Wyrok z 29 kwietnia 2026, sygn. II AKa 139/24

Przewodniczący - sędzia

SA Agnieszka Pawłowska (sprawozdawca)

Sędziowie:

SA Jacek Michalski

SA Dorota Janicka

Protokolant

st. sekretarz sądowy Magdalena Pucer

.............................................

SSA Jacek Michalski

............................................

SSA Agnieszka Pawłowska

..............................................

SSA Dorota Janicka

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 139/24

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 20 lutego 2024 roku

sygn. akt IV K 1/23

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1. obraza przepisów postępowania – art. 7 k.p.k.

1) poprzez nieprawidłową ocenę materiału dowodowego w postaci wyjaśnień T. D. (1), zeznań D. E., syndyka M. K. (1), księgowej D. E., C. G. i uznanie, że z materiału tego wynika, że T. D. (1) zaakceptował kompensatę roszczeń z D. E., w skład czego wchodziła zgoda na sprzedaż mrożonek przez kontrahenta, w sytuacji gdy prawidłowa ocena całości materiału dowodowego wskazuje na fakt, że T. D. (1) w żaden sposób nie wyrażał zgody na dokonanie kompensaty i nie wyrażał zgody na sprzedaż mrożonek, albowiem D. E. wskazała, że dokonana kompensata była jej decyzją, syndyk M. K. (1) zeznał, że dokonanie kompensaty nie odbyto się w uzgodnieniu z T. D. (1), zaś C. G. zeznała o konieczności sporządzenia dokumentu, w którym obie strony wyrażają zgodę na dokonanie kompensaty, co przecież nie miało miejsca w tym przypadku, co doprowadziło do błędów w ustaleniach faktycznych, polegających na uznaniu, że T. D. (1) zaakceptował kompensatę roszczeń z D. E., w skład czego wchodziła zgoda na sprzedaż mrożonek przez kontrahenta, w sytuacji gdy prawidłowo ustalony stan faktyczny prowadzi do konieczności uznania, że T. D. (1) nie wyrażał takiej zgody;

2) poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, przede wszystkim w postaci zeznań T. J. (2) (k. 2922-2923 akt sprawy) oraz umowy subwencji finansowej (k. 1513g-1513n akt sprawy) i uznanie, że T. D. (1) swoim zachowaniem utrudniał lub udaremniał zaspokojenie wierzyciela — (...)Funduszu (...)S.A., w sytuacji gdy z zeznań oraz z umowy subwencji finansowej (par 3 ust 1 (a)) wynika, że T. D. (1) został zobowiązany do zwrotu kwoty otrzymanej z dotacji od (...)Funduszu (...)S.A., ponieważ złożył wniosek o upadłość, a biorąc pod uwagę fakt że z materiału dowodowego w żaden sposób nie wynika, by T. D. (1) podejmował jakikolwiek czynności skutkujące ruchem majątku po złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości, co ma wpływ na czasokres przypisanego mu czynu, to nie można uznać, by podejmował on czynności mające na celu pokrzywdzenie (...)Funduszu (...)S.A. jako wierzyciela, która to błędna ocena materiału dowodowego doprowadziła do błędów w ustaleniach faktycznych i uznania, że T. D. (1) swoim zachowaniem działał na szkodę (...)Funduszu (...)S.A., w sytuacji gdy ze względu na rozbieżność pomiędzy momentem powstania długu oraz podejmowaniem przez T. D. (1) ruchów swoim majątkiem, nie można uznać, by podejmował on czynności mające na celu utrudnienie lub udaremnienie zaspokojenia wierzytelności (...)Funduszu (...)S.A.;

3) poprzez nieprawidłową ocenę materiału dowodowego w postaci zeznań syndyka M. K. (1) i przesłanej przez niego informacji znajdującej się na k. 3591 akt sprawy i uznanie, że działania T. D. (1) w postaci darowania córce nieruchomości doprowadziły do udaremnienia lub też utrudnienia zaspokojenia wierzycieli, w sytuacji gdy z uwagi na art. 127 ustawy Prawo upadłościowe, wskazującej na bezskuteczność nieodpłatnych czynności prawnych dokonanych przez upadłego w ciągu roku przed dniem złożenia wniosku o upadłość, nie można stwierdzić, by działanie T. D. (1) przyniosło skutek w postaci wyzbycia się majątku, a wiec również udaremnienia lub utrudnienia zaspokojenia wierzycieli, a fakt że nieruchomość, która została darowana przez Oskarżonego córce D. D. znajdowała się w jego majątku potwierdza również M. K. (1) w swoich zeznaniach a także w przesłanym do akt piśmie, która to nieprawidłowa ocena materiału dowodowego doprowadziła do błędów w ustaleniach faktycznych polegających na uznaniu, że T. D. (1) swoim zachowaniem w postaci darowania nieruchomości swojej córce doprowadził do uszczuplenia lub udaremnienia zaspokojenia wierzycieli, w sytuacji gdy prawidłowo ustalony stan faktyczny doprowadziłby do uznania, że jeśli dokonana przez niego czynność prawna była bezskuteczna, to nie można mówić, by w jakikolwiek sposób jego zachowanie mogło wywołać skutek w postaci udaremnienia lub uszczuplenia zaspokojenia wierzycieli;

4) poprzez nieprawidłową ocenę materiału dowodowego w postaci zeznań komornika I. G. oraz syndyka M. K. (1) i uznanie, że T. D. (1) zbywał zajęte składniki majątku, w sytuacji gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie, czy którekolwiek z zajętych składników majątkowych zostały zbyte, a jeśli tak, to które składniki majątku zostały zbyte przez T. D. (1), co narusza prawo do obrony, a w konsekwencji art. 6 k.p.k., albowiem T. D. (1) nie ma możliwości dowodzenia swojej niewinności, nadto samo stwierdzenie, że brak jest zajętych składników majtku nie oznacza, że T. D. (1) je zbył, a wszystkie powyższe okoliczności bez wątpienia wskazują na zaistnienie w niniejszej sprawie niedających się rozstrzygnąć wątpliwości, które zgodnie z art. 5 § 2 k.p.k. winny być rozstrzygnięte na korzyść Oskarżonego; która to nieprawidłowa ocena materiału dowodowego doprowadziła do błędów w ustaleniach faktycznych polegających na uznaniu, że T. D. (1) zbywał zajęte składniki majątku, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego nie przemawia za stwierdzeniem, by miało to miejsce;

5) nieprawidłowa ocena materiału dowodowego w postaci wyjaśnień Oskarżonego T. D. (1) i uznanie, że wyjaśnieniom tym nie można dać wiary, szczególnie w zakresie braku działania w celu pokrzywdzenia wierzycieli, a także przyczyn wyłącznie biznesowych jako powodów sprzedaży majątku, jak również, że fakt wyzbycia się ruchomości powodował, iż majątek, z jakiego można było dokonać egzekucji należności tej spółki był mniejszy, w sytuacji gdy T. D. (1) rzeczowo i logicznie wyjaśnił w jakiej sytuacji wówczas się znajdował, tj. wskazał, że za część środków, które otrzymał z (...)Funduszu (...)S.A. spłacił częściowo kredyty Banku (...), za cześć spłacił wierzytelności, kwoty te przeznaczył również na bieżące zakupy towarów handlowych i wynagrodzenia dla pracowników, a zbywając środki transportu cały czas myślał, że firma stanie na nogi i nie chciał nikogo oszukać, uważając, że problemy są chwilowe, a nadto ze środków tych popłacił również zaległości wierzycielom, która to nieprawidłowa ocena materiału dowodowego doprowadziła do błędów w ustaleniach faktycznych, polegających na stwierdzeniu, te T. D. (1) działał w celu pokrzywdzenia wierzycieli, w sytuacji gdy celem jego działania polegającego na sprzedaży środków transportu była spłata wierzytelności, również środki uzyskane z (...)Funduszu (...)S.A. częściowo przeznaczył właśnie na zaspokojenie wierzytelności;

2.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na uznaniu, że T. D. (1) popełnił zarzucony mu czyn zabroniony w okresie od grudnia 2019 roku do grudnia 2020 roku, w sytuacji gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie przemawia za możliwością stwierdzenia, by T. D. (1) po złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości podejmował jakiekolwiek czynności mające na celu utrudnienie lub udaremnienie zaspokojenia swoich wierzycieli, tj. nie podejmował żadnych ruchów swoim majątkiem, co wpływa na konieczność stwierdzenia, te Sąd w sposób błędny określił czasokres popełnienia przez Oskarżonego czynu zabronionego;

3. obraza art. 337 § 1 k.p.k. poprzez niezwrócenie oskarżycielowi publicznemu na etapie wstępnej kontroli aktu oskarżenia celem usunięcia jego braków formalnych, poprzez ujednolicenie opisu czynu zawartego przez oskarżyciela w akcie oskarżenia z opisem czynu zabronionego zawartego przez oskarżyciela w postanowieniu o przedstawieniu zarzutu z dnia 8 września 2022 roku, lecz uznanie, że skarga oskarżyciela publicznego spełniała wymogi formalne i w sposób prawidłowy określała zarzucany Oskarżonemu czyn, który nie jest tożsamy z czynem wskazanym w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów, albowiem:

a) akt oskarżenia w sposób odmienny wskazuje na czynności sprawcze, których miałby się dopuszczać Oskarżony T. D. (1), albowiem wskazuje na zbywanie przez Oskarżonego pojazdów i towarów handlowych, podczas gdy postanowienie o przedstawieniu zarzutów wskazuje na zbywanie „w szczególności" pojazdów,

b) akt oskarżenia precyzuje, że mrożonki miały wartość 486 992 złotych, podczas gdy postanowienie o przedstawieniu zarzutów wskazuje na wartość nie mniejszą niż 400 000 złotych,

c) zarzut z aktu oskarżenia wskazuje na kontrahenta u którego miały być przechowywane przywłaszczone mrożonki, tj. C. D. E., jak również na rzecz jakiego banku miały być przewłaszczone mrożonki, których to informacji nie zawiera uprzednio przedstawiony Oskarżonemu zarzut,

d) zarzut z aktu oskarżenia wymienia wierzycieli, których zaspokojenie miało zostać udaremnione lub uszczuplone, której to listy nie zawiera postanowienie o przedstawieniu zarzutów;

4. obraza art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób sprzeczny z wymogami wskazanymi w art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., co wyraża się w zaniechaniu wskazania podstawowych dla rozstrzygnięcia elementów stanu faktycznego, w szczególności zaniechaniu ustalenia z jakiego powodu Sąd Okręgowy uznał, że T. D. (1) groziła niewypłacalność lub upadłość już w grudniu 2019 roku, albowiem Sąd w żaden sposób nie analizuje co należy rozumieć pod pojęciem grożącej niewypłacalności czy też upadłości, od kiedy można uznać, że w stosunku do T. D. (1) zachodziło zagrożenie niewypłacalnością czy też upadłością, albowiem pojęcie niewypłacalności jest ściśle zdefiniowane w ustawie Prawo upadłościowe, której Sąd Okręgowy w uzasadnieniu w żaden sposób nie analizuje, co w konsekwencji stanowi naruszenie wynikającego z art. 6 k.p.k. prawa Oskarżonego do obrony, albowiem w uzasadnieniu Sądu brak jest kluczowych ustaleń faktycznych, z którymi obrona mogłaby prowadzić polemikę.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Wniesiona przez obrońcę apelacja nie może zostać uznana za zasadną. Podniesione w jej treści zarzuty stanowią jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu orzekającego w sprawie. Wskazani w pkt 1.1 apelacji świadkowie, wbrew twierdzeniom skarżącego nie zaprzeczyli popełnieniu przez T. D. (1) przypisanego czynu. Ani bowiem M. K. (1), ani D. E., ani wreszcie C. G. nie wskazywali aby oskarżony kwestionował dokonaną przez D. E. kompensatę swojej wierzytelności wobec niego. Wręcz przeciwnie z zeznań D. E. wynika, iż już przed faktem kompensaty, będącej przedmiotem niniejszego postępowania, wielokrotnie wzajemnie umawiali się z oskarżonym, że dokonają tego rodzaju rozliczeń. Problem w tym, iż T. D. (1) przed ostatnią kompensatą nie poinformował świadka, że nie jest już właścicielem przechowywanych u niej mrożonek z powodu przeniesienia prawa własności tych rzeczy (przewłaszczenie na zabezpieczenie) na Bank (...) w C.. To czy w realiach księgowych konieczne jest sporządzenie konkretnego rodzaju dokumentacji na potwierdzenie tego faktu jest sprawą drugorzędną. Nie budzi bowiem wątpliwości fakt, że kompensata nastąpiła, co potwierdziła w swoich zeznaniach D. E., a czemu w rzeczywistości nie przeczył sam oskarżony, potwierdzając w swoich wyjaśnieniach, że do takiego porozumienia i spłaty długu doszło.

Podniesiony w pkt 1.2 apelacji zarzut kwestionujący ustalenia Sądu w zakresie działania na szkodę (...) Funduszu (...) S.A. pozostaje sprzeczny z zasadami logicznego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego. Fakt, że oskarżony podejmował czynności mające na celu utrudnienie i udaremnienie zaspokojenia (...) S.A. jeszcze przed zobowiązaniem go do zwrotu otrzymanej dotacji pozostaje bez znaczenia w kontekście odpowiedzialności z art. 300 k.k., bowiem dotację tą otrzymał 8 maja 2020 roku, a już 31 sierpnia 2020 roku złożył wniosek o ogłoszenie upadłości. Tym samym już w dacie pozyskania dotacji spodziewał się, że będzie musiał ją zwrócić. Podkreślenia wymaga, że jeszcze przed podpisaniem umowy o wsparcie, oskarżony zbył wiele ruchomości i nieruchomości próbując ratować swoją sytuację majątkową i uciekając w ten sposób przed wierzycielami i zajęciami komorniczymi. Jeszcze w dniu 12 sierpnia 2020 roku zbył naczepę ciężarową na rzecz T. P., a także towary handlowe zajęte przez Komornika Sądowego w toku postępowania Km 189/20. Wbrew twierdzeniom obrońcy komornik zajął rzeczy ruchome np. w postaci nawozów, co już samo w sobie wypełnia znamiona art. 300 § 2 k.k. Zapomina ponadto skarżący, że znamiona tego przestępstwa wypełnione zostają w chwili, gdy sprawca wyzbywa się składników swojego majątku zajętych lub zagrożonych zajęciem, co w niniejszej sprawie bez wątpienia zaistniało. Zeznania I. G., M. K. (1), czy T. J. (1) i treść umowy o przyznaniu subwencji finansowej jedynie powyższe potwierdzają.

Proste zaprzeczenie faktom w pkt 1.3 oraz 1.4 apelacji także stanowi jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu. Nie budzi bowiem wątpliwości, że darowanie nieruchomości córce D. D., w sytuacji oskarżonego, wypełnia znamiona art. 300 k.k. Bez znaczenia w tej sytuacji jest argument bezskuteczności podjętej czynności. Podniesiony natomiast argument, że T. D. (1) nie zbywał składników majątku nie znajduje potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Stawiając tego rodzaju tezę skarżący nie zapoznał się z treścią uzasadnienia Sądu, które precyzyjnie wskazuje poszczególne składniki majątku, jakie zbywał oskarżony, na czyją rzecz i w jakich datach. Twierdzenie przeciwne jest więc jedynie nieprawdziwą tezą nie znajdującą oparcia w dowodach. Co więcej, obrońca nie zapoznał się z treścią przeprowadzonych w sprawie dowodów, w tym z zeznaniami przesłuchanych w sprawie świadków, którzy potwierdzali czynności nabycia od oskarżonego poszczególnych składników majątku.

W zakresie zarzutu pkt 1.5 apelacji wskazać należy, że życzeniowa postawa obrońcy, aby dać wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, który nie chciał przecież działać na niekorzyść wierzycieli pozostaje bez znaczenia dla poczynionych w sprawie ustaleń fatycznych. Tego rodzaju dowód winien bowiem zostać oceniony kompleksowo w odniesieniu do wszystkich dowodów zebranych w sprawie. Tymczasem słusznie ocenił ten dowód Sąd orzekający w sprawie, przyjmując iż pozostaje on wiarygodny jedynie w części, przy czym odniósł go do pozostałych dowodów zebranych w sprawie, a uznanych za wiarygodne. Odniesienie to wskazało w jakiej części wyjaśnienia te mogą zostać uznane za wiarygodne. Tego rodzaju ocena przeprowadzona przez Sąd pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. jako że zgodna jest z zasadami swobodnej oceny dowodów. Oczywistym jest, że obrońca chciałby, aby całość tych wyjaśnień została przez Sąd przyjęta bez sprzeciwu, niemniej wówczas właśnie ocena dowodów byłaby dowolna, a nie swobodna.

Szczegółowa analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego i jego cena nie nastręcza żadnych zastrzeżeń, a jednocześnie całkowicie prawidłowe pozostają dokonane przez Sąd na podstawie tejże oceny ustalenia faktyczne, z którymi Sąd odwoławczy w całości się zgadza. Tym samym bezzasadny pozostaje zarzut z pkt 2 apelacji.

Podobnie jako bezzasadny należy ocenić zarzut z pkt 3 apelacji, tj. obrazy art. 337 § 1 k.p.k. Obrońca podniósł bowiem, że:

a) akt oskarżenia w sposób odmienny wskazuje na czynności sprawcze, których miałby się dopuszczać oskarżony T. D. (1), albowiem wskazuje na zbywanie przez oskarżonego pojazdów i towarów handlowych, podczas gdy postanowienie o przedstawieniu zarzutów wskazuje na zbywanie „w szczególności" pojazdów,

b) akt oskarżenia precyzuje, że mrożonki miały wartość 486 992 złotych, podczas gdy postanowienie o przedstawieniu zarzutów wskazuje na wartość nie mniejszą niż 400 000 złotych,

c) zarzut z aktu oskarżenia wskazuje na kontrahenta u którego miały być przechowywane przywłaszczone mrożonki, tj. C. D. E., jak również na rzecz jakiego banku miały być przewłaszczone mrożonki, których to informacji nie zawiera uprzednio przedstawiony Oskarżonemu zarzut,

d) zarzut z aktu oskarżenia wymienia wierzycieli, których zaspokojenie miało zostać udaremnione lub uszczuplone, której to listy nie zawiera postanowienie o przedstawieniu zarzutów.

Tymczasem w orzecznictwie podkreśla się, że skoro z treści art. 332 § 1 pkt 2 k.p.k. jasno wynika obowiązek zharmonizowania zarzutu aktu oskarżenia z postanowieniem o przedstawieniu zarzutów w tym sensie, że w obu tych dokumentach procesowych chodzić musi o ten sam czyn, to brak takiej spójności stanowi wadę formalną, której usunięcie następuje w trybie określonym w art. 337 (wyrok SN z 9.02.2011 r., sygn. akt II KK 228/10, KZS 2011/7–8, poz. 37; podobnie także wyrok SN z 4.10.2013 r., sygn. akt III KK 158/13, OSNKW 2014/3, poz. 19, zob. Eichstaedt Krzysztof w: Świecki Dariusz (red.), Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz aktualizowany 2026, tezy do art. 337 k.p.k.). Niemniej brak takiego idealnego, jak domaga się skarżący, zharmonizowania zarzutu z postępowania przygotowawczego z treścią zarzutu w akcie oskarżenia nie stanowi w niniejszej sprawie obrazy przepisów, mającej realny wpływ na treść orzeczenia. W niniejszej sprawie prokurator zakreślił ramy podmiotowo-przedmiotowe opisując w obu dokumentach tożsame zdarzenie historyczne zbieżne zarówno pod względem identyczności ustaleń fatycznych, jak i osoby oskarżonego. W kontekście zarzutu stwierdzić należy, że postępowanie przygotowawcze stało się podstawą przeprowadzonego w tym samym zakresie postępowania jurysdykcyjnego. Jednocześnie jak wskazał w orzeczeniu Sąd Najwyższy skoro prawidłowo określono w rozpoznanej sprawie ramy przedmiotowo-podmiotowe przypisanego oskarżonemu czynu, tj. objęty zarzutem postępowania przygotowawczego czyn, został następnie przypisany w wyroku Sądu I instancji i pozostaje zgodny pod względem tożsamości oraz przystaje do zdarzenia faktycznego, którego postępowanie przygotowawcze dotyczyło, nie ma podstaw do uwzględnienia zrzutu podniesionego w tym zakresie. Tego rodzaju ocena pozostaje uzasadniona tym bardziej, że postępowanie jurysdykcyjne zostało przeprowadzone w zakresie zgodnym ze zdarzeniem, które było objęte wcześniejszym postępowaniem przygotowawczym (postanowienie SN z dnia 10 grudnia 2024 r., sygn. akt V KK 456/24). Ponadto jak stwierdził Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 3 sierpnia 2018 r., sygn. akt V KK 277/18, zwrot aktu oskarżenia w celu usunięcia braku formalnego dotyczącego braku tożsamości aktu oskarżenia z opisem czynu określonym w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów należy uznać za konieczny wyłącznie wtedy, gdy niespójność pomiędzy treścią zarzutu aktu oskarżenia a postanowieniem o przedstawieniu (zmianie) zarzutów ma taki charakter, że rodzi wątpliwości czy w obu dokumentach chodzi o ten sam czyn (zob. też wyrok SN z dnia 9 lutego 2011 r., II KK 228/10). Taka sytuacja zaś w analizowanej sprawie bez wątpienia nie zachodziła, a oskarżony - co oczywiste - wiedział o jakie zdarzenie z jego udziałem toczy się postępowanie jurysdykcyjne.

Odnosząc się do zarzutu z pkt 4 apelacji, to przypomnieć należy skarżącemu, iż Sąd odwoławczy nie może uchylić wyroku tylko dlatego, że jego pisemne uzasadnienie nie spełnia wymogów formalnych. Reguluje to wprost art. 455a k.p.k. Uzasadnienie jest bowiem jedynie sprawozdaniem z procesu myślowego Sądu, którego efekt znajduje się w orzeczeniu kończącym postępowanie jurysdykcyjne. Jeśli z treści wyroku (sentencji) oraz materiału dowodowego wynika, że wyrok jest słuszny, wówczas braki lub niespójności w uzasadnieniu nie mają wpływu na decyzję o uchyleniu orzeczenia ani przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Tego rodzaju mankamenty uzasadnienia nie mogą doprowadzić także do zmiany orzeczenia i uniewinnienia oskarżonego, skoro jego wina i zakres odpowiedzialności zostały poprawnie określone w wyroku. Niezależenie jednak od powyższego Sąd odwoławczy nie stwierdził w uzasadnieniu sporządzonym przez Sąd I instancji tego rodzaju uchybień, jakie próbuje przeforsować w środku zaskarżenia obrońca. Sąd odsyła do tego dokumentu, bowiem w jego treści skarżący znajdzie odpowiedzi na postawione w treści apelacji pytania. Jeżeli obrona wskazuje natomiast, że analizując uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego właściwie trudno wskazać, z których dowodów Sąd wnioskuje o określonych okolicznościach, jest bowiem skonstruowane w ten sposób, że po lewej stronie tabeli z uzasadnieniem został umieszczony stan faktyczny, a po drugiej wymienione dowody, przy czym dane fragmenty stanu faktycznego nie odpowiadają przywołanym obok dowodom i trudno więc przyporządkować konkretne fragmenty stanu faktycznego do odpowiednich dowodów, a sporządzając niniejszą apelację można więc wyłącznie domyślać się co było podstawą dokonywanych przez Sąd ustaleń faktycznych, to jest to zarzut całkowicie chybiony. Podkreślenia przede wszystkim wymaga fakt, iż Sąd Okręgowy nie jest autorem formularza uzasadnienia, którego forma i poszczególne działy zostały w konkretny sposób przygotowane. Nie do końca niestety Sąd ma wpływ na jego przejrzystość, gdyż nie ma obowiązku, szczególnie w rozbudowanych stanach faktycznych, przyporządkowania konkretnego dowodu do poszczególnych faktów. W innym przepadku uzasadnienie zajęłoby wiele stron i wówczas byłoby kompletnie nieczytelne. Niemniej konstrukcja formularza miała na celu wymuszenie na stronach konieczności zapoznania się z materiałem dowodowym i precyzyjne odniesienie się do poszczególnych dowodów, jeżeli apelacja chce je kwestionować. W uznaniu Sądu Odwoławczego uzasadnienie jest czytelne i wskazuje precyzyjnie dowody będące podstawą dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych. Treść apelacji wskazuje, że obrońca chciałby, aby Sąd orzekający w sprawie napisał mu komentarz do art. 300 kodeksu karnego, tymczasem Sąd nie ma za zadanie tłumaczyć poszczególnych pojęć, stanowiących znamiona czynów zabronionych, stronom postępowania, gdyż ignorantia iuris nocet. Tym samym jeżeli skarżący ma problem ze zdefiniowaniem konkretnych pojęć, musi sięgnąć do treści licznych komentarzy w tym zakresie. Rolą Sądu natomiast jest wskazanie czy oskarżony swoim działaniem wypełnił znamiona poszczególnych norm, czy też nie i z tego obowiązku Sąd się wywiązał. Bezsprzecznie oskarżony był dłużnikiem, któremu groziła niewypłacalność oraz upadłość. Jeżeli skarżący ma co do tego wątpliwości, winien przeanalizować chronologię postępowania T. D. (1) i podejmowane przez niego kolejne czynności. Na to Sąd w uzasadnieniu wskazuje. Natomiast zakres i czasookres działania oskarżonego wyznacza m.in. pierwsza czynność zbycia samochodu, a kończy postanowienie z dnia 21 grudnia 2020 roku Sądu Rejonowego Lublin Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku w sprawie IX GU 634/20 ogłaszające upadłość T. D. (1) prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma (...) R. D. z siedzibą w P. (...). Jednocześnie skarżący nie zauważa, iż już w pierwszym kwartale 2019 roku firma (...) znajdowała się w złej sytuacji finansowej i nastąpiła utrata płynności finansowej przedsiębiorstwa. Zatem bezzasadne jest wskazywanie przez obronę zarzutu błędnych ustaleń Sądu w tym zakresie, obrazy przepisów postępowania, czy wreszcie sporządzenia niepełnego uzasadnienia, gdyż nie znajduje to potwierdzenia w realiach sprawy.

Wniosek

1. zmiana zaskarżonego wyroku w całości poprzez uniewinnienie oskarżonego T. D. (1) od zarzucanego mu czynu,

ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia przez Sąd powyższego wniosku, wnoszę o:

2. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Lublinie jako Sądowi I instancji w tym zakresie do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z uwagi na nieuwzględnienie zarzutów apelacji nie zaistniały podstawy do uwzględnienia wniosków o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od przypisanego mu czynu. Podkreślenia wymaga fakt, że uwzględnienie wniosku o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego byłoby całkowicie sprzeczne z prawidłowo ustalonym przez Sąd I Instancji stanem faktycznym, który oparty został w pełni zasadnie na zebranym w sprawie, uznanym za wiarygodny materiale dowodowym.

Natomiast wniosek o ewentualne uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w żadnym razie nie mógł zostać uwzględniony z uwagi na fakt, że skarżący nie wskazał z jakich przyczyn należałoby powtórzyć przeprowadzony w sprawie przewód sądowy nie tylko w całości, ale nawet w części, chociaż oczywiście uchylenie w takiej sytuacji orzeczenia byłoby niedopuszczalne

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

utrzymano zaskarżony wyrok w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

j.w.

6.  Koszty Procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II i III

Mając na uwadze treść art. 634 k.p.k. w zw. z art. 627 k.p.k. zasądzono od oskarżonego na rzecz oskarżycieli posiłkowych (...) Spółdzielni (...) w T. z siedzibą w N. oraz M. K. (2) po 1200 (tysiąc dwieście) złotych tytułem wydatków poniesionych w postępowaniu przed sądem II instancji.

Na podstawie art., 624 § 1 k.p.k. zwolniono oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i ustalono, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa mając na uwadze fakt, że uiszczenie tych kosztów byłoby dla T. D. (1) zbyt uciążliwe ze względu na jego sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów.

7.  PODPIS