Wyrok z 8 czerwca 2026, sygn. VII U 1164/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 czerwca 2026 roku

Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: sędzia Agnieszka Stachurska

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 czerwca 2026 roku w Warszawie

sprawy U. H.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w L.

o ponowne ustalenie kapitału początkowego i przeliczenie emerytury i okresowej emerytury kapitałowej

na skutek odwołania U. H.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w L.

z dnia 11 marca 2025 roku, znak: (...) (...)

z dnia 11 marca 2025 roku, znak: (...)

1.  zmienia zaskarżoną decyzję z 11 marca 2025 roku, znak: (...) (...) w ten sposób, że ustala kapitał początkowy U. H. na dzień 1 stycznia 1999r. w kwocie 82.839,24 zł (osiemdziesiąt dwa tysiące osiemset trzydzieści dziewięć złotych dwadzieścia cztery grosze), przyjmując do jego obliczenia okres składkowy w wymiarze 15 lat, 3 miesięcy i 26 dni (183 miesiące) oraz wskaźnik wysokości podstawy wymiaru obliczony przy uwzględnieniu wynagrodzeń z lat 1989-1998, wynoszący 96,29%;

2.  zmienia zaskarżoną decyzję z 11 marca 2025 roku, znak: (...) w ten sposób, że od 1 lutego 2025r. ponownie przelicza emeryturę U. H. przy uwzględnieniu kapitału początkowego ustalonego zgodnie z punktem 1 wyroku.

UZASADNIENIE

U. H. w dniu 28 kwietnia 2025r. złożyła odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w L. z dnia 11 marca 2025r., znak: (...) (...), odmawiającej ponownego ustalenia kapitału początkowego oraz od decyzji z dnia 11 marca 2025r., znak: (...), którą organ rentowy przeliczył emeryturę z FUS i okresową emeryturę kapitałową.

Uzasadniając odwołanie, ubezpieczona wskazała, że zwróciła się do (...) S.A. – archiwum (...), o wydanie dokumentów potwierdzających zatrudnienie i wysokość wynagrodzeń od marca 1991r. do kwietnia 1992r. Po ich otrzymaniu, przedłożyła je w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych z wnioskiem o ponowne przeliczenie kapitału początkowego, ale otrzymała decyzję odmowną, z którą nie zgadza się, gdyż przedstawione karty zarobkowe potwierdzają zatrudnienie w ww. okresie w (...) (...), na stanowisku inspektora w Dziale Rozliczeń. W kartach zarobkowych jest wyszczególnione stanowisko pracy, wysokość wynagrodzeń, dzień zatrudnienia - 1 marca 1991r. oraz dzień zwolnienia z pracy – 31 marca 1992r. W związku z tym ubezpieczona wniosła o ponowne przeliczenie kapitału początkowego z uwzględnieniem tych dokumentów (odwołanie z 25 kwietnia 2025r., k. 3-4 a.s.).

Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w L. wniósł o oddalenie odwołania od obu decyzji na podstawie art. 477 ^{( 14)} § 1 k.p.c., a uzasadniając przedstawione stanowisko, przytoczył treść art. 108 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i wskazał, że zaskarżoną decyzją przeliczył ubezpieczonej emeryturę z FUS i okresową emeryturę kapitałową od 1 lutego 2025r., tj. od miesiąca, w którym ubezpieczona zgłosiła wniosek o ponowne obliczenie świadczenia z uwzględnieniem składek zapisanych na koncie po przyznaniu świadczenia. Natomiast w kwestii ponownego ustalenia kapitału początkowego, Zakład wskazał, że do wniosku z 14 lutego 2025r. ubezpieczona dołączyła m.in. karty płac za lata 1985-1989 i 1991-1992, wydane przez (...) S.A. w L. Oddział w W., który jest przechowawcą dokumentów przedsiębiorstwa (...) S.A. Wskazane dokumenty były już wcześniej - w 2004 roku złożone przez ubezpieczoną w załączeniu do wniosku o ustalenie kapitału początkowego. W aktach kapitału początkowego znajduje się świadectwo pracy z 5 marca 1989r., potwierdzające okres zatrudnienia ww. w zakładzie - od 1 września 1985r. do 5 marca 1989r. Został on uwzględniony do kapitału początkowego decyzją o ustaleniu kapitału początkowego z 30 października 2006r. Natomiast na potwierdzenie okresu pracy od marca 1991r. do kwietnia 1992r. ubezpieczona przedstawiła tylko karty płac. Wskazany okres częściowo pokrywa się z zatrudnieniem w innym zakładzie pracy, tj. od 7 marca 1989r. do 31 grudnia 1991r., kiedy U. H. była zatrudniona w (...) (...) w L.. Organ rentowy ocenił, że okres od marca 1991r. do kwietnia 1992r., przy braku innych dowodów dotyczących ww. zatrudnienia, został niewystarczająco udowodniony. Również sama ubezpieczona w kwestionariuszu dotyczącym okresów składkowych i nieskładkowych przy kapitale początkowym w ogóle nie wskazała tego okresu. Wobec tego zaskarżoną decyzją odmówiono ponownego ustalenia kapitału początkowego (odpowiedź na odwołanie, k. 10-11 a.s.).

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

U. H. (nazwisko rodowe X.) w okresie od 1 września 1985r. do 6 marca 1989r. była zatrudniona w zakładzie (...) na stanowisku referenta ds. rozliczeń (świadectwo pracy z dnia 5 marca 1989r. – k. 7 tom I akt ZUS; karty wynagrodzeń – nienumerowane karty tom I akt ZUS; decyzja z 15 stycznia 2011r. – k. 2 tom I akt ZUS). Następnie w okresie od 1 marca 1991r. do 31 marca 1992r. pracowała u tego samego pracodawcy w wymiarze ½ etatu, na stanowisku inspektora w Dziale Rozliczeń i otrzymała wynagrodzenie: w 1991r. w wysokości 8.447.000,00 zł, a w 1992r. w kwocie 4.437.900,00 zł (karty wynagrodzeń – nienumerowane karty akt ZUS). Z kolei od 7 marca 1989r. do 31 grudnia 1991r. U. H. była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy w (...) (...) w L., na stanowisku referenta ds. recepcji (zaświadczenie z dnia 29 września 2003r., k. 8 tom I akt ZUS).

Decyzją z 30 października 2006r., znak: (...) (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w L. ustalił kapitał początkowy dla U. H. na dzień 1 stycznia 1999r. w kwocie 79.302,96 zł. W decyzji poinformował ubezpieczoną, że ponowne przeliczenie kapitału początkowego może nastąpić po dostarczeniu świadectwa pracy, zaświadczenia z archiwum lub legitymacji ubezpieczeniowej z odpowiednim wpisem dotyczącym okresu zatrudnienia od marca 1991r. do kwietnia 1992r. (1/2 etatu) w (...) w L. (decyzja ZUS z dnia 30 października 2006r., nienumerowane karty tom I akt ZUS).

Następnie, decyzją z dnia 8 kwietnia 2024r., znak: (...) (...), organ rentowy z urzędu ponownie ustalił wartość kapitału początkowego ubezpieczonej na dzień 1 stycznia 1999r. w kwocie 80.688,63 zł i tak jak poprzednio poinformował ubezpieczoną, że kolejne przeliczenie kapitału początkowego może nastąpić po dostarczeniu świadectwa pracy, zaświadczenia z archiwum lub legitymacji ubezpieczeniowej z odpowiednim wpisem dotyczącym okresu zatrudnienia od marca 1991r. do kwietnia 1992r. w (...) w L. (decyzja ZUS z dnia 30 października 2006r., nienumerowane karty tom II akt ZUS).

W dniu 14 lutego 2025r. U. H. złożyła w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w L. wniosek o ponowne obliczenie emerytury, która została jej przyznana decyzją z 9 kwietnia 2024r., z uwzględnieniem składek zapisanych na koncie po przyznaniu świadczenia i z uwzględnieniem przeliczonego kapitału początkowego (decyzja ZUS z 9 kwietnia 2024r., wniosek z dnia 14 lutego 2025r., nienumerowane karty tom II akt ZUS).

Decyzją z dnia 11 marca 2025r., znak: (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w L. przeliczył emeryturę od 1 lutego 2025r., tj. od miesiąca, w którym ubezpieczona zgłosiła wniosek. Po ponownym ustaleniu wysokości emerytury świadczenie wniosło 2.984,81 zł, a okresowa emerytura kapitałowa - 418,44 zł, a więc łącznie 3.403,25 zł (decyzja ZUS z dnia 11 marca 2025r., nienumerowane karty tom II akt ZUS).

W tym samym dniu, organ rentowy wydał również decyzję znak: (...), odmawiającą ponownego ustalenia wartości kapitału początkowego na dzień 1 stycznia 1999r., ponieważ przedłożone dowody nie powodują zmiany wartości kapitału początkowego. Jednocześnie organ rentowy wskazał, że kapitał początkowy może być przedmiotem ponownego rozpatrzenia po dostarczeniu przez ubezpieczoną dokumentów potwierdzających zatrudnienie w (...) w L. (legitymacja ubezpieczeniowa z odpowiednim wpisem dotyczącym okresu zatrudnienia od marca 1991r. do kwietnia 1992r.) (decyzja ZUS z dnia 11 marca 2025r., nienumerowane karty tom I akt ZUS).

Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił na podstawie wymienionych dokumentów, które nie budziły wątpliwości co do ich wiarygodności . Oceniając je, Sąd miał na względzie, że organ rentowy nie kwestionował wiarygodności kart wynagrodzeń za okres od marca 1991r. do 31 marca 1992r., a jedynie podniósł, że brak w nich dodatkowego identyfikatora, oprócz imienia i nazwiska, np. daty urodzenia i wobec tego są one niewystarczające dla uwzględnienia wskazanego okresu zatrudnienia. Zdaniem Sądu powołana okoliczność nie czyni tego dokumentu niewiarygodnym, dlatego Sąd uwzględnił go, ustalając stan faktyczny, podobnie jak i pozostałe dokumenty, których autentyczność i treść nie była kwestionowana przez strony.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Rozpoznanie sprawy w analizowanym przypadku nastąpiło na posiedzeniu niejawnym. Taką możliwość daje art. 148 ¹ § 1 k.p.c. (tekst jedn. Dz. U. z 20261r., poz. 468), który przewiduje, że sąd może rozpoznać sprawę na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany uznał powództwo lub gdy po złożeniu przez strony pism procesowych i dokumentów, w tym również po wniesieniu zarzutów lub sprzeciwu od nakazu zapłaty albo sprzeciwu od wyroku zaocznego, Sąd uzna – mając na względzie całokształt przytoczonych twierdzeń i zgłoszonych wniosków dowodowych – że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne. W przedmiotowej sprawie żadna ze stron nie wnioskowała o przeprowadzenie rozprawy, jak również o przesłuchanie świadków i stron. Wobec tego Sąd, mając na uwadze ww. okoliczność, jak również brak potrzeby przeprowadzenia z urzędu dowodów wymagających wyznaczenia rozprawy, ocenił, że jej przeprowadzenie nie jest konieczne, co w konsekwencji pozwoliło na rozpoznanie sprawy i wydanie rozstrzygnięcia na posiedzeniu niejawnym.

Przechodząc do rozważań dotyczących zasadności odwołania, w pierwszej kolejności wskazać należy, że spór w przedmiotowej sprawie dotyczył możliwości uwzględnienia przy ustaleniu wartości kapitału początkowego okresu zatrudnienia i wynagrodzenia w latach 1991-1992, osiąganych przez U. H. podczas zatrudnienia w (...). Z wyjaśnień organu rentowego wynika, że przyczyną pominięcia tych wynagrodzeń i okresu, o jakim mowa, był fakt, że ubezpieczona nie przedstawiła świadectwa pracy potwierdzającego zatrudnienie we wskazanym okresie oraz brak jest w złożonych kartach wynagrodzeń dodatkowego identyfikatora, oprócz imienia i nazwiska, np. daty urodzenia.

Rozstrzygając wskazane zagadnienie, na wstępie przypomnieć trzeba, że zasady obliczania wysokości przysługującej ubezpieczonej emerytury określają przepisy art. 25-26 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2025r. poz. 1749 – dalej jako ustawa emerytalna). W myśl art. 26 tej ustawy, emerytura stanowi równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia ustalonej w sposób określony w art. 25 ustawy przez średnie dalsze trwanie życia dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę danego ubezpieczonego, z uwzględnieniem ust. 5 i art. 183 ustawy. Z kolei z art. 25 ust. 1 ustawy wynika, że podstawę obliczenia emerytury, o której mowa w art. 24 ustawy, stanowi kwota składek na ubezpieczenie emerytalne, z uwzględnieniem waloryzacji składek zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury, zwaloryzowanego kapitału początkowego określonego w art. 173-175 oraz kwot środków zaewidencjonowanych na subkoncie, o którym mowa w art. 40a ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych, z zastrzeżeniem ust. 1a i 1b oraz art. 185.

Kapitał początkowy, który jest jednym z elementów istotnych przy obliczaniu wysokości emerytury, zgodnie z treścią art. 173 ust. 1 tejże ustawy, ustala się dla ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948r., którzy przed dniem wejścia w życie ustawy opłacali składki na ubezpieczenie społeczne lub za których składki opłacali płatnicy składek. Kapitał początkowy stanowi równowartość kwoty obliczonej według zasad określonych w art. 174 ustawy, pomnożonej przez wyrażone w miesiącach średnie dalsze trwanie życia, ustalone zgodnie z art. 26 ust. 3 ustawy dla osób w wieku 62 lat (art. 173 ust. 2). Wartość kapitału początkowego ustala się na dzień wejścia w życie ustawy (art. 173 ust. 3). W myśl art. 174 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS kapitał początkowy ustala się na zasadach określonych w art. 53, z uwzględnieniem ust. 2-12. Przy ustalaniu kapitału początkowego przyjmuje się przebyte przed dniem wejścia w życie ustawy:

1) okresy składkowe, o których mowa w art. 6;

2) okresy nieskładkowe, o których mowa w art. 7 pkt 5;

3) okresy nieskładkowe, o których mowa w art. 7 pkt 1-3 i 6-12, w wymiarze nie większym niż określony w art. 5 ust. 2 (art. 174 ust. 2).

Podstawę wymiaru kapitału początkowego ustala się na zasadach określonych w art. 15, 16, 17 ust. 1 i 3 oraz art. 18 z tym, że okres kolejnych 10 lat kalendarzowych ustala się z okresu przed dniem 1 stycznia 1999r. Dyspozycja powołanego art. 174 ust. 3 ustawy emerytalnej odsyła do treści art. 15. Zgodnie z ust. 1 i 6 tego przepisu, podstawę wymiaru emerytury stanowi przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe lub na ubezpieczenie społeczne na podstawie przepisów prawa polskiego:

1)  w okresie kolejnych 10 lat kalendarzowych, wybranych przez zainteresowanego z ostatnich 20 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek o emeryturę albo

2)  w okresie 20 lat kalendarzowych przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku, wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu.

W myśl art. 175 ust. 1 zdanie 2 ustawy emerytalnej, postępowanie w sprawie ustalenia kapitału początkowego przebiega według zasad dotyczących ustalenia prawa do świadczeń przewidzianych w ustawie (w szczególności chodzi tu o katalog środków dowodowych, jakie służą ubezpieczonemu w postępowaniu przed organem rentowym do wykazania zarówno stażu, jaki i wysokości przychodów). Zasady te, w tym wymagane dowody, określa rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 października 2011r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe (Dz. U. z 2011r., Nr 237, poz. 1412). Zgodnie z § 21 rozporządzenia, środkiem dowodowym stwierdzającym wysokość wynagrodzenia, dochodu, przychodu oraz uposażenia przyjmowanego do ustalenia podstawy wymiaru emerytury lub renty są zaświadczenia pracodawcy lub innego płatnika składek, legitymacja ubezpieczeniowa lub inny dokument, na podstawie którego można ustalić wysokość wynagrodzenia, dochodu, przychodu lub uposażenia. Z kolei § 22 rozporządzenia, w ust. 1 przewiduje, że jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, środkiem dowodowym stwierdzającym okresy zatrudnienia na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania oraz spółdzielczej umowy o pracę jest świadectwo pracy, zaświadczenie płatnika składek lub innego właściwego organu, wydane na podstawie posiadanych dokumentów lub inny dokument, w tym w szczególności:

1)  legitymacja ubezpieczeniowa;

2)  legitymacja służbowa, legitymacja związku zawodowego, umowa o pracę, wpis w dowodzie osobistym oraz pisma kierowane przez pracodawcę do pracownika w czasie trwania zatrudnienia.

Wymaga przy tym zaznaczenia, że w postępowaniu sądowym w sprawach
o świadczenia emerytalno-rentowe sąd nie jest związany takimi ograniczeniami
w dowodzeniu, jakie odnoszą się do organu rentowego w postępowaniu administracyjnym. Według art. 473 § 1 k.p.c. w postępowaniu w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych nie stosuje się przed sądem przepisów ograniczających dopuszczalność dowodu z zeznań świadków i z przesłuchania stron. Ten wyjątek od ogólnych zasad, wynikających z art. 247 k.p.c., sprawia, że każdy istotny fakt, może być dowodzony wszelkimi środkami dowodowymi, które sąd uzna za pożądane, a ich dopuszczenie za celowe (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 4 października 2007r., I UK 111/07). Pogląd wyrażony w cytowanym wyżej orzecznictwie jest uzasadniony tym, że z uwagi na upływ lat ubezpieczeni wnioskujący o przyznanie im prawa do świadczenia emerytalnego lub jego przeliczenie mogą napotkać pewne trudności w należytym udokumentowaniu nie tylko przebiegu zatrudnienia czy też faktu otrzymywania konkretnych składników wynagrodzeń bądź ich wysokości, lecz również samej okoliczności zatrudnienia w danym zakładzie pracy. Praktyka orzecznicza zna zresztą wiele przypadków, w których dostęp ubezpieczonych do pełnych akt osobowych jest problematyczny. Przyczyną tego stanu rzeczy najczęściej jest likwidacja zakładu pracy, w którym ubezpieczony przed laty pracował, zagubienie dokumentacji w związku z krótkim terminem jej obowiązkowej archiwizacji czy przejęciem zakładu pracy przez inny podmiot, lecz również niestaranne prowadzenie dokumentacji kadrowo-płacowej przez byłego pracodawcę. Ujemne konsekwencje związane z trudnościami w dokumentowaniu okresów składkowych czy też wysokości wynagrodzeń z lat odległych nie powinny jednak obciążać wyłącznie ubezpieczonych, przy czym nie można również odpowiedzialności za taki stan rzeczy przenosić w całości na Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Oznacza to, że w postępowaniu przed sądami pracy i ubezpieczeń społecznych okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość mogą być udowadniane wszelkimi środkami dowodowymi, przewidzianymi w kodeksie postępowania cywilnego, z tym że zaliczenie nieudokumentowanych okresów składkowych do uprawnień oraz wzrostu świadczeń emerytalno-rentowych wymaga dowodów nie budzących wątpliwości, spójnych i precyzyjnych (zob. wyroki Sądu Najwyższego z 9 stycznia 1998r., II UKN 440/97 i z 4 lipca 2007r., I UK 36/07, wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 30 października 2013r., III AUa 269/13; wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 15 marca 2006r., III AUa 1096/05).

W analizowanej sprawie Sąd Okręgowy, mając na względzie zaprezentowane przepisy i poglądy orzecznictwa, ocenił stanowisko ubezpieczonej jako zasadne, nie znajdując podstaw do podzielenia argumentów organu rentowego. Przedstawiona przez ubezpieczoną dokumentacja w postaci kart wynagrodzeń zawiera dostatecznie jasne informacje pozwalające na uwzględnienie dotychczas niezaliczonego okresu zatrudnienia oraz ustalenie wysokości dochodu, jaki ubezpieczona uzyskiwała w tym czasie. Organ rentowy, choć powoływał się na braki formalne tych dokumentów w postaci braku dodatkowego identyfikatora, oprócz imienia i nazwiska, np. daty urodzenia, to nie kwestionował kwot w nim wskazanych. Zdaniem Sądu, kwestionowanie wskazanych kart wynagrodzeń, wyłącznie z ww. przyczyny, należy ocenić jako niezasadne i zdecydowanie zbyt formalistyczne, szczególnie że zawierają one szereg danych pozwalających na jednoznaczną identyfikację ubezpieczonej. Na kartach wynagrodzeń wskazano imię i rodowe nazwisko ubezpieczonej, stanowisko pracy, wymiar czasu pracy, wysokość wypłaconego wynagrodzenia, datę rozpoczęcia zatrudnienia oraz datę jego zakończenia. Dokumentacja ta ma charakter pracowniczy, została sporządzona przez pracodawcę w toku prowadzenia dokumentacji płacowej i nie budzi wątpliwości co do swojej autentyczności. Ponadto, karty wynagrodzeń zostały podpisane przez referenta ds. kadrowo płacowych oraz wiceprezesa zarządu, a więc osoby odpowiedzialne za prowadzenie dokumentacji pracowniczej oraz uprawnione do reprezentacji pracodawcy, przynajmniej jeśli chodzi o wiceprezesa zarządu. Z tego względu brak dodatkowego identyfikatora, takiego jak data urodzenia, nie pozbawia tych dokumentów wartości dowodowej, zwłaszcza że w okresie ich sporządzenia nie istniał powszechny obowiązek zamieszczania takich danych w dokumentacji płacowej.

Za wiarygodnością przedłożonej dokumentacji przemawia również okoliczność, że ubezpieczona była już wcześniej zatrudniona u tego samego pracodawcy w latach 1985-1989, na okoliczność czego przedłożyła świadectwo pracy, którego organ rentowy nie kwestionował. Jedyną różnicą pomiędzy dokumentacją dotycząca obu okresów zatrudnienia jest to, że za pierwszy okres zachowało się świadectwo pracy, natomiast za okres od 1 marca 1991r. do 31 marca 1992r. świadectwo pracy nie zostało odnalezione. Okoliczność ta nie może jednak prowadzić do przyjęcia, że zatrudnienie nie miało miejsca. Brak jednego z dokumentów pracowniczych nie przekreśla wartości dowodowej pozostałej dokumentacji, zwłaszcza gdy pochodzi ona od tego samego pracodawcy, została sporządzona według tych samych zasad i nie budzi zastrzeżeń co do swojej autentyczności. Organ rentowy nie wykazał bowiem żadnych okoliczności świadczących o nierzetelności kart wynagrodzeń ani nie przedstawił argumentów pozwalających przyjąć, że dokumenty dotyczą innej osoby.

Nie zasługuje również na uwzględnienie argument organu rentowego dotyczący częściowego pokrywania się spornego okresu z zatrudnieniem u innego pracodawcy. Okoliczność, że ubezpieczona pozostawała równocześnie w stosunku pracy z innym zakładem pracy od 7 marca 1989r. do 31 grudnia 1991r., nie wyklucza możliwości jednoczesnego wykonywania pracy u drugiego pracodawcy od marca 1991r., tym bardziej że zatrudnienie w (...) w spornym okresie było wykonywane w wymiarze ½ etatu, co w pełni umożliwiało równoległe świadczenie pracy u innego pracodawcy.

Jeśli chodzi z kolei o argument, że w kwestionariuszu dotyczącym okresów składkowych i nieskładkowych ubezpieczona w ogóle nie wskazała analizowanego okresu, warto zwrócić uwagę na to, że choć ww. kwestionariusz faktycznie nie uwzględnia takiego okresu, to wraz z tym kwestionariuszem i wnioskiem o ustalenie kapitału początkowego U. H. po raz pierwszy złożyła karty wynagrodzeń za lata 1991-1992, których ZUS już wtedy nie uwzględnił. To oznacza, że choć nie wymieniała zatrudnienia w tym czasie w kwestionariuszu, to przedstawiła dokumenty, które miały je potwierdzać. Z samego więc tylko braku, na jaki wskazuje lektura kwestionariusza, trudno zasadne wywieść argument, jaki ZUS powołał w odpowiedzi na odwołanie, szczególnie że kwestionariusz ma charter porządkujący, informacyjny, a nie przesądzający. Istotne są dokumenty potwierdzające poszczególne okresy zatrudnienia i wysokość osiąganych wynagrodzeń, a takie w odniesieniu do spornego okresu U. H. złożyła wraz z pierwszym wnioskiem, jaki skierowała do organu rentowego.

Podsumowując, Sąd nie zgodził się organem rentowym i ocenił, że karty wynagrodzeń – jakimi ubezpieczona dysponuje i które jako jedyne dokumenty dotyczące zatrudnienia w latach 1991-1992 zachowały się w archiwum – są wystarczającym potwierdzeniem spornego okresu zatrudnienia i wysokości wynagrodzeń ubezpieczonej, co musi rzutować na ustalenie kapitału początkowego odwołującej. W związku z powyższym Sąd Okręgowy zobowiązał organ rentowy do hipotetycznego obliczenia kapitału początkowego na dzień 1 stycznia 1999r., uwzględniając fakt, że U. H. od 1 marca 1991r. do 31 marca 1992r. była zatrudniona w (...) z wynagrodzeniem, na jakie wskazują karty wynagrodzeń. W odpowiedzi na powyższe organ rentowy (k. 45-46) przedstawił stosowne obliczenia, zgodnie z którymi ustalił kapitału początkowy na dzień 1 stycznia 1999r. w kwocie 82.836,24 zł. Wyliczenia organu rentowego nie były kwestionowane przez ubezpieczoną, która nie wniosła wobec nich zastrzeżeń (k. 58 a.s.).

Wobec tego Sąd na podstawie art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c. zmienił zaskarżone decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w L.. Sąd ustalił kapitał początkowy U. H. na dzień 1 stycznia 1999r. w kwocie 82.839,24 zł, przyjmując do jego obliczenia okres składkowy 15 lat, 3 miesięcy i 26 dni (183 miesiące) oraz wskaźnik podstawy wymiaru obliczony przy uwzględnieniu wynagrodzeń z lat 1989-1998, wynoszący 96,29%. Natomiast do obliczenia wysokości emerytury został przyjęty kapitał początkowy ustalony w sposób, o jakim była mowa.