Wyrok z 26 maja 2026, sygn. II K 691/25

Przewodniczący:

Protokolant:

Sędzia Małgorzata Piotrowska

st. sekr. sąd. Monika Formaniewicz

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 691/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

L. E.,

H. D.

w dniu 12 września 2023 roku w J., będąc uprzednio pouczona o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, złożyła w toku postępowania sądowego Sądu Rejonowego w Grudziądzu o sygnaturze II K. 1018/22 - przeciwko O. J. (1) oskarżonej o czyn z art. 284 § 2 k.k. fałszywe zeznanie mające służyć za dowód w postępowaniu o treści, że podpis na umowie sprzedaży samochodu marki Z. (...) o nr rej.(...) o wartości 4000 zł z dnia 19 kwietnia 2022 roku złożył w jej obecności H. D. - jako kupujący, gdy tymczasem w toku powyższego postępowania sądowego ustalono, że nie polegało to na prawdzie, ponieważ z opinii z zakresu pisma ręcznego wynika, że podpis ten nakreśliła L. E.,

tj. czyn z art.233 § 1 kk

w dniu 12 września 2023 roku w J., będąc uprzednio pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, złożył w toku postępowania sądowego Sądu Rejonowego w Grudziądzu o sygnaturze II K. 1018/22 - przeciwko O. J. (1) oskarżonej o czyn z art.284 § 2 k.k. fałszywe zeznanie mające służyć za dowód w postępowaniu o treści, że podpis na umowie sprzedaży samochodu Z. (...) o nr rej.(...) z dnia 19 kwietnia 2022 roku złożył osobiście jako kupujący, gdy tymczasem w toku postępowania sądowego w powyższej sprawie ustalono, że nie polegało to na prawdzie, ponieważ z opinii z zakresu pisma ręcznego wynika, że podpis ten nakreśliła L. E.,

tj. czyn z art.233 § 1 kk

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Oskarżeni L. E. i H. D. są małżeństwem. Znali O. J. (1) (poprzednio K.) osobiście.

Oskarżeni we wcześniejszym okresie żyli w bardzo dobrych relacjach z O. J. (1), pomagali jej w trudniejszym momencie życia, kiedy rozwodziła się z mężem. Bardzo często u nich przebywała. Był czas, że O. J. (1) nocowała u oskarżonych. H. J. woził ją do szpitala na psychiatryczny oddział dziennego pobytu.

O. J. (1) postanowiła kupić samochód. Znalazła na osiedlu odpowiadający jej potrzebom i możliwościom finansowym pojazd marki Z. (...) o nr rej.(...).

Środki na jego zakup pochodziły z jej oszczędności oraz pożyczki od koleżanek. O. J. (1) nie widziała właściciela auta, umowę do podpisu przekazał jej M. R., który pośredniczył w tej sprzedaży. O. J. (1) towarzyszył jej ówczesny partner E. B., którego oskarżeni również dobrze znali.

Samochód został zakupiony, za namową oskarżonej, na nazwisko H. D.. Oskarżeni tłumaczyli O. J. (1), że będzie to dla niej korzystniejsze z uwagi na toczący się proces rozwodowy a także zniżki na ubezpieczenie, które posiadał oskarżony.

Podczas podpisywania umowy, która została wstępnie wypisana danymi sprzedającego a następnie przekazana do dalszego wypełnienia O. J. (1), H. D. nie było. Umowę podpisała L. E. składając podpis (...).

W późniejszym okresie O. J. (1) stwierdziła, że oskarżeni oddalili ją od jej własnej rodziny. Relacje między stronami się popsuły co doprowadziło w konsekwencji do żądania przez oskarżonych wydania im samochodu a następnie zainicjowania kolejnych procesów i tak II K 72/23 - gdzie L. D. zawiadomiła o tym, że została napadnięta przez O. J. (3), jednak ostatecznie wyrokiem z dnia 5 lipca 2024 r. O. J. (1) została uniewinniona.

Z kolei wyrokiem nakazowym z dnia 25 października 2023 r. L. D. w sprawie II W 637/23 została uznana za winną tego, że w okresie od października 2022 r. do 18 marca 2023 r. w J. przy ul. (...) poprzez ubliżanie, dzwonienie domofonem, bezpodstawne wzywanie Policji złośliwie niepokoiła O. J. (1) tj. winną wykroczenia z art. 107 kw.

Oskarżeni złożyli zawiadomienie o przywłaszczeniu przez O. J. (1) w/w samochodu.

W trakcie procesu, który toczył się przed Sądem Rejonowym w Grudziądzu pod sygnaturą II K 1018/22 oskarżeni składali zeznania , w których opisywali okoliczności nabycia samochodu i podpisania umowy kupna-sprzedaży datowanej na dzień 19 kwietnia 2022 r.

Oskarżona L. E. na rozprawie w dniu 12 września 2023 r., będąc uprzednio pouczoną o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, stwierdziła kategorycznie, że podpis na umowie sprzedaży samochodu marki Z. (...) o nr rej.(...) o wartości 4000 zł z dnia 19 kwietnia 2022 roku złożył w jej obecności H. D. - jako kupujący.

Depozycje o analogicznej treści złożył H. D. oświadczając, że to on podpisał się na umowie kupna w/w auta.

Tymczasem w toku powyższego postępowania sądowego ustalono, że nie polegało to na prawdzie, ponieważ z opinii z zakresu pisma ręcznego wynikało jednoznacznie, że podpis ten nakreśliła L. E..

Opinia ta nie była w toku procesu kwestionowana.

Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2024 r. w sprawie II K 1018/22 O. J. (1) uniewinniono od popełnienia zarzucanego jej czynu.

W uzasadnieniu tego wyroku Sąd powołał się na niewiarygodność zeznań oskarżycieli posiłkowych wynikającą między innymi ze sprzeczności z wiarygodną i obiektywną opinią biegłego z dziedziny badania pisma ręcznego.

Wyrok ten uprawomocnił się dnia 6 marca 2025 r. w efekcie utrzymania go w mocy przez Sąd Okręgowy w Toruniu, który w całości podzielił zapatrywanie Sądu pierwszej instancji.

zawiadomienie

1-3

kopie z akt II K (...), wraz z uzasadnienie, wyroku

6-22, 34-44

zeznania O. J. (1)

31--33, 207v-208

zeznania M. R.

52-52v, 211v-212

protokół oględzin akt II K (...) wraz z kserokopiami w tym opinią biegłego

87-180

zeznania świadka E. B.

86-86v, 212-212v

częściowo zeznania świadka O. J. (2)

216v

częściowo zeznania T. E.

216v-217

częściowo zeznania świadka D. I.

217-217v

akta spraw SR Grudziądz II K 1018/22, II K 72/23 i II W 637/23

---

Oskarżona L. E. ma (...)lat, z wykształcenia jest (...). Utrzymuje się z emerytury w wysokości 2100 zł miesięcznie. Jest współwłaścicielką samochodu osobowego.

Była już karana sądownie.

dane o karalności

70

dane osobo-poznawcze

71-72

Oskarżony H. D. ma (...)lata, z wykształcenia jest (...). trzymuje się z emerytury w wysokości 4000 zł miesięcznie. Jest współwłaścicielem samochodu osobowego.

Nie był karany sądownie.

dane o karalności

76

dane osobo-poznawcze

73-75

1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

L. E., H. D.

jak w punktach 1 i 2 wyroku

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

Za nieudowodnione uznano, jakoby zeznania złożone w sprawie (...) w zakresie okoliczności podpisania umowy kupna samochodu były prawdziwe.

wyjaśnienia H. D.

62-63, 206v-207

wyjaśnienia L. E.

68-69v, 206v

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

częściowo zeznania T. E.

Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka tylko częściowo to jest w zakresie, w którym opisywała, że oskarżonych z O. J. (1) we wcześniejszym okresie łączyły serdeczne i zażyłe relacje. Znajdowało to potwierdzenie w pozostałym zgromadzonym materiale dowodowym w tym zeznaniach O. J. (1).

W pozostałym zakresie zeznania te nie były przydatne, gdyż świadek nie miał wiedzy na temat okoliczności zawarcia umowy kupna samochodu ani tego kto złożył podpis na umowie.

częściowo zeznania świadka O. J. (2)

Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka częściowo w zakresie, w którym opisywał, że oskarżonych z O. J. (1) we wcześniejszym okresie łączyły serdeczne i zażyłe relacje. Znajdowało to potwierdzenie w pozostałym zgromadzonym materiale dowodowym w tym zeznaniach O. J. (1).

W pozostałym zakresie zeznania te nie były przydatne, gdyż świadek nie miał wiedzy na temat okoliczności zawarcia umowy kupna samochodu ani tego kto złożył podpis na umowie.

częściowo zeznania świadka D. I.

Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka częściowo w zakresie, w którym opisywała, że oskarżonych z O. J. (1) we wcześniejszym okresie łączyły serdeczne i zażyłe relacje. Znajdowało to potwierdzenie w pozostałym zgromadzonym materiale dowodowym w tym zeznaniach O. J. (1).

W pozostałym zakresie zeznania te nie były przydatne, gdyż świadek nie miał wiedzy na temat okoliczności zawarcia umowy kupna samochodu ani tego kto złożył podpis na umowie.

dane o karalności

dokument urzędowy

dane osobo-poznawcze

nie były przez nikogo kwestionowane

kopie z akt II K (...), wraz z uzasadnienie, wyroku

nikt nie podważał ich prawdziwości

protokół oględzin akt II K (...) wraz z kserokopiami w tym opinią biegłego

opinia biegłego z dziedziny badania pisma ręcznego, sporządzona do sprawy II (...) nie była co do zasady przez nikogo kwestionowana. Sami oskarżeni wskazywali jedynie, że nie wiedzą dlaczego biegły takie wnioski wysnuł, skoro podpis został złożony przez oskarżonego H. D.. Sąd nie miał wątpliwości, że biegły, dysponujący odpowiednią wiedza i doświadczeniem zawodowym, przeprowadził dokładną analizę pisma i sformułował jasne i kategoryczne wnioski, że podpis na umowie kupna samochodu został nakreślony przez L. E. a nie H. D..

zawiadomienie

nie budziło wątpliwości Sądu

zeznania O. J. (1)

Sąd w całości dał wiarę zeznaniom świadka O. J. (1), albowiem były one jasne, szczere, konsekwentne a nadto znajdowały potwierdzenie w opinii biegłego grafologa. Świadek szczerze przyznała, że początkowo łączyły ją bardzo dobre relacje z oskarżonymi, które jednak z czasem uległy pogorszeniu. Jej depozycje korelowały z zeznaniami złożonymi w sprawie II (...) czy też pozostałych sprawach, toczących się między stronami. O. J. (1) została prawomocnie uniewinniona od czynu, o którego popełnienie oskarżali ją L. E. i H. D. i ten prawomocny wyrok jest dla Sądu w tutejszym składzie wiążący.

Dlatego też Sąd oparł się w całości na zeznaniach tego świadka ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie.

zeznania M. R.

świadek jest osobą zupełnie obcą do stron niniejszego postępowania, złożył jasne i spójne zeznania dotyczące okoliczności pośredniczenia w sprzedaży samochodu. Sąd nie miał najmniejszych podstaw aby mieć wątpliwości co do wiarygodności tego świadka

zeznania świadka E. B.

świadek również złożył szczere, spontaniczne i konsekwentne zeznania, które korelowały z zeznaniami O. J. (1) i M. R. a także pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym. Przyznał, że w dzieciństwie był bardzo blisko z oskarżoną. Następnie był partnerem O. J. (1). Mimo tych zażyłości, zdaniem Sądu jego zeznania zasługują na danie im wiary. Mając pełną świadomość odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, nie miał osobiście żadnego interesu ani finansowego ani prywatnego – wszak nie spotyka się już z O. (...)– aby zeznawać nieprawdę w niniejszej sprawie. Dlatego też Sąd w całości oparł się na jego zeznaniach ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie.

akta spraw SR Grudziądz II K 1018/22, II K 72/23 i II W 637/23

dokumenty urzędowe, ich wiarygodności nikt nie kwestionował

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.2.1

zeznania świadka O. C. k. 219v

Sąd nie dał wiary zeznaniom tego świadka w których twierdziła, że była obecna podczas przekazywania kwoty 5000 zł przez oskarżoną O. J. (1), która to kwota miała być przeznaczona na zakup samochodu. Jest to bowiem zupełnie sprzeczne z zeznaniami O. J. (1) czy też E. B., prawomocnym wyrokiem w sprawie II (...) a nawet zeznaniami T. E., która w toku niniejszego postępowania twierdziła, że również była obecna podczas przekazywania tych pieniędzy.

O. C. stwierdziła, że oprócz oskarżonej, O. J. (1) i jej samej, podczas przekazywania w/w kwoty nikogo więcej nie było. Tymczasem T. E. stwierdziła, że widziała moment przekazywania pieniędzy, nie wspominając jednak ani słowem o O. C..

Świadek został zawnioskowany przez oskarżonych. Znamienne jest, że O. C. nie składała zeznań w sprawie dotyczącej przywłaszczenia samochodu, podobnie jak T. E.. Gdyby rzeczywiście było tak jak twierdzi, że podczas przekazywania pieniędzy była obecna, z pewnością L. E., która w sprawie II (...) była oskarżycielką posiłkową, zawnioskowałaby o przesłuchanie tego świadka celem wykazania, że w istocie samochód został zakupiony właśnie z przekazanych przez nią środków.

Tak się jednak nie stało. Oskarżona dopiero w tym procesie „przypomniała sobie” o świadku. Nadto należy wskazać, że w sprawie II (...) ustalono, że O. J. (1) dysponowała w części swoimi środkami, w pozostałym zakresie, pieniądze pożyczyła od znajomych, o czym Sąd w sprawie II (...) szeroko uzasadniał a Sąd w niniejszej sprawie te ustalenia podziela głównie w oparciu o zeznania O. J. (1).

Dlatego też Sąd nie brał tych zeznań pod uwagę ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie.

częściowo zeznania T. E.

Sąd nie dał wiary zeznaniom tego świadka w których twierdziła, że była obecna podczas przekazywania kwoty 5000 zł przez oskarżoną O. J. (1), która to kwota miała być przeznaczona na zakup samochodu. Jest to bowiem zupełnie sprzeczne z zeznaniami O. J. (1) czy też E. B..

Świadek został zawnioskowany przez oskarżonych. Znamienne jest, że T. E. nie składała zeznań w sprawie dotyczącej przywłaszczenia samochodu, podobnie jak O. C.. Gdyby rzeczywiście było tak jak twierdzi, że podczas przekazywania pieniędzy była obecna, z pewnością L. E., która w sprawie II (...) była oskarżycielką posiłkową, zawnioskowałaby o przesłuchanie tego świadka celem wykazania, że w istocie samochód został zakupiony właśnie z przekazanych przez nią środków.

Tak się jednak nie stało. Oskarżona dopiero w tym procesie „przypomniała sobie” o świadku. Nadto należy wskazać, że w sprawie II (...) ustalono, że O. J. (1) dysponowała w części swoimi środkami, w pozostałym zakresie, pieniądze pożyczyła od znajomych, o czym Sąd w sprawie II (...) szeroko uzasadniał a Sąd w niniejszej sprawie te ustalenia podziela głównie w oparciu o zeznania O. J. (1).

Dlatego też w powyższym zakresie Sąd nie brał tych zeznań pod uwagę ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie.

wyjaśnienia oskarżonej L. E.

oskarżona w toku niniejszego postępowania, podobnie jak w sprawie II (...) utrzymywała, że pożyczyła O. J. (1) pieniądze na zakup samochodu w kwocie 5000 zł a następnie to jej mąż H. podpisał się na umowie kupna-sprzedaży tego auta.

Akcentowała, że pomagali wraz z mężem O. J. (1) i ją wręcz utrzymywali w pewnym okresie. Okoliczność, że O. J. (1) nawet w jakimś czasie rzeczywiście mieszkałaby u oskarżonych nie miała jednak większego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, która dotyczyła wyłącznie kwestii składania fałszywych zeznań przez oskarżoną w zakresie tego kto faktycznie podpisał się na umowie kupna samochodu.

Sąd co do zasady jednak nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonej uznając je za wykrętne jako sprzeczne z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym w szczególności opinią biegłego oraz zeznaniami O. J. (1).

Jak już wyżej wskazano, opinia biegłego była jednoznaczna w swoich wnioskach to jest co do tego, że to oskarżona złożyła podpis za męża.

Następnie w toku procesu w sprawie II (...) na rozprawie twierdziła, że to właśnie mąż podpisał się na umowie.

Wyjaśnienia oskarżonej stoją w rażącej sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie wiarygodnym materiałem dowodowym i stanowiły wyłącznie nieskuteczną linię obrony.

wyjaśnienia oskarżonego H. D.

analogicznie Sąd ocenił wyjaśnienia oskarżonego.

Oskarżony w toku niniejszego postępowania, podobnie jak w sprawie II (...) utrzymywał, że to on własnoręcznie podpisał się na umowie kupna-sprzedaży auta. Akcentował, że pomagał wraz z żoną O. J. (1) i ją wręcz utrzymywali w pewnym okresie. Okoliczność, że O. J. (1) nawet w jakimś czasie rzeczywiście mieszkałaby u oskarżonych nie miała jednak większego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, która dotyczyła wyłącznie kwestii składania fałszywych zeznań przez oskarżoną w zakresie tego kto faktycznie podpisał się na umowie kupna samochodu.

Sąd co do zasady nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego uznając je za wykrętne jako sprzeczne z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym w szczególności opinią biegłego oraz zeznaniami O. J. (1).

Jak już wyżej wskazano, opinia biegłego była jednoznaczna w swoich wnioskach to jest co do tego, że to nie oskarżony złożył podpis na umowie a zrobiła to jego żona.

Następnie w toku procesu w sprawie (...) na rozprawie twierdził, że to właśnie on podpisał się na umowie przyjeżdżając na chwilę z działki.

Wyjaśnienia oskarżonego stoją w rażącej sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie wiarygodnym materiałem dowodowym i stanowiły wyłącznie nieskuteczną linię obrony.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

1

L. E.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Zgodnie z art. 233 § 1 kk odpowiedzialności karnej podlega ten, kto składając zeznanie mające służyć za dowód w postępowaniu sądowym lub w innym postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy, zeznaje nieprawdę lub zataja prawdę.

Przedmiotem ochrony z tego przepisu są prawidłowe funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości oraz wiarygodność ustaleń dokonanych w postępowaniach przewidzianych na podstawie ustawy (B., H., I. [w:] I., H. II/2, s. 307). Przestępstwa fałszywych zeznań można dopuścić się w postępowaniu sądowym albo innym postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy (np. postępowaniu administracyjnym, podatkowym, dyscyplinarnym).

Warunkiem odpowiedzialności za przestępstwo fałszywych zeznań jest to, aby przyjmujący zeznanie, działając w zakresie swoich uprawnień, uprzedził zeznającego o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznanie lub odebrał od niego przyrzeczenie. Nie wystarczy zatem, aby określone postępowanie toczyło się zgodnie z ustawą, konieczne jest, aby ustawa ta ponadto upoważniała organ prowadzący postępowanie do przyjmowania zeznań pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania. Kompetencja przyjmującego zeznanie stanowi obiektywny warunek przestępności czynu.

Z użytego przez ustawę określenia „zeznaje nieprawdę lub zataja prawdę” wynika, iż przestępstwo może być popełnione zarówno przez działanie, jak i przez zaniechanie. Ustawa nie wymaga, aby dana osoba nie była w przedmiotowej sprawie zainteresowana moralnie lub materialnie, istotne jest natomiast to, aby zeznanie miało służyć za dowód w danym postępowaniu (G., Komentarz, s. 290).

„Dla przypisania sprawcy popełnienia przestępstwa niezbędne jest wykazanie zaistnienia znamion strony podmiotowej, w przypadku przestępstwa złożenia fałszywych zeznań – umyślności działania bądź zaniechania. Umyślność może w tym przypadku przejawiać się zamiarem bezpośrednim lub wynikowym. Minimalnym warunkiem spełnienia znamion strony podmiotowej w odniesieniu do omawianego przestępstwa jest przewidywanie przez sprawcę nieprawdziwości jego oświadczeń o posiadanych wiadomościach na temat faktów badanych w postępowaniu i zarazem godzenie się z tym stanem, wyrażające się złożeniem takich zeznań w formie przewidzianej przez prawo procesowe.

Immanentną cechą czynu z art. 233 § 1 k.k. jest świadomość sprawcy, że zafałszowuje obraz rzeczywistości. Przekonanie sprawcy o prawdziwości jego zeznań lub zawiadomień wyklucza postawienie mu zarzutu pomawiania czy celowego wprowadzania organów ścigania w błąd. I nie ma tu znaczenia przyczyna, dla której tkwił on w nieprawdziwym przekonaniu”).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należało dojść do przekonania, że oskarżona popełniła swój czyn umyślnie, w zamiarze bezpośrednim, tzn. chciała popełnienia czynu ( art. 9 § 1 k.k.). Wiedziała doskonale, że podaje stan faktyczny niezgodny z prawdą, że to ona podpisała się na umowie kupna samochodu zamiast męża, a jednak, pouczona odpowiednio, zdecydowała się zeznawać podając nieprawdę.

Oskarżona działała w takich warunkach, w których można było oczekiwać od niej zgodnego z prawem zachowania, a mimo to naruszyła obowiązujące normy.

Oskarżona nie działała w anormalnej sytuacji motywacyjnej.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w puncie 1 wyroku.

☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

2

H. D.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Zgodnie z art. 233 § 1 kk odpowiedzialności karnej podlega ten, kto składając zeznanie mające służyć za dowód w postępowaniu sądowym lub w innym postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy, zeznaje nieprawdę lub zataja prawdę.

Przedmiotem ochrony z tego przepisu są prawidłowe funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości oraz wiarygodność ustaleń dokonanych w postępowaniach przewidzianych na podstawie ustawy (B., H., I. [w:] I., H. II/2, s. 307). Przestępstwa fałszywych zeznań można dopuścić się w postępowaniu sądowym albo innym postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy (np. postępowaniu administracyjnym, podatkowym, dyscyplinarnym).

Warunkiem odpowiedzialności za przestępstwo fałszywych zeznań jest to, aby przyjmujący zeznanie, działając w zakresie swoich uprawnień, uprzedził zeznającego o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznanie lub odebrał od niego przyrzeczenie. Nie wystarczy zatem, aby określone postępowanie toczyło się zgodnie z ustawą, konieczne jest, aby ustawa ta ponadto upoważniała organ prowadzący postępowanie do przyjmowania zeznań pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania. Kompetencja przyjmującego zeznanie stanowi obiektywny warunek przestępności czynu.

Z użytego przez ustawę określenia „zeznaje nieprawdę lub zataja prawdę” wynika, iż przestępstwo może być popełnione zarówno przez działanie, jak i przez zaniechanie. Ustawa nie wymaga, aby dana osoba nie była w przedmiotowej sprawie zainteresowana moralnie lub materialnie, istotne jest natomiast to, aby zeznanie miało służyć za dowód w danym postępowaniu (Peiper, Komentarz, s. 290).

„Dla przypisania sprawcy popełnienia przestępstwa niezbędne jest wykazanie zaistnienia znamion strony podmiotowej, w przypadku przestępstwa złożenia fałszywych zeznań – umyślności działania bądź zaniechania. Umyślność może w tym przypadku przejawiać się zamiarem bezpośrednim lub wynikowym. Minimalnym warunkiem spełnienia znamion strony podmiotowej w odniesieniu do omawianego przestępstwa jest przewidywanie przez sprawcę nieprawdziwości jego oświadczeń o posiadanych wiadomościach na temat faktów badanych w postępowaniu i zarazem godzenie się z tym stanem, wyrażające się złożeniem takich zeznań w formie przewidzianej przez prawo procesowe.

Immanentną cechą czynu z art. 233 § 1 k.k. jest świadomość sprawcy, że zafałszowuje obraz rzeczywistości. Przekonanie sprawcy o prawdziwości jego zeznań lub zawiadomień wyklucza postawienie mu zarzutu pomawiania czy celowego wprowadzania organów ścigania w błąd. I nie ma tu znaczenia przyczyna, dla której tkwił on w nieprawdziwym przekonaniu”).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należało dojść do przekonania, że oskarżony popełnił swój czyn umyślnie, w zamiarze bezpośrednim, tzn. chciał popełnienia czynu (art. 9 § 1 k.k.). Wiedział doskonale, że podaje stan faktyczny niezgodny z prawdą, że to nie on podpisał się na umowie kupna samochodu, a jednak, pouczony odpowiednio, zdecydował się zeznawać podając nieprawdę.

Oskarżony działała w takich warunkach, w których można było oczekiwać od niej zgodnego z prawem zachowania, a mimo to naruszył obowiązujące normy.

Oskarżony nie działał w anormalnej sytuacji motywacyjnej.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w puncie 2 wyroku.

☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

L. E.

1

1

W ramach czynu przypisanego oskarżonej Sąd mógł wymierzyć jej karę przewidzianą w art. 233 § 1 kk tj. karę pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 8 lat pozbawienia wolności.

Sąd zdecydował się na zastosowanie wobec oskarżonej instytucji przewidzianej w art. 37a § 1 kk i w konsekwencji wymierzenie mu kary łagodniejszego rodzaju.

Wymierzając oskarżonej karę grzywny 250 stawek dziennych po 30 zł każda Sąd miał na uwadze dyrektywy wymiaru kary wskazane w art. 53 § 1-3 kk oraz art. 33 § 1 i 3 kk.

W konsekwencji sąd doszedł do wniosku, iż orzeczona kara pozostaje w odpowiedniej proporcji do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżoną czynu, a także nie przekracza stopnia jej winy. Powinna ona odnieść właściwy skutek w zakresie realizacji dyrektywy prewencji indywidualnej, zarówno w jej wychowawczym jak i zapobiegawczym aspekcie jak również nie przekracza możliwości finansowych oskarżonej.

Sąd nie dopatrzył się szczególnych okoliczności łagodzących w niniejszej sprawie poza tym, że oskarżona jest osobą w podeszłym wieku i niedowidzącą

Okolicznościami obciążającymi była z kolei uprzednia karalność oskarżonej za czyn art. 270 § 1 kk

H. D.

2

2

W ramach czynu przypisanego oskarżonemu Sąd mógł wymierzyć mu karę przewidzianą w art. 233 § 1 kk tj. karę pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 8 lat pozbawienia wolności.

Sąd zdecydował się na zastosowanie wobec oskarżonego instytucji przewidzianej w art. 37a § 1 kk i w konsekwencji wymierzenie mu kary łagodniejszego rodzaju.

Wymierzając oskarżonemu karę grzywny 150 stawek dziennych po 30 zł każda Sąd miał na uwadze dyrektywy wymiaru kary wskazane w art. 53 § 1-3 kk oraz art. 33 § 1 i 3 kk.

W konsekwencji sąd doszedł do wniosku, iż orzeczona kara pozostaje w odpowiedniej proporcji do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego czynu, a także nie przekracza stopnia jego winy. Powinna ona odnieść właściwy skutek w zakresie realizacji dyrektywy prewencji indywidualnej, zarówno w jej wychowawczym jak i zapobiegawczym aspekcie jak również nie przekracza możliwości finansowych oskarżonego.

Jako okoliczności łagodzące w niniejszej sprawie Sąd poczytał to, że oskarżony jest osobą w podeszłym wieku i nie był dotychczas karany sądownie.

Sąd nie dopatrzył się szczególnych okoliczności obciążających.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

3

Sąd na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. Nr 49 z 1983r. poz. 223 ze zm.) zasądził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 750 zł, zaś na podstawie art. 627 kpk obciążył ją wydatkami postępowania w kwocie 20 zł. Na kwotę wydatków składały się wydatki postępowania przygotowawczego i sądowego, tj. ryczałt za doręczenia korespondencji. Zdaniem sądu oskarżona, który osiąga stały dochód powinna i jest w stanie ponieść koszty postępowania w sprawie o czyn zabroniony, którego się dopuściła.

4

Sąd na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. Nr 49 z 1983r. poz. 223 ze zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 450 zł, zaś na podstawie art. 627 kpk obciążył go wydatkami postępowania w kwocie 20 zł. Na kwotę wydatków składały się wydatki postępowania przygotowawczego i sądowego, tj. ryczałt za doręczenia korespondencji. Zdaniem sądu oskarżony, który osiąga stały dochód powinien i jest w stanie ponieść koszty postępowania w sprawie o czyn zabroniony, którego się dopuścił.

Podpis