Wyrok z 10 czerwca 2026, sygn. III K 429/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 czerwca 2026 r.

Sąd Okręgowy we Wrocławiu III Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: SSO Magdalena Bielecka

Protokolant: Kacper Gąsiorowski

przy udziale Prokuratora Justyny Kasztelowicz

po rozpoznaniu w dniach: 02 lutego 2026 r., 09 marca 2026 r., 23 kwietnia 2026 r., 29 maja 2026 r., 10 czerwca 2026 r.

sprawy

1.  A. C. ((...))

syna W. i N. z domu C.,

urodzonego (...) w Ł.

PESEL: (...)

2.  T. D. (1) ((...))

syna B. i Ł. z domu A.

urodzonego (...) w V.

PESEL (...)

3.  I. W. ((...))

syna V. i Ł. z domu I.

urodzonego (...) w W.

PESEL (...)

4.  T. X. ((...))

syna T. i N. z domu A.

urodzonego (...) w A.

PESEL (...)

oskarżonych o to, że:

w dniu 17 stycznia 2025 roku we B. w pustostanie znajdującym się przy ulicy (...), działając wspólnie i w porozumieniu, w tym z nieustalonym dotychczas sprawcą, oraz używając niebezpiecznego narzędzia, wzięli udział w pobiciu P. C. poprzez uderzanie go pięścią w twarz, uderzanie pięściami i kopanie po całym ciele, skakanie po głowie, brzuchu, wskakiwanie ciężarem ciała na klatkę piersiową, uderzenie szklaną butelką w wyniku czego rozbiła się ona na głowie pokrzywdzonego i doprowadziła do jego przewrócenia, przez co narażali go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego w art. 156 § 1 k.k. lub 157 § 1 k.k., w wyniku czego P. C. doznał - powodujących powstanie choroby realnie zagrażającej życiu w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.k.- obrażeń ciała w postaci rozległych, silnie wysyconych podbiegnięć krwawych obu oczodołów, zwłaszcza prawego z obrzękiem wszystkich powiek oraz z ranami tłuczonymi powieki górnej oka prawego i ponad nią, smugowatych o pionowym przebiegu otarć naskórka obu policzków z raną dartą poniżej powieki dolnej oka prawego, podbiegnięć krwawych grzbietu nosa i czoła z większym nasileniem po stronie prawej, podbiegnięć krwawych błony śluzowej jamy ustnej, mnogich, rozległych, zlewających się ze sobą podbiegnięć krwawych powłok miękkich czaszki oraz obu mięśni skroniowych, podbiegnięć krwawych powłok miękkich obu bocznych powierzchni szyi, podbiegnięć krwawych powłok i tkanek głębiej leżących klatki piersiowej obustronnie, podbiegnięć krwawych powłok górnej części klatki piersiowej, niewielkich, słabo wysyconych powierzchni bocznych klatki piersiowej, podbiegnięć krwawych powłok kończyn górnych i dolnych, szczególnie rozległych i silnych wysyconych w obrębie ramienia prawego i obu przedramion z obfitymi podbiegnięciami krwawymi tkanki podskórnej obu przedramion, otarć naskórka górnej części klatki piersiowej, okolicy biodrowej prawej i kończyn dolnych, rozległych podbiegnięć krwawych ściany pęcherzyka żółciowego przechodzących na torebkę wątroby z obecnością znacznej objętości krwi w świetle pęcherzyka, podbiegnięć krwawych torebki tłuszczowej nerki lewej oraz obustronnych mnogich złamań żeber z rozerwaniem opłucnej obu jam opłucnowych i obecnością krwi w obu tych jamach oraz zapadnięciem się obu płuc z następową obustronną odmą opłucnową w następstwie których to obrażeń doszło do gwałtownej i powolnej śmierci pokrzywdzonego, którą powinni i mogli przewidzieć,

to jest o czyn z art. 158 § 3 k.k. i z art. 159 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

o r z e k a:

I.  uznaje oskarżonych A. C., T. D. (1), I. W. i T. X. za winnych tego, że w dniu 17 stycznia 2025 roku we B. w pustostanie znajdującym się przy ulicy (...), działając wspólnie i w porozumieniu, w tym z nieustaloną osobą, co do której materiały wyłączono do odrębnego rozpoznania, wzięli udział w pobiciu P. C. poprzez uderzanie go pięścią w twarz, uderzanie pięściami i kopanie po całym ciele, skakanie po głowie, brzuchu, wskakiwanie ciężarem ciała na klatkę piersiową, uderzenie szklaną butelką, w wyniku czego rozbiła się ona na głowie pokrzywdzonego i doprowadziła do jego przewrócenia, przez co narażali go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego w art. 156 § 1 k.k. lub 157 § 1 k.k., w wyniku czego P. C. doznał - powodujących powstanie choroby realnie zagrażającej życiu w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.k.- obrażeń ciała w postaci rozległych, silnie wysyconych podbiegnięć krwawych obu oczodołów, zwłaszcza prawego z obrzękiem wszystkich powiek oraz z ranami tłuczonymi powieki górnej oka prawego i ponad nią, smugowatych o pionowym przebiegu otarć naskórka obu policzków z raną dartą poniżej powieki dolnej oka prawego, podbiegnięć krwawych grzbietu nosa i czoła z większym nasileniem po stronie prawej, podbiegnięć krwawych błony śluzowej jamy ustnej, mnogich, rozległych, zlewających się ze sobą podbiegnięć krwawych powłok miękkich czaszki oraz obu mięśni skroniowych, podbiegnięć krwawych powłok miękkich obu bocznych powierzchni szyi, podbiegnięć krwawych powłok i tkanek głębiej leżących klatki piersiowej obustronnie, podbiegnięć krwawych powłok górnej części klatki piersiowej, niewielkich, słabo wysyconych powierzchni bocznych klatki piersiowej, podbiegnięć krwawych powłok kończyn górnych i dolnych, szczególnie rozległych i silnych wysyconych w obrębie ramienia prawego i obu przedramion z obfitymi podbiegnięciami krwawymi tkanki podskórnej obu przedramion, otarć naskórka górnej części klatki piersiowej, okolicy biodrowej prawej i kończyn dolnych, rozległych podbiegnięć krwawych ściany pęcherzyka żółciowego przechodzących na torebkę wątroby z obecnością znacznej objętości krwi w świetle pęcherzyka, podbiegnięć krwawych torebki tłuszczowej nerki lewej oraz obustronnych mnogich złamań żeber z rozerwaniem opłucnej obu jam opłucnowych i obecnością krwi w obu tych jamach oraz zapadnięciem się obu płuc z następową obustronną odmą opłucnową, w następstwie których to obrażeń doszło do gwałtownej i powolnej śmierci pokrzywdzonego, którą powinni i mogli przewidzieć i czyn ten kwalifikuje jako przestępstwo z art. 158 § 3 k.k. i za to na podstawie art. 158 § 3 kk wymierza im następujące kary: oskarżonemu A. C. karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, zaś oskarżonym T. D. (1), I. W. i T. X. kary po 3 (trzy) lata i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności;

II.  na podstawie art. 63 §1 kk zalicza na poczet orzeczonych w pkt I kar pozbawienia wolności:

- oskarżonemu A. C. okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 21 stycznia 2025 r. godz. 20:30 do dnia 10 czerwca 2026 r.,

- oskarżonemu T. D. (1) okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 22 stycznia 2025 r. o godz. 17:34 do dnia 03 lutego 2025 r. godz. 17.34,

- oskarżonemu T. X. okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 31 stycznia 2025 r. o godz. 21:05 do dnia 27 lutego 2025 r. godz. 21.05, od dnia 27 lutego 2026 r. godz. 21.05 do dnia 10 czerwca 2026 r.;

przyjmując, iż 1 (jeden) dzień pozbawienia wolności jest równoważny 1 (jednemu) dniowi orzeczonej kary pozbawienia wolności;

III.  na podstawie art. 44 § 1 kk orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa przez zniszczenie dowodów rzeczowych ujętych pod poz. 1-5 wykazu dowodów rzeczowych na k. 1244-1245 akt sprawy i zarządza ich zniszczenie;

IV.  na podstawie art. 230 § 2 kpk zwraca oskarżonemu I. W. dowód rzeczowy ujęty pod poz. 8 wykazu dowodów rzeczowych na k. 1244-1245 akt sprawy, zwraca oskarżonemu A. C. dowód rzeczowy ujęty pod poz. 9 wykazu dowodów rzeczowych na k. 1244-1245 akt sprawy, zwraca oskarżonemu T. X. dowód rzeczowy ujęty pod poz. 10 wykazu dowodów rzeczowych na k. 1244-1245 akt sprawy, zwraca oskarżonemu T. D. (1) dowód rzeczowy ujęty pod poz. 11 wykazu dowodów rzeczowych na k. 1244-1245 akt sprawy;

V.  na podstawie § 11 ust. 1 pkt 2 i pkt 5, § 17 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. T. N., na rzecz adw. B. I., na rzecz adw. D. N., na rzecz adw. X. L. kwoty po 6 120,00 zł powiększone o 23 % podatku VAT zł na rzecz każdego z nich tytułem nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonym z urzędu;

VI.  na podstawie art. 624 §1 kpk i art. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych, w tym od opłaty w sprawie.

Sędzia Magdalena Bielecka

Sygn. akt III K 429/25

Z uwagi na charakter sprawy, dla jasności i czytelności wywodu oraz rozumowania i stanowiska Sądu w zakresie podjętego w wyroku rozstrzygnięcia, a także dla zapewnienia warunków rzetelnego procesu odstąpiono od sporządzenia uzasadnienia na formularzu.

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Oskarżony T. D. (1) i obywatelka U. X. D. są osobami bezdomnymi, przebywającymi w 2025 r. w okolicach Dworca PKP we B. i pobliskiego Centrum Handlowego (...) przy ul. (...). Wymienieni pozostawali w nieformalnym związku od 2023 r., na początku 2025 r. ta relacja miała zostać zakończona, ale oboje zamieszkiwali w pustostanie przy ul. (...) we B..

Oskarżony T. X. w dniu 15 stycznia 2025 r. przyjechał z M. do B., gdzie przebywał w okolicach Dworca Głównego (...), spożywając alkohol z napotkanymi przypadkowo osobami. Oskarżony T. X. spotkał w ciągu dnia oskarżonego T. D. (1), którego poznał w czasie odbywania kary pozbawienia wolności w zakładzie karnym. O godzinie 19.05 oskarżony T. X. przebywał razem z T. D. (2) i F. I. (1) na ulicy (...), gdzie zostali wylegitymowani przez funkcjonariuszy Policji. Telefon komórkowy o numerze (...) użytkowany przez oskarżonego T. X. w okresie od 15 stycznia 2025 r. godz. 21.50 do 17 stycznia 2025 r. godz. 12.08 logował się we B.. W nocy 16 na 17 stycznia 2025 r. telefon T. X. był nieaktywny poza zalogowaniem się do anteny umiejscowionej na ul. (...) o godzinie 22.45, a więc klika godzin przed zdarzeniem będącym przedmiotem postępowania.

W dniu 16 stycznia 2025 r. około godziny 15.00 X. D. i C. N. (1) w okolicach Dworca Głównego (...) we B. poznały pokrzywdzonego – obywatela U. P. C.. Po krótkiej rozmowie zaczęli wspólnie spożywać alkohol w postaci wódki i X. D. zaprowadziła pokrzywdzonego do pustostanu przy ul. (...), w którym wówczas nocowała od dwóch miesięcy. Opisaną sytuację obserwował oskarżony A. C. – znajomy oskarżonego T. D. (1), który w tym czasie przebywał w apartamencie na wynajem Z. przy ul. (...), gdzie wspólnie min. z oskarżonym I. W., D. C. (2) i C. C. spożywali alkohol. Oskarżony A. C. poszedł po oskarżonych T. D. (1) i I. W., powiedział im o tym, że widział X. D. udającą się z obcym mężczyzną na ul. (...) i postanowili udać się na miejsce zdarzenia. Po drodze dołączyli do nich oskarżony T. X. i nieustalony mężczyzna w młodym wieku.

Po przybyciu na miejsce X. D. i pokrzywdzony P. C. usiedli na materacach, spożywali alkohol i rozmawiali. Po upływie około 15 minut do pustostanu weszli oskarżeni oraz nieustalony mężczyzna. Wszyscy znajdowali się pod wpływem alkoholu. Oskarżony T. D. (1) zaczął rozmawiać z pokrzywdzonym, miał do niego pretensję, że zaczepił X. D.. Wówczas pokrzywdzony P. C. podszedł do oskarżonego T. D. (1) i uderzył go w głowę, na co ten odpowiedział uderzeniem otwartą dłonią w głowę. Do pokrzywdzonego podbiegli oskarżeni I. W. i A. C. i zaczęli uderzać pokrzywdzonego pięściami po całym ciele. Po chwili do pobicia pokrzywdzonego przystąpili oskarżony T. X. i nieustalony mężczyzna, jeden z nich uderzył pokrzywdzonego w twarz, co spowodowało jego upadek na ziemię, a następnie przez około 10 minut bili i kopali leżącego na ziemi pokrzywdzonego po całym ciele, skakali po jego głowie i brzuchu. W pewnym momencie pokrzywdzony P. C. próbował się podnieść, a jeden ze sprawców uderzył go w głowę zamkniętą, szklaną butelką, która rozbiła się na głowie pokrzywdzonego. Oskarżeni w żaden sposób nie użyli później stłuczonej butelki (tzw. „tulipana”) w stosunku do pokrzywdzonego. P. C. upadł na wznak, a z głowy zaczęła lecieć mu krew. Oskarżeni i nieustalony sprawca stali przy pokrzywdzonym i rozmawiali. Oskarżony I. W. powiedział X. D., aby nic nie robiła, nie wzywała pomocy, nie zawiadamiała Pogotowia Ratunkowego ani Policji. X. D. wybiegła z pustostanu i poprosiła mężczyznę stojącego na przystanku przy ul. (...) o wezwanie pomocy. Ten powiedział jej, że telefonicznie zawiadomił o zdarzeniu dyspozytora (...), a następnie wsiadł do autobusu i odjechał. X. D. czekała przez godzinę na przybycie karetki. W tym czasie wszyscy oskarżeni oraz nieustalony sprawca opuścili pustostan pozostawiając w nim nieprzytomnego pokrzywdzonego P. C. i udali się w kierunku Dworca Głównego (...). Oskarżeni T. D. (1) i I. W. wrócili do apartamentu Z. przy ul (...), gdzie przebywała nadal C. C., która zauważyła, że obaj mieli zakrwawione ręce i spodnie. Oskarżeni powiedzieli C. C., że chodziło o X. D., którą chciał zgwałcić jakiś (...) i którego z tego powodu pobili.

Po bezskutecznym oczekiwaniu na pomoc X. D. udała się do Komisariatu Policji na Dworcu PKP i powiedziała o pobiciu pokrzywdzonego. Obecny na posterunku funkcjonariusz spisał jej dane osobowe i powiedział, że jej zgłoszenie zostanie sprawdzone. X. D. wróciła następnie do pustostanu na ul. (...), zobaczyła leżącego na podłożu nieprzytomnego pokrzywdzonego P. C., kiedy go dotknęła, okazało się, że jest zimny, przestraszyła się i w popłochu opuściła pustostan. Całą noc spędziła na przystanku autobusowym przy Centrum Handlowym (...) z innymi osobami bezdomnymi.

Nad ranem 17 stycznia 2025 r. W. A. przypadkowo znalazł zwłoki pokrzywdzonego P. C. i zawiadomił o tym fakcie dyspozytora numeru ratunkowego 112, któremu powiedział, że znalazł prawdopodobnie martwego człowieka, który wygląda jak po pobiciu, nie oddycha, a jego ciało jest zimne. .

Na następny dzień X. D. spotkała znajomego D. C. (1) powiedziała mu, że pokrzywdzony został pobity i zmarł - zrelacjonowała, że poznała pokrzywdzonego, kupili alkohol, poszli do pustostanu przy ul. (...) i w pewnym momencie wpadli tam oskarżeni T. D. (1) i A. C. i trzech innych mężczyzn, w tym dwóch młodych. X. D. powiedziała D. C. (1), że oskarżony T. D. (1) uderzył pokrzywdzonego w twarz, a następnie do pobicia pokrzywdzonego dołączyli pozostali sprawcy, bili go i kopali, aż stracił przytomność i nawet wtedy po nim skakali oraz został uderzony butelką w głowę, po czym sprawcy uciekli z miejsca zdarzenia. D. C. (1) na prośbę X. D. poszedł z nią do pustostanu na ul. (...), gdzie zastali karetkę pogotowia i funkcjonariuszy Policji, którzy zatrzymali X. D. i przeprowadzili z nią czynności procesowe. W tym samym dniu ok. godz. 18,00 X. D. spotkała oskarżonych A. C., T. D. (1) i I. W., którzy powiedzieli jej, że w związku ze śmiercią pokrzywdzonego będą ukrywać się przed policją.

W dniu 17 stycznia 2025 r. oskarżony T. X. nadal przebywał w okolicach Dworca Głównego we B., gdzie o godzinie 09.53 na ulicy (...) został wylegitymowany przez funkcjonariuszy Policji.

T. po zdarzeniu X. D. opowiadała znajomemu Z. B. (3), że w jej obecności został pobity i skopany obywatel U., który w wyniku tego zmarł. Kilka dni później napotkanej w okolicach dworca C. D. powiedziała, że „poszła głowa P.”, że go zatłukli. Również po zdarzeniu X. D. rozmawiała z C. C., której powiedziała, że była w pustostanie z pokrzywdzonym, kiedy przyszli oskarżeni A. C., T. D. (1) i I. W., którzy pobili pokrzywdzonego.

Po pewnym czasie D. C. (2) spotkał na Dworcu Głównym (...) oskarżonego T. D. (1), który powiedział mu, że „zatłukli (...)”. D. C. (2) nie dopytywał wówczas o szczegóły.

Również po zdarzeniu na terenie Dworca PKP doszło do rozmowy pomiędzy Z. K. – znajomym oskarżonych i X. D. z mężczyzną o imieniu D., który przekazał mu, że rozmawiał bezpośrednio po pobiciu z I. W., który zapytał go czy wie, „jak się pozbyć trupa, jak mają to zrobić, bo mają trupa na kwadracie”. W dniu 20 stycznia 2025 r. Z. K. spotkał na dworcu X. D. i zaczął ją wypytywać o zaistniałą sytuację. X. D. powiedziała wówczas, że T., I., jeszcze jeden mężczyzna i dwóch „młodych” poszli do pustostanu na ulicy (...), gdzie przebywał pokrzywdzony, który został przez nich uderzony butelką w głowę.

W dniu 21 stycznia 2025 r. oskarżony T. X. poszukiwał informacji o zdarzeniu będącym przedmiotem postępowania, wpisując w strony internetowe hasła „(...) dworzec morderstwo”, „B. dworzec główny morderstwo”, W dniu 29 stycznia 2025 r. oskarżony T. X. nagrał na telefon komórkowy wiadomość głosową mówiąc o „U., któremu rozwalił łeb butelką i że jest w śpiączce”.

Dowody:

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego A. C. k. 105-106 (t. I),, k. 122(t. I), k. 548-552 (t. III), k. 1140-1141 (t. VI), k. 1508-1509

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego T. D. (1) k. 111-112 (t. I), k. 126 (t. I). k. 1174-1177 (t. VI), k. 1553-1554

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego I. W. k. 289-294 (t. II), k. 297-299 (t. II), k. 302-303 (t. II), k. 1156-1157( t. VI), k. 1552

Częściowo wyjaśnienia T. X. k. 171-173 (t. I), k. 179-180 (t. I), 548-552 (t. III), k. 1196-1197 (t.VI), (...)-1510

Zeznania świadków:

X. D. k. 33-34, 58-62, 98-101, (...)-(...)

W. A. k. 27-28

Z. B. (1) k. 41-44, (...)

Z. K. k. 45-46, 877-880

C. N. (2) k. 389-391

C. C. k. 398-399, 1770-(...)

D. C. (2) k. 402-404, k. 874-876

D. C. (1) k.823-826

T. D. (2) k. 991-994

F. I. (1) k.(...)-(...)

F. I. (2) k.637-638, (...)

T. B. k. 814

protokół zatrzymania osoby – X. D. k. 13

protokół oględzin zwłok ujawnionych w pustostanie przy ul. (...) wraz z

komputerowym odpisem z dnia 18.01.2025 r. k.22-23,23a

protokół oględzin miejsca odnalezienia zwłok w pustostanie przy ul. (...) wraz z komputerowym odpisem z dnia 18.01.2025 r. k. 24-26, 26a

tablice poglądowe k. 63 – 72, 280-282, 542, 819-822, 870-873

wydruk z bazy (...) dot. T. X. ze zdjęciami sygnalitycznymi

k. 73-77

wydruk z bazy (...) legitymowanie z dnia 16.01.2025 r., godz. 19:05 k.78

wydruk z bazy (...) legitymowanie z dnia 17.01.2025 r., godz. 09:53 k. 79

protokół zatrzymania osoby – A. C. z 21.01.2025 r. k. 82 protokół przeszukania osoby – A. C. k. 84-85

kopia protokołu zatrzymania osoby – T. D. (1) z 22.01.2025 r. k. 87-88

kopia protokołu przeszukania osoby – T. D. (1) z 22.01.2025 r. k. 91-93

protokół okazania (A. C.) z 24.01.2025 r. k. 120-121

kopia protokołu zatrzymania osoby – T. X. k. 166—167

protokół okazania wizerunku (T. D. (1)) z 24.01.2025 r. k.188-189

płyta DVD – materiał poglądowy – oględziny miejsca znalezienia zwłok P. C. z 18.01.2025 r. k. 191

płyta z nagraniem zgłoszenia na numer (...) (...) we B. k. 207

płyta z nagraniem zgłoszenia na numer (...) (...) we B. k. 211

kopia protokołu zatrzymania osoby – I. W. z 19.03.2025 r.

k. 270-272

opinia sądowo-psychiatryczno-psychologiczna dotycząca świadka X. D. k. 408-416

protokół okazania wizerunku z 18.07.2025 r. (A. C.) k.543-545 protokół okazania osoby k. 546-547

zatrzymana korespondencja k. 573

dokumentacja medyczna dot. X. D. k. 625

odpowiedzi operatorów telekomunikacyjnych: (...) S.A., (...) Sp. z o.o. dot. postanowień o zwolnieniu z tajemnicy telekomunikacyjnej z dnia 12.08.2025 r. k. 645 płyta CD

opinia (...) z 30.08.2025 r. z odczytu i zabezpieczenia danych zawartych w pamięci telefonu, karty SIM telefonu C. (...) należącego do T. X. k. 670-704

załącznik do opinii nr (...) nośnik danych z odczytanymi danymi

k. 705

płyta CD - odpowiedzi operatorów telekomunikacyjnych: (...) Sp. z o.o, (...) Sp. z o. o., (...) dot. postanowień o zwolnieniu z tajemnicy telekomunikacyjnej z dnia 11.09.2025 r. k.727

płyta CD - odpowiedzi operatorów telekomunikacyjnych: (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o. o., (...) dot. postanowień o zwolnieniu z tajemnicy telekomunikacyjnej z dnia 12.09.2025 r. k.740

płyta CD - odpowiedź operatora (...) Sp. z o. o. dot. post. o zwolnieniu z tajemnicy telekomunikacyjnej z dnia 15.09.2025 r. k. 749

protokół okazania wizerunku z 03.10.2025 r. (I. W.) k. 837-838

protokół oględzin zapisu monitoring: nagranie video – monitoring ul. (...).01.2025.g64x (...) z dnia 24.10.2025 r. k. 900e-910

protokół oględzin zapisu monitoring: nagranie video – ul. (...) B. (...) z 04.06.2025 r. k. 911-920

protokół oględzin zapisu monitoring: nagranie video – monitoring ul. (...) z dnia 22.10.2025 r. k. 921-930

protokół oględzin akt (...) (...) (...) PR dla B.-C. dot. posiadania w dniu 16.01.2025 r. środków odurzających przez F. I. (1) wraz z wydrukiem zdigitalizowanych akt k. 970-990

protokół oględzin zapisu nagrania video z 16.01.2025 r. – ul. (...) B. (...) k. 1014-1018

protokoły zatrzymania rzeczy – obuwie k. 1112-1114, k. (...)-(...), k. 1118-1120, k. 1121-1123

protokół oględzin rzeczy k. 1127-1128

płyta z dokumentacją fotograficzną – zdjęcia z oględzin obuwia k. 1129

notatka urzędowa z interwencji i legitymowania T. X. i F. I. z dnia 17.01.2025 r. k. 1220

ekspertyza Go.32 z 09.12.2025 r. biegłego sądowego z zakresu informatyki dot. kompilacji plików wideo k. 1254-1271

załącznik do ekspertyzy Go.32 – D. – plik „kompilacja.mp4” k. 1271

ekspertyza Go.26 z 06.12.2025 r. biegłego sądowego z zakresu informatyki dot. zapisu przebiegu rozmów ze zgłoszenia na numer alarmowy (...) k. 1272-1283

sprawozdanie z analizy kryminalnej (...) (...) z 11.12.2025 r. k. 1298-1319

płyta DVD z analizą kryminalną wraz z plikami dźwiękowymi k. 1321

odpis skrócony aktu zgonu k. 1433

W wyniku zdarzenia będącego przedmiotem postępowania pokrzywdzony P. C. odniósł obrażenia ciała w postaci rozległych, silnie wysyconych podbiegnięć krwawych obu oczodołów, zwłaszcza prawego z obrzękiem wszystkich powiek oraz z ranami tłuczonymi powieki górnej oka prawego i ponad nią, smugowatych o pionowym przebiegu otarć naskórka obu policzków z raną dartą poniżej powieki dolnej oka prawego, podbiegnięć krwawych grzbietu nosa i czoła z większym nasileniem po stronie prawej, podbiegnięć krwawych błony śluzowej jamy ustnej, mnogich, rozległych, zlewających się ze sobą podbiegnięć krwawych powłok miękkich czaszki oraz obu mięśni skroniowych, podbiegnięć krwawych powłok miękkich obu bocznych powierzchni szyi, podbiegnięć krwawych powłok i tkanek głębiej leżących klatki piersiowej obustronnie, podbiegnięć krwawych powłok górnej części klatki piersiowej, niewielkich, słabo wysyconych powierzchni bocznych klatki piersiowej, podbiegnięć krwawych powłok kończyn górnych i dolnych, szczególnie rozległych i silnych wysyconych w obrębie ramienia prawego i obu przedramion z obfitymi podbiegnięciami krwawymi tkanki podskórnej obu przedramion, otarć naskórka górnej części klatki piersiowej, okolicy biodrowej prawej i kończyn dolnych, rozległych podbiegnięć krwawych ściany pęcherzyka żółciowego przechodzących na torebkę wątroby z obecnością znacznej objętości krwi w świetle pęcherzyka, podbiegnięć krwawych torebki tłuszczowej nerki lewej oraz obustronnych mnogich złamań żeber z rozerwaniem opłucnej obu jam opłucnowych i obecnością krwi w obu tych jamach oraz zapadnięciem się obu płuc z następową obustronną odmą opłucnową w następstwie których to obrażeń doszło do gwałtownej i powolnej śmierci pokrzywdzonego

W wydanej na potrzeby postępowania przygotowawczego opinii do sekcji zwłok biegli specjaliści medycyny sądowej z (...) Medycznego (...) we B. stwierdzili, że wyniki sekcji zwłok i badań laboratoryjnych świadczą o tym, że przyczyną gwałtownej i powolnej śmierci pokrzywdzonego były obrażenia klatki piersiowej z licznymi, obustronnymi złamaniami żeber, rozerwania opłucnej ściennej i następową obustronną odmą opłucnową. Według biegłych zmiany urazowe – z wyłączeniem klatki piersiowej – powstały od mnogich urazów zadanych narzędziem tępym, tępokrawędzistym, w szczególności obrażenia powłok twarzy z uwagi na swój charakter i lokalizację mogły powstać od czynnego działania osoby trzeciej w postaci mnogich urazów zadanych pięścią. Biegli zaopiniowali, że rozległe obrażenia klatki piersiowej w postaci mnogich obustronnych złamań żeber z rozerwaniem opłucnej ściennej i odmą opłucnową, powstały od działania ze znaczną siłą narzędzia o znacznej powierzchni, a lokalizacja i charakter tych obrażeń wskazuje na mechanizm zgniatania – mogłyby one powstać w wyniku urazu biernego, jednak całość obrazu sekcyjnego może wskazywać na pobicie ze skutkiem śmiertelnym.

Badanie metodą chromatografii gazowej wykazało u pokrzywdzonego P. C. 1,37 promila alkoholu etylowego we krwi i 2,87 promila alkoholu etylowego w moczu.

W wydanej na potrzeby postępowania przygotowawczego wstępnej opinii sądowo – lekarskiej biegli specjaliści medycyny sądowej z (...) Medycznego (...) we B. potwierdzili stwierdzone w czasie sekcji zwłok obrażenia poniesione przez pokrzywdzonego P. C. w wyniku zdarzenia będącego przedmiotem postępowania obrażenia i wskazali, że wyniki sekcji zwłok i badań laboratoryjnych świadczą o tym, że przyczyną gwałtownej i powolnej śmierci pokrzywdzonego były obrażenia klatki piersiowej z licznymi, obustronnymi złamaniami żeber, rozerwanie opłucnej ściennej i następową obustronną odmę opłucnową. Biegli zaopiniowali, że całość obrazu obrażeń pokrzywdzonego, zarówno tych skutkujących zgonem i niemających na niego wpływ może wskazywać, że napastnik siedzący na leżącym pokrzywdzonym, zadawał mu liczne ciosy w głowę i twarz pięściami, a może także i narzędziem tępym trzymanym w ręce. W przebiegu powyższego mógł on siedzieć na klatce piersiowej pokrzywdzonego, a kolanami i podudziami lub także i alternatywnie lub okresowo rękami, unieruchamiać kończyny górne pokrzywdzonego. Biegli stwierdzili, że nie można także wykluczyć także działania wielu osób, jak i częściowo innego mechanizmu urazu klatki piersiowej – na przykład przyciskanie kolanami, stąpanie, skakanie.

W wydanej na potrzeby postępowania przygotowawczego opinii biegły z zakresu medycyny sądowej W. N. stwierdził, że stwierdzone u pokrzywdzonego P. C. obrażenia ciała powstały od działania narzędzia lub narzędzi tępych, tępokrawędzistych lub od uderzeń o takie narzędzia, mogły powstać w czasie i okolicznościach wynikających z akt sprawy. Według biegłego stwierdzone u pokrzywdzonego obrażenia ciała spowodowały powstanie choroby realnie zagrażającej życiu w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kk i doprowadziły do zgonu pokrzywdzonego, zaistniałe zdarzenie narażało pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego w art. 156 § 1 pkt 1 kk lub art. 157 § 1 kk. Biegły wskazał, że analiza zgromadzonego materiału w aktach sprawy nie pozwala na jednoznaczne wskazanie, który z uczestników zdarzenia zadając uderzenia pokrzywdzonemu powodował powstanie konkretnych obrażeń ciała. Analiza dokumentacji fotograficznej wykonanej przez technika kryminalistyki podczas sądowo – lekarskich oględzin ciała pokrzywdzonego świadczy według biegłego z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, że część obrażeń zlokalizowanych na głowie P. C. powstała od zadawania uderzeń – kopnięć butami.

DOWODY:

protokół zgonu k. 12

protokół oględzin z sekcji zwłok P. C. (...) we B. z 21.01.2025r. k. 38-39

protokół z oględzin i otwarcia zwłok P. C. z 21.01.2025 r. k.133 sprawozdanie z sądowo-lekarskich oględzin i sekcji zwłok nr 27/25 z 28.01.2025 r. k. 134-144

sprawozdanie z badań laboratoryjnych z 24.01.2025 r. k. 145

wstępna opinia sądowo-lekarska OP.Akt: 9/25 z 31.01.2025 r. wraz z załączoną płytą CD k. 150-165, 165a

płyta DVD – materiał poglądowy – dokumentacja fotograficzna z sekcji zwłok P. C. k.195

opinia sądowo-lekarska biegłego z zakresu medycyny sądowej z dnia 20.11.2025 r. k. 1082-1100, 1716-1717

Oskarżony A. C. (...), nie był zatrudniony na stałe. Jest kawalerem, nie ma nikogo na utrzymaniu. Oskarżony nie był w przeszłości karany sądownie.

DOWODY:

dane o karalności A. C. k. 762

k. 1361-1362

raport o danych osobopoznawczych na podstawie art. 213 §1 i 1a k.p.k – A. C. k. 1363-1364

Oskarżony T. D. (1) (...), przed osadzeniem w Zakładzie Karnym pracował dorywczo osiągając dochód w wysokości około 600-700 zł miesięcznie. Jest kawalerem, na utrzymaniu ma jedno (...). Był w przeszłości karany sądownie za przestępstwa przeciwko mięśniu, z użyciem przemocy i przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji.

DOWODY:

dane o karalności T. D. (1) k. 757-761

raport o danych osobopoznawczych na podstawie art. 213 §1 i 1a k.p.k.- T. D. (1) k. 1361-1362

Oskarżony I. W. liczy (...). Jest kawalerem, nie ma nikogo na utrzymaniu. Był w przeszłości karany sądownie, w większości za przestępstwa przeciwko mieniu.

W toku postępowania sądowego powzięto uzasadnione wątpliwości co do stanu zdrowia psychicznego oskarżonego. W wydanej na potrzeby postępowania przygotowawczego opinii sądowo - psychiatrycznej, biegli z zakresu psychiatrii i psychologii stwierdzili na podstawie przeprowadzonego badania oraz danych z akt sprawy, że oskarżony I. W. nie jest chory psychicznie obecnie i nie był chory psychicznie w krytycznym czasie, nie jest również upośledzony umysłowo, nie stwierdzono także innych zakłóceń czynności psychicznych mogących mieć wpływ na ocenę poczytalności pokrzywdzonego, w tym atypowego bądź patologicznego charakteru upicia alkoholowego tempore criminis. Biegli rozpoznali u oskarżonego zespół uzależnienia mieszanego, co nie ma znaczenia w ocenie jego poczytalności w odniesieniu do stawianego mu zarzutu. Według biegłych stwierdzony stan psychiczny oskarżonego w pełni pozwala mu w stanach trzeźwości znać i rozumieć obowiązujące normy społeczno – prawne i konsekwencje ich przekraczania oraz w pełni pozwala mu powstrzymywać się przed takimi zachowaniami, o których mowa w postawionym zarzucie. Biegli stwierdzili, że jeżeli oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu, to opisane w zarzucie jego zachowanie nie było wynikiem zaburzeń chorobowych, chorobowej motywacji, a wynikały z cech jego osobowości i wpływu spożytego alkoholu. Biegli zaopiniowali, że w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu oskarżony I. W. miał zachowaną pełną zdolność rozpoznania jego znaczenia oraz pełną zdolność pokierowania swoim postępowaniem - w stosunku do oskarżonego nie zachodzą przesłanki przewidziane w art. 31 § 1 i § 2 kk. Aktualny stan zdrowia psychicznego oskarżonego jest dobry, pozwala na stawanie przed sądem i prowadzenie obrony w sposób samodzielny i rozsądny, może brać udział w toczącym się postępowaniu.

DOWODY:

dane o karalności I. W. k. 750-753

raport o danych osobopoznawczych na podstawie art. 213 §1 i 1a k.p.k – I. W. k. 1365

opinia sądowo – psychiatryczna k. 1583-1612

Oskarżony T. X. liczy (...), przed aresztowaniem był zatrudniony w firmie ogólnobudowlanej, gdzie osiągał dochód w wysokości 4500 zł miesięcznie. Jest kawalerem, nie ma nikogo na utrzymaniu. Oskarżony był w przeszłości wielokrotnie karany sądownie, w tym za przestępstwa przeciwko mieniu i z użyciem przemocy.

W toku postępowania przygotowawczego powzięto uzasadnione wątpliwości co do stanu zdrowia psychicznego oskarżonego. W wydanej na potrzeby postępowania przygotowawczego opinii sądowo - psychiatrycznej, biegli z zakresu psychiatrii i psychologii stwierdzili na podstawie przeprowadzonego badania oraz danych z akt sprawy, że oskarżony T. X. nie jest chory psychicznie obecnie i nie był chory psychicznie w krytycznym czasie, nie jest również upośledzony umysłowo, nie stwierdzono także innych zakłóceń czynności psychicznych mogących mieć wpływ na ocenę poczytalności pokrzywdzonego. Biegli rozpoznali u oskarżonego zespół uzależnienia spowodowany używaniem alkoholu i metamfetaminy (czyli uzależnienie mieszane), co nie ma znaczenia w ocenie jego poczytalności w odniesieniu do stawianego mu zarzutu, podawane przez niego leczenie psychiatryczne w przeszłości, w tym z powodu krótkotrwałych i przemijających objawów psychotycznych ponarkotycznych, nie ma również żadnego znaczenia orzeczniczego. Według biegłych, jeżeli oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu, to opisane w zarzucie jego zachowanie nie było wynikiem zaburzeń chorobowych, chorobowej motywacji, a stan psychiczny badanego w pełni pozwala mu znać i rozumieć obowiązujące normy. Biegli zaopiniowali, że w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu oskarżony T. X. miał zachowaną pełną zdolność rozpoznania jego znaczenia oraz pełną zdolność pokierowania swoim postępowaniem - w stosunku do oskarżonego nie zachodzą przesłanki przewidziane w art. 31 § 1 i § 2 kk. Aktualny stan zdrowia psychicznego oskarżonego jest dobry, pozwala na stawanie przed sądem i prowadzenie obrony w sposób samodzielny i rozsądny, może brać udział w toczącym się postępowaniu.

DOWODY:

dane o karalności T. X. k. 754-756

kwestionariusz wywiadu środowiskowego dot. T. X. k. 829-831 opinia sądowo-psychiatryczna dot. T. X. k. 239-246

odpis wyroku (...) SR w G. z 06.02.2025 r. dot. T. X. k. 1024-1025

odpis wyroku (...) SR dla B.-I. z 12.02.2025 r. dot. T. X. k. 1028

odpis wyroku (...) SR dla B.-I. z dnia 18.12.2024 r. wraz z wyrokiem IV Ka 203/25 k. 1030-1032

raport o danych osobopoznawczych na podstawie art. 213 §1 i 1a k.p.k – T. X. k. 1366

Przesłuchany w charakterze podejrzanego w dniu 23 stycznia 2025 r. oskarżony A. C. nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu wyjaśnił, że to tylko dwóch nie znanych mu młodo wyglądających sprawców przedstawiających się jako X. i D. dokonało pobicia pokrzywdzonego P. C.. Stwierdził,, że razem z oskarżonymi I. W. i T. D. (1) opatrywali pokrzywdzonemu rany, pytali go, jak się czuje i czy wymaga pomocy, a upewniwszy się, że nic mu nie dolega, opuścili pustostan. Oskarżony przyznał, że był obecny w miejscu pobicia, jednakże zaprzeczył, jakoby brał w nim udział. Po okazaniu podejrzanemu w dniu 24 stycznia 2025 r. tablic poglądowych, na tablicy poglądowej nr 5 oskarżony A. C. wskazał jako jednego ze sprawców pobicia oskarżonego T. X.. Przesłuchany w dniu 24 stycznia 2025 r. w trakcie posiedzenia w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i podtrzymał złożone dotychczas wyjaśnienia potwierdzając rozpoznanie oskarżonego T. X. jako jednego ze sprawców pobicia pokrzywdzonego, który po lewej stronie twarzy miał „znamię”.

Przesłuchany ponownie w dniu 18 lipca 2025 r. podczas czynności okazania mu wizerunków czterech osób podejrzany A. C. wskazał na oskarżonego T. X. jako najbardziej podobnego mężczyznę do sprawcy i potwierdził, że rozpoznał go wcześniej podczas okazania w styczniu 2025 r. Wyjaśnił, że oskarżony T. X. miał wytatuowany charakterystyczny krzyżyk po lewej stronie twarzy pod okiem.

Przesłuchany w dniu 25 listopada 2025 r. oskarżony A. C. nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień.

Przesłuchany w trakcie rozprawy przed Sądem oskarżony A. C. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że ogólnie chodził po dworcu, krytycznej nocy był na dworcu, więc nie wie, skąd ten zarzut. Podał, że o zdarzeniu dowiedział się kilka dni później, nie ukrywał się, ale przyznał, że był w pustostanie na ul. (...), miesiąc przed zdarzeniem sporadycznie tam spał. Stwierdził, że 17 stycznia 2025 r. nie był w pustostanie w dzień, siedział pod sklepem (...) z X. D. i dwoma nieznanymi mężczyznami, pili alkohol na ławce, to mogła być północ, nie wie, jaki to był dzień, nie miał telefonu. Wyjaśnił, że w pewnym momencie X. D. poczuła, że ma dosyć, było jej zimno, wstała i chyba poszła na ten pustostan, a on został z tymi mężczyznami pod F. i kontynuowali rozmowę. Stwierdził, że w pewnym momencie przyszedł oskarżony I. W. i powiedział, że ktoś krzywdzi X., że ktoś ją gwałci, więc poszli około godziny 00.20 do tego pustostanu, ale nie jest w stanie określić dokładnie ram czasowych. Podał, że wcześniej schował butelkę wódki, która należała do tych dwóch nieznanych mu mężczyzn, z którymi pił alkohol pod F. i oni poszli za nimi, chcieli odzyskać alkohol. Wyjaśnił, że się zagadali z I. W. i poszli przodem, weszli do pustostanu i tych dwóch mężczyzn weszło za nimi, zobaczyli leżących pokrzywdzonego i X. D., którzy spali przytuleni, pokrzywdzony nie miał wtedy żadnych widocznych obrażeń, wyjaśnił, że ich obudzili, X. D. zaczęła pytać, po co przyszli, mówiła, że nikt jej nic złego nie zrobił, pokrzywdzony zaczął się tłumaczyć, ale mówił po ukraińsku i nikt go nie rozumiał. Stwierdził, że byli oboje pod wpływem alkoholu i zaczęła się kłótnia pomiędzy tymi mężczyznami, co szli za nimi a pokrzywdzonym, oni nie znali pokrzywdzonego i X. D., zaczęli szturchać pokrzywdzonego, kopali go, on i oskarżony I. W. nic nie robili, byli w szoku, I. W. pobiegł po oskarżonego T. D. (1), został sam z tymi sprawcami, oni kopali go po ciele i bili po twarzy, to trwało 2-3 minuty, jak się zmęczyli to łapali oddech. Wskazał, że jeden z nich świecił telefonem, oglądali pokrzywdzonego, śmiali się z tego co zrobili. Wyjaśnił, że kiedy przyszli oskarżeni T. D. (1) i I. W., zaczęli ich uspokajać, a sprawcy próbowali zaatakować i odepchnąć T. D. (1), a następnie wyszli, mówili im, że jak coś to obciążą ich też zeznaniami. Podał, że z pozostałymi oskarżonymi podnieśli pokrzywdzonego, posadzili go na krześle - miał zakrwawioną głowę, krew leciała mu po twarzy, śmiał się, nie chciał żadnej pomocy, mówił, że jest wszystko ok. Wskazał, że oblali mu wodą głowę, założyli mu bandaż, który pokrzywdzony zerwał i wyszli, ale nie wie w jakiej kolejności, X. D. została w pustostanie. Wyjaśnił, że został zatrzymany 21 stycznia 2025 r. w Centrum Handlowym (...), nie ukrywał się i zaprzeczył, że brał udział w pobiciu pokrzywdzonego. Odnosząc się do wyjaśnień I. W., że rzekomo siedział na pokrzywdzonym i bił go pięściami, zaprzeczył temu i wskazał, że tylko przewrócił się i upadł na nogi pokrzywdzonego w czasie szamotaniny, kiedy próbowali uspokoić sprawców. Stwierdził, że oskarżony I. W. nakręcił aferę, że ktoś chce zgwałcić X. D. i mógł się wtedy liczyć z konsekwencjami, bo to jest pomówienie, a on sam był ciekawy, czy się coś stało. Podał, że oskarżony I. W. bezpodstawnie go pomawia, przed sprawą go zastraszał, podchodzili do niego nieznajomi ludzie i wywierali na niego presję. Oskarżony A. C. podtrzymał swoje wyjaśnienia złożone w trakcie postępowania przygotowawczego i oświadczył, że nie działał z nikim wspólnie i w porozumieniu, o śmierci pokrzywdzonego dowiedział się od policjantów, wcześniej się mówiło o tym na dworcu, ale on to potraktował jako plotkę. Podał, że od kiedy przyszli do pustostanu do momentu, kiedy I. W. wyszedł po T. D. (1), to mogło być 8-6 minut, ale może się mylić.

DOWÓD:

wyjaśnienia oskarżonego A. C. k. 105-106 (t. I),, k. 122(t. I), k. 548-552 (t. III), k. 1140-1141 (t. VI), k. 1508-1509

Przesłuchany w charakterze podejrzanego w dniu 23 stycznia 2025 r. oskarżony T. D. (1) nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i wyjaśnił, że wprawdzie był w pustostanie na miejscu pobicia, jednakże zaprzeczył, jakoby brał w nim udział, wskazując, iż do pustostanu poszedł razem z oskarżonym I. W., żeby ratować pokrzywdzonego przed pozostałymi dwoma napastnikami. Wskazał, że po zdarzeniu wspólnie z oskarżonymi I. W. i A. C. udzielali P. C. pomocy.

Podczas posiedzenia w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania oskarżony T. D. (1) nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i podtrzymał swoje wyjaśnienia stwierdzając, że ratował pobitego mężczyznę, pytał go, czy potrzebuje pomocy, na co ten miał mu odpowiedzieć, że jej nie potrzebuje.

Przesłuchany w dniu 26 listopada 2025 r. oskarżony T. D. (1) nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i podtrzymał wcześniejsze wyjaśnienia. Zaprzeczył, jakoby w godzinach porannych dnia 17 stycznia 2025 roku widział T. X. pod lombardem w okolicach Dworca Głównego (...); potwierdził jednak, że znał go wcześniej.

Przesłuchany podczas rozprawy przed Sądem oskarżony T. D. (1) nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że w dniu zdarzenia był w apartamencie przy ul. (...) z osobami, których nazwisk nie pamięta, spożywali alkohol i około północy przyszedł oskarżony I. W., którego znał z dworca i powiedział, że potrzebuje pomocy, bo gdzieś tam biją (...) i mogą go zabić i jest tam też X. D.. Oskarżony podał, że był z nią w związku około 2 lat, wtedy nie byli razem jakoś od 2-3 dni, zdarzenie było bezpośrednio po zakończeniu związku. Podał, że oskarżony I. W. powiedział mu, że dwóch małolatów bije (...) i jest tam X. D., wtedy nie powiedział, że ten (...) miał próbować zgwałcić X., on się o tym później dowiedział dwa dni po zdarzeniu również od oskarżonego I. W.. Wskazał, że pustostan był przy ul. (...), kiedy tam wszedł zobaczył pokrzywdzonego leżącego pod stołem i dwóch chłopaków kopiących go na zmianę, X. D. siedziała na materacu, była nietrzeźwa. Podał, że odepchnął i uderzył jednego ze sprawców, co spowodowało, że opuścili oni pustostan. Wyjaśnił, że razem z oskarżonym I. W. ponieśli pokrzywdzonego, posadzili go na krześle, obmyli mu głowę, bo on był cały we krwi, rozmawiał z nimi po ukraińsku, ciężko go było zrozumieć. Stwierdził, że pytał pokrzywdzonego, czy potrzebuje pomocy, on zaprzeczył, pokazywał, że chce się położyć na materac, był pod dużym wpływem alkoholu. Wyjaśnił, że wzięli go z I. W. pod ręce i poprowadzili go na materac, pokrzywdzony szedł normalnie, jeszcze chwile tam postali, porozmawiali i wyszli. Oskarżony podał, że w pustostanie był obecny jeszcze oskarżony A. C., wyszli razem i rozdzielili się – on z I. W. poszli do apartamentu przy ul. (...), a oskarżony A. C. poszedł w stronę dworca. Wyjaśnił, że na następny dzień rano około godziny 8-9 do apartamentu przyszedł oskarżony I. W. i powiedział mu, że pokrzywdzony (...) nie żyje, w co nie uwierzył, mówił, że to niemożliwe, że on żył i normalnie z nim rozmawiał. Podał, że poszli z powrotem na ten pustostan i zobaczyli martwego pokrzywdzonego leżącego w poprzek na materacu, przestraszyli się i wyszli. Wyjaśnił, że dwa dni później spotkał X. D. na dworcu, ona powiedziała, że wezwała policję, że pokrzywdzony nie żyje, ludzie na dworcu mówili, że zabili (...), że X. mówi, że to on go zabił, oskarżała go o to także podczas rozmowy z nim. Stwierdził, że po zdarzeniu spotkał się z oskarżonym I. W., ukrywali się przez kilka dni. Oskarżony podał, że T. X. nie jest jedną z tych dwóch osób młodych, które biły pokrzywdzonego, znał go wcześniej z dworca i z więzienia, nie widział go w pustostanie i nie wie, czy on miał związek z tym zdarzeniem. Oskarżony T. D. (1) podtrzymał swoje wyjaśnienia złożone w trakcie postępowania przygotowawczego i dodał, że nie wezwali pomocy, bo nie mieli jak, nie mieli telefonu, a pokrzywdzony powiedział, że mu nic nie jest, że nie chce pomocy i nie brał pod uwagę takiej możliwości, że on umrze. Wyjaśnił, że po zdarzeniu nie widział się i nie rozmawiał z oskarżonym A. C., który wcześniej powiedział mu, że w dniu zdarzenia poznał dwóch młodych sprawców pobicia i pili razem alkohol. Podał, że związek z X. D. zakończył się z powodu jej zazdrości i agresji. Wskazał, że w trakcie zdarzenia oskarżony A. C. stał obok i nie wiedział co zrobić.

DOWÓD:

wyjaśnienia oskarżonego T. D. (1) k. 111-112 (t. I), k. 126 (t. I). k. 1174-1177 (t. VI), k. 1553-1554

Przesłuchany w charakterze podejrzanego w dniu 20 marca 2025 r. oskarżony I. W. nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu., potwierdził swoją obecność na miejscu pobicia pokrzywdzonego zaprzeczając, jakoby zadawał mu ciosy. Wyjaśnił, że wracając do apartamentów, gdzie przebywał oskarżony T. D. (1), spotkał oskarżonego A. C. wraz z innymi dwoma młodymi sprawcami w okolicach pustostanu. Podał, że C. powiedział mu, że ktoś chciał zgwałcić X. D., potem słyszał, jak napastnicy biją pokrzywdzonego pięściami po głowie, całym ciele i kopią go po głowie - pokrzywdzony nie ruszał się i nie reagował. Stwierdził, że kiedy postanowił wyjść z pustostanu widział, jak P. C. w dalszym ciągu jest bity, w tym przez oskarżonego A. C. m. in. pięściami po brzuchu. Wyjaśnił, że na następny dzień rano poszedł do pustostanu, gdzie zastał pokrzywdzonego, który „charczał”.

Ponownie przesłuchany oskarżony I. W. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i zaprzeczył swojemu udziałowi w pobiciu P. C.. Oskarżony podtrzymał swoje wcześniejsze wyjaśnienia dodając, że trzech sprawców zadawało ciosy, wśród nich był oskarżony A. C..

Podczas posiedzenia w przedmiocie zastosowania wobec niego tymczasowego aresztowania w dniu 21 marca 2025 r. oskarżony I. W. nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i podtrzymał swoje dotychczasowe wyjaśnienia.

Podczas przesłuchania w dniu 25 listopada 2025 r. oskarżony I. W. nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień.

Przesłuchany w trakcie rozprawy przed Sądem oskarżony I. W. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mi czynu i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień i odmowy odpowiedzi na pytania, podtrzymując te założone w trakcie postępowania przygotowawczego.

DOWÓD:

wyjaśnienia oskarżonego I. W. k. 289-294 (t. II), k. 297-299 (t. II), k. 302-303 (t. II), k. 1156-1157( t. VI) k. 1552

Przesłuchany w charakterze podejrzanego w dniu 2 lutego 2025 r. oskarżony T. X. nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i zaprzeczył, że był w pustostanie podczas pobicia P. C.. Wyjaśnił, że do B. przyjechał w środku tygodnia wraz z kolegą N., którego zna z M., spotkał też oskarżonego T. D. (1), którego zna od czasu pobytu w Areszcie Śledczym we B.. Podał, że w tamtym czasie był w Pasażu (...), gdzie poznał innego mężczyznę, z którym wrócił w okolice Dworca Głównego (...), widział pod lombardem oskarżonego T. D. (1) ok. godziny 8-9 nad ranem, wypił z nim piwo, a potem do godzin wieczornych przebywał na Dworcu Głównym (...). Stwierdził, że z B. wyjechał około godziny czwartej nad ranem i to był jedyny raz, kiedy w styczniu 2025 roku był we B..

Podczas posiedzenia w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania w dniu 3 lutego 2025 r. oskarżony T. X. nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i podtrzymał złożone dotychczas wyjaśnienia.

Przesłuchany w dniu 26 listopada 2025 r. oskarżony T. X. nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu i skorzystał z prawa do odmowy składanie wyjaśnień.

Przesłuchany podczas rozprawy przed Sądem oskarżony T. X. nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu i skorzystał z prawa do odmowy składanie wyjaśnień, podtrzymując te złożone w trakcie postępowania przygotowawczego. Podał, że X. D. chodziła po dworcu i mówiła, że T. D. (1) kogoś zabił. Stwierdził, że w dniu zdarzenia dwukrotnie przypadkiem spotkał oskarżonego T. D. (1).

DOWÓD:

wyjaśnienia oskarżonego T. X. k. 171-173 (t. I), k. 179-180 (t. I), 548-552 (t. III), k. 1196-1197 (t.VI) k. 1509-1510

Przy tak ustalonym stanie faktycznym, Sąd zważył, co następuje:

W ocenie Sądu zebrane w sprawie i przeprowadzone na rozprawie dowody nie pozostawiają wątpliwości co do sprawstwa i winy oskarżonych A. C., T. D. (1), I. W. i T. X. co do popełnienia przez nich przestępstwa pobicia ze skutkiem śmiertelnym z art. 158 § 3 kk. Sąd uznał natomiast, iż zachowanie oskarżonych nie wyczerpało ustawowych znamion użycia w pobiciu niebezpiecznego narzędzia z art. 159 kk.

Sąd dokonał ustaleń faktycznych w sprawie na podstawie zeznań większości przesłuchanych w sprawie świadków, częściowo wyjaśnień oskarżonych, protokołów zatrzymania osób, protokołu oględzin zwłok ujawnionych w pustostanie przy ul. (...) wraz z komputerowym odpisem z dnia 18.01.2025 r., protokołu oględzin miejsca odnalezienia zwłok w pustostanie przy ul. (...) wraz z komputerowym odpisem z dnia 18.01.2025 r., wydruków z bazy (...), protokołów okazania, protokołów oględzin zapisu nagrania video, monitoringu ul. (...) B., opinii sądowo-psychiatryczno-psychologicznej dotycząca świadka X. D., informacji operatorów telefonii komórkowej, notatki urzędowej z interwencji i legitymowania T. X. i F. I. (1) z dnia 17.01.2025 r., sprawozdania z analizy kryminalnej (...) (...) z 11.12.2025 r., protokołu zgonu, protokołu oględzin z sekcji zwłok P. C. (...) we B. z 21.01.2025r., protokołu z oględzin i otwarcia zwłok P. C. z 21.01.2025 r., sprawozdania z sądowo-lekarskich oględzin i sekcji zwłok nr 27/25 z 28.01.2025 r., sprawozdania z badań laboratoryjnych z 24.01.2025 r., wstępnej opinii sądowo-lekarskiej OP. Akt: 9/25 z 31.01.2025 r. wraz z załączoną płytą CD k. 150-165, 165a, dokumentacji fotograficznej z sekcji zwłok P. C., opinii sądowo-lekarskiej biegłego z zakresu medycyny sądowej z dnia 20.11.2025 r.

Konstruując stan faktyczny w przedmiotowej sprawie Sąd oparł się przede wszystkim na zeznaniach naocznego świadka zdarzenia – X. D. złożonych w trakcie postępowania przygotowawczego oraz podczas rozprawy przed Sądem. Świadek stanowczo oraz konsekwentnie opisała przebieg zdarzenia i zachowanie poszczególnych oskarżonych w jego trakcie. Świadek podała, że po upływie około 15 minut od przyjścia jej i pokrzywdzonego, do pustostanu weszli oskarżeni oraz nieustalony mężczyzna, oskarżony T. D. (1) zaczął rozmawiać z pokrzywdzonym, miał do niego pretensję, że ją zaczepił, pokrzywdzony P. C. podszedł do oskarżonego T. D. (1) i uderzył go w głowę, na co ten odpowiedział uderzeniem otwartą dłonią w głowę. X. D. zeeznała, że następnie do pokrzywdzonego podbiegli oskarżeni I. W. i A. C. i zaczęli uderzać pokrzywdzonego pięściami po całym ciele, a po chwili do pobicia pokrzywdzonego przystąpili oskarżony T. X. i nieustalony mężczyzna, jeden z nich uderzył pokrzywdzonego w twarz, co spowodowało jego upadek na ziemię, a następnie przez około 10 minut bili i kopali leżącego na ziemi pokrzywdzonego po całym ciele, skakali po jego głowie i brzuchu, a jeden ze sprawców uderzył go w głowę zamkniętą, szklaną butelką, która rozbiła się na głowie pokrzywdzonego. Wskazać należy, iż obecna przy przesłuchaniu X. D. biegła z zakresu psychologii oraz biegły z zakresu psychiatrii stwierdzili, że po osobistym badaniu i zapoznaniu się z dokumentacją medyczną świadka X. D. nie rozpoznali u niej choroby psychicznej, upośledzenie umysłowego ani innych zaburzeń, w tym organicznych, mogących mieć wpływ na zdolność do postrzegania i odtwarzania spostrzeżeń. Na podstawie analizy akt sprawy i w oparciu o udział w przesłuchaniu świadka X. D. oraz obserwację kliniczną biegli stwierdzili, że opiniowana ma zachowaną zdolność do postrzegania i zapamiętywania postrzeżeń dotyczących faktów związanych z niniejszą sprawą, stan po spożyciu alkoholu w dniu zdarzenia, jak również dynamika, specyfika zdarzenia i towarzyszące temu emocje wpływały na zapamiętywanie szczegółów, chronologii przy zachowanym globalnym wglądzie. Biegli zaopiniowali, że analiza składanych przez świadka X. D. zeznań na poszczególnych etapach postępowania jest spójna i logiczna. Świadek X. D. w pełni podtrzymała zeznania złożone podczas postępowania przygotowawczego w trakcie rozprawy przed Sądem. Zeznania świadka X. D. w pełni korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w przedmiotowej sprawie, w tym z dowodami osobowymi – częściowo wyjaśnieniami oskarżonych T. D. (1), A. C. i I. W., którzy potwierdzili swoją obecność na miejscu zdarzania, jak i z zeznaniami świadków, którzy wskazali, że X. D. po zdarzeniu przekazywała im relacje o jego przebiegu. Zeznania świadka są zbieżne także z dowodami rzeczowymi w postaci dokumentacji medycznej pokrzywdzonego P. C. obrazującej obrażenia, jakie odniósł pokrzywdzony w wyniku zdarzenia, a których mechanizm powstania opisała świadek. Opiniujący w sprawie biegli z zakresu medyny sądowej jednoznacznie stwierdzili, że obrażenia stwierdzone u pokrzywdzonego z dużym prawdopodobieństwem mogły powstać w przebiegu i w okolicznościach opisywanych przez X. D.. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd dał im w pełni wiarę, konstruując na ich podstawie stan faktyczny w przedmiotowej sprawie.

Sąd wziął także pod uwagę zeznania świadka W. A., który przypadkowo znalazł zwłoki pokrzywdzonego P. C. i opisał okoliczności temu towarzyszące.

Sąd uwzględnił także uznane za wiarygodne zeznania świadka C. C., która wskazała, że bezpośrednio przed zdarzeniem przebywała w apartamentu Z. przy ul (...) z oskarżonymi T. D. (1) i I. W., gdzie spożywali alkohol. Świadek zeznała, że późnym wieczorem do apartamentu przyszedł oskarżony A. C. i powiedział, że „gwałcą dziewczynę”, co spowodowało, że oskarżeni T. D. (1) i I. W. wyszli z nim z apartamentu. C. C. stwierdziła ponadto, że kiedy oskarżeni T. D. (1) i I. W. wrócili do apartamentu Z. przy ul (...), zauważyła, że obaj mieli zakrwawione ręce i spodnie i powiedzieli jej, że chodziło o X. D., którą chciał chcieć zgwałcić jakiś (...) i z tego powodu pobili.

Konstruując stan faktyczny w przedmiotowej sprawie Sąd wziął ponadto pod uwagę zeznania świadka D. C. (2), który potwierdził okoliczności dotyczące związku (...) z oskarżonym T. D. (1) oraz fakt, że bezpośrednio przed zdarzeniem będącym przedmiotem postępowania przebywał w apartamencie Z. przy ul. (...) z oskarżonymi T. D. (1) i I. W., którzy w pewnym momencie razem go opuścili. Świadek stwierdził ponadto, że po pewnym czasie spotkał na Dworcu Głównym (...) oskarżonego T. D. (1), który powiedział mu, że „zatłukli (...)”.

Za wiarygodne należało uznać zeznania świadka Z. B. (2) – znajomego X. D., który podał, że dzień po zdarzeniu opowiadała ona mu, że w jej obecności został pobity i skopany obywatel U., który w wyniku tego zmarł.

Sąd wziął także pod uwagę zeznania świadka Z. K., który zeznał, że po zdarzeniu na terenie Dworca (...) rozmawiał z mężczyzną o imieniu D., który przekazał mu, że rozmawiał bezpośrednio po pobiciu z oskarżonym I. W., który zapytał go czy wie, „jak się pozbyć trupa, jak mają to zrobić, bo mają trupa na kwadracie”. Ponadto świadek podał, że w dniu 20 stycznia 2025 r. spotkał na dworcu X. D. i zaczął ją wypytywać o zaistniałą sytuację, na co ta odpowiedziała, że T., I., jeszcze jeden mężczyzna i dwóch „młodych” poszli do pustostanu na ulicy (...), gdzie przebywał pokrzywdzony, który został przez nich uderzony butelką w głowę.

Za wiarygodne uznano zeznania świadka D. C. (1), który podał, że jest osobą bezdomną, zna X. D., dwa dni po zdarzeniu spotkał ją na Dworcu Głównym (...), gdzie powiedziała mu, że pokrzywdzony został pobity i zmarł. Świadek stwierdził, że X. D. zrelacjonowała, że w tym dniu poznała pokrzywdzonego, kupili alkohol, poszli do pustostanu przy ul. (...) i w pewnym momencie wpadli tam oskarżeni T. D. (1) i A. C. i trzech innych mężczyzn, w tym dwóch młodych. Świadek zeznał, że X. D. powiedziała mu, że oskarżony T. D. (1) uderzył pokrzywdzonego w twarz, a następnie do pobicia pokrzywdzonego dołączyli pozostali sprawcy, bili go i kopali, aż stracił przytomność i nawet wtedy po nim skakali oraz został uderzony butelką w głowę, po czym sprawcy uciekli z miejsca zdarzenia. D. C. (1) podał ponadto, że na prośbę X. D. poszedł z nią wówczas do pustostanu na ul. (...), gdzie zastali karetkę pogotowia i funkcjonariuszy Policji, którzy zatrzymali X. D.. Świadek potwierdził ponadto, że o zdarzeniu X. D. opowiadała również innym osobom przebywającym na Dworcu Głównym (...) we B..

Sąd wziął także pod uwagę zeznania świadka F. I. (1), który potwierdził, że przed i po zdarzeniu przebywał w okolicach Dworca Głównego (...) we B. w towarzystwie oskarżonego T. X..

Za pełną i jasną Sąd uznał opinię biegłych specjalistów medycyny sądowej z Uniwersytetu Medycznego (...) we B. w zakresie obrażeń doznanych przez pokrzywdzonego P. C.. Wyniki sekcji zwłoki badań laboratoryjnych świadczą o tym, że przyczyną gwałtownej i powolnej śmierci pokrzywdzonego były obrażenia klatki piersiowej z licznymi, obustronnymi złamaniami żeber, rozerwania opłucnej ściennej i następową obustronną odmą opłucnową. Według biegłych zmiany urazowe – z wyłączeniem klatki piersiowej – powstały od mnogich urazów zadanych narzędziem tępym, tępokrawędzistym, w szczególności obrażenia powłok twarzy z uwagi na swój charakter i lokalizację mogły powstać od czynnego działania osoby trzeciej w postaci mnogich urazów zadanych pięścią. Biegli zaopiniowali, że rozległe obrażenia klatki piersiowej w postaci mnogich obustronnych złamań żeber z rozerwaniem opłucnej ściennej i odmą opłucnową, powstały od działania ze znaczną siłą narzędzia o znacznej powierzchni, a lokalizacja i charakter tych obrażeń wskazuje na mechanizm zgniatania – mogłyby one powstać w wyniku urazu biernego, jednak całość obrazu sekcyjnego może wskazywać na pobicie ze skutkiem śmiertelnym. Jednocześnie biegli zaopiniowali, że nie można stwierdzić, który z urazów był konkretny i decydujący nie można ustalić – a Sąd ten pogląd podzielił, ile konkretnie zadano uderzeń. Sąd przyjął, że pokrzywdzony był wielokrotnie kopany i uderzany po całym ciele na podstawie zeznań świadka X. D., albowiem doświadczenie w tego typu sprawach wskazuje, że niezmiernie trudno jest, a czasami nawet niemożliwym jest wskazać na konkretną ilość zadanych uderzeń. Za istotne i w zasadzie oczywiste Sąd uznał wskazanie biegłych, że pomiędzy doznanymi obrażeniami, a zgonem istnieje związek przyczynowo-skutkowy. Nie budzi zastrzeżeń opinia biegłych także co do obrażeń spowodowanych u pokrzywdzonego P. C. oraz faktu, iż w chwili zdarzenia znajdował się on w stanie upojenia alkoholowego. Opinia jest pełna, logiczna wydana przez biegłych zgodnie z posiadaną wiedzą fachową, ustalenia biegłych nie budzą żadnych wątpliwości, biegli w sposób należyty wyjaśnili swoje ustalenia. Dowód nie był kwestionowany przez strony. Sąd uznał opisaną opinię za jasną, kompletną, w pełni przydatną dla potrzeb postępowania i korespondującą z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w przedmiotowej sprawie i na podstawie płynących z niej wniosków poczynił ustalenia dotyczące stanu faktycznego.

Za przydatną i pełną Sąd uznał wstępną opinię sądowo – lekarską biegłych specjalistów medycyny sądowej z Uniwersytetu Medycznego im. (...) we B., gdzie potwierdzili oni stwierdzone w czasie sekcji zwłok obrażenia poniesione przez pokrzywdzonego P. C. w wyniku zdarzenia będącego przedmiotem postępowania obrażenia i wskazali, że wyniki sekcji zwłok i badań laboratoryjnych świadczą o tym, że przyczyną gwałtownej i powolnej śmierci pokrzywdzonego były obrażenia klatki piersiowej z licznymi, obustronnymi złamaniami żeber, rozerwanie opłucnej ściennej i następową obustronną odmę opłucnową. Biegli zaopiniowali, że całość obrazu obrażeń pokrzywdzonego, zarówno tych skutkujących zgonem i niemających na niego wpływ może wskazywać, że napastnik siedzący na leżącym pokrzywdzonym, zadawał mu liczne ciosy w głowę i twarz pięściami, a może także i narzędziem tępym trzymanym w ręce. W przebiegu powyższego mógł on siedzieć na klatce piersiowej pokrzywdzonego, a kolanami i podudziami lub także i alternatywnie lub okresowo rękami, unieruchamiać kończyny górne pokrzywdzonego. Biegli stwierdzili, że nie można także wykluczyć także działania wielu osób, jak i częściowo innym mechanizmie urazu klatki piersiowej – na przykład przyciskanie kolanami, stąpanie, skakanie. Opinia jest pełna, logiczna wydana przez biegłych zgodnie z posiadaną wiedzą fachową, ustalenia biegłych nie budzą żadnych wątpliwości, biegli w sposób należyty wyjaśnili swoje ustalenia. Dowód nie był kwestionowany przez strony. Sąd uznał opisaną opinię za jasną, kompletną, w pełni przydatną dla potrzeb postępowania i korespondującą z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w przedmiotowej sprawie i na podstawie płynących z niej wniosków poczynił ustalenia dotyczące stanu faktycznego.

Konstruując stan faktyczny w przedmiotowej sprawie Sąd uwzględnił wnioski płynące z opinii Biegłego sądowego z zakresu medycyny sądowej W. N., który stwierdził, że stwierdzone u pokrzywdzonego P. C. obrażenia ciała powstały od działania narzędzia lub narzędzi tępych, tępokrawędzistych lub od uderzeń o takie narzędzia, mogły powstać w czasie i okolicznościach wynikających z akt sprawy. Według biegłego stwierdzone u pokrzywdzonego obrażenia ciała spowodowały powstanie choroby realnie zagrażającej życiu w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kk i doprowadziły do zgonu pokrzywdzonego, zaistniałe zdarzenie narażało pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego w art. 156 § 1 pkt 1 kk lub art. 157 § 1 kk. biegły wskazał, że analiza zgromadzonego materiału w aktach sprawy nie pozwala na jednoznaczne wskazanie, który z uczestników zdarzenia zadając uderzenia pokrzywdzonemu spowodował powstanie konkretnych obrażeń ciała. Analiza dokumentacji fotograficznej wykonanej przez technika kryminalistyki podczas sądowo – lekarskich oględzin ciała pokrzywdzonego świadczy z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, że część obrażeń zlokalizowanych na głowie P. C. powstała od zadawania uderzeń – kopnięć butami. W uzupełniającej ustnej opinii złożonej podczas rozprawy przed Sądem biegły wykluczył, aby z uwagi na stan upojenia alkoholowego pokrzywdzonego i odniesione w wyniku pobicia obrażenia, mógł on racjonalnie odpowiadać na pytania o samopoczucie i mieć świadomość sytuacji, jak twierdzili oskarżeni A. C., T. D. (1) i I. W.. Opinia jest pełna, logiczna wydana przez biegłego zgodnie z posiadaną wiedzą fachową, ustalenia biegłego są zbieżne z wnioskami płynącymi z poprzednich opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej i nie budzą żadnych wątpliwości, biegły w sposób należyty wyjaśnił swoje ustalenia i podtrzymał wnioski płynące z opinii podczas uzupełniającego przesłuchanie w trakcie rozprawy przed Sądem. Dowód nie był kwestionowany przez strony. Sąd uznał opisaną opinię za jasną, kompletną, w pełni przydatną dla potrzeb postępowania i korespondującą z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w przedmiotowej sprawie i na podstawie płynących z niej wniosków poczynił ustalenia dotyczące stanu faktycznego.

Sąd uwzględnił także sprawozdanie z analizy kryminalnej (...) (...), z której wynikało, że telefon komórkowy użytkowany przez oskarżonego T. X. o numerze (...) w okresie od 15 stycznia 2025 r. godz. 21.50 do 17 stycznia 2025 r. godz. 12.08 logował się we B.. W nocy 16 na 17 stycznia 2025 r. telefon T. X. był nieaktywny poza zalogowaniem się do anteny umiejscowionej na ul. (...) we B. o godzinie 22.45, a więc klika godzin przed zdarzeniem będącym przedmiotem postępowania.

Sąd uznał za wiarygodne i świadczące o okolicznościach w nich stwierdzonych dowody w postaci dokumentów – protokoły zatrzymania osób, protokoły przeszukania osób i pomieszczeń, protokołów okazania wizerunków osób, protokół oględzin miejsca znalezienia zwłok pokrzywdzonego, Wymienione dokumenty zostały sporządzone przez uprawnione organy, w przewidzianej prawem procedurze, dowody te nie były kwestionowane przez strony. Sąd nie znalazł podstaw, aby odmówić im waloru wiarygodności. Ponadto strony nie czyniły zastrzeżeń co do treści tych dokumentów.

Konstruując stan faktyczny w przedmiotowej sprawie Sąd nie uwzględnił i nie wziął pod uwagę zeznań świadków Z. N., Z. L., N. W., T. B. i B. A. albowiem wymieni nie posiadali żadnej wiedzy na temat zdarzenia będącego przedmiotem niniejszego postępowania i ich depozycje nie wnosiły niczego istotnego do sprawy.

Bez znaczenia dla poczynienia ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie okazał się protokół oględzin zapisu nagrania video, monitoring ul. (...) B.. Słaba jakość utrwalenia wizerunków osób widocznych na zapisie monitoringu nie pozwoliły na ich identyfikację. Z tych samych względów za nieprzydatną dla ustaleń faktycznych uznano opinię nr (...) Sp. z o.o. z 17.07.2025 r. z oględzin zapisów monitoringów oraz wykonanych zrzutów kadrów nagrań, gdzie biegły sądowy z zakresu komputerów i informatyki stwierdził, że pliki z monitoringu zostały zapisane w rozdzielczości o jakości obrazu telewizyjnego, gdyby obrazy zostały jeszcze bardziej powiększone, obraz zostałby zniekształcony, zapisany obraz został zarejestrowany przez kamery przemysłowe o niskiej jakości rejestracji obrazu, co uniemożliwia wykonanie zbliżeń lub powiększeń, a niska jakość obrazu uniemożliwia jednoznaczne stwierdzenie, że pogrupowane kadry przedstawiają te same osoby.

Nieprzydatna dla potrzeb postępowania okazała się również opinia KR.45/25 z 17.10.2025 r. Pracowni Genetyki Sądowej Laboratorium (...) we B. z uwagi na fakt, iż po zbadaniu zabezpieczonych próbek materiału genetycznego biegłym nie udało się postawić żadnych kategorycznych wniosków dotyczących profilu DNA pomocnych dla ustalenia stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie.

Wyjaśnienia, w których oskarżeni nie przyznali się do udziału w pobiciu pokrzywdzonego P. C., Sąd potraktował jako próbę obrony przed odpowiedzialnością karną. Sąd podzielił wyjaśnienia oskarżonych (za wyjątkiem oskarżonego T. X.) jedynie w zakresie, że byli obecni na miejscu zdarzenia, ale nie pobili pokrzywdzonego, albowiem wyjaśnienia te pozostają w odosobnieniu z pozostałym materiale dowodowym. W szczególności zaprzeczają tej okoliczności zeznania naocznego świadka zdarzenia X. D..

Sąd uwzględnił wyjaśnienia oskarżonego A. C., gdzie stwierdził on, że był obecny na miejscu zdarzenia, podobnie jak oskarżeni T. D. (1) i I. W. oraz, że pokrzywdzony został pobity min. przez dwóch młodych sprawców. Za wiarygodne uznano również wyjaśnienia oskarżonego złożone podczas czynności procesowej okazania wizerunków osób, gdzie bez żadnych wątpliwości wskazał on na oskarżonego T. X. jako na jednego ze sprawców pobicia pokrzywdzonego P. C., rozpoznając go charakterystycznym tatuażu na twarzy w kształcie krzyżyka. Za niewiarygodne uznano depozycje oskarżonego, jakoby nie brał udziału w pobiciu pokrzywdzonego P. C. oraz, że sam został uderzony przez jednego z młodszych sprawców. Wyjaśnienia te pozostają w sprzeczności w szczególności z konsekwentnymi i uznanymi za wiarygodne zeznaniami X. D., która stanowczo twierdziła, że oskarżony A. C. brał udział w pobiciu pokrzywdzonego, bijąc go pięściami i kopiąc po całym ciele. Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego A. C. za wyraz przyjętej przez niego linii obrony zmierzającej do uniknięcia odpowiedzialności karnej za popełnione przestępstwo.

Sąd uwzględnił ponadto wyjaśnienia oskarżonego T. D. (1), w których podał, że w nocy z 16 na 17 stycznia 2025 r. przebywał w apartamencie Z., gdzie przyszedł po niego oskarżony I. W., a następnie udali się na miejsce zdarzenia, gdzie był obecny oskarżony A. C. oraz, że pokrzywdzony został pobity min. przez dwóch młodych sprawców. Za niewiarygodne uznano depozycje oskarżonego, jakoby nie brał udziału w pobiciu pokrzywdzonego P. C. oraz, że pobił i przegonił z miejsca zdarzenia dwóch młodszych sprawców. Wyjaśnienia te pozostają w sprzeczności w szczególności z konsekwentnymi i uznanymi za wiarygodne zeznaniami X. D., która stanowczo twierdziła, że oskarżony T. D. (1) brał udział w pobiciu pokrzywdzonego, inicjując całe zdarzenie poprzez uderzenie pokrzywdzonego w twarz. Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego T. D. (1) za wyraz przyjętej przez niego linii obrony zmierzającej do uniknięcia odpowiedzialności karnej za popełnione przestępstwo.

Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego I. W., w których podał, że w nocy z 16 na 17 stycznia 2025 r. przebywał z oskarżonym T. D. (1) i innymi osobami w apartamencie Z. na ul. (...) we B., wieczorem wyszedł, ze by zobaczyć, kto jest na dworcu i spotkał X. D. - dziewczynę oskarżonego T. D. (1), która była pod wpływem alkoholu. Za niewiarygodne uznano depozycje oskarżonego, jakoby odprowadził ją do pustostanu przy ul. (...), gdzie miała mu powiedzieć o próbie gwałtu na jej osobie – wyjaśnienia te pozostają w sprzeczności z zeznaniami X. D., która podała, że oskarżony pojawił się na miejscu zdarzenia z pozostałymi oskarżonymi. Oskarżony wskazywał natomiast, że widział oskarżonego A. C. i dwóch młodych sprawców bijących pokrzywdzonego P. C.. Nie zasługują na wiarę wyjaśnienia I. W., gdzie twierdził, że nie brał udziału w pobiciu pokrzywdzonego P. C., oraz że pobiegł po oskarżonego T. D. (1), po 15 minutach przyszli razem do pustostanu, a pokrzywdzony był już wtedy bardzo pobity, zakrwawiony, leżał pod stołem, a T. D. (1) miał przegonić młodych sprawców. Wyjaśnienia te pozostają w sprzeczności w szczególności z konsekwentnymi i uznanymi za wiarygodne zeznaniami X. D., która stanowczo twierdziła, że oskarżony T. D. (1) brał udział w pobiciu pokrzywdzonego, inicjując całe zdarzenie poprzez uderzenie pokrzywdzonego w twarz, a oskarżony I. W. w trakcie pobicie uderzał pokrzywdzonego i kopał go po całym ciele. Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego I. W. za wyraz przyjętej przez niego linii obrony zmierzającej do uniknięcia odpowiedzialności karnej za popełnione przestępstwo.

Za całkowicie niewiarygodne należało uznać wyjaśnienia oskarżonego T. X., w których nie przyznawał się on do popełnienia zarzucanego mu czynu i zaprzeczał, że w ogóle był na miejscu zdarzenia krytycznego dnia. Oskarżony podał, że dzień przed zdarzeniem przyjechał do B. z M. z kolegą o imieniu N. około godziny 20 i w okolicach dworca spotkał oskarżonego T. D. (1), którego znał z zakładu karnego, chwilę porozmawiali, a następnie z kolegą N. udali się do lokali w Pasażu (...), gdzie przebywał do godziny 4 rano, następnie poszedł z nowo poznanym mężczyzną na Dworzec Główny (...), gdzie około godziny 8-9 rano ponownie spotkał oskarżonego T. D. (1), który wchodził do lombardu i wypili razem piwo. T. X. stwierdził, że następnie wrócił na Dworzec Główny, gdzie przespał się, a wieczorem miał pociąg powrotny, którym wrócił do M. około 4 rano, a więc kilkanaście godzin przebywał na dworcu i nie wychodził poza jego obręb. Wyjaśnienia oskarżonego pozostają w rażącej sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w przedmiotowej sprawie, w szczególności z wyjaśnieniami oskarżonego A. C., który w tracie czynności okazania min. dzięki charakterystycznemu tatuażowi na twarzy w kształcie krzyża rozpoznał i wskazał oskarżonego T. X. jako jednego z dwóch młodych sprawców uczestniczących w pobiciu pokrzywdzonego P. C.. Także świadek Z. K. po okazaniu tablicy poglądowej wskazał na oskarżonego T. X. stwierdzając, że w „okolicach” zdarzenia spożywał on alkohol na przystanku autobusowym pod Centrum Handlowym (...) razem z oskarżonymi T. D. (1) i I. W.. Wskazać należy, że telefon komórkowy użytkowany przez oskarżonego T. X. o numerze (...) w okresie od 15 stycznia 2025 r. godz. 21.50 do 17 stycznia 2025 r. godz. 12.08 logował się we B., a dopiero o godzinie 15.37 zalogował się w M. W nocy 16 na 17 stycznia 2025 r. telefon T. X. był nieaktywny poza zalogowaniem się do anteny umiejscowionej na ul. (...) o godzinie 22.45, a więc klika godzin przed zdarzeniem będącym przedmiotem postępowania. Powyższa okoliczność oznacza, że nie polegają na prawdzie wyjaśnienia oskarżonego T. X., w których twierdził, że wyjechał z B. pociągiem o godzinie czwartej nad ranem 17 stycznia 2025 r.. Co istotne, o godzinie 09,53 w dniu 17 stycznia 2025 r. oskarżony T. X. był legitymowany przez funkcjonariuszy Policji w okolicach Dworca Głównego (...) we B., nie mógł więc wyjechać z B. o godzinie czwartej nad ranem. jak twierdził. Wskazać należy, że w dniu 16 stycznia 2025 r. około godziny 19.05 funkcjonariusze Policji wylegitymowali T. D. (2) i oskarżonego, który przedstawiał się jako Z. X. – tak nazywa się brat oskarżonego T. X.. Oskarżony T. X. w przeszłości był już karany sądownie za posługiwanie się jego danymi personalnymi. Wreszcie oględziny telefonu należącego do oskarżonego wykazały, że w dniu 21 stycznia 2025 r., a więc trzy dni po zdarzeniu w wyszukiwarce internetowej poszukiwał on informacji na temat zabójstwa we B.. W związku z powyższym Sąd nie dał wiary i nie uwzględnił wyjaśnień oskarżonego T. X., uznając je za wyraz przyjętej przez niego linii obrony zmierzającej do uniknięcia odpowiedzialności karnej za popełnione przestępstwo.

UZASADNIENIE PRAWNE

Sąd uznał, iż zachowaniem swoim opisanym powyżej oskarżeni A. C., T. D. (1), I. W. i T. X. wyczerpali ustawowe znamiona przestępstwa pobicia ze skutkiem śmiertelnym z art. 158 § 3 kk.

Zgodnie z treścią art. 158 § 1 kk, kto bierze udział w bójce lub pobiciu, w którym naraża się człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego w art. 156 § 1 lub w art. 157 § 1 podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Z kolei § 3 powołanego przepisu stanowi, że jeżeli następstwem bójki lub pobicia jest śmierć człowieka, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 15.

Dobrem chronionym przy przestępstwie z art. 158 kk jest życie i zdrowie. Dokonując na tle zgromadzonego materiału dowodowego oceny zachowania oskarżonych wskazać należy, że każdy z nich niewątpliwie wziął udział w pobiciu pokrzywdzonego P. C.. Warunkiem odpowiedzialności, jest by pobicie (czy bójka) miały charakter tego rodzaju zdarzenia, w którym naraża się człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, albo ciężkiego lub średniego uszczerbku na zdrowiu (art. 156 § 1 i art. 157 § 1 k.k.). Karalny jest zatem jedynie udział w niebezpiecznej bójce lub pobiciu, tzn. w takim zajściu, którego intensywność i agresywność osób uczestniczących stwarza poważne zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego. Mając na uwadze widoczną brutalność i bezwzględny charakter działań oskarżonych, a przede wszystkim zadawanie ciosów pięściami, kopanie z bardzo dużą siłą, głównie w głowę pokrzywdzonego, w ocenie Sądu - przy uwzględnieniu opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej, a także wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego oraz zasad prawidłowego rozumowania - pobicie pokrzywdzonego miało w oczywistym stopniu taki właśnie charakter.

Oprócz przestępstwa typu podstawowego, polegającego na udziale w niebezpiecznej bójce lub pobiciu, ustawa przewiduje typy kwalifikowane. Surowsza odpowiedzialność zachodzi, jeżeli następstwem niebezpiecznej bójki lub pobicia jest ciężki uszczerbek na zdrowiu lub śmierć człowieka (art. 158 § 2 i 3 kk).

Warunkiem podmiotowym odpowiedzialności za typ kwalifikowany przestępstwa z art. 158 § 2 lub § 3 kk jest ustalenie, że uczestnik bójki lub pobicia, uświadamiając sobie niebezpieczny charakter zajścia, powinien był i mógł przewidzieć następstwo w postaci śmierci człowieka lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Odpowiedzialność z art. 158 § 3 k.k., jak to powszechnie przyjmuje się w nauce i orzecznictwie, nie może być oparta na samym tylko obiektywnym fakcie, iż sprawca wziął udział w pobiciu, które zakończyło się śmiercią pokrzywdzonego. Sprawca ponosi odpowiedzialność z tego artykułu dopiero wówczas, gdy skutek ten powinien był i mógł przewidzieć. Jest to przestępstwo umyślne, kwalifikowane przez nieumyślne następstwo w postaci śmierci pokrzywdzonego. O ile samo pobicie jest objęte umyślnym zamiarem sprawców, to jego skutek w postaci śmierci ofiary umyślnością taką nie jest już objęty (tak Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia 30 sierpnia 2011 r. II AKa 157/2011). Szczególnego podkreślenia wymaga, że dla uznania sprawstwa przestępstwa z art. 158 § 3 kk wystarczy, by skutek w postaci śmierci osoby pokrzywdzonej, będący następstwem pobicia, musiał być z nim powiązany przyczynowo, co oznacza, że uszczerbek na zdrowiu ofiary jest następstwem zajścia jako całości, charakteryzującego się cechami określonymi w art. 158 § 1 k.k. Następstwo w postaci śmierci nie jest zaś skutkiem indywidualnego działania sprawcy, bowiem między jego działaniem a śmiercią może nawet nie istnieć związek przyczynowy, a mimo to zachodzi odpowiedzialność na gruncie tego przepisu, o ile tylko sprawca następstwo to przewidywał, lub mógł przewidzieć (tak Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 28 lipca 2010 r. II KK 27/2010). W szczególności ustalenie, że śmierć jako następstwo pobicia została spowodowana indywidualnym czynem jednego z uczestników nie wyklucza odpowiedzialności pozostałych za typ kwalifikowany udziału w pobiciu, jeżeli taki skutek mogli i powinni byli przewidzieć. (tak Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia 20 listopada 2007 r. II AKa 218/2007).

Dokonując oceny powinności przewidywania przez oskarżonych A. C., T. D. (1), I. W. i T. X. skutku śmiertelnego przedmiotowego pobicia stwierdzić należy, że już tylko poprzez fakt wielokrotnego, brutalnego kopania i bicia pokrzywdzonego po głowie oraz uderzenia go w głowę szklaną butelką taką ewentualność powinni i mogli przewidzieć, nawet jeśli jej nie chcieli i się na nią nie godzili. Dla każdego człowieka o elementarnym stopniu rozwoju umysłowego jest zrozumiałe z doświadczenia życiowego, że na skutek silnego kopania w głowę obutymi nogami pokrzywdzony może umrzeć i nie będzie to skutek nadzwyczajny, a normalny, pozostający w zwykłym związku przyczynowym (tak Sąd Apelacyjny w Lublinie w wyroku z dnia 24 września 2009 r. II AKa 148/2009). Ustalenia w przedmiocie przewidywania przez sprawcę skutku, o jakim mowa w art. 158 § 3 k.k. należy czynić na podstawie konkretnych okoliczności zajścia, wskazujących, że to pobicie ma charakter tak dalece niebezpieczny, że może w nim dojść do śmierci człowieka. Takimi okolicznościami w przedmiotowej sprawie była szczególna i widoczna brutalność uczestników zajścia, bezwzględne wykorzystywanie przewagi nad jedną ze stron i użycie do uderzenia w głowę pokrzywdzonego szklanej butelki wskazujące, że skutek śmiertelny staje się prawdopodobny i realny (tak min. Sąd Apelacyjny w Lublinie w wyroku z dnia z dnia 5 lipca 2006 r. II AKa 170/2006). Dla materialnego charakteru przestępstwa art. 158 § 1 k.k. nie ma znaczenia stwierdzenie u ofiary obrażeń ciała wymienionych w tym przepisie, jedynie ustalenie, że biorący udział w zdarzeniu przez swoje działania wytworzyli dla tych dóbr sytuację bezpośredniego realnego ryzyka ich naruszenia. Artykuł 158 k.k. określa dwa odrębne typy czynów zabronionych: bójkę i tak jak w niniejszej sprawie pobicie, które stanowi czynną napaść co najmniej dwóch osób na inną osobę lub grupę osób. W tym wypadku następuje wyraźny podział ról na napastników, a więc sprawców tego przestępstwa oraz odpierającego bądź odpierających atak, będących jego ofiarami. Zarówno w orzecznictwie jak i w literaturze podkreśla się, że konstrukcja z art. 158 k.k. jest wynikiem niemożności ustalenia, który z uczestników zajścia zada cios pociągający za sobą skutki decydujące o kwalifikacji prawnej. Podkreślano też, że przepis ten uzależnia odpowiedzialność nie tylko od udziału w bójce lub pobiciu, ale również i od określonych w tym przepisie następstw w postaci śmierci, czy ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, które wyniknęły nie tylko z indywidualnego działania poszczególnego sprawcy, lecz z łącznego działania wszystkich uczestników bójki lub pobicia. Czasami określa się to jako relikt odpowiedzialności zbiorowej w nowoczesnym ustawodawstwie. Ustalenia co do powinności i możności przewidywania przez sprawcę pobicia skutku określonego w art. 158 § 3 k.k. można poczynić w oparciu o konkretne okoliczności zajścia świadczące o tym, że pobicie miało charakter tak dalece niebezpieczny, iż mogło w nim dojść do śmierci człowieka. Wszystkie te okoliczności w przedmiotowej sprawie zostały spełnione. Nie sposób dojść, na podstawie którego konkretnie uderzenia pokrzywdzony P. C. poniósł śmierć, jednakże z materiału dowodowego wynika, że był bity i kopany po całym ciele, w tym głowie, skakano po nim. Oskarżeni w trakcie zdarzenia znajdowali się w bliskiej od siebie odległości, atak był brutalny, widzieli co robią pozostali napastnicy. Uwzględniając wiedzę, doświadczenie życiowe, zasady logicznego rozumowania wskazują, że oskarżeni powinni i mogli przewidzieć śmiertelny skutek swojego działania, a ich zachowanie w opinii Sądu wyczerpało zatem ustawowe znamiona przestępstwa z art. 158 § 3kk.

Sąd uznał odmiennie niż przyjął to oskarżyciel publiczny w akcie oskarżenia, iż użyta w trakcie zdarzenia będącego przedmiotem postępowania zamknięta, szklana butelka, nie stanowi „inne podobnie niebezpiecznego przedmiotu” w rozumieniu art. 159 kk. Zgodnie z przyjętym stanowiskiem orzecznictwa i judykatury przedmiotem takim jest każdy przedmiot, którego użycie (a więc wykorzystanie jego właściwości) może powodować podobne skutki do użycia noża lub broni palnej. Jak wskazał Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z 19 grudnia 2007 r., sygn. akt II AKa 429/07 (LEX nr 418225): „za podstawę do analizy, czy mamy do czynienia z »innym podobnie niebezpiecznym przedmiotem«, należy brać zawsze pod uwagę tylko i wyłącznie skutki wiążące się z normalnym, zwykłym użyciem przedmiotu, a nie jego użyciem w sposób niebezpieczny. Chodzi więc wyłącznie o przedmioty, których każde normalne użycie wobec innej osoby zawsze stwarza realne zagrożenie dla życia”. Przedmiotami takimi będą przykładowo siekiera, maczeta, tzw. tulipan (stłuczona butelka, ale nie cała butelka), łom, kastet, drut kolczasty, metalowa rurka (ale już nie pałka policyjna typu tonfa; zob. wyrok SA w Lublinie z 20.01.2010 r., II AKa 260/09, LEX nr 577158), płyta chodnikowa, pies rasy amstaff (zob. wyrok SA w Łodzi z 9.08.2005 r., II AKa 135/05, LEX nr 178039). Ogólnie należy wskazać, że „Przy ocenie, czy narzędzie, którym posługuje się sprawca, jest narzędziem niebezpiecznym, istotnym pozostają jego parametry techniczne, jak długość, czy specyficzny kształt powodujący, że użycie go może spowodować poważne skutki dla życia i zdrowia człowieka” (wyrok SA w Katowicach z 2.04.2015 r., II AKa 446/14, LEX nr 1711713). W aktualnym stanie prawnym nie stanowi niebezpiecznego przedmiotu, o jakim mowa w art. 159 k.k., szklana butelka po wódce, ale będzie nim butelka rozbita, tzw. tulipan, której ostre i tnące fragmenty są podobne do noża (tak Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z 16 lutego 2006 r., sygn. akt II AKa 15/06, LEX nr 191761; wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 31 marca 2022 r., sygn. akt II AKa 482/21, LEX nr 3370027). Zdaniem Sądu Apelacyjnego w Katowicach wyrażonym w wyroku z 7 lutego 2002 r., sygn. akt II AKa 476/01, KZS 2002/11, poz. 31, nie jest narzędziem, o którym jest mowa w art. 159 kk, butelka lub kufel i należy powołać tu stanowisko wyrażone w wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 18 lipca 2002 r., II AKa 157/02, Prok. i Pr.-wkł. 2003/4, poz. 24, gdzie przyjęto, że narzędziem, o jakim mowa w art. 159 kk, może być rozbita butelka z ostrymi krawędziami szkła i takie stanowisko należy uznać za trafne. W przedmiotowej sprawie przez sprawców pobicia nie została jednak wobec pokrzywdzonego użyta rozbita butelka, której ostre i tnące fragmenty podobne są do noża, a cała butelka, którą pokrzywdzony został uderzony. Za niebezpieczny można uznać tylko przedmiot, który przy użyciu zgodnym z jego fizycznymi cechami lub konstrukcją może spowodować skutki podobne do użycia broni palnej lub noża. Będą to więc z pewnością przedmioty tnące (siekiera, tasak, stłuczona butelka itp.), a także przedmioty o fizycznych właściwościach zdatnych do spowodowania uszczerbku na zdrowiu przy „zwykłym" ich użyciu (zwłaszcza zadaniu ciosu), np. łom, kastet, kolczasty drut, łańcuch.

Sąd dokonał zatem zmiany w opisie czynu popełnionego przez oskarżonych A. C., T. C., I. W. i T. X. uznając, iż stanowi on przestępstwo z art. 158 § 3 kk.

Analizując kwestię winy oskarżonych, Sąd stwierdził, że spełniają oni kryteria podmiotowe, niezbędne do przypisania im sprawstwa czynu zabronionego i jednocześnie nie zachodzi w ich przypadku jakakolwiek okoliczność wyłączająca winę. W szczególności oskarżeni nie działali w stanie wyłączającym możliwość rozpoznania znaczenia czynu lub pokierowania swoim postępowaniem. Uzależnienie oskarżonych I. W. i T. X. od alkoholu i środków odurzających nie miało znaczenia dla oceny ich poczytalności w krytycznym czasie, co potwierdzili biegli psychiatrzy w wydanych na potrzeby postępowania przygotowawczego i sądowego orzeczeniach sądowo – psychiatrycznych. Zachowanie oskarżonych, w tym przedsięwzięty przez nich sposób działania krytycznego dnia nie było warunkowane motywacją chorobową (psychotyczną), ale wynikało z cech osobowości. Dokonując powyższych ustaleń Sąd oparł się na dowodach z opinii biegłych psychiatrów, jako wiarygodnych, rzetelnych, wydanych przy zachowaniu wymogów formalnych.

Mając na uwadze opisane okoliczności Sąd wymierzył oskarżonym za popełniony przez nich czyn następujące kary:

- oskarżonemu A. C. na podstawie art. 158 § 3 kk karę 3 lat pozbawienia wolności,

- oskarżonym T. D. (1), I. W. i T. X. kary po 3 lata i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Wymierzając powyższe kary Sąd zróżnicował je, biorąc pod uwagę uprzednią niekaralność oskarżonego A. C. oraz uprzednią karalność pozostałych oskarżonych. Decydując o wymiarze kar oskarżonym Sąd uwzględnił wszelkie okoliczności wpływające na ich wymiar. Niewątpliwie okolicznością obciążającą jest znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu, jakiego dopuścili się oskarżeni, postać zamiaru, skutek oraz motywacja, jak również dotychczasowy tryb życia oskarżonych, w tym używanie środków odurzających, uzależnienie od alkoholu, zaniechanie podjęcia stałej pracy zarobkowej, obracanie się w środowisku osób o ujemnej opinii społecznej. Na niekorzyść oskarżonych Sąd przyjął również sposób realizacji i okoliczności, jakie towarzyszyły dokonaniu przestępstwa. Sąd uznał wymierzone oskarżonym kary za adekwatne do szczególnie bulwersujących okoliczności przestępstwa, wysokiego stopnia winy oskarżonych, jak również bardzo znacznego stopnia społecznej szkodliwości przypisanego im czynu. Jego następstwem stała się bezsensowna śmierć człowieka. Oskarżeni bezwzględnie atakowali pokrzywdzonego, który, co szczególnie należy podkreślić, przez całe zajście w ogóle się nie bronił - został on całkowicie zaskoczony, nagle powalony na ziemię i nawet nie miał szansy przeciwstawienia się napastnikom, którzy pastwili się nad nim. Przy wymiarze kary Sąd miał na względzie dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 k.k. Oskarżeni zaatakowali brutalnie, uderzali po całym ciele, w tak wrażliwy organ, jakim jest głowa, byli w przewadze fizycznej, ponadto wszyscy byli pod wpływem alkoholu.

Sąd uznał, że wymierzone oskarżonym kary są adekwatne do zawinienia, stopnia społecznej szkodliwości czynu, spełnią cele kary, tak zapobiegawcze jak i wychowawcze, a także spełnią potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

Na podstawie art. 63 §1 kk zaliczono na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności: oskarżonemu A. C. okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 21 stycznia 2025 r. godz. 20:30 do dnia 10 czerwca 2026 r., oskarżonemu T. D. (1) okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 22 stycznia 2025 r. o godz. 17:34 do dnia 03 lutego 2025 r. godz. 17.34 oraz oskarżonemu T. X. okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 31 stycznia 2025 r. o godz. 21:05 do dnia 27 lutego 2025 r. godz. 21.05, od dnia 27 lutego 2026 r. godz. 21,05 do dnia 10 czerwca 2026 r. przyjmując, iż 1 dzień pozbawienia wolności jest równoważny 1 dniowi orzeczonej kary pozbawienia wolności. Dokonując zaliczenia Sąd wziął pod uwagę fakt wprowadzenia do wykonania wobec oskarżonych innych kar pozbawienia wolności.

Na podstawie art. 44 § 1 kk orzeczono przepadek na rzecz Skarbu Państwa przez zniszczenie dowodów rzeczowych ujętych pod poz. 1-5 wykazu dowodów rzeczowych na k. 1244-1245 akt sprawy jako pochodzących z przestępstwa i zarządzono ich zniszczenie.

Na podstawie art. 230 § 2 kpk zwrócono oskarżonym zabezpieczone przedmioty w postaci obuwia: oskarżonemu I. W. dowód rzeczowy ujęty pod poz. 8 wykazu dowodów rzeczowych na k. 1244-1245 akt sprawy, oskarżonemu A. C. dowód rzeczowy ujęty pod poz. 9 wykazu dowodów rzeczowych na k. 1244-1245 akt sprawy, oskarżonemu T. X. dowód rzeczowy ujęty pod poz. 10 wykazu dowodów rzeczowych na k. 1244-1245 akt sprawy, oskarżonemu T. D. (1) dowód rzeczowy ujęty pod poz. 11 wykazu dowodów rzeczowych na k. 1244-1245 akt sprawy jako osobom uprawnionym po stwierdzeniu zbędności wymienionych przedmiotów dla nieprawomocnie zakończonego postępowania karnego.

Na podstawie § 11 ust. 1 pkt 2 i pkt 5, § 17 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. T. N., na rzecz adw. B. I., na rzecz adw. D. N., na rzecz adw. X. L. kwoty po 6 120,00 zł powiększone o 23 % podatku VAT zł na rzecz każdego z nich tytułem nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonym z urzędu oraz biorąc pod uwagę ilość terminów odroczonych i przerwanych rozpraw. Zasądzenie kosztów obrony wyższych od stawek minimalnych wymaga wykazania i ustalenia okoliczności uzasadniających takie rozstrzygnięcie (por. postanowienia SN: z 12 marca 2019 r., VI KZ 4/19; z 5 marca 2021 r., IV KK 319/19), gdyż opłatę ustala się w wysokości przewyższającej stawkę minimalną wówczas, gdy uzasadniają to określone rozporządzeniem okoliczności (§ 15 ust. 3). Zalicza się do nich w szczególności rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów, o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. W świetle zatem obowiązujących regulacji normatywnych, ustalenie opłaty wyższej niż stawka minimalna, lecz nieprzekraczającej sześciokrotności tej stawki, może być uzasadnione w szczególności rodzajem i zawiłością sprawy oraz niezbędnym nakładem pracy adwokata (por. M. Gawryluk, Prawo o adwokaturze. Komentarz, Warszawa 2012, art. 16). Także w orzecznictwie słusznie przyjmuje się, że sąd może kontrolować wysokość żądanego przez stronę wynagrodzenia adwokata w zakresie przekraczającym stawki minimalne, określone w przepisach wskazanych w rozporządzeniu, przy czym kontrola ta dokonywana ma być przy uwzględnieniu rodzaju i stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy obrońcy lub pełnomocnika (por. postanowienie SN z 23 marca 2011 r., I KZP 1/11, OSNKW 2011, z. 5, poz. 38). Sąd zadecydował o przyznaniu obrońcom z urzędu dwukrotności stawki minimalnej, albowiem nie przekracza ona wskazanej w rozporządzeniu zwiększonej stawki maksymalnej i w opinii Sądu opisane powyżej okoliczności stanowiły podstawę podwyższenia stawki.

Na podstawie art. 624 kpk i art. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych zwolniono oskarżonych A. C., T. D. (1), I. W. i T. X. od ponoszenia kosztów postępowania, w tym od opłaty w sprawie mając na uwadze ich aktualną sytuację majątkową, zawodową i rodzinną.