takiej oceny, nie ma żadnego znaczenia dla zasadności roszczenia o wypłatę wynagrodzenia. Nawet jeśli pracodawca ma własne, uzasadnione roszczenia wobec pracowników, nie może ich potrącać z wynagrodzenia za pracę, poza roszczeniami wprost wskazanymi w przepisach (art. 87 i nast. k.p.). Tym bardziej pozwany pracodawca nie może wstrzymać powódkom wypłaty wynagrodzenia za wykonaną przez nie pracę z powodu negatywnej oceny postępowania powódek. Postępowanie pozwanego pracodawcy w tym zakresie również było bezprawne. Sąd zasądził zatem żądane przez powódki kwoty z tytułu wynagrodzenia za pracę w całości, zgodnie z żądaniem pozwu.
Z tych samych przyczyn Sąd zasadził na rzecz powódek R. W., K. R., K. Ł., G. K. i Ł. T. ekwiwalent za niewykorzystany urlop. Jak stanowi art. 71 § 1 i 4 k.p., w przypadku niewykorzystania przysługującego urlopu w całości lub w części z powodu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy pracownikowi przysługuje ekwiwalent pieniężny ( § 1 ). Pracodawca dokonuje wypłaty ekwiwalentu pieniężnego, o którym mowa w § 1 , w terminie wypłaty wynagrodzenia ustalonym zgodnie z art. 85 .
Co do wysokości wszystkie roszczenia były oparte na wyliczeniach samego pozwanego, potwierdzonych przedłożonymi do sprawy dokumentami.
Powódki R. W., K. R., K. Ł. i G. K. wniosły ponadto o zasądzenie odszkodowań w związku z rozwiązaniem przez nie umów o pracę bez wypowiedzenia z winy pracodawcy. Zgodnie z art. 55 § 1 k.p., pracownik może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia, jeżeli zostanie wydane orzeczenie lekarskie stwierdzające szkodliwy wpływ wykonywanej pracy na zdrowie pracownika, a pracodawca nie przeniesie go w terminie wskazanym w orzeczeniu lekarskim do innej pracy, odpowiedniej ze względu na stan jego zdrowia i kwalifikacje zawodowe. Zgodnie zaś z z art. 55 § 1 1 k.p., pracownik może rozwiązać umowę o pracę w trybie określonym w § 1 także wtedy, gdy pracodawca dopuścił się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków wobec pracownika; w takim przypadku pracownikowi przysługuje odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia. W przypadku rozwiązania umowy o pracę zawartej na czas określony odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za okres wypowiedzenia.
W niniejszej sprawie Sąd nie miał wątpliwości, że powódki R. W., K. R., K. Ł. i G. K. były uprawnione do skorzystania z dyspozycji art. 55 k.p. i rozwiązania umowy z pozwanym bez wypowiedzenia wobec dwukrotnego niewypłacenia im wynagrodzenia za pracę. Jak wyżej wskazano, wypłata wynagrodzenia jest podstawowym obowiązkiem pracodawcy, nawet jednorazowe uchybienie temu obowiązkowi może skutkować przyjęciem, że pracodawca ciężko naruszył swoje podstawowe obowiązki. W stanie faktycznym niniejszej sprawy powódki nie otrzymały wynagrodzenia, wyjaśnienia ani obietnicy, że wynagrodzenie za wykonaną pracę oraz okres niezdolności do pracy zostanie im w najbliższym czasie wypłacone.
Strona pozwana podnosiła w toku postępowania, że powódki R. W., K. R., K. Ł. i G. K. złożyły pracodawcy wypowiedzenia umów o pracę, przez co ich stosunki pracy rozwiązały się w przypadku R. W. z dniem 21.09.2024 r., K. R. – 28.09.2024 r., K. Ł. – 21.09.2024 r., zaś G. K. – 28.09.2024 r. Rozwiązania umów o pracę przez powódki bez wypowiedzenia doręczone spółce 25.10.2025 r. nie wywołały zdaniem strony pozwanej skutków prawnych, skoro umowy rozwiązały się wcześniej. Pozwana wskazała, że z tych przyczyn powódkom nie należy się zatem wynagrodzenie za październik 2024 r. ani odszkodowanie.
Stanowisko strony pozwanej Sąd uznał za błędne. Jak trafnie wskazały powódki, rozwiązanie przez nie umowy o pracę bez wypowiedzenia nastąpiło jeszcze w czasie zatrudnienia, z uwagi na miesięczny termin wypowiedzenia, który obowiązywał z uwagi na konieczność doliczenia poprzednich okresów zatrudnienia powódek na podstawie art. 23 1 k.p.
Przed zatrudnieniem w (...) sp. z o.o. wszystkie powódki były zatrudnione w (...) sp. z o.o. w I., część powódek zaś jeszcze wcześniej była zatrudniona w (...) sp. z o.o. w I., a następnie. Od kiedy utworzono żłobek V., każda z powódek pracowała w tym samym zakładzie pracy (część w A., część w I.), choć formalnie u różnych, kolejnych pracodawców. Powódki była proszone o podpisywanie umów z kolejnymi podmiotami, nie tłumaczono im jednak przyczyn tego, że pracodawcy się zmieniają, choć powódki kontynuują tą samą pracę. Wszystkie warunki pracy po kolejnych zmianach pracodawców były kontynuowane – powódki pracowały w tym samym miejscu, z tymi samymi dziećmi i współpracownikami oraz przełożonymi. Wykonywały te same zadania. Nie uczestniczyły w żadnej rekrutacji, a podpisywane oświadczenia o rozwiązaniu poprzedniej umowy za porozumieniem było im przedkładane do podpisu przez pracodawcę. Co więcej - kolejni pracodawcy byli powiązani osobowo, w szczególności łączyła ich osoba B. R..
Zgodnie z art. 23 (1) k.p., w razie przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę staje się on z mocy prawa stroną w dotychczasowych stosunkach pracy, z zastrzeżeniem przepisów § 5. W wyroku z 16.03.2010 r., II PK 191/09, Sąd Najwyższy potwierdził że przejście zakładu pracy na innego pracodawcę może mieć swoje źródło w czynności prawnej (np. w umowie sprzedaży przedsiębiorstwa lub jego części), w akcie administracyjnym (np. decyzji uprawnionego organu), a także w akcie prawodawczym (np. ustawie). Do wywołania skutku uregulowanego w art. 23 1 k.p. nie jest konieczne dokonanie ściśle określonej czynności prawnej, która podlega rygorystycznej ocenie co do jej skutków cywilnoprawnych z punktu widzenia prawa cywilnego (umowa o charakterze rzeczowym lub obligacyjnym, bezterminowa lub terminowa itp.) . Pojęcie „przejście” wiąże się z ustaleniem przejęcia przez nowego pracodawcę faktycznego władania placówki zatrudniającej, a ponadto jej zadań lub części zadań w zakresie pozwalającym na wykonywanie czy kontynuowanie działalności. W przypadku art. 23 1 k.p. przejęcie nie musi polegać na formalnym nabyciu przedsiębiorstwa ( art. 55 1 k.c.) lub jego części oraz nie zależy od rodzaju czynności prawnej, na podstawie której następuje przejęcie części zakładu pracy w faktyczne władanie. W sytuacjach budzących wątpliwości co do oceny, kto jest pracodawcą w stosunku do pracowników, decydujące jest faktyczne przejęcie zakładu pracy, powodujące, że pracownicy świadczą pracę na rzecz kogoś innego niż dotychczas. Sąd Najwyższy w wyroku z 19.10.2010 r., I PK 91/10, zauważył, że skutek opisany wyżej następuje w chwili przejęcia zakładu, automatycznie, z mocy prawa. Automatyzm sprawia, że nie jest konieczne dokonywanie przez strony jakichkolwiek dodatkowych czynności, zwłaszcza rozwiązywania wcześniejszych i nawiązywania nowych stosunków pracy. Konsekwencją jest również to, że ustalenia między pracodawcami, mające na celu autonomiczne kształtowanie sytuacji pracowniczej w drodze czynności prawnej, pozostają bez znaczenia dla skutków określonych w art. 23 1 k.p. jako normy ius cogens, będąc bezwzględnie nieważnymi (por. Komentarz do art. 23 (1) k.p. Baran Krzysztof W. (red.), Kodeks pracy. Komentarz. Tom I. Art. 1-93, wyd. VII.).
Zgodnie z art. 36 k.p., okres wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony i umowy o pracę zawartej na czas określony jest uzależniony od okresu zatrudnienia u danego pracodawcy i wynosi: 2 tygodnie, jeżeli pracownik był zatrudniony krócej niż 6 miesięcy; 1 miesiąc, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 6 miesięcy; 3 miesiące, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 3 lata. Do okresu zatrudnienia, o którym mowa w § 1, wlicza się pracownikowi okres zatrudnienia u poprzedniego pracodawcy, jeżeli zmiana pracodawcy nastąpiła na zasadach określonych w art. 23 1 k.p, a także w innych przypadkach, gdy z mocy odrębnych przepisów nowy pracodawca jest następcą prawnym w stosunkach pracy nawiązanych przez pracodawcę poprzednio zatrudniającego tego pracownika.
Zgodnie z ustaleniami faktycznymi, powódki R. W., K. R., K. Ł. i G. K. były zatrudnione u pozwanego i jego poprzedników prze okres dłuższy niż 6 miesięcy, albowiem doszło do przejścia zakładu pracy w trybie art. 23 1 k.p. W chwili złożenia przez te powódki oświadczeń o rozwiązaniu umowy z pozwanym bez wypowiedzenia w trybie art. 55 1 k.p., pozostawały więc one w stosunku pracy i mogły ten stosunek rozwiązać. Pomimo złożenia przez nie wcześniej oświadczeń o rozwiązaniu umów o pracę za wypowiedzeniem, okresy wypowiedzenia nie upłynęły. Z tych przyczyn roszczenie powódek o zasądzenie odszkodowań w związku z rozwiązaniem przez nie umów o pracę bez wypowiedzenia z przyczyn leżących po stronie pracowników było uzasadnione w całości.
Z uwagi na powyższe Sąd w punktach I, V, IX, XIII, XVII i XXI zasądził na rzecz powódek R. W., K. R., K. Ł., G. K., I. I. (1) i Ł. T. żądane przez nie kwoty z tytułu wynagrodzenia za pracę, wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop oraz odszkodowania w związku z rozwiązaniem umowy o pracę przez pracowników z winy pracodawcy w całości, wraz z żądanymi przez nie odsetkami od wskazanych przez powódki kwot i dat. Nie ulega wątpliwości, że powódki prawidłowo wskazały, ze pozwany pozostawał w opóźnieniu z wypłatą wynagrodzeń od 11 dnia kolejnego miesiąca, zaś ekwiwalent za urlop i odszkodowanie, jako wymagalne w dniu rozwiązania stosunku pracy, powinien wypłacić niezwłocznie po rozwiązaniu umów z powódkami.
W punktach II, VI, X, XIV, XVIII i XXII Sąd zasądził na podstawie art. 98 i 98 (1) k.p.c. i przepisów Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych na rzecz każdej z powódek koszty zastępstwa procesowego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, w kwotach zależnych od wartości przedmiotu sporu w sprawie każdej z powódek, tj. kwoty po 2700 zł na rzecz powódek R. W., K. R., K. Ł., G. K., kwotę 1350 zł na rzecz powódki I. I. (1) i kwotę 675 zł na rzecz powódki Ł. T..
W punktach III, VII, XI, XV, XIX i XXIII Sąd nadał wyrokowi w punktach I, V, IX, XIII, XVII i XXI rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 477 (2) par. 1 zd 1 k.p.c. Jak stanowi powołany przepis, zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika.
W punktach IV, VIII, XII, XVI, XX i XXIV Sąd na podstawie przepisów art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Sąd nakazał stronie pozwanej uiścić na rzecz Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu część kosztów sądowych, od których uiszczenia powódki były zwolnione z mocy ustawy, w tym odpowiednio – 750,00 zł (w punkcie IV, VIII, XII, XVI) i 400,00 zł (w punkcie XX i XXIV).
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.