Wyrok - II GSK 222/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 czerwca 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Ubezpieczenie społeczne, Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk Protokolant asystent sędziego Małgorzata Krawiec po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 2237/24 w sprawie ze skargi M. F. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 15 grudnia 2022 rOddalono skargę kasacyjną. Ubezpieczenie społeczne, Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk Protokolant asystent sędziego Małgorzata Krawiec po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 2237/24 w sprawie ze skargi M. F. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 15 grudnia 2022 r
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
ubezpieczenia społeczne / organ rentowy
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Tematy
ubezpieczenia społeczne
Data orzeczenia
25 czerwca 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Elżbieta Czarny-Drożdżejko
Podstawa prawna
art. 3
ksh
art. 8
ksh
art. 251
ksh
art. 84
ksh
art. 188
ppsa
art. 176
ppsa
art. 183
ppsa
art. 174
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (6)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 26 września 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 2237/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA, Sąd I instancji) oddalił skargę M. F. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 15 grudnia 2022 r. nr 477/14/2022/Ub w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.Sąd I instancji w podstawie prawnej wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.).Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpił M. F., zaskarżając powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, ewentualnie – w przypadku uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona – o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie reformatoryjne w trybie art. 188 p.p.s.a. Skarżący wniósł również o rozpoznanie sprawy na rozprawie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 oraz art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:1) art. 13 pkt 4b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że będący osobą fizyczną wspólnik spółki jawnej w upadłości podlega obowiązkowi ubezpieczenia emerytalnego, rentowego, chorobowego i wypadkowego, podczas gdy norma zawarta w ww. przepisie dotyczy wyłącznie spółek, w których wspólnicy mogą skutecznie:(a) doprowadzić do rozwiązania spółki, czego skutkiem jest wykreślenie spółki z Krajowego Rejestru Sądowego lub(b) dokonać zawieszenia wykonywania działalności przez spółkę na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców lub(c) faktycznie i zgodnie z prawem zbyć ogół praw i obowiązków spółce;2) art. 3 Kodeksu spółek handlowych w związku z art. 8 pkt 6 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez nieuwzględnienie celu umowy spółki jawnej, a tym samym nieuwzględnienie faktu, że podstawowym elementem umowy spółki jest wspólny cel wspólników – wspólnym celem wspólników jest prowadzenie przedsiębiorstwa; podczas gdy w toku postępowania upadłościowego cel, w którym zawarta została spółka nie jest realizowany. Doprowadziło to do uznania, że pomimo niespełnienia podstawowego celu w jakim zawarta została spółka, wspólnik podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym;3) art. 8 Kodeksu spółek handlowych w związku z art. 8 pkt 6 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez nieuwzględnienie celu istnienia spółki. Celem spółki jawnej jest prowadzenie przedsiębiorstwa. W niniejszym stanie faktycznym (podczas trwania postępowania upadłościowego) przedsiębiorstwo nie jest prowadzone, a tym samym podstawowy cel spółki jawnej nie jest realizowany. Doprowadziło to do uznania, że pomimo niespełnienia podstawowego celu jakim jest prowadzenie przedsiębiorstwa, wspólnik podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym;4) art. 21 ust. 2 ustawy prawo upadłościowe poprzez jego nieuwzględnienie, a tym samym pominięcie faktu, że na skarżącym ciążył ustawowy obowiązek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, którego bezpośrednią konsekwencją było ogłoszenie upadłości przez Sąd Upadłościowy, a tym samym nie miał możliwości uwolnienia się od obowiązku uiszczania składek z powodu zawieszenia działalności poprzez zawieszenie działalności spółki lub jej rozwiązanie;5) art. 173 ustawy prawo upadłościowe w związku z art. 8 pkt 6 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez nieuwzględnienie faktu, że syndyk obejmujący majątek upadłej spółki zarządza nim z wyłączeniem wspólników spółki jawnej. Z uwagi na władztwo syndyka nad majątkiem skarżący nie miał możliwości wykonywać praw przysługujących wspólnikowi spółki jawnej w szczególności doprowadzić do zawieszenia działalności i rozwiązania spółki. Naruszenie to doprowadziło do uznania, że skarżący podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu jako wspólnik spółki jawnej w upadłości;6) art. 75 prawa upadłościowego w związku z art. 8 pkt 6 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez nieuwzględnienie faktu, że skarżący nie miał faktycznej możliwości wypełnienia przesłanek umożliwiających mu uwolnienie się od obowiązkowego ubezpieczenia społecznego, z uwagi na fakt, że nie miał możliwości wykreślenia spółki z Krajowego Rejestru Sądowego bądź zawieszenia działalności, ponieważ utracił prawo zarządu oraz prowadzenia spraw spółki. Doprowadziło to do uznania, że skarżący podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu jako wspólnik spółki jawnej w upadłości.Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.Odpowiadając na skargę kasacyjną organ administracji wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie skargi wniesionej na tę decyzję na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne – wobec ich prawidłowości – uzasadniały przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie oraz zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny, że od dnia 1 maja 2020 r. strona podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu wykonywania pozarolniczej działalności, jako wspólnik spółki jawnej.Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie wyroku Sądu I instancji, której konsekwencją powinno być jego uchylenie.Wobec istoty spornej w sprawie kwestii – i zarazem w odpowiedzi na zarzut niewłaściwego zastosowania art. 13 pkt 4b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (pkt 1) petitum skargi kasacyjnej) – wymaga przede wszystkim podkreślenia, że w rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, że spółka jawna "[...]" została zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym w dniu 6 grudnia 2001 r., jak również, że poczynając od dnia 28 marca 2003 r. do dnia 18 lutego 2010 r., a następnie od dnia 24 lutego 2012 r. skarżący figuruje w tym rejestrze, jako wspólnik wymienionej spółki (od dnia 1 stycznia 2012 r. skarżący zgłosił się wyłącznie do ubezpieczenia zdrowotnego, jako wspólnik spółki jawnej z uwagi na fakt posiadania wynikającego z prawa do renty, a następnie prawa do emerytury tytułu wyłączającego obowiązek podlegania ubezpieczeniu społecznemu w związku z wykonywaniem pozarolniczej działalności). W rozpatrywanej sprawie nie jest również sporne, że postanowieniem Sądu Rejonowego w Olsztynie Wydział V Gospodarczy z dnia 15 czerwca 2020 r. została ogłoszona upadłość spółki jawnej, której wspólnikiem jest skarżący, a ponadto, że w dniu 3 marca 2022 r. skarżący wyrejestrował się z ubezpieczenia społecznego od dnia 1 maja 2020 r.Przywołane okoliczności nie są pozbawione istotnego prawnie znaczenia i nie ma podstaw, aby podważać prawidłowość prawnej ich oceny przez Sąd I instancji, a co za tym idzie przez organ administracji publicznej.Z art. 13 pkt 4b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, którego niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy zarzuca skarga kasacyjna wynika, że obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu podlegają osoby fizyczne w okresach określonych tym przepisem prawa, a mianowicie wspólnicy spółki jawnej, partnerskiej lub komandytowej oraz komplementariusze w spółce komandytowo-akcyjnej – od dnia wpisania spółki do Krajowego Rejestru Sądowego albo od dnia nabycia ogółu praw i obowiązków w spółce do dnia wykreślenia spółki z Krajowego Rejestru Sądowego albo zbycia ogółu praw i obowiązków w spółce, z wyłączeniem okresu, na który wykonywanie działalności przez spółkę zostało zawieszone na podstawie przepisów ustawy dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców.Co przy tym istotne – a strona skarżąca nie uwzględnia tego w dostatecznym stopniu – przywołany przepis prawa stanowi rozwinięcie regulacji prawnej zawartej w pkt 4 art. 13 wymienionej ustawy, z którego wynika, że obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu podlegają osoby prowadzące pozarolniczą działalność, z wyłączeniem osób, o których mowa w pkt 4a i 4b – od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności, z wyłączeniem okresu, na który wykonywanie działalności zostało zawieszone na podstawie art. 36aa oraz przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców, co wobec zakresu wyłączenia, o którym jest w nim mowa prowadzi do wniosku, że nie jest to bez znaczenia dla prawidłowej rekonstrukcji normatywnej treści pkt 4b art. 13.Jeżeli zasadą jest, że obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowemu, chorobowemu i wypadkowemu podlegają osoby prowadzące pozarolniczą działalność od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności (z wyłączeniem okresu, na który jej wykonywanie działalności zostało zawieszone), to jednak – wobec wyraźnej i jednoznacznej treści pkt 4a i pkt 4b art. 13 ustawy – z wyłączeniem, między innymi, wspólników spółki jawnej, którzy obowiązkowi temu podlegają od dnia wpisania spółki do Krajowego Rejestru Sądowego albo od dnia nabycia ogółu praw i obowiązków w spółce do dnia wykreślenia spółki z Krajowego Rejestru Sądowego albo zbycia ogółu praw i obowiązków w spółce (z wyłączeniem okresu, na który wykonywanie działalności zostało zawieszone przez spółkę na podstawie przepisów ustawy dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców).Zestawiając treść pkt 4 z pkt 4b art. 13 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych za uzasadniony trzeba więc uznać wniosek, że zakresy ich normowania są różne, albowiem o ile pierwszy z nich odnosi się do osób fizycznych prowadzących pozarolniczą działalność od dnia rozpoczęcia jej wykonywania do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności, co w zakresie odnoszącym się do podlegania obowiązkowym ubezpieczeniom jest siłą rzeczy związane z czynnościami faktycznymi podejmowanymi w ramach prowadzenia przedsiębiorstwa i wynika z rzeczywistego prowadzenia działalności gospodarczej, nie zaś samego wpisu do rejestru (CEIDG) i posiadania formalnego statusu przedsiębiorcy, o tyle drugi dotyczy osób fizycznych, w odniesieniu do których samodzielną podstawą podlegania obowiązkowym ubezpieczeniom jest posiadanie formalnego statusu wspólnika spółki jawnej, albowiem przedsiębiorcą jest spółka, nie zaś jej wspólnicy (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2022 r., sygn. akt I USK 17/22).W korespondencji do powyższego – co nie mniej istotne, a należy to podkreślić w odpowiedzi na omawiany zarzut kasacyjny – wymaga zaakcentowania, że przepisy art. 8 ust. 6 pkt 1 oraz pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych jednoznacznie odróżniają – co wynika z ich zestawienia – pojęcie tytułu ubezpieczeniowego, którym jest "prowadzenie pozarolniczej działalności" oraz prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy Prawo przedsiębiorców. Rozróżnienie tych dwóch pojęć – jak wskazano w przywołanym orzeczeniu Sądu Najwyższego – jest kluczowe w kontekście ustalenia okresów podlegania ubezpieczeniom społecznym przez osoby będące wspólnikami niektórych spółek, w tym spółki jawnej. Prowadzenie pozarolniczej działalności przez wspólnika polega wyłącznie na legitymowaniu się takim statusem i nie ma w tym względzie znaczenia fakt, czy spółka faktycznie działalność gospodarczą prowadzi, czy też zaprzestała jej prowadzenia. Prawnie doniosłe znaczenia ma bowiem fakt istnienia spółki jawnej, który – gdy chodzi o okres istnienia spółki – jest jednoznacznie wyznaczony i ustalony przepisami k.s.h., z których wynika, że spółka jawna powstaje z chwilą wpisu do rejestru (art. 251 k.s.h.), zaś jej ustanie następuje z chwilą wykreślenia z rejestru (art. 84 § 1 k.s.h.), co prowadzi do wniosku, że o jej istnieniu decyduje sam wpis do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, który ma konstytutywny charakter, co nie mniej jasno wynika z przepisów Kodeksu spółek handlowych.Za uzasadniony trzeba więc uznać wniosek, że moment rozpoczęcia prowadzenia bądź zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę jawną (czyli stan faktyczny) nie ma prawnie istotnego znaczenia z punktu widzenia oceny odnośnie do jej istnienia, w odróżnieniu od wpisu do CEIDG.Samodzielną – i zarazem wystarczającą – podstawą podlegania obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowemu, chorobowemu i wypadkowemu jest bowiem posiadanie statusu wspólnika spółki jawnej wpisanej do KRS, a w tym kontekście wpis spółki jawnej do KRS i brak jej wykreślenia, mimo nieprowadzenia działalności gospodarczej przez wspólników, w tym związku z ogłoszeniem jej upadłości, co w konsekwencji nie pozostaje bez wpływu na wniosek, że nie są usprawiedliwione zarzuty naruszenia przepisów art. 3 i art. 8 k.s.h., ani też zarzuty naruszenia przepisów art. 21 ust. 2, art. 173 i art. 75 ustawy Prawo upadłościowe przez ich niezastosowanie (odpowiednio pkt 2), pkt 3), pkt 4), pkt 5) i pkt 6) petitum skargi kasacyjnej). W świetle przedstawionych argumentów przepisy te nie stanowiły i nie mogły stanowić adekwatnych wzorców kontroli legalności zaskarżonej decyzji.Jeżeli w korespondencji do powyższego podkreślić, że zasadności formułowanych wniosków w żadnym stopniu, ani też zakresie nie podważa fakt, że to ustawą nowelizującą z dnia 24 czerwca 2021 r., z mocą obowiązującą od dnia 18 września 2021 r., do art. 13 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych został dodany pkt 4b, albowiem z jednolitego i ugruntowanego orzecznictwa Sądu Najwyższego prezentowanego w odniesieniu do rozumienia art. 13 pkt 4 ustawy nowelizowanej w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie wymienionej ustawy nowelizującej wynika, że zmiany wprowadzone tą nowelą nie kształtowały statusu wspólników spółki jawnej w zakresie odnoszącym się do podlegania obowiązkowym ubezpieczeniom w sposób odmienny i odbiegający od tego, który wynikał z przyjmowanego w tym orzecznictwie rozumienia art. 13 pkt 4 i art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy nowelizowanej, a co więcej, że zmiany te "kształtują" ten status w sposób tożsamy ze statusem dotychczasowym (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 sierpnia 2020 r., sygn. akt I UK 337/19; zob. również np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 września 2023 r, sygn. akt III USK 180/23 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 2020 r., sygn. akt II UK 295/18 i przywołane tam orzecznictwo, w tym zwłaszcza uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt I UZP 4/05; zob. w tej mierze również np. wyroki NSA z dnia: 25 października 2018 r., sygn. akt II GSK 3852/16; 11 grudnia 2018 r., sygn. akt II GSK 4623/16; 22 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 187/17; zob. także wyrok NSA z dnia 12 września 2024 r., sygn. akt II GSK 856/24) – co jak w pełni zasadnie należałoby przyjąć, jest konsekwencją zaimplementowania na grunt norm prawa stanowionego normy prawnej rekonstruowanej w procesie sądowej wykładni prawa z art. 13 pkt 4 w związku z art. 8 ust. 6 pkt 4 przywołanej ustawy, stanowiąc przykład oraz dowód właściwie motywowanej interwencji prawodawczej, która nie wprowadzała jednak w omawianym zakresie żadnego istotnego normatywnego novum (zob. wyrok NSA z dnia 12 września 2024 r., sygn. akt II GSK 856/24) – to zarzut z pkt 1) petitum skargi kasacyjnej należało uznać za tym bardzie nieuzasadniony.Z punktu widzenia istoty spornej w sprawie kwestii zasadnicze – i jedyne – znaczenie ma bowiem – jak wynika z art. 13 pkt 4b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z art. 8 ust. 6 pkt 4 tej ustawy – posiadanie statusu wspólnika spółki jawnej wpisanej do KRS, a w tym kontekście sam wpis spółki jawnej do KRS oraz brak jej wykreślenia, mimo nieprowadzenia działalności gospodarczej przez wspólników, w tym związku z ogłoszeniem jej upadłości. Wynikający z posiadania statusu wspólnika spółki jawnej tytułu podlegania obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowemu, chorobowemu i wypadkowemu istnieje bowiem – jak stanowi art. 13 pkt 4b przywołanej ustawy – od dnia wpisania spółki do Krajowego Rejestru Sądowego albo od dnia nabycia ogółu praw i obowiązków w spółce do dnia – co należy podkreślić – wykreślenia spółki z Krajowego Rejestru Sądowego albo zbycia ogółu praw i obowiązków w spółce. Jeżeli w tym też kontekście podkreślić, że ustawodawca operuje funktorem alternatywy rozłącznej – "albo" – to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że status wspólnika spółki jawnej ustaje wraz z zaistnieniem jednej z wymienionych sytuacji, która dezaktualizuje tym samym sam tytuł podlegania obowiązkowym ubezpieczeniom.W rozpatrywanej sprawie nic takiego jednak nie nastąpiło. Wraz z ogłoszeniem upadłości spółki nie doszło bowiem do jej wykreślenia z KRS.W związku z tym więc, że samodzielną podstawą podlegania obowiązkowym ubezpieczeniom jest posiadanie formalnego statusu wspólnika spółki jawnej – albowiem przedsiębiorcą jest spółka, nie zaś jej wspólnicy – to wobec treści oraz funkcji art. 8 ust. 6 pkt 4 i art. 13 pkt 4b przywołanej ustawy trzeba stwierdzić, że w świetle niespornych i przywołanych na wstępie okoliczności stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy – których istotnym elementem jest fakt wpisania spółki jawnej [...] do Krajowego Rejestru Sądowego w dniu 6 grudnia 2001 r. oraz brak wpisu o jej wykreśleniu z tego rejestru, jak również fakt posiadania przez skarżącego poczynając od dnia 28 marca 2003 r. do dnia 18 lutego 2010 r., a następnie od dnia 24 lutego 2012 r. statusu wspólnika tej spółki – skarżący od dnia 1 maja 2020 r. (z którą to datą wyrejestrował się w dniu 3 marca 2022 r. z ubezpieczenia społecznego) podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu wykonywania pozarolniczej działalności, jako wspólnik spółki jawnej.W rekapitulacji wszystkich przedstawionych argumentów należało więc stwierdzić, że zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.. orzekł, jak w sentencji wyroku.