Wyrok z 14 kwietnia 2026, sygn. IV U 450/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 kwietnia 2026 r.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu

w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Agnieszka Chlipała - Kozioł

Protokolant: Ewelina Janicka-Kłodawska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2026 r. we Wrocławiu

sprawy z odwołania wnioskodawcy O. D.

od decyzji strony pozwanej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we M.

z dnia 22.03.2024 r. , znak: (...)

o zasiłek chorobowy

I.  oddala odwołanie;

II.  orzeka, że koszty sądowe ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt IV U 450/24

UZASADNIENIE

Ubezpieczony O. D. pismem z dnia 2 maja 2024 r. (data prezentaty tut. Sądu k. 4) wniósł odwołanie od decyzji organu rentowego – Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we M. z dnia 22 marca 2024 r. znak: (...), którą organ na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 1 i art. 2a ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa zmienił decyzję z dnia 20 lipca 2023 r. znak: (...) oraz decyzję z dnia 7 sierpnia 2023 r. znak: (...) dotyczące odmowy prawa do zasiłku chorobowego za okres od 16 czerwca 2023 r. do 11 sierpnia 2023 r.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ rentowy wskazał, że ubezpieczony złożył wniosek o zasiłek chorobowy za okres od 16 czerwca 2023 r. do 11 sierpnia 2023 r. W dniu powstania prawa do świadczenia na koncie ubezpieczonego jako płatnika składek figurowało zadłużenie z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne na kwotę przekraczającą 1% minimalnego wynagrodzenia za pracę. Zaległość została uregulowana w dniu 18 stycznia 2024 r. W związku z tym, że zadłużenie zostało uregulowane po upływie 6 miesięcy od dnia powstania prawa do zasiłku, tym samym prawo do zasiłku za okres od 16 czerwca 2023 r. do 11 sierpnia 2023 uległo przedawnieniu.

Zaskarżając decyzję ubezpieczony wniósł o przyznanie mu prawa do zasiłku chorobowego za okres od 16 czerwca 2023 r. do 11 sierpnia 2023 r. W uzasadnieniu swojego stanowiska ubezpieczony wskazał, że nie posiadał zaległości wobec ZUS, a wykazywane przez organ rentowy zaległości prawdopodobnie wynikały z błędnego księgowania wpłat za okres spłaty układu ratalnego. Wszystkie składki od dnia odwieszenia działalności, tj. od kwietnia 2021 r. zostały uregulowane w terminie i w prawidłowej wysokości. Jednocześnie ubezpieczony nie zgodził się z wyliczeniami organu rentowego odnośnie jego zaległości. Ubezpieczony regulował terminowo układ ratalny, a ewentualne zaległości miały być związane z błędnie zakwalifikowaniem wpłat z tytułu układu ratalnego – jako wpłaty za składki ubezpieczeniowe, zamiast wpłat na układ ratalny (k. 4-6).

Odpowiadając na odwołanie, organ rentowy wniósł o jego oddalenie z uwagi na brak podstaw do ich uwzględnienia. Uzasadniając swoje stanowisko organ podtrzymał stanowisko oraz argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (k. 8-9).

Na dalszym etapie postępowania strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska w sprawie.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Ubezpieczony O. D. urodził się (...) Od 20 marca 1993 r. rozpoczął wykonywanie pozarolniczej działalności gospodarczej pod firmą (...), której przeważającym przedmiotem działalności był transport drogowy towarów, a którą to działalność ponownie wznowił od dnia 7 kwietnia 2021 r.

Od 7 kwietnia 2021 r. ubezpieczony podlegał obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym, a od 27 lipca 2022 r. podlegał do dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego z kodem tytułu 0590.

Ubezpieczony w zakresie rozliczania należności składkowych korzystał z pomocy profesjonalnego biura rachunkowego. Biuro rachunkowe zajmowało się składaniem dokumentów rozliczeniowych i zgłoszeniowych, sporządzaniem korekt stosownych dokumentów oraz pilnowaniem i analizą wpłat dokonywanych na poczet składek.

Okoliczności bezsporne, a nadto:

wniosek o poświadczenie ubezpieczenia chorobowego z dn. 07.02.2024 r. – akta organu rentowego,

częściowo zeznania świadka Ł. U. złożone na rozprawie w dn. 05.11.2024 r., (k. 28),

wydruk informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej z dn. 30.01.2025 r., (k. 116).

W dniu 19 sierpnia 2016 r. ubezpieczony zawarł z organem rentowym umowę nr (...) o rozłożenie na raty należności z tytułu składek. Organ rentowy rozłożył ubezpieczonemu należności z tytułu składek w ogólnej kwocie 32.761,37 zł, w tym z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne za okres od sierpnia 2012 r. do grudnia 2014 r. w łącznej kwocie 25.841,44 zł (należność główna oraz odsetki za zwłokę). Ubezpieczony zobowiązał się do opłacania poszczególnych rat należności z tytułu składek, w terminach wynikających z ustalonego harmonogramu spłaty oraz w wysokości ustalonej odrębnie dla każdego z tytułu zobowiązań.

Kolejno aneksami z dnia 23 sierpnia 2017 r., 12 października 2017 r., 1 października 2018 r., 27 września 2019 r. oraz 22 czerwca 2020 r. strony zgodnie ustały zmiany warunków spłaty należności z tytułu składek jak również innych postanowień umownych.

Wpłata rozłożonych na raty należności z tytułu składek dokonana po upływie terminu określonego w harmonogramie spłaty lub dokonana w terminie, lecz w wysokości niższej niż należna, będzie rozliczana na składki i odsetki za zwłokę naliczane na zasadach określonych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (§ 4 ust. 5 umowy).

Rozwiązanie umowy o rozłożenie na raty należności z tytułu składek następowało w przypadku, gdy dłużnik nie opłacił rat wynikających z harmonogramu spłaty lub opłacił raty po terminie lub w częściowej wysokości lub nie wywiązał się z obowiązku zapłaty składek bieżących, których termin płatności przypadał w dniu albo po dniu, w którym umowa została zawarta lub opłacił te składki w częściowej wysokości i w terminie wyznaczonym przez Zakład nie uregulował tej różnicy wraz z odsetkami za zwłokę, naliczonymi na zasadach określonych w Ordynacji podatkowej do dnia wpłaty włącznie, gdy dłużnik nie opłacił należności objętych umową w terminie płatności ostatniej raty wynikającym z harmonogramu spłaty, gdy ujawnione zostały nowe okoliczności nieznane, a istniejące w dniu, w którym umowa została podpisana, z których wynika że dłużnik wprowadził Zakład w błąd, aby uzyskać ulgę w spłacie należności i uniknąć egzekucji lub gdy dłużnik odstąpił od realizacji umowy (§ 7 ust. 1 umowy).

W sytuacji wystąpienia okoliczności, rozwiązanie umowy następuje z dniem następującym po dniu, w którym nastąpiła jedna z wymienionych przesłanek (§ 7 ust. 2 umowy).

Dowód: umowa nr (...) z dn. 19.08.2016 r. – akta organu rentowego,

aneks nr (...) do umowy nr (...) z dn. 23.08.2017 r. – akta organu rentowego,

aneks nr (...) do umowy nr (...) z dn. 12.10.2017 r. – akta organu rentowego,

aneks nr (...) do umowy nr (...) z dn. 01.10.2018 r. – akta organu rentowego,

aneks nr (...) do umowy nr (...) z dn. 27.09.2019 r. – akta organu rentowego,

aneks nr (...) do umowy nr (...) z dn. 22.06.2020 r. – akta organu rentowego.

Ubezpieczony w okresie zawartej umowy o rozłożenie zadłużenia na raty dokonał nieterminowych wpłat w dniu 4 grudnia 2018 r., kiedy termin płatności raty przypadał na dzień 3 grudnia 2018 r.

Nadto ubezpieczony nieterminowo dokonywał wpłat na poczet należnych składek bieżących za okres od listopada 2019 r. do października 2020 r. Jednocześnie ubezpieczony został zwolniony z opłacania należnych składek za okres od marca 2020 r. do maja 2020 r.

Ubezpieczony po rozwiązaniu z nim umowy o rozłożenie zadłużenia na raty dokonywał wpłat na poczet zaległych składek tak jakby umowa dalej pozostawała w mocy.

Dowód: dokumenty rozliczeniowe za okres od stycznia 2019 r. do września 2023 r. – akta organu rentowego,

lista wpłat na rachunek indywidualny za okres od stycznia 2019 r. do września 2023 r. – akta organu rentowego,

rozliczenie należności na ubezpieczenia społeczne za okres od stycznia 2019 r. do września 2023 r., (k. 32-33),

potwierdzenia wpłat dokonanych przez ubezpieczonego, (k. 53-115).

Pismem z dnia 24 września 2020 r. znak: (...) organ rentowy poinformował ubezpieczonego, iż na jego koncie jako płatnika składek występowała niedopłata z tytułu składek, która nie była objęta układem ratalnym. Łączna kwota zadłużenia na dzień pisma wynosiła 1.460,53 zł. Jednocześnie organ rentowy zobowiązał ubezpieczonego do spłaty zadłużenia w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma.

Pismem z dnia 22 lutego 2021 r. znak: (...) organ rentowy poinformował ubezpieczonego, że umowa o rozłożenie zadłużenia na raty nr (...) z 19 sierpnia 2016 r. została rozwiązana od 24 października 2020 r. Podstawą decyzji było stwierdzenie przez organ rentowy nieopłacenia przez ubezpieczonego w wyznaczonym terminie należności wskazanych w piśmie z 24 września 2020 r. znak: (...).

Kolejno pismami z dnia 5 listopada 2021 r., 11 lutego 2022 r. oraz 10 lutego 2023 r. organ rentowy informował ubezpieczonego o jego zadłużeniu na koncie jako płatnika składek. Jednocześnie ubezpieczony był informowany o rozwiązaniu umowy o rozłożenie zadłużenia na raty nr (...) z 19 sierpnia 2016 r.

Dowód: pismo znak: (...) z dn. 24.09.2020 r. – akta organu rentowego,

pismo znak: (...) z dn. 22.02.2021 r. – akta organu rentowego,

pismo organu rentowego z dn. 05.11.2021 r. – akta organu rentowego,

pismo organu rentowego z dn. 11.02.2022 r. – akta organu rentowego,

pismo organu rentowego z dn. 10.02.2023 r. – akta organu rentowego.

Ubezpieczony posiadał na dzień 16 czerwca 2023 r. zaległość na ubezpieczenia społeczne w łącznej kwocie 2.729,46 zł za okres od września 2022 r. do maja 2023 r., a zaległość ta była w kwocie wyższej niż 1% minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Nadto ubezpieczony posiadał na dzień 28 sierpnia 2023 r. zaległość na ubezpieczenia społeczne w łącznej kwocie 2.403,29 zł za okres od grudnia 2022 r. do lipca 2023 r.

Określone zadłużenie zostało w całości spłacone w dniu 15 marca 2024 r.

Po rozwiązaniu z ubezpieczonym umowy o rozłożenie zadłużenia na raty nr (...) z 19 sierpnia 2016 r. nie została zawarta nowa umowa o rozłożenie zadłużenia na raty.

Dowód: wniosek o poświadczenie ubezpieczenia chorobowego z dn. 23.08.2023 r. – akta organu rentowego,

wniosek o poświadczenie ubezpieczenia chorobowego z dn. 31.08.2023 r. – akta organu rentowego,

stan należności i zobowiązań na FUS z dn. 16.06.2023 r. – akta organu rentowego,

stan należności i zobowiązań na FUS z dn. 14.09.2023 r. – akta organu rentowego.

Wnioskiem z dnia 3 lipca 2023 r. ubezpieczony wystąpił o przyznanie prawa do zasiłku chorobowego za okres od 16 czerwca 2023 r. do 30 czerwca 2023 r.

Z kolei wnioskiem z dnia 5 lipca 2023 r. ubezpieczony wystąpił o przyznanie prawa do zasiłku chorobowego za okres od 1 lipca 2023 r. do 14 lipca 2023 r.

Decyzją z dnia 11 lipca 2023 r. znak: (...) organ rentowy odmówił prawa do zasiłku chorobowego za okres od 16 czerwca 2023 r. do 14 lipca 2023 r.

Natomiast wnioskiem z dnia 18 lipca 2023 r. ubezpieczony wystąpił o przyznanie prawa do zasiłku chorobowego za okres od 15 lipca 2023 r. do 28 lipca 2023 r.

Decyzją z dnia 20 lipca 2023 r. znak: (...) organ rentowy odmówił prawa do zasiłku chorobowego za okres od 16 czerwca 2023 r. do 28 lipca 2023 r. Z kolei postanowienie z dnia 5 września 2023 r. organ rentowy sprostował oczywistą omyłkę pisarską w sentencji decyzji i odmówił prawa do zasiłku chorobowego za okres od 15 lipca 2023 r. do 28 lipca 2023 r.

Od decyzji z dnia 11 lipca 2023 r. oraz 20 lipca 2023 r. ubezpieczony wniósł odwołanie do Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, który to Sąd wyrokiem z dnia 16 listopada 2023 r. w sprawie o sygnaturze akt IV U 803/23 oddalił odwołanie.

Wnioskiem z dnia 2 sierpnia 2023 r. ubezpieczony wystąpił o przyznanie prawa do zasiłku chorobowego za okres od 29 lipca 2023 r. do 11 sierpnia 2023 r.

Decyzją z dnia 7 sierpnia 2023 r. znak: (...) organ rentowy odmówił ubezpieczonemu prawa do zasiłku chorobowego za okres od 29 lipca 2023 r. do 11 sierpnia 2023 r.

Od ww. decyzji ubezpieczony wniósł odwołanie do Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, który to Sąd postanowieniem z dnia 24 maja 2024 r. w sprawie o sygnaturze akt IV U 810/23 umorzył postępowanie w sprawie na podstawie art. 182 § 1 pkt 1 k.p.c. Postanowienie uprawomocniło się z dniem 28 czerwca 2024 r.

Decyzją z dnia 22 marca 2024 r. znak: (...) organ rentowy zmienił decyzję z dnia 20 lipca 2023 r. znak: (...) oraz decyzję z dnia 7 sierpnia 2023 r. znak: (...) odmawiając ubezpieczonemu prawa do zasiłku chorobowego za okres od 16 czerwca 2023 r. do 11 sierpnia 2023 r. Jednocześnie organ rentowy w uzasadnieniu decyzji wskazał nową podstawę odmowy ubezpieczonemu praw do zasiłku chorobowego.

Okoliczności bezsporne, a nadto:

wniosek z dn. 03.07.2023 r. – akta organu rentowego,

wniosek z dn. 05.07.2023 r. – akta organu rentowego,

wniosek z dn. 18.07.2023 r. – akta organu rentowego,

wniosek z dn. 02.08.2023 r. – akta organu rentowego,

decyzja znak: (...) z dn. 11.07.2023 r. – akta organu rentowego,

decyzja znak: (...) z dn. 20.07.2023 r. – akta organu rentowego,

postanowienie z dn. 05.09.2023 r. – akta organu rentowego,

decyzja znak: (...) z dn. 07.08.2023 r. – akta organu rentowego,

decyzja znak: (...) z dn. 22.03.2024 r. – akta organu rentowego.

W sytuacji gdyby umowa o rozłożenie zadłużenia na raty nr (...) z 19 sierpnia 2016 r. nie została rozwiązana to ubezpieczony na dzień 16 czerwca 2023 r. nie posiadałby zadłużenia w kwocie wyższej niż 1% minimalnego wynagrodzenia za pracę, albowiem jego zaległość wynosiłaby 14,58 zł.

Niemniej uwzględniając nieterminową wpłatę dokonaną w dniu 4 grudnia 2018 r. oraz późniejszej opóźnienia w spłacie na poczet należności bieżących ubezpieczony posiadał zaległość względem organu rentowego przekraczającą 1% minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Dowód: dokumenty rozliczeniowe za okres od stycznia 2019 r. do września 2023 r. – akta organu rentowego,

lista wpłat na rachunek indywidualny za okres od stycznia 2019 r. do września 2023 r. – akta organu rentowego,

rozliczenie należności na ubezpieczenia społeczne za okres od stycznia 2019 r. do września 2023 r. – akta organu rentowego,

opinia biegłego sądowego z zakresu ekonomii z dn. 15.06.2025 r., (k. 130-135),

opinia uzupełniająca biegłego sądowego z zakresu ekonomii z dn. 10.12.2025 r., (k. 158).

Sąd Rejonowy zważył co następuje:

Odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie odwołujący się O. D. domagała się zmiany decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we M. z dnia 22 marca 2024 r. znak: (...), odmawiającej mu prawa do zasiłku chorobowego za okres od 16 czerwca 2023 r. do 11 sierpnia 2023 r., poprzez przyznanie mu prawa do spornego świadczenia. Z kolei organ rentowy wnosił o oddalenie odwołania.

Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd działał w oparciu o zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazany w treści uzasadnienia, tj. o dowody z dokumentów przedłożonych przez strony oraz znajdujące się w aktach organu rentowego, dopuszczonych przez Sąd jako dowód w sprawie na podstawie art. 243 ² k.p.c., których wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości stron ani Sądu.

Nadto Sąd, ustalając stan faktyczny niniejszej sprawy, oparł się na dowodzie z zeznań świadka Ł. U.. Dokonując oceny dowodu z jej zeznań, Sąd dał im wiarę jedynie w ograniczonym zakresie dotyczącym ogólnych okoliczności świadczenia pomocy przez biuro rachunkowe oraz opłacenia po terminie raty wynikającej z umowy o rozłożenie na raty należności z tytułu składek. W tym zakresie zeznania świadka były spójne, logiczne i korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym. W pozostałej części Sąd odmówił zeznaniom świadka waloru wiarygodności. Twierdzenia świadka, jakoby odwołujący się nie posiadał żadnych zaległości, a wskazywane przez organ rentowy kwoty były „fikcją”, nie znalazły potwierdzenia w dokumentach zebranych w niniejszej sprawie. Świadek przedstawiała przebieg zdarzeń w sposób nieprecyzyjny i oparty na przypuszczeniach, posługując się sformułowaniami typu „wydaje mi się”, „domyślamy się”, co podważało wartość dowodową jej relacji. Nie potrafiła wskazać żadnych dokumentów potwierdzających swoje twierdzenia o rzekomym spłaceniu układu ratalnego w latach 2021–2022, podczas gdy z akt wynika, że po jego rozwiązaniu nie zawarto nowej umowy. Również jej twierdzenia o braku informacji o rozwiązaniu układu pozostają w sprzeczności z pismem organu rentowego z 22 lutego 2021 r. Nadto zeznania świadka miały charakter wyraźnie stronniczy i sprowadzały się do prezentowania subiektywnej oceny działań organu rentowego, nie zaś obiektywnego odtworzenia faktów. Wobec jednoznacznych danych wynikających z dokumentów urzędowych oraz opinii biegłego, Sąd nie znalazł podstaw, aby przyznać jej relacji walor wiarygodności w zakresie dotyczącym istnienia i wysokości zadłużenia.

Jednocześnie, Sąd swoje ustalenia faktyczne oparł na dowodzie z opinii biegłego sądowego z zakresu ekonomii. Z przyczyn, które zostały szeroko omówione w dalszej części uzasadnienia, Sąd uznał sporządzoną na potrzeby sprawy opinie za kompletną, logiczną i w sposób wyczerpujący odpowiadającą na pytania Sądu, a w konsekwencji mogącą stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2025 r., poz. 501 t.j.; dalej zwaną ustawą zasiłkową), świadczenia pieniężne na warunkach i w wysokości określonych ustawą przysługują osobom objętym ubezpieczeniem społecznym w razie choroby i macierzyństwa określonym w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 350 t.j.; dalej zwaną ustawą systemową), zwanym dalej "ubezpieczonymi".

Takimi świadczeniami są między innymi: zasiłek chorobowy (art. 2 ust. 1 ustawy), który przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego, zasiłek macierzyński (art. 2 ust. 5 ustawy), który przysługuje ubezpieczonej, która w okresie ubezpieczenia chorobowego albo w okresie urlopu wychowawczego urodziła dziecko oraz zasiłek opiekuńczy (art. 2 pkt 6 ustawy), który przysługuje na warunkach określonych w Rozdziale 7 ustawy zasiłkowej. Powyższe świadczenia przysługują więc osobie objętej ubezpieczeniem społecznym.

Z kolei w myśl art. 6 ust. 1 ustawy zasiłkowej, zasiłek chorobowy przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego.

Zasiłek chorobowy jest świadczeniem, które przysługuje osobom ubezpieczonym w przypadku niezdolności do pracy spowodowanej chorobą. Istotą zasiłku chorobowego jest kompensowanie utraty tych składników wynagrodzenia których pracownik nie uzyskuje w okresie nieświadczenia pracy wskutek niezdolności do pracy z powodu swojej choroby. Istotą prawa do zasiłku chorobowego w nieprzerwanym okresie jest ciągła niezdolność do pracy potwierdzona zwolnieniem lekarskim i świadczenie pracy w jakimkolwiek dniu tego zwolnienia powoduje utratę prawa do zasiłku przyznanego za cały okres tego zwolnienia.

W niniejszej sprawie bezspornym pozostawało, że odwołujący się od dnia 20 marca 1993 r. prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą pod firmą (...), a po okresie jej zawieszenia ponownie wznowił ją z dniem 7 kwietnia 2021 r. Niesporne było również, że od tej daty podlegał obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym, natomiast od 27 lipca 2022 r. został objęty dobrowolnym ubezpieczeniem chorobowym, zgłoszonym z kodem tytułu ubezpieczenia (...).

Istota sporu między stronami koncentrowała się natomiast wokół dwóch zasadniczych zagadnień wymagających rozstrzygnięcia przez Sąd. Konieczne było ustalenie, czy na dzień 16 czerwca 2023 r. – a więc w dacie powstania prawa do zasiłku chorobowego – odwołujący się posiadał na swoim koncie jako płatnika składek zadłużenie przekraczające 1% minimalnego wynagrodzenia za pracę. Sąd zobowiązany był również ocenić, czy – w świetle daty faktycznego uregulowania zaległości – prawo do zasiłku chorobowego za sporny okres uległo przedawnieniu.

W tym miejscu wskazać należy, że przepisy ustawy zasiłkowej posługujące się zwrotem „przysługuje” odnoszą się do mechanizmu nabycia prawa do świadczenia i oznaczają jego powstanie ex lege w razie spełnienia przesłanek pozytywnych (m.in. art. 6 i 7 ustawy) oraz braku przesłanek negatywnych (art. 14–16 ustawy).

Jedną z takich przesłanek negatywnych ustawodawca wprowadził w art. 2a ust. 1 ustawy zasiłkowej, zgodnie z którym świadczenia wymienione w art. 2 pkt 1, 2, 5 i 6 nie przysługują określonym kategoriom ubezpieczonych – w tym osobom prowadzącym pozarolniczą działalność gospodarczą – w razie wystąpienia w dniu powstania prawa do świadczenia zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne przekraczającego 1% minimalnego wynagrodzenia za pracę. Ustawodawca przewidział jednocześnie, że prawo to wygasa, jeżeli zadłużenie nie zostanie uregulowane w terminie 6 miesięcy od dnia powstania prawa do świadczenia (art. 2a ust. 2 ustawy).

Regulacja ta wprowadza zatem szczególny mechanizm ograniczający możliwość realizacji prawa do świadczeń z ubezpieczenia chorobowego, opiekuńczego, macierzyńskiego oraz świadczenia rehabilitacyjnego przez osoby prowadzące działalność gospodarczą, jeżeli w dniu powstania prawa do świadczenia posiadają one zaległość składkową przekraczającą ustawowy próg. Charakter tej przesłanki jest negatywny i ma funkcję sankcyjną – ustawodawca wiąże bowiem konsekwencje w postaci czasowego wstrzymania możliwości wypłaty świadczenia z niewywiązywaniem się przez płatnika z obowiązku terminowego opłacania składek na ubezpieczenia społeczne.

Ustawa zasiłkowa nie definiuje pojęcia „zadłużenia” ani „zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne”. Mając na względzie cel regulacji, jej genezę oraz zasadę konsekwencji terminologicznej w obrębie języka prawnego, należy przyjąć, że chodzi o zaległość składkową wynikającą z nieopłacenia w terminie składek należnych na ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe i wypadkowe. Tak rozumiane zadłużenie musi istnieć realnie i wynikać z obowiązków płatnika określonych w ustawie systemowej.

Interpretacji art. 2a ust. 1 ustawy zasiłkowej nie ułatwia zestawienie użytych w nim zwrotów „świadczenia (…) nie przysługują” oraz „w dniu powstania prawa do świadczenia”. Literalne odczytanie mogłoby sugerować, że istnienie zadłużenia przekraczającego ustawowy próg uniemożliwia samo nabycie prawa do świadczenia. Jednakże w tym samym przepisie ustawodawca posługuje się konstrukcją, z której wynika, że prawo do świadczenia mimo wszystko powstaje, lecz jego realizacja zostaje zawieszona do czasu spłaty całości zadłużenia. Oznacza to, że zadłużenie nie niweczy powstania prawa ex lege, lecz jedynie blokuje możliwość jego wykonania.

W konsekwencji należy przyjąć, że art. 2a ustawy zasiłkowej wprowadza mechanizm odroczenia wypłaty świadczenia, do którego prawo powstało z chwilą ziszczenia się przesłanek pozytywnych, jednakże jego realizacja jest uzależniona od uregulowania zaległości składkowej w całości i w ustawowym terminie. Dopiero spłata zadłużenia w ciągu 6 miesięcy od dnia powstania prawa do świadczenia „odblokowuje” możliwość wypłaty świadczenia. Jeżeli natomiast zadłużenie nie zostanie uregulowane w tym terminie, prawo do świadczenia wygasa z mocy prawa, co ustawodawca wyraźnie przesądził w art. 2a ust. 2 ustawy.

Takie rozumienie przepisu znajduje uzasadnienie zarówno w jego funkcji prewencyjno-dyscyplinującej, jak i w systemowej konstrukcji prawa do świadczeń z ubezpieczenia chorobowego, które co do zasady powstaje z chwilą spełnienia ustawowych przesłanek, niezależnie od późniejszych okoliczności dotyczących płatnika składek. Art. 2a ustawy nie ingeruje zatem w sam moment powstania prawa, lecz w możliwość jego realizacji, uzależniając ją od prawidłowego wykonywania obowiązków składkowych.

Kolejno wskazać należy, że zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy systemowej płatnik składek obowiązany jest – według zasad wynikających z przepisów tej ustawy – obliczać, potrącać, rozliczać oraz opłacać należne składki za każdy miesiąc kalendarzowy. Obowiązek ten ma charakter fundamentalny i stanowi podstawowy element konstrukcji systemu ubezpieczeń społecznych, którego prawidłowe funkcjonowanie opiera się na terminowym i rzetelnym wykonywaniu zobowiązań składkowych przez płatników. Ustawa systemowa precyzyjnie określa zarówno terminy, jak i sposób dokonywania wpłat, a także przewiduje delegację ustawową do wydania rozporządzenia regulującego zasady rozliczania poszczególnych wpłat. W efekcie płatnik składek nie tylko powinien dokonywać wpłat w odpowiedniej wysokości, lecz również czynić to w sposób zgodny z zasadami rozliczania określonymi w przepisach prawa.

Jednocześnie ustawodawca przewidział możliwość udzielenia płatnikowi ulgi w spłacie należności składkowych. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy systemowej Zakład Ubezpieczeń Społecznych może – ze względów gospodarczych lub innych przyczyn zasługujących na uwzględnienie – na wniosek dłużnika odroczyć termin płatności należności z tytułu składek albo rozłożyć je na raty, uwzględniając zarówno możliwości płatnicze dłużnika, jak i stan finansów ubezpieczeń społecznych. Ulga ta ma charakter uznaniowy, a jej udzielenie następuje w formie umowy (art. 29 ust. 1a ustawy). Umowa ta określa harmonogram spłaty oraz warunki, których naruszenie skutkuje utratą prawa do korzystania z ulgi.

W myśl art. 29 ust. 3 ustawy systemowej, jeżeli dłużnik nie spłaci w terminie ustalonych rat, pozostała kwota staje się natychmiast wymagalna wraz z odsetkami za zwłokę naliczanymi na zasadach określonych w Ordynacji podatkowej. Oznacza to, że układ ratalny ma charakter warunkowy – jego utrzymanie zależy od ścisłego przestrzegania harmonogramu spłat oraz regulowania bieżących składek. Naruszenie któregokolwiek z tych obowiązków powoduje automatyczne rozwiązanie umowy i przywrócenie pełnej wymagalności zadłużenia.

De lege lata zawarcie układu ratalnego nie prowadzi do wygaśnięcia zobowiązania składkowego. Zobowiązanie to wygasa jedynie w przypadkach enumeratywnie wskazanych w ustawie systemowej, tj. wskutek zapłaty, potrącenia, zaliczenia nadpłaty lub zwrotu składki, umorzenia zaległości bądź przedawnienia. Niemniej jednak w praktyce zawarcie układu ratalnego wywołuje istotny skutek prawny: należności objęte układem, o ile płatnik wywiązuje się z jego warunków, nie są traktowane jako zaległość składkowa. W konsekwencji Zakład może w takim okresie wydać płatnikowi zaświadczenie o niezaleganiu w opłacaniu składek, co potwierdza, że należności objęte układem nie są kwalifikowane jako zadłużenie w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach społecznych.

W ocenie Sądu Rejonowego rozpoznającego niniejszą sprawę, zawarcie układu ratalnego wywołuje zatem skutek w postaci czasowego „zawieszenia” statusu należności jako zaległości składkowych – pod warunkiem, że płatnik terminowo i w pełnej wysokości reguluje raty oraz bieżące składki. Dopiero naruszenie warunków układu, w szczególności nieterminowa wpłata raty lub brak zapłaty składek bieżących, powoduje jego rozwiązanie i przywrócenie charakteru zaległości wszystkim należnościom objętym umową. Od tego momentu należności te ponownie stają się zadłużeniem, a ich istnienie może wpływać na prawo do świadczeń z ubezpieczenia chorobowego.

Takie rozumienie art. 29 ustawy systemowej znajduje uzasadnienie zarówno w jego funkcji ochronnej, jak i w systemowej konstrukcji ulg w spłacie zobowiązań publicznoprawnych. Układ ratalny ma bowiem umożliwić dłużnikowi stopniowe uregulowanie zadłużenia bez negatywnych konsekwencji w postaci egzekucji, jednakże tylko wówczas, gdy dłużnik wykazuje się rzetelnością i terminowością. W przeciwnym razie ustawodawca przewidział jednoznaczny skutek w postaci natychmiastowej wymagalności całości zadłużenia, co ma również znaczenie dla oceny przesłanek negatywnych prawa do świadczeń z ubezpieczenia chorobowego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd uznał za konieczne szczegółowe odniesienie się do kwestii obowiązywania oraz skutków umowy o rozłożenie zadłużenia na raty nr (...), zawartej przez odwołującego się z organem rentowym w dniu 19 sierpnia 2016 r. Umowa ta – jak wynika z jej treści oraz kolejnych aneksów – określała zarówno wysokość zadłużenia objętego ulgą, jak i precyzyjne warunki jego spłaty, w tym harmonogram płatności oraz sankcje za naruszenie obowiązków płatnika. Zgodnie z § 7 ust. 1 umowy, jej rozwiązanie następowało w przypadku m.in. nieterminowego uiszczania rat, opłacania ich w niepełnej wysokości, a także niewywiązywania się z obowiązku regulowania bieżących składek, których termin płatności przypadał po dacie zawarcia umowy. W świetle § 7 ust. 2 umowy rozwiązanie następowało z mocy prawa z dniem następującym po dniu zaistnienia którejkolwiek z przesłanek.

Z materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że odwołujący się dopuścił się naruszenia warunków układu ratalnego już w dniu 4 grudnia 2018 r., kiedy to dokonał wpłaty raty po terminie określonym w harmonogramie (termin płatności przypadał na dzień 3 grudnia 2018 r.). Choć organ rentowy – kierując się względami pragmatycznymi – kontynuował współpracę z odwołującym się i zawierał kolejne aneksy, nie zmienia to faktu, że po zawarciu ostatniego aneksu z dnia 22 czerwca 2020 r. odwołujący się ponownie naruszał warunki umowy, tym razem poprzez nieterminowe regulowanie bieżących składek za okres od listopada 2019 r. do października 2020 r. Okoliczność ta została potwierdzona zarówno dokumentami rozliczeniowymi, jak i zestawieniem wpłat znajdującym się w aktach organu rentowego.

W konsekwencji organ rentowy pismem z dnia 24 września 2020 r. poinformował odwołującego się o występującej na jego koncie niedopłacie nieobjętej układem ratalnym oraz wezwał go do jej uregulowania w terminie 7 dni. Odwołujący się nie wykonał tego zobowiązania, co skutkowało rozwiązaniem umowy z dniem 24 października 2020 r., o czym organ rentowy powiadomił go pismem z dnia 22 lutego 2021 r. Po tej dacie nie została zawarta żadna nowa umowa o rozłożenie zadłużenia na raty.

Wobec rozwiązania układu ratalnego wszystkie należności objęte umową odzyskały charakter zaległości składkowych i stały się natychmiast wymagalne, zgodnie z art. 29 ust. 3 ustawy systemowej. Od tego momentu organ rentowy był zobowiązany rozliczać wszelkie wpłaty odwołującego się zgodnie z zasadami wynikającymi z rozporządzenia rozliczeniowego oraz przepisów Ordynacji podatkowej, co oznaczało m.in. zaliczanie wpłat na najstarsze zaległości oraz naliczanie odsetek za zwłokę od terminu wymagalności do dnia wpłaty włącznie.

Zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że odwołujący się – mimo rozwiązania układu – dokonywał wpłat tak, jakby umowa nadal obowiązywała, co jednak nie mogło wywołać skutków prawnych przewidzianych dla aktywnego układu ratalnego. W szczególności nie mogło to prowadzić do „zawieszenia” statusu zaległości składkowych ani do uznania, że odwołujący się nie posiada zadłużenia w rozumieniu art. 2a ustawy zasiłkowej.

W świetle dokumentów zgromadzonych w aktach organu rentowego, na dzień 16 czerwca 2023 r. – a więc w dniu powstania prawa do zasiłku chorobowego – odwołujący się posiadał zaległość z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne w łącznej kwocie 2.729,46 zł za okres od września 2022 r. do maja 2023 r. Kwota ta przekraczała 1% minimalnego wynagrodzenia za pracę, co stanowiło przesłankę negatywną z art. 2a ust. 1 ustawy zasiłkowej. Tym samym organ rentowy był zobowiązany – z mocy prawa – do czasowego wstrzymania realizacji prawa do świadczenia.

Kwestia istnienia zadłużenia na dzień 16 czerwca 2023 r. została również jednoznacznie potwierdzona w opinii biegłego sądowego z zakresu ekonomii, w szczególności w opinii uzupełniającej sporządzonej po zgłoszeniu przez organ rentowy zastrzeżeń do opinii głównej. W opinii podstawowej biegła wskazała, że zaległość odwołującego się na dzień powstania prawa do świadczenia wynosiłaby jedynie 14,58 zł, a więc nie przekraczałaby progu 1% minimalnego wynagrodzenia za pracę. Jednakże wyliczenie to zostało dokonane przy założeniu hipotetycznym, nieuwzględniającym rzeczywistego stanu prawnego i faktycznego, w szczególności rozwiązania umowy nr (...) z dniem 24 października 2020 r. oraz nieterminowego regulowania przez odwołującego się zarówno rat układu, jak i składek bieżących.

Organ rentowy zasadnie zwrócił uwagę, że opinia główna nie obejmowała analizy skutków rozwiązania układu ratalnego, mimo że okoliczność ta wynikała wprost z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. W odpowiedzi na te zastrzeżenia biegła sporządziła opinię uzupełniającą, w której dokonała ponownej analizy stanu rozliczeń, tym razem z uwzględnieniem faktu rozwiązania umowy oraz nieterminowych wpłat. W opinii tej biegła jednoznacznie wskazała, że uwzględniając wpłatę dokonaną po terminie w dniu 4 grudnia 2018 r., a także późniejsze opóźnienia w regulowaniu składek bieżących, odwołujący się posiadał na dzień 16 czerwca 2023 r. zadłużenie przekraczające 1% minimalnego wynagrodzenia za pracę. Ustalenie to pozostaje w pełnej zgodzie z dokumentami rozliczeniowymi, listą wpłat oraz stanem należności i zobowiązań na FUS, znajdującymi się w aktach organu rentowego.

W tym miejscu należy podkreślić, że dla powstania zaległości składkowych nie ma żadnego znaczenia, czy organ rentowy wszczął lub kontynuował postępowanie egzekucyjne. Zaległość powstaje bowiem z mocy prawa z chwilą niewywiązania się płatnika z obowiązku opłacenia składek w terminie określonym w ustawie systemowej. Postępowanie egzekucyjne stanowi jedynie instrument dochodzenia należności, a nie czynnik determinujący istnienie bądź wymagalność zobowiązania. W konsekwencji argumentacja odwołującego się, jakoby brak prowadzenia egzekucji świadczył o braku zadłużenia, jest całkowicie chybiona i sprzeczna z konstrukcją zobowiązań publicznoprawnych.

Po rozwiązaniu umowy o rozłożenie zadłużenia na raty odwołujący się nie zawarł z organem rentowym nowego układu, co jednoznacznie wynika z akt sprawy. Mimo to dokonywał wpłat, które – zgodnie z obowiązującymi przepisami – były rozliczane według zasad ogólnych, tj. w pierwszej kolejności na najstarsze zaległości, a nie według harmonogramu wynikającego z nieobowiązującej już umowy. W konsekwencji na dzień 16 czerwca 2023 r. na koncie odwołującego się figurowało zadłużenie w wysokości 2.729,46 zł, co przekraczało ustawowy próg i skutkowało zawieszeniem prawa do świadczenia na podstawie art. 2a ust. 1 ustawy zasiłkowej.

Odnosząc się do zastrzeżeń odwołującego się zgłoszonych do opinii uzupełniającej, Sąd stwierdza, że nie zawierały one żadnych merytorycznych argumentów mogących podważyć rzetelność, kompletność ani logiczną spójność opinii biegłego. Zastrzeżenia te miały charakter wyłącznie polemiczny i sprowadzały się do powtarzania twierdzeń o rzekomym braku zadłużenia, bez odniesienia się do faktu rozwiązania układu ratalnego oraz zasad rozliczania wpłat po tej dacie. Odwołujący się zdaje się abstrahować od tego, że po rozwiązaniu umowy jego wpłaty nie mogły być rozliczane według harmonogramu, a jedynie według zasad wynikających z rozporządzenia rozliczeniowego i Ordynacji podatkowej.

W tym kontekście należy również odnieść się do powołanego przez odwołującego się wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 3 stycznia 2023 r. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie kwestionuje ustaleń tamtego Sądu, jednakże podkreśla, że orzeczenie to zapadło w zupełnie innym stanie faktycznym i prawnym. Sprawa, na którą powołuje się wnioskodawca, dotyczyła odmowy prawa do zasiłków chorobowych za 2019 r., a zatem za okresy, w których układ ratalny zawarty przez wnioskodawcę nadal obowiązywał – nie został jeszcze rozwiązany pomimo uchybień w dochowaniu przez wnioskodawcę terminów płatności. To właśnie rozwiązanie układu ratalnego w 2020 r. oraz późniejsze nieterminowe regulowanie składek bieżących determinują ocenę sytuacji odwołującego się w niniejszej sprawie, która dotyczy zasiłku chorobowego za okres 16.06.2023 r. – 11.08.2023 r. Nie można zatem przenosić ustaleń tamtego orzeczenia na grunt niniejszego postępowania, gdyż dotyczyło ono innego okresu, innych okoliczności i odmiennego stanu prawnego.

W świetle powyższego Sąd uznał, że opinia biegłego sądowego – zarówno główna, jak i uzupełniająca – była rzetelna, logiczna i wyczerpująca, a jej wnioski pozostają w pełnej zgodzie z pozostałym materiałem dowodowym. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, samo niezadowolenie strony z treści opinii nie stanowi podstawy do dopuszczenia dowodu z kolejnej opinii biegłego. Sąd nie ma obowiązku przeprowadzania dowodów tak długo, aż strona uzyska opinię zgodną z jej oczekiwaniami (por. wyrok SN z dnia 19 marca 1997 r., II UKN 45/97, OSNP 1998/1/24). W niniejszej sprawie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia zostały dostatecznie wyjaśnione, a opinia biegłego stanowiła pełnowartościowy materiał dowodowy, pozwalający na dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych.

Przechodząc do analizy przesłanki przedawnienia prawa do zasiłku chorobowego, o której mowa w art. 2a ust. 2 ustawy zasiłkowej, Sąd uznał za konieczne szczegółowe omówienie mechanizmu przewidzianego przez ustawodawcę oraz jego zastosowania w realiach niniejszej sprawy. Przepis ten stanowi, że jeżeli ubezpieczony prowadzący pozarolniczą działalność gospodarczą posiada w dniu powstania prawa do świadczenia zadłużenie z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne przekraczające 1% minimalnego wynagrodzenia za pracę, to prawo do świadczenia – choć powstaje ex lege – nie może zostać zrealizowane do czasu uregulowania całości zadłużenia. Jednocześnie ustawodawca wprowadził termin zawity, wskazując, że jeżeli zadłużenie nie zostanie spłacone w terminie 6 miesięcy od dnia powstania prawa do świadczenia, prawo to wygasa z mocy prawa.

Regulacja ta ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie pozostawia organowi rentowemu ani sądowi żadnej swobody uznaniowej. Termin sześciomiesięczny ma charakter materialnoprawny, a jego upływ powoduje definitywne wygaśnięcie prawa do świadczenia, niezależnie od przyczyn opóźnienia w spłacie zadłużenia, sytuacji życiowej ubezpieczonego czy jego subiektywnego przekonania o braku zaległości. Konstrukcja ta ma charakter sankcyjny i dyscyplinujący, a jej celem jest zapewnienie terminowego wykonywania obowiązków składkowych przez osoby prowadzące działalność gospodarczą, które korzystają z dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego.

W realiach niniejszej sprawy prawo do zasiłku chorobowego powstało w dniu 16 czerwca 2023 r., tj. w dniu, od którego odwołujący się stał się niezdolny do pracy z powodu choroby. Była to data bezsporna i wynikała z wniosków o wypłatę zasiłku. W tym dniu na koncie odwołującego się figurowało zadłużenie z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne w wysokości 2.729,46 zł, obejmujące okres od września 2022 r. do maja 2023 r. Kwota ta przekraczała ustawowy próg 1% minimalnego wynagrodzenia za pracę, co skutkowało zawieszeniem możliwości realizacji prawa do świadczenia.

Zgodnie z art. 2a ust. 2 ustawy zasiłkowej, odwołujący się miał zatem sześć miesięcy od dnia 16 czerwca 2023 r. na uregulowanie całości zadłużenia. Termin ten upływał w dniu 16 grudnia 2023 r. Dopiero spłata zadłużenia w tym okresie mogłaby „odblokować” możliwość wypłaty świadczenia, przy czym prawo do zasiłku zachowałoby swoją ciągłość i obejmowałoby cały okres niezdolności do pracy.

Tymczasem z materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że odwołujący się dokonał ostatecznej spłaty zadłużenia dopiero w dniu 15 marca 2024 r., w dokumentach wskazano również datę 18 stycznia 2024 r. jako datę częściowej spłaty, jednak pełne uregulowanie należności nastąpiło dopiero w marcu 2024 r. Oznacza to, że spłata nastąpiła po upływie ponad dziewięciu miesięcy od dnia powstania prawa do świadczenia, a więc znacznie po ustawowym terminie sześciomiesięcznym.

W świetle art. 2a ust. 2 ustawy zasiłkowej skutkuje to wygaśnięciem prawa do zasiłku chorobowego za okres od 16 czerwca 2023 r. do 11 sierpnia 2023 r. Wygaśnięcie to następuje z mocy prawa, bez potrzeby wydawania jakiegokolwiek aktu konstytutywnego przez organ rentowy. Organ rentowy, wydając decyzję z dnia 22 marca 2024 r., jedynie stwierdził zaistnienie skutku prawnego, który nastąpił ex lege z chwilą upływu terminu sześciomiesięcznego.

W tym miejscu należy podkreślić, że ustawodawca nie przewidział żadnych wyjątków od zasady wygaśnięcia prawa do świadczenia po upływie terminu sześciomiesięcznego. Nie ma zatem znaczenia, czy opóźnienie w spłacie zadłużenia wynikało z błędów biura rachunkowego, nieporozumień z organem rentowym, subiektywnego przekonania odwołującego się o braku zaległości czy też innych okoliczności natury faktycznej. Konstrukcja art. 2a ustawy zasiłkowej jest jednoznaczna i nie pozwala na przywrócenie terminu ani na jego modyfikację. Termin ten ma charakter prekluzyjny, a jego upływ definitywnie zamyka możliwość realizacji prawa do świadczenia.

W konsekwencji, skoro odwołujący się nie uregulował zadłużenia w terminie sześciu miesięcy od dnia powstania prawa do zasiłku chorobowego, prawo to wygasło, a organ rentowy prawidłowo odmówił jego wypłaty, a Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie znalazł podstaw prawnych, aby zakwestionować tę ocenę.

Mając powyższe na uwadze, Sąd w punkcie I. sentencji wyroku, na mocy przepisu art. 477 ¹⁴ § 1 k.p.c., oddalił odwołanie.

Zgodnie z art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 959 t.j.), strona wnosząca odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (tj. opłat sądowych i wydatków). Zgodnie zaś z art. 98 u.k.s.c., w toku postępowania z zakresu ubezpieczeń społecznych wydatki ponosi Skarb Państwa. Wobec powyższego w punkcie II. sentencji wyroku Sąd koszty postępowania zaliczył na rachunek Skarbu Państwa.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w wyroku.