Wyrok - III SA/Wr 49/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - z dnia 16 grudnia 2025
Teza
Uchylono decyzję I i II instancji. Inspekcja sanitarna, Choroby zawodowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Sędzia WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 16 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi L. J. na decyzję Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia 27 listopada 2024 r. nr HP.906.2.2024.AO w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia chUchylono decyzję I i II instancji. Inspekcja sanitarna, Choroby zawodowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Sędzia WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 16 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi L. J. na decyzję Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia 27 listopada 2024 r. nr HP.906.2.2024.AO w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia ch
Data orzeczenia
16 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Przewodniczący
Anetta Chołuj
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (7)
Rozstrzygnięcie
Uchylono decyzję I i II instancji
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z dnia 27 listopada 2024 r. (nr HP.906.2.2024.AO) Dolnośląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we Wrocławiu (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji), działając na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2024 r., poz. 416), art. 2351 i art. 2352 Kodeksu pracy (Dz. U. z 2023 r., poz. 1465 ze zm., dalej: k.p.), oraz § 8 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2022 r., poz. 1836, dalej: rozporządzenie), a także art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.), utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu (dalej: organ I instancji) z dnia 17 października 2023 r. (nr 19/23) o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – [...] wywołanej sposobem wykonywania pracy: [...], poz. 19 pkt 4 wykazu chorób zawodowych wymienionych w załączniku do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych u L. J. (dalej: skarżący).Organ odwoławczy podał, że skarżący pracował w narażeniu na sposób wykonywania pracy od 1 lutego 2015 r. do 29 lutego 2024 r. jako [...] u W. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą W. we W.1 (dalej: pracodawca).Organ II instancji przytoczył w uzasadnieniu decyzji dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego. Wskazał, że organ I instancji, na skutek zgłoszenia choroby zawodowej dokonanego przez pracodawcę, wszczął postępowanie administracyjne w sprawie choroby zawodowej – [...] wywołanej sposobem wykonywania pracy: [...] (poz. 19 pkt 4) u skarżącego. W toku prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił strony postępowania, które zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a. zawiadomił o wszczęciu postępowania.Po przeprowadzeniu oceny narażenia zawodowego przez organ I instancji w środowisku pracy skarżącego, Dolnośląski Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we Wrocławiu (dalej: DWOMP) dnia 6 czerwca 2023 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej – [...] wywołanej sposobem wykonywania pracy: [...], poz. 19 pkt 4 wykazu chorób zawodowych wymienionych w załączniku do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych u skarżącego. W uzasadnieniu orzeczenia DWOMP podał, że z okoliczności sprawy wynika, że skarżący na zajmowanym stanowisku [...]. W okresie od 1 lutego 2015 r. do 29 lutego 2024 r. (świadectwo pracy z dnia 4 kwietnia 2024 r.) pracował jako [...] u pracodawcy w narażeniu na sposób wykonywania pracy. Jak wynika z karty oceny narażenia zawodowego, praca na tym stanowisku polegała m.in. [...]. Po stawieniu się na miejscu wykonywania pracy pracownik [...]. Praca jest wykonywana na wysokości powyżej [...] m i obejmuje też czynności kontrolne dotyczące [...]. [...] po zajęciu pozycji [...] oczekuje na instrukcje dalszej pracy [...], a następnie przystępuje do obsługi [...]. Po otrzymaniu polecenia steruje [...] za pomocą [...]; lewą ręką pracownik [...]; biegły [...] wykonuje pracę jednocześnie obiema rękami na [...]. Ponadto pracownik obsługuje [...]. Czas pracy w trybie jednozmianowym wynosił 8 godzin z 30-minutową przerwą oraz przerwami technologicznymiDWOMP wskazał, że stwierdzone zmiany chorobowe dot. [...] nie mogą zostać uznane za chorobę zawodową albowiem charakter wykonywanych czynności zawodowych nie miał dominującego udziału w powstaniu zmian chorobowych [...] u skarżącego. Podobne zmiany mają różną lokalizację i statystycznie są często obserwowane po 60-tym roku życia u osób długotrwałe pracujących fizycznie. Praca, którą wykonywał skarżący, nie wymagała długotrwałych forsownych wysiłków fizycznych z [...]. W związku z powyższym nie można orzec związku przyczynowego zmian chorobowych [...] z pracą zawodową.Mając powyższe na uwadze, DWOMP wskazał, że nie znaleziono podstaw do rozpoznania choroby zawodowej – [...] wywołanej sposobem wykonywania pracy: [...], poz. 19 pkt 4 wykazu chorób zawodowych.W dniu 4 sierpnia 2023 r. DWOMP poinformował, że skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia, ale nie został on uwzględniony.W dniu 17 listopada 2023 r. organ I instancji wydał decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - [...] wywołanej sposobem wykonywania pracy: [...], poz. 19 pkt 4 wykazu chorób zawodowych wymienionych w załączniku do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych u skarżącego.W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił jednostronność prowadzonego postępowania polegającą na tym, że w toku postępowania dokonano tylko przesłuchania pracodawcy, a organ I instancji, w ocenie wnoszącego odwołanie, niewystarczająco wyjaśnił okoliczności sprawy i pominął twierdzenia skarżącego. Wskazywał również na rozbieżności pomiędzy uzasadnieniem decyzji i orzeczenia lekarskiego, a rzeczywistymi warunkami pracy na zajmowanym przez siebie stanowisku.Wobec zarzutów odwołania, organ II instancji pismem z dnia 19 stycznia 2024 r. wezwał skarżącego do udzielenia informacji dotyczących okresu i przebiegu zatrudnienia u pracodawcy, wskazania charakteru wykonywanych czynności zawodowych na zajmowanym stanowisku, sprecyzowania obowiązków/praktyk zawodowych związanych z wykonywaniem pracy wskazujących na wysiłek fizyczny z [...], przedstawienia rzeczywistego wymiaru czasu pracy na stanowisku.W odpowiedzi na ww. wezwanie skarżący w piśmie z dnia 20 kwietnia 2024 r. wskazał, że w kwestii narażenia zawodowego tj. charakteru pracy [...] w jego przypadku praca wymagała wymuszonej [...] pozycja ciała, [...]. Opisał również rzeczywisty czasookres pracy, jako powyżej 8 godzin w ciągu dnia.Po przeanalizowaniu odpowiedzi skarżącego, organ II instancji w dniu 27 lutego 2024 r., wezwał pracodawcę będącego stroną postępowania do:- okazania dokumentacji pracowniczej dotyczącej rzeczywistego wymiaru czasu pracy skarżącego na stanowisku [...], uwzględniając m.in. liczbę godzin ponadwymiarowych (nadgodzin), prace zlecone dodatkowo itp.- wyjaśnienia, w jaki sposób była wykonywana praca, ile czasu skarżący spędzał w ciągu roboczodnia na wykonywaniu czynności i jakie to były czynności.Wezwanie zostało doręczone pracodawcy w dniu 13 marca 2024 r., jednakże pracodawca nie udzielił na nie odpowiedzi.W toku postępowania organ II instancji wystąpił do DWOMP o ponowne przeanalizowanie sprawy celem wydania wiążącej opinii lekarskiej w przedmiocie choroby zawodowej wskazanej w poz. 19 pkt 4 wykazu chorób zawodowych wymienionych w załączniku do rozporządzenia z uwzględnieniem czasu pracy i opisu czynności wykonywanych przez skarżącego, które zostały przedstawione w piśmie z dnia 20 lutego 2024 r.Wobec powyższego, DWOMP pismem z dnia 25 kwietnia 2024 r. wskazał, że w orzeczeniu nr [...] z dnia 6 czerwca 2023 r., stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią [...]. Stanowisko to zostało oparte na przedłożonej dokumentacji medycznej, badaniach diagnostycznych wykonanych w DWOMP i dostarczonej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego ocenie narażenia zawodowego, tj. sposobie wykonywania pracy na stanowisku [...]. W ocenie tej nie potwierdzono długotrwałego wykonywania pracy z forsownym wysiłkiem fizycznym, [...] przez większość zmiany roboczej czy utrzymania w sposób ciągły wymuszonej pozycji [...]. Praca nie była monotypowa. Dodatkowo na pozazawodową etiologię schorzenia wskazują [...]. Jednocześnie DWOMP zwrócił się o uzupełnienie oceny narażenia celem ewentualnego potwierdzenia lub wykluczenia informacji przedłożonych przez pacjenta, ponieważ - gdyby ujawnione nowe okoliczności zostały potwierdzone przez pracodawcę lub organ I instancji w dodatkowej ocenie narażenia, to mogłyby to wówczas stanowić podstawę do ponownego rozważenia istnienia związku przyczynowego pomiędzy zmianami chorobowymi [...] a wykonywaną pracą.W dniu 8 maja 2024 r. organ II instancji zlecił na podstawie art. 136 k.p.a. organowi I instancji przeprowadzenie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego w związku z okolicznościami wskazanymi w piśmie skarżącego z dnia 20 lutego 2024 r. oraz pismem DWOMP z dnia 25 kwietnia 2024 r. Wskazał, że analiza dokumentacji wskazuje, że karta oceny narażenia zawodowego z dnia 20 października 2022 r. została sporządzona wyłącznie na podstawie wyjaśnień pracodawcy, które zostały zakwestionowane przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji, stąd materiał dowodowy wymaga uzupełnienia.Pismem z dnia 23 lipca 2024 r. organ I instancji zwracając akta sprawy poinformował organ II instancji, że w toku uzupełniającego postępowania wyjaśniającego pracodawca nie odbierał żadnej kierowanej do niego korespondencji, tj. wezwań z dnia 13 maja 2024 r. i z dnia 10 czerwca 2024 r. do przedłożenia dokumentów i złożenia wyjaśnień. Organ I instancji podjął również próbę osobistego doręczenia pism podczas wizji lokalnej w dniu 10 czerwca 2024 r., która jednak nie umożliwiła doręczenia wezwań lub uzyskania niezbędnych wyjaśnień pracodawcy. Wskazano jednocześnie, że od skarżącego pozyskano zdjęcie poglądowe [...], który obsługiwany jest na stanowisku [...].Po przeanalizowaniu akt sprawy, organ II instancji zwrócił się ponownie do DWOMP o wydanie opinii uzupełniającej na podstawie całości akt sprawy, z uwzględnieniem ustaleń dokonanych w toku uzupełniającego postępowania wyjaśniającego.Odpowiedzi na powyższe DWOMP udzielił w dniu 11 września 2024 r. wskazując, że nie stwierdzono podstaw do zmiany orzeczenia lekarskiego, ponieważ przekazana dokumentacja wskazuje, że organowi I instancji nie udało się wyjaśnić rozbieżności w stanowiskach skarżącego i jego pracodawcy, a podejmowane działania (kierowanie wezwań, wizja lokalna) nie przyniosły efektu. Z tych względów DWOMP wskazał, że nie ma możliwości wydania opinii uzupełniającej i zmiany orzeczenia w sprawie choroby zawodowej.Zaskarżoną decyzją z dnia 27 listopada 2024 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie.W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że do stwierdzenia choroby zawodowej przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego muszą być spełnione łącznie, jak to wynika w art. 2351 i art. 2352 Kodeksu pracy oraz § 5 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, trzy warunki: 1. choroba musi być rozpoznana przez upoważnioną do tego placówkę służby zdrowia i znajdować się w wykazie chorób zawodowych, 2. choroba ta musi być wywołana czynnikami szkodliwymi znajdującymi się w środowisku pracy albo sposobem wykonywania pracy, 3. wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych musi nastąpić w okresie ustalonym w załączniku do ww. rozporządzenia. Choroby zawodowe [...] spowodowane sposobem wykonywania pracy zaliczane są do chorób z przeciążenia - rozwijają się po wielu miesiącach lub latach obciążeń powodujących bardzo niewielkie urazy, prowadzących w konsekwencji do [...]. Wśród zawodowych czynników etiologicznych chorób [...] wymienia się przede wszystkim: pracę monotypową jednostajną, wymuszoną pozycję ciała przy pracy, wysiłek fizyczny (zarówno statyczny jak dynamiczny), niedostosowanie ergonomiczne stanowiska pracy do rodzaju wykonywanych czynności, konieczność ręcznego przemieszczania ciężarów. Wszystkie wyżej wskazane elementy należy brać pod uwagę oceniając narażenie zawodowe w sytuacji podejrzenia choroby zawodowej [...]. Jednocześnie, należy wykluczyć czynniki pozazawodowe, które mogły przyczynić się do rozwoju rozpatrywanego schorzenia [...], np.: choroba zwyrodnieniowa [...], przebyte urazy, wady rozwojowe, choroby reumatyczne, schorzenia metaboliczne.Organ odwoławczy podkreślił, że rolą Państwowej Inspekcji Sanitarnej jest ustalenie narażenia zawodowego, natomiast lekarze orzecznicy badają związek pomiędzy narażeniem zawodowym a jego wpływem na stan zdrowia. Każdorazowo oceniają rodzaj narażenia zawodowego stanowiący przyczynę powstania choroby zawodowej, skutek jego działania powodujący powstanie charakterystycznych schorzeń.Zdaniem organu odwoławczego, orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia 6 czerwca 2023 r. wydane przez DWOMP o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej: [...] wywołanej sposobem wykonywania pracy: [...] (poz. 19.4) jest spójne z dwiema opiniami uzupełniającymi (z dnia 25 kwietnia 2024 r. i z dnia 11 września 2024 r.), w których stwierdzono, iż na stanowisku [...] nie potwierdzono długotrwałych wysiłków fizycznych z przenoszeniem/dźwiganiem ciężarów oraz utrzymywanej wymuszonej pozycji [...], a w aktualnie wykonanych badaniach nie potwierdzono zmian klinicznych odpowiadających zgłoszonemu schorzeniu.Organ odwoławczy dodał, że wydając decyzję kieruje się oceną stanu zdrowia zainteresowanego wyrażoną w orzeczeniach lekarskich. Podkreślił przy tym, że zgodnie z art. 80 k.p.a. dokonał oceny materiału dowodowego z punktu widzenia wszystkich przesłanek dotyczących choroby zawodowej, w tym także orzeczeń lekarskich. Opinie medyczne wydane w przedmiotowym postępowaniu zostały poprzedzone specjalistycznymi badaniami stanu zdrowia odwołującego się oraz analizą zgromadzonej dokumentacji. W opinii organu II instancji są obiektywne, przekonujące, wyczerpująco umotywowane, uwzględniają pełny stan faktyczny sprawy i jako takie posiadają walor kompletności – nie budzą żadnych wątpliwości. W sprawie wyjaśnione zostały wszystkie istotne okoliczności, a stan faktyczny ustalony został zgodnie z regułami wskazanymi w art. 7 k.p.a. W konsekwencji organ odwoławczy wskazał, że nie znalazł podstaw prawnych ani faktycznych do zmiany decyzji organu I instancji i orzekł jak w sentencji.W skardze do sądu skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu instancji zarzucając, że organy nie dopełniły ciążących na nich obowiązków w zakresie przeprowadzenia postępowania administracyjnego, co skutkowało dokonaniem błędnych ustaleń faktycznych. Kwestionował także kompletność orzeczenia lekarskiego i dalszych pism DWOMP, na których oparto wydane w sprawie decyzje. W ocenie skarżącego, błędnie (nieprawdziwie) wskazano w decyzji, że DWOMP wydał "uzupełniające orzeczenie lekarskie" z datą 25 kwietnia 2024 r. i następnie 11 września 2024 r., ponieważ dokumenty te nie są stricte uzupełnieniem opinii lekarskiej, co wynika z treści tych dokumentów. Pisma z takimi datami zostały sporządzone przez DWOMP, lecz nie są to pisma, które można zakwalifikować jako opinie uzupełniające do orzeczenia lekarskiego z dnia 6 czerwca 2022 r., ponieważ nie został dostarczony do jednostki orzeczniczej odpowiedni, uzupełniony dokument oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej, o który to dokument DWOMP wprost wnioskował w swoim piśmie z dnia 25 kwietnia 2024 r.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, a także o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.).Niniejszą sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia 27 listopada 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia 17 października 2023 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – [...] wywołanej sposobem wykonywania pracy: [...], poz. 19 pkt 4 wykazu chorób zawodowych wymienionych w załączniku do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych u skarżącego.Choroba zawodowa jest pojęciem prawnym zdefiniowanym w art. 2351 k.p. Za chorobę zawodową – w myśl powołanego przepisu – uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Zgodnie z art. 2352 k.p., rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych.Wspomniany w art. 2351 k.p. wykaz chorób zawodowych umieszczony jest w wydanym na podstawie delegacji ustawowej z art. 237 § 1 k.p. powoływanym już rozporządzeniu z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Rozporządzenie to zawiera zarówno normy o charakterze materialnoprawnym, do jakich zaliczyć należy sam wykaz chorób zawodowych, jak i przepisy procesowe regulujące tryb postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych. Zgodnie z § 6 ust. 1 tego rozporządzenia, lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1 (tj. spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 i 3), wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane dalej "orzeczeniem lekarskim", na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. W przypadkach uznanych przez lekarza za uzasadnione stanem zdrowia pracownika, byłego pracownika albo w przypadku śmierci pracownika albo byłego pracownika lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1, wydaje orzeczenie lekarskie na podstawie dokumentacji medycznej, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego.Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika (§ 8 ust. 1 rozporządzenia). Jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału (§ 8 ust. 2 rozporządzenia).W orzecznictwie podkreśla się, że orzeczenia lekarskie, o których mowa w § 6 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych stanowią dowód w rozumieniu art. 75 k.p.a. w związku z art. 84 § 1 k.p.a., podlegający ocenie organu administracji właściwego do stwierdzenia choroby zawodowej. Podkreślić przy tym należy, że organ orzekając o chorobie zawodowej nie może dokonywać własnych ustaleń, prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej i obowiązany jest przyjąć ustalenia wynikające z wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich. Z przytoczonych regulacji prawnych wynika związanie organów inspekcji sanitarnej treścią orzeczenia lekarskiego - w zakresie poczynionych w nim ustaleń, dotyczących stwierdzonego schorzenia i jego przyczyn oraz braku uprawnienia do dokonania samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej. Potwierdzenie tego wniosku znajduje się w licznym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 1102/18; z dnia 10 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 398/18; z dnia 9 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 395/18; z dnia 10 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 221/18 - wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Każde orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią kwalifikowaną, bez której organ sanitarny nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy mieści się ona w wykazie chorób zawodowych. O wartości merytorycznej orzeczenia lekarskiego nie decyduje przy tym obszerność wywodów uzasadnienia, lecz jego zawartość merytoryczna odnosząca się do istoty sprawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 2056/10; z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1809/11). Organ nie może więc samodzielnie kwestionować orzeczenia lekarskiego, o ile spełnia ono określone w przepisach wymagania.Podsumowując, słusznie zauważył organ II instancji w decyzji, że do stwierdzenia choroby zawodowej przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego muszą być spełnione łącznie, jak to wynika w art. 2351 i art. 2352 k.p. oraz § 5 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, trzy warunki: 1. choroba musi być rozpoznana przez upoważnioną do tego placówkę służby zdrowia i znajdować się w wykazie chorób zawodowych, 2. choroba ta musi być wywołana czynnikami szkodliwymi znajdującymi się w środowisku pracy albo sposobem wykonywania pracy, 3. wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych musi nastąpić w okresie ustalonym w załączniku do ww. rozporządzenia.Należy mieć na uwadze, że tryb postępowania w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej jest szczególnym rodzajem postępowania administracyjnego, natomiast regulacje procesowe zawarte w rozporządzeniu nie modyfikują zasad ogólnych postępowania administracyjnego określonych w kodeksie postępowania administracyjnego. Stanowią one lex specialis wobec przepisów k.p.a. i jedynie uzupełniają ogólne regulacje postępowania administracyjnego, poprzez ich uszczegółowienie i dostosowanie do specyfiki rozpatrywanych spraw. W pozostałym, nieuregulowanym przez rozporządzenie zakresie, do postępowania tego znajdują zastosowanie zasady postępowania administracyjnego, które nakładają na organy szereg obowiązków związanych z ustalaniem stanu faktycznego sprawy, jak i jego oceną.Stosownie do art. 7 k.p.a. organy inspekcji sanitarnej winny podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W tym celu zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). W granicach tego obowiązku mieszczą się między innymi kompetencje organu wynikające z § 8 ust. 2 rozporządzenia oraz realizowany w tym zakresie wymóg z art. 75 § 1 k.p.a. dopuszczenia jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Ocena zebranego materiału dowodowego powinna być natomiast dokonana według wymagań wynikających z art. 80 k.p.a., tj. na podstawie całokształtu materiału dowodowego i powinna znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, które winno realizować zasadę przekonywania określoną w art. 11 k.p.a. i odpowiadać regulacji z art. 107 § 3 k.p.a.Orzekając o chorobie zawodowej, organ inspekcji sanitarnej powinien mieć na uwadze, że orzeczenie jednostki orzeczniczej w przedmiocie rozpoznania choroby zawodowej jest tylko jednym z dowodów podlegających ocenie i nie zastępuje oceny organu w zakresie stwierdzenia albo braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Orzeczenie lekarskie jest opinią w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., która podlega swobodnej ocenie stosownie do art. 80 k.p.a. O ile zatem, w świetle przepisów rozporządzenia, bez tej opinii bądź sprzecznie z nią organ administracji nie może dokonywać we własnym zakresie rozpoznania choroby, to jednak dokonując jej oceny, w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a., organ winien zwrócić uwagę czy opinia w powiązaniu z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym wyjaśnia wszystkie istotne okoliczności sprawy, nie pozostawiając w tym zakresie wątpliwości. Jedynie prawidłowo sporządzona i uzasadniona opinia lekarska, która nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów, może stanowić środek dowodowy i podstawę decyzji wydawanej w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej. Związanie orzeczeniem lekarskim nie oznacza, że organ jest zwolniony z ustanowionego w art. 7 k.p.a. obowiązku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.Jeżeli orzeczenie lekarskie nie jest wystarczające do wydania decyzji, to zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia inspektor sanitarny może wystąpić do lekarza, który wydał orzeczenie, z żądaniem dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, bądź też wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału dowodowego, o którym mowa w § 8 ust. 1 rozporządzenia.W sprawie w pierwszej kolejności należy podkreślić, że wydane orzeczenie wskazuje brak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, ale jednocześnie wprost wyraża wątpliwości w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia przez organy inspekcji sanitarnej okoliczności wykonywania pracy przez skarżącego. DWOMP w swoim piśmie do organu II instancji z dnia 25 kwietnia 2024 r. bezpośrednio zwrócił się o uzupełnienie oceny narażenia celem ewentualnego potwierdzenia lub wykluczenia informacji przedłożonych przez pacjenta w piśmie z dnia 20 lutego 2024 r., bowiem gdyby ujawnione przez skarżącego okoliczności zostały potwierdzone przez pracodawcę lub organ I instancji w dodatkowej ocenie narażenia to mogłyby wówczas stanowić podstawę do ponownego rozważenia istnienia związku przyczynowego pomiędzy zmianami chorobowymi barków a wykonywaną pracą.Niewątpliwie więc miałoby to istotny wpływ na sytuację skarżącego i nie można na tym etapie wykluczyć, że mogłoby również w efekcie doprowadzić do zmiany orzeczenia lekarskiego na korzyść skarżącego tj. stwierdzenia choroby zawodowej.Organ odwoławczy zlecając w dniu 8 maja 2024 r. organowi I instancji przeprowadzenie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego wskazał wprost, że należy zwrócić szczególną uwagę na pkt 14 karty oceny narażenia zawodowego: "sposób wykonywania pracy" wyjaśniając:a) rodzaj, zakres i stopień obciążenia czynnościami, które mogły powodować nadmierne obciążenie;b) chronometraż czynności powodujących nadmierne obciążenie określonego układu lub narządu organizmu;c) pozycję ciała podczas wykonywania czynności, o których mowa w lit. a i b (pozycja tułowia, kończyn, głowy, itp.);d) czy stanowisko pracy było dostosowane pod względem ergonomicznym do wykonywania czynności, o których mowa w lit. a i b;e) sposób organizacji pracy (np. zmianowość, przerwy w pracy).W takim stanie rzeczy organ I instancji był zobowiązany do dokładnego przeanalizowania zgormadzonego w aktach materiału dowodowego i wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, szczególnie w sytuacji, gdy skarżący wskazywał na nowe okoliczności (uznane następnie przez DWOMP za istotne dla wydania orzeczenia lekarskiego), które nie były uwzględnione w dokumentacji otrzymanej od pracodawcy.Sąd podkreśla również, że już wnosząc odwołanie skarżący kwestionował sposób prowadzenia ustaleń przez organ I instancji poprzez oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na wyjaśnieniach pracodawcy. W tej sytuacji obowiązkiem organu było zapoznanie się ze stanowiskami obu stron, a następnie dokonanie własnych, obiektywnych ustaleń faktycznych, do czego organ zobowiązuje zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a.Po przeprowadzeniu analizy sprawy i dokumentów tworzących aktach postępowania, Sąd dostrzegł, że w toku postępowania odwoławczego próbowano skontaktować się z pracodawcą (wezwania z 27 lutego 2024 r., 13 maja 2024 r., próba bezpośredniego doręczenia wezwania przez pracownika organu I instancji w dniu 10 czerwca 2024 r.), jednakże działania te nie przyniosły spodziewanego efektu.W sytuacji braku możliwości doręczenia pism pracodawcy będącego stroną postępowania, od którego uzyskanie dodatkowych wyjaśnień okazało się niezbędne do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, organy prowadzące postępowanie winny podjąć kolejne czynności, w tym na przykład zwrócić się do innych organów i instytucji (organy krajowej administracji skarbowej, Zakład Ubezpieczeń Społecznych, organy mające dostęp do bazy PESEL) w celu ustalenia innych adresów, pod którymi możliwe byłoby nawiązanie kontaktu z pracodawcą.Nie zostało, więc wyjaśnione, czy sposób wykonywania pracy przez skarżącego został prawidłowo opisany w karcie oceny narażenia zawodowego oraz innych dokumentach przekazanych do DWOMP celem sporządzenia wiążącej opinii w formie orzeczenia lekarskiego.Nie sposób zgodzić się z organem II instancji, że orzeczenie lekarskie wydane przez upoważnionych do tego lekarzy, uzupełnione stosownymi opiniami, zostały poprzedzone analizą zgromadzonej dokumentacji, są obiektywne, przekonujące oraz wyczerpująco umotywowane i wyjaśniają wszelkie wątpliwości, spełniają zatem wymagania stawiane opiniom biegłego (k. 8 i 9 decyzji).Bezspornym jest bowiem, że w swoim piśmie z dnia 25 kwietnia 2024 r. DWOMP wniósł o uzupełnienie dokumentacji i wyjaśnienie okoliczności sprawy. Co więcej, w piśmie z dnia 11 września 2024 r. DWOPM wskazał, że nie ma możliwości wydania opinii uzupełniającej i zmiany orzeczenia w sprawie choroby zawodowej, ponieważ przekazana dokumentacja wskazuje, że organowi I instancji nie udało się wyjaśnić rozbieżności w stanowiskach skarżącego i jego pracodawcy, a podejmowane działania (kierowanie wezwań, wizja lokalna) nie przyniosły efektu.Świadczy to zatem, że powstałe w toku sprawy wątpliwości co do faktów dotyczących postępowania w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej nie zostały prawidłowo wyjaśnione, a przez to istotną wadą obarczone są zarówno decyzje organów I i II instancji, jak również samo postępowanie administracyjne, które poprzedzało ich wydanie. Pomimo wystąpienia tak istotnych wątpliwości w toku postępowania administracyjnego, organy prowadzące to postępowanie nie podjęły wystarczających działań celem ich wyjaśnienia, przez co doprowadziły do wydania przez organ II instancji decyzji na podstawie niepełnego stanu faktycznego.Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.W niniejszej sprawie organ nie wyjaśnił przyczyn nieskorzystania z innych środków dowodowych takich jak: przesłuchanie strony lub innych osób mających wiedzę o sposobie wykonywania pracy przez skarżącego u pracodawcy, podjęcia kolejnych prób doręczenia korespondencji pracodawcy po ustaleniu jego innych adresów.Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd doszedł do przekonania, że prowadząc postępowanie organy administracji publicznej mając wiedzę o istotnych wątpliwościach co do okoliczności sprawy nie podjęły wszystkich dostępnych działań zmierzających do ich wyjaśnienia.Sąd zwraca również uwagę, że co prawda w decyzji organu II instancji wskazano, a czego skarżący nie kwestionuje, że zawiadomieniem z dnia 17 września 2024 r. wydanym na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. poinformowano strony o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego i umożliwiono im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań to jednak w przekazanych Sądowi aktach sprawy nie ma takiego dokumentu i dowodu jego doręczenia stronie. Sąd uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy mogło mieć to dodatkowy wpływ na wynik sprawy, gdyż skarżący został pozbawiony możliwości skorzystania ze swojego uprawnienia, a jego wyjaśnienia i stanowisko mogły mieć znaczenie dla wydania rozstrzygnięcia.Wobec powyższego, rozpatrując ponownie sprawę organ powinien podjąć kolejne czynności, w tym na przykład zwrócić się do innych organów i instytucji (organy krajowej administracji skarbowej, Zakład Ubezpieczeń Społecznych, organy mające dostęp do bazy PESEL) w celu ustalenia ewentualnych adresów, pod którymi możliwe byłoby nawiązanie kontaktu z pracodawcą. Organ powinien także ustalić, czy w sprawie możliwe byłoby przesłuchanie świadków, którzy opisaliby sposób wykonywania pracy przez skarżącego i dobowy wymiar jego czasu pracy.Organ zwróci się ponadto do jednostki orzeczniczej o dodatkową konsultację w zakresie pozyskanej dokumentacji, jeżeli ją uzyska.Po zgromadzeniu pełnego materiału dowodowego organ wyda rozstrzygnięcie stosownie do stanu sprawy. Wydając decyzję organ szczegółowo przedstawi poczynione w sprawie ustalenia i uzasadni swoje stanowisko, odnosząc się również do argumentów podnoszonych przez stronę.Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.