Wyrok z 9 czerwca 2026, sygn. VI Ka 1213/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 1213/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Otwocku z dnia 13 maja 2025 roku, sygn. akt II K 4/21 w sprawie W. L. (2)

Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

Lp.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

1.

karalność oskarżonego

karta karna  k. 439

2.

stan majątkowy oskarżonego

EPUAP  k. 436

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu.

1 i 2

karta karna, EPUAP

Dokumenty urzędowe zostały sporządzone w przepisanej prawem formie przez organ do tego uprawniony. Stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo poświadczone. Strony nie kwestionowały autentyczności dokumentów.

3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Apelacja obrońcy oskarżonego

Lp.

Zarzut

1.

błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę a mających wpływ na treść wyroku przez ustalenie na podstawie nieprawidłowej oceny dowodów, że oskarżony W. L. (2) dokonał zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycję z art. 190a § 1 k.k.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Apelacja oskarżonego

Lp.

Zarzut

1.

obrazy przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego polegającej na bezkrytycznym przyjęciu za wiarygodne zeznań świadków oskarżenia przy jednoczesnym uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego, które zostały nienależycie ocenione.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

1.  W pierwszej kolejności podać należy, że obie apelacje – z uwagi na zbieżność zarzutów – zostaną ocenione łącznie. Apelacje oskarżonego, jak i jego obrońcy nie zawierają argumentacji, która mogłaby podważyć prawidłowość rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Wbrew stanowisku skarżących, sąd rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny. Argumentacja sądu, rzeczowa i logiczna, zasługuje na pełną aprobatę. Sąd I instancji w sposób prawidłowy przeprowadził w niniejszej sprawie postępowanie, nie dopuszczając się istotnej, mogącej rzutować na treść wyroku obrazy przepisów postępowania, w szczególności zaś wskazanych przez oskarżonego art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. Ocena materiału dowodowego została dokonana przez sąd rejonowy z uwzględnieniem reguł zawartych w art. 7 k.p.k., a więc jest bezstronna i nie narusza granic swobodnej oceny oraz jest zgodna z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, nie zawiera błędów faktycznych i logicznych. Sąd pierwszej instancji w sposób uporządkowany i logiczny przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jakie fakty i na podstawie jakich dowodów uznał za udowodnione. Ocena zarówno wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadków, a także pozostałych dowodów poprzedzona została należytym ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy.

2.  Zarzuty przedstawione w obu apelacjach mają w istocie charakter polemiczny i opierają się na wybiórczej oraz subiektywnej ocenie dowodów w postaci forsowania wersji przyjętej przez oskarżonego. To, że skarżący przedstawiają własne, odmienne od wyprowadzonych przez sąd I instancji, wnioski w zakresie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie oznacza, że tenże sąd naruszył reguły poprawnego wnioskowania, przez co obraził normę wynikającą z art. 7 k.p.k., a w konsekwencji ustalił sprzeczny z rzeczywistością stan faktyczny.

3.  Sąd rejonowy prawidłowo dokonał oceny dowodów w postaci zeznań świadków. Są one spójne i logiczne oraz korespondują z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, w postaci wydruków wiadomości tekstowych, czy historii połączeń. Zeznania te pokrywają się nawzajem, w sposób szczegółowy opisują konkretne sytuacje mające istotne znaczenie dla tej sprawy. Nie sposób zatem przyznać, aby w jakikolwiek sposób były one wyolbrzymione. Zdaniem sądu okręgowego ocena dowodów w tym zakresie została dokonana przez sąd rejonowy w sposób wnikliwy oraz prawidłowy. Tym samym zarzuty w tym zakresie również należało uznać za niezasadne.

4.  Odnosząc się do dalszych zarzutów nie sposób zgodzić się z opinią obrońcy oskarżonego, że klaps wymierzony byłej żonie przez oskarżonego, jako jedna z form jej nękania nie był działaniem karygodnym, a jedynie żartobliwym, a nawet wyrazem miłości. Sąd rejonowy prawidłowo zaliczył takie zachowanie oskarżonego jako wyraz braku szacunku i poniżenia pokrzywdzonej. Jak wynika z zeznań W. L. (1), co nie zostało zakwestionowane, zachowanie oskarżonego odebrała jako celowe upokorzenie w obecności innych osób. Uderzenie było silne i pozostawiło ślady na ciele. Z uwagi na to, że było to kolejne z serii zachowań wobec niej czuła bezsilność wobec takiego zachowania byłego męża. Jak zeznała w trakcie podróży na urlop nie mogła się uspokoić, płakała. Nie sposób zatem uznać, że powinna takie zachowanie traktować jako wyraz miłości. Obrońca zapomina bowiem, że W. i W. L. (2) od 2018 roku byli po rozwodzie i pokrzywdzona nie wyrażała zgody na takie zachowania ze strony byłego męża. Znamienne jest to, że oskarżony podobnych czynów dopuścił się co najmniej dwukrotnie – wbrew jego wyjaśnieniom – w tym w obecności córki, kiedy to w mieszkaniu zdjął byłej zonie spodnie oraz bieliznę. Takie zachowanie w sposób obiektywny nie może zostać uznane za przyjazne, czy żartobliwe, skoro jest rzekomym żartem dla jednej strony i upokorzeniem dla drugiej strony. Wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżonego obecna przy tej sytuacji córka J. L. w swoich zeznaniach nie zakwalifikowała tego czynu jako żartu, określając je wprost jako „niby żart”. Jak zeznała J. L., gdy rodzice byli po rozwodzie „Któregoś dnia, w mojej obecności, widziałam jak tata ściągnął mamie spodnie i uderzył ją w pośladki, jak ona nachylała się i coś próbowała wyjąć z szafki. Mama była bardzo zaskoczona zachowaniem taty a ja skomentowałam to pytając co on robi. Mama już przez zachowanie taty była w złym stanie psychicznym, że nawet nie wie co ma odpowiedzieć w takich sytuacjach. Podobne sytuacje, kiedy to tata uderza ręką mamę niby to w żartach, w pośladki, działy się np. w czerwcu 2020 r kiedy to mama z bratem oraz ciocią W. P. oraz jej rodziną wyjeżdżali co roku, na wyjazd nad morze.” (k. 23). Świadek W. P., siostra W. L. (1), zeznała odnośnie tego zdarzenia, że gdy przyjechała po siostrę zabierając ją i siostrzeńca na wspólny wyjazd nad morze zobaczyła, że „Na miejscu był też W., który rzekomo chciał się pożegnać z synem. Siostra pakowała swoje bagaże i W. w pewnym momencie, bez powodu uderzył ją ręką w pośladki. W. była bardzo zaskoczona i przestraszona, nie wiedziała co się dzieje i płakała całą drogę. My również byliśmy bardzo zdziwieni jego zachowaniem.” (k. 31). Pokrzywdzona zeznała natomiast „były mąż podczas kiedy ja wkładałam bagaże do samochodu siostry uderzył mnie z całej siły w pośladki. Ja bardzo się przestraszyłam i poczułam duży ból w miejscu uderzenia oraz w kręgosłupie” (k. 4).

5.  Należy podzielić słuszne stanowisko sądu I instancji, który dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego jedynie w zakresie w jakim opisał zdarzenia będące przedmiotem zarzutu, gdzie częściowo przyznał się do wskazywanych przez pokrzywdzoną działań. Jednocześnie sąd meriti prawidłowo odmówił wiary wyjaśnieniom oskarżonego w pozostałym zakresie, w tym w szczególności jego narracji, że wszelkie działania były podejmowane rzekomo z powodu chęci kontaktów z synem. W sytuacji rozwodu rodziców, uzgadnianie sposobu kontaktów z dzieckiem powinno być czynione z poszanowaniem każdej ze stron. Nieustanne telefony, wiadomości do byłej żony, nachodzenie w domu, jeżdżenie po Polsce za pokrzywdzoną nie są prawidłowa formą czynienia ustaleń co do spotkań z synem, czy spraw związanych z wychowaniem dzieci.

6.  Nie sposób zgodzić się z argumentacją obrońcy, że w zasadzie to pokrzywdzona miała obowiązek rozwiązać problem częstego telefonowania przez byłego męża w sposób proponowany przez obrońcę „Trudno uznać za rzeczywiste nękanie oskarżonego nad b. żoną fakt jego częstego telefonowania do niej. Wystarczyło, że zablokowała ona telefon i problem częstego telefonowania został rozwiązany”. To działanie oskarżonego było powodem przypisania mu czynu z art. 190a § 1 k.k., a nie sposób reakcji pokrzywdzonej na nie. W materiale dowodowym nie wykazano, a i obrońca w apelacji nie wskazuje dowodu, na „tendencyjne chęci b. żony obciążania oskarżonego”. Zupełnie niezrozumiałe jest także stwierdzenie obrońcy, że „sposób życia i prowadzenia się matki wychowującej na co dzień syna mógł leżeć w uzasadnionej sferze zainteresowań oskarżonego”, skoro W. L. (1) sąd powierzył opiekę nad dzieckiem, jest osobą zdrową, pracującą i utrzymującą dziecko, pomimo niepłacenia alimentów przez ojca. Nie było żadnych, nawet najmniejszych dowodów na to, by dziecko pozostawało w niedostatku, czy było zaniedbane, czyli „sposób życia i prowadzenia się” – przytaczając słownictwo obrońcy – W. L. (1) powinien pozostać poza sferą zainteresowań oskarżonego, skoro w 2018 roku małżonkowie wzięli rozwód.

7.  Nie sposób zgodzić się z opinią obrońcy, że przypisane oskarżonemu zachowania wynikające z zeznań świadków W. L. (1), J. Z., J. L., W. P. i B. C., a więc kierowanie słów powszechnie uznawanych za obelżywe, poniżanie pokrzywdzonej, uderzanie w pośladki, nachodzenie w miejscu zamieszkania pod różnymi pretekstami, odmowę opuszczenia miejsca jej zamieszkania, jeżdżenie za pokrzywdzoną, wielokrotne dzwonienie i wysyłanie wiadomości tekstowych sms są wyolbrzymione, czy też „mają miejsce w dużej części rodzin.”.

8.  Jak wynika z wiarygodnych zeznań pokrzywdzonej i wyżej wymienionych świadków, popartych dowodami w postaci wydruków wiadomości i historii wykonywanych połączeń oskarżony nie miał na celu jedynie ustalenie kontaktu z synem, jak starał się udowodnić. Zresztą przyznaje to w zasadzie obrońca w apelacji skoro pisze, że „Tylko przeczulenie W. L. (1) doprowadziły do rozpadu ich małżeństwa i do późniejszych komplikacji w stosunkach miedzy członkami tego układu rodzinnego. Oskarżony nie godził się z następstwami tego stanu rzeczy i przynajmniej w części próbował zniwelować jego negatywne skutki.”.

9.  Zachowanie oskarżonego wskazuje na to, że faktycznie nie pogodził się z rozwodem. Jego permanentne działanie ukierunkowane było na stałą kontrolę zachowania byłej żony, co słusznie ustalił sąd pierwszej instancji. Pokrzywdzona podkreślała, że obawiała się oskarżonego, czuła się przez niego obserwowana, kontrolowana, poniżana, a jego zachowania istotnie naruszały jej prywatność i wpłynęły negatywnie na życie, czego konsekwencją była terapia, na którą pokrzywdzona uczęszczała.

10.  Nie można także tracić z pola widzenia faktu, że oskarżony nie tylko wielokrotnie w ciągu dnia dzwonił do byłej żony, ale także nachodził ją w domu i jeździł na nią po Polsce, kiedy udawała się z dzieckiem na wakacje. Potrafił przez kilka dni spać w samochodzie przy drodze obok nieruchomości letniskowej pokrzywdzonej pod pretekstem kontaktu z dzieckiem. Co znamienne podczas wykonywanych kontaktów z synem oskarżony wypytywał się go o pokrzywdzoną – co robi lub gdzie się znajduje. Dalej należy wskazać, że oskarżony bez uprzedniego pozwolenia oraz zapowiedzi wchodził do domu oraz przebywał w nim pomimo sprzeciwu ze strony byłej żony. Kiedy napotykał zamknięte drzwi wchodził przez otwarte okno, a kiedy i to pokrzywdzona zamknęła wybił szybę w jej domu, aby dostać się do środka.

11.  Obrońca oskarżonego jeżdżenie za była żoną w miejsca letniego wypoczynku trywializuje stwierdzeniem, że „ Nawet jeśli to zachowanie było wywołane zazdrością, mógł tam ktoś dołączyć się do jego ówczesnej żony jakiś adorator, to W. L. (1) powinna traktować to jako zaszczytujący wyraz miłości i adoracji”. Nie sposób zgodzić się z obrońcą oskarżonego i to w sposób stanowczy. Po pierwsze pokrzywdzona nie była już żoną oskarżonego, po drugie mogła ułożyć sobie życie w sposób dogodny dla siebie, bez kontroli oskarżonego, po trzecie nie sposób znaleźć racjonalnego wytłumaczenia dla oceny obrońcy jak pokrzywdzona powinna odczytywać zachowanie oskarżonego. To jak traktowała zachowanie oskarżonego wynika wprost z jej zeznań, których obrońca całkowicie nie zauważa i snuje własne przypuszczenia, które mogą budzić jedynie zdziwienie skoro są zaprezentowane w środku odwoławczym kierowanym przez adwokata do sądu.

12.  Zebrane dowody pokazują w sposób jasny i precyzyjny sposób zachowania oskarżonego a te nie wskazują, by jego działania były nakierowane dobrem dziecka.

13.  W ocenie sądu okręgowego – tożsamej z oceną sądu rejonowego – zachowanie oskarżonego było przejawem nękania, prześladowania i kontrolowania byłej żony. W. L. (1) wielokrotnie zwracała się do oskarżonego z prośbą o zaprzestanie nękania jej wizytami, telefonami, czy wiadomościami.

14.  Oskarżony nie wykazał żadnej skruchy, o więcej z apelacji można wywieść, że oskarżony nie dostrzega nagannego charakteru swojego zachowania oraz pozostaje bezkrytyczny wobec swojej dotychczasowej postawy życiowej. Na rozprawie apelacyjnej próbował wyjaśniać swoje zachowanie, że gdyby żona odbierała od niego telefony to by tak często nie dzwonił. W tym zakresie należy odnieść się między innymi do dowodów zawartych na k. 70-74, które obrazują i tak wycinek połączeń telefonicznych. Z dowodów tych wynika, że W. L. (1) odbierała telefony od swojego byłego męża. W okresie od 22 września do 29 października 2020 roku oskarżony za pośrednictwem samego komunikatora WhatsApp wykonał do byłej żony 139 połączeń (nie wliczając połączeń telefonicznych, czy wiadomości tekstowych), z czego 86 to połączenia odebrane. Nie ma żadnego racjonalnego powodu, by wykonywać tyle połączeń rzekomo w interesie dziecka. Kolejne dowody w postaci wiadomości tekstowych wskazują, że oskarżony miał pełną wiedzę o zajęciach czy innych aktywnościach swojego syna.

15.  A rzeczywisty powód jego zachowania uwidocznił w wiadomości przesłanej na WhatsApp z sierpnia 2020 roku, czyli już półtora roku po rozwodzie (k. 75):

wiadomość od oskarżonego

20:37 Bardzo Was kocham, Ciebie, R. i G. i chciałby zapewnić naszej rodzinie bezpieczeństwo. Nie wiem jak to zrobić kiedy mnie przy Was nie ma.

21:33 Przyjadę jutro.

odpowiedź pokrzywdzonej

21:45 Nie przyjeżdżaj. Ile razy Ci mówić

wiadomość od oskarżonego

21:53 Nie mogę bez Was żyć.

16.  To wskazuje, że powodem działania oskarżonego nie była chęć zapewnienia kontaktów z dzieckiem, bo te w zasadzie miała nieorganiczne, jak również miał pełną wiedzę o sytuacji syna, a niepogodzenie się z rozwodem. A to doprowadziło do podjęcia działań mających na celu nękanie byłej żony W. L. (1) w postaci przypisanej w wyroku sądu rejonowego.

Wniosek obrońcy oskarżonego

o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzutu dokonania przypisanego mu przestępstwa,

ewentualnie

uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Otwocku

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Wniosek oskarżonego

o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzutu dokonania przypisanego mu przestępstwa.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

Wniosek o uniewinnienie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem sąd rejonowy dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego, który wyraźnie wskazuje na popełnienie przez oskarżonego przypisanego mu czynu i nie zachodziły żadne okoliczności wyłączające w tym zakresie jego odpowiedzialność karną. W zakresie wniosku ewentualnego sąd okręgowy uznał, że w świetle postawionych zarzutów, czy też treści art. 437 § 1 k.p.k. skarżący nie uzasadnił w żaden sposób, z jakiego powodu sprawa oskarżonego winna być rozpoznana po raz kolejny przez sąd pierwszej instancji.

4.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

4.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot zmiany

Wina i kara.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy wyroku

Kompleksowa analiza zgromadzonego materiału dowodowego – wbrew twierdzeniom obrońcy oraz oskarżonego prowadzi do wniosku, że ustalenia faktyczne, jakie na jego podstawie poczynił sąd I instancji, są prawdziwe i odpowiadające zgromadzonym dowodom, prawidłowo określono kwalifikację czynów oskarżonego, jak i poddano je wykładni zgodnie z zasadą o jakiej mowa w art. 7 k.p.k.

4.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1

Przedmiot zmiany wyroku

Sąd odwoławczy dokonał zmiany wyroku w punkcie V i jako podstawę orzeczonych w nim zakazów wskazał art. 41a § 1 k.k., art. 43 § 1 k.k. w zw. z art. 39 pkt 2b k.k.

Zwięźle o powodach zmiany.

Sąd pierwszej instancji powołał się na błędną podstawę prawną środka karnego w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonym, bowiem art. 41a § 1a k.k. odnosi się wyłącznie do przestępstw przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności. Sąd okręgowy zastosował w jego miejsce art. 41a § 1 k.k., który stosuje się w razie skazania za inne przestępstwo przeciwko wolności, a takim jest czyn z art. 190a § 1 k.k.

5.  Koszty Procesu

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

III.

zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. Z. C. kwotę 1033,20 złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym.

IV.

zwolniono oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa.

6.  PODPIS

SSO Ludmiła Tułaczko SSA (del.) Anna Kalbarczyk SSO Anna Zawadka

1.1.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżony

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Otwocku z dnia 13 maja 2025 roku, sygn. akt II K 4/21 w sprawie W. L. (2)

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

1.2.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Otwocku z dnia 13 maja 2025 roku, sygn. akt II K 4/21 w sprawie W. L. (2)

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana