sygn. VII SA/Wa 2720/22 6 kwietnia 2023 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Wyrok - VII SA/Wa 2720/22 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 6 kwietnia 2023

Teza
Oddalono skargę. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Asesor WSA Iwona Ścieszka, Protokolant: Specjalista Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 października 2022 r. znak DOA.7110.216.2022.KKA w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia 7Oddalono skargę. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Asesor WSA Iwona Ścieszka, Protokolant: Specjalista Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 października 2022 r. znak DOA.7110.216.2022.KKA w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia 7
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Przedmiot skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb rozprawa
Tematy
skarga administracyjna kontrola administracyjna budownictwo mieszkaniowe planowanie przestrzenne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia 6 kwietnia 2023
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący Grzegorz Rudnicki
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Asesor WSA Iwona Ścieszka, Protokolant: Specjalista Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 października 2022 r. znak DOA.7110.216.2022.KKA w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z dnia 7 października 2022 r., znak: DOA.7110.216.2022.KKA, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej:" GINB", "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania R. Sp. z o. o. z siedzibą w W. od decyzji Wojewody Mazowieckiego z 15 czerwca 2022 r., Nr 554/OPON/2022, w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił stwierdzenia nieważnościdecyzji Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z 23 czerwca 2021 r., Nr 84/WIL/21.Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Wojewoda Mazowiecki decyzją z 15 czerwca 2022 r., Nr 554/OPON/2022, stwierdził po wszczęciu postępowania z urzędu, nieważność decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z 23 czerwca 2021 r., Nr 184/WIL/21, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej R. Sp. z o. o. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego zwanego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego budynkiem jednorodzinnym zawierającym nie więcej niż 4 mieszkania, na działce nr ew. [...], obręb [...], znajdującej się przy ul. [...] w Dzielnicy [...] m. st. Warszawy. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła R. sp. z o.o. W wyniku jego rozpatrzenia GINB decyzją z 7 października 2022 r. uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z 15 czerwca 2022 r. w całości i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z 23 czerwca 2021 r., Nr 84/WIL/21.W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Jest to instytucja szczególna stąd też zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności decyzji musi być oczywiste. Do stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia może dojść wyłącznie w przypadku bezsprzecznego stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. Ponadto podniósł, że badając przedmiotową decyzję w postępowaniu nieważnościowym organ zobligowany jest sprawdzić, czy nie zachodzi jakakolwiek przesłanka wymieniona w art. 156 § 1 k.p.a., obligująca organ do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Jedną z przesłanek skutkującą stwierdzeniem nieważności decyzji jest wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa.Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo - administracyjnym o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - czyli skutki które wywołuje decyzja. Ponadto o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnejOrgan wyjaśnił, że Inwestor - R. Sp. z o.o. - wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działka nr ew. [...], obręb [...], jednostka ew. [...], położona w Dzielnicy [...] m. st. Warszawy) na cele budowlane. Tym samym w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego naruszenia przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego.Działka na której zlokalizowano sporne przedsięwzięcie, w dniu wydania ww. decyzji o pozwoleniu na budowę, objęta była zakresem obowiązywania uchwały Rady Gminy Warszawa-[...] z 12 września 2002r., Nr 883, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2002 r. Nr 289, poz. 7601).Działka nr ew. [...] położona jest na obszarze oznaczonym w ww. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] symbolem 40MN - teren mieszkalnictwa zabudowy jednorodzinnej, strefa III pozostałe tereny mieszkalnictwa zabudowy jednorodzinnej jednostki urbanistyczne od nr 21 do nr 48 (§ 6 ust. 2 pkt 1 i § 7 planu). Organ wskazał, że uchwałodawca w § 5 pkt 7 ww. planu miejscowego zawarł definicję zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, która różni się od definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego zawartej aktualnie (jak również w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę) w art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego. Podkreślenia wymaga, że organ administracji architektoniczno-budowlanej związany jest ustaleniami planu miejscowego obowiązującymi w dacie wydania pozwolenia na budowę i nie może dokonywać oceny zgodności z prawem poszczególnych postanowień planu. W ocenie GINB nie jest możliwe uznanie, że decyzja Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z 23 czerwca 2021 r., Nr 184/WIL/21 została wydana z rażącym naruszeniem § 6 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 5 pkt 7 obowiązującego w dniu jej wydania planu miejscowego w zakresie przeznaczenia terenu.GINB zauważył, że parametry projektowanej inwestycji nie naruszają postanowień uchwały Rady Gminy Warszawa-[...] z 12 września 2002 r., Nr 883 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...], tj. § 8 pkt 3 w zw. z § 7, § 6 ust. 1 pkt 6 oraz § 15, co do obowiązującej nieprzekraczalnej linii zabudowy; konieczności zachowania 50% terenu biologicznie czynnego; nieprzekraczalnej wysokość zabudowy - 3 kondygnacje; wysokości kalenicy - maksymalnie 12 m nad poziom terenu; zabezpieczenia potrzeb w zakresie parkowania na terenach własnych przy zachowaniu wskaźników - minimum 2 miejsca na jeden lokal mieszkalny.Organ II instancji wyjaśnił, że w § 8 pkt 3 ww. planu miejscowego dla strefy III uchwałodawca ustalił "dachy o spadku 30°-60° przy wysokości kalenicy maksymalnie 12 nad poziom terenu". W części opisowej do projektu zagospodarowania terenu wskazano: "pochylenie połaci dachów 30°. Natomiast z rysunku rzut dachu, rysunków przekrojów budynku, rysunków elewacji budynku wynika, że tylko w części dach ma pochylenie 30°, zaś w pozostałej części zaprojektowany został taras o pow. 260,20 m2. GINB podzielił stanowisko Wojewody Mazowieckiego, że poprzez zaprojektowanie tarasu (który stanowi dach płaski) doszło do naruszenia § 8 pkt 3 ww. planu miejscowego, przewidującego dla terenu na którym położony jest projektowany budynek dachy o spadku 30°-60°. Nie sposób jednak stwierdzić aby ww. uchybienie wywoływało szczególnie negatywne, a zatem niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie, skutki społeczno - gospodarcze, które przemawiałyby za wyeliminowaniem z obiegu prawnego decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z 23 czerwca 2021 r., Nr 184/WIL/21, znak: UD-XV-WAB.6740.62.2021.AWO, korzystającej z ochrony wynikającej z art. 16 k.p.a. W ocenie GINB, nie można uznać, że koncepcja architektoniczna przyjęta w projekcie budowlanym, która przewiduje na przeważającej części projektowanego budynku dach płaski, a na pozostałej części dach o spadku 30°-60°, w sposób kwalifikowany narusza ww. zapisy uchwały.Organ II instancji nie stwierdził, aby rozwiązania projektowe zatwierdzone decyzją Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z 23 czerwca 2021 r" Nr 184/WIL/21, znak: UD-XV-WAB.6740.62.2021.AWO, rażąco uchybiały przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm. według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji). W szczególności nie uchybiono rażąco przepisowi § 12 ust. 1 pkt 1 i 2, który stanowi, że jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy (pkt 1) oraz 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy (pkt 2).Zdaniem GINB sporna inwestycja nie narusza rażąco przepisów §13 (przesłanianie obiektów budowlanych), § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 2 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) oraz § 271 i n. (warunki ochrony przeciwpożarowej) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r.Organ zauważył, że projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiednich specjalnościach. W aktach sprawy znajduje się oświadczenie projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, wymagane na podstawie art. 34 ust. 3d pkt 3 Prawa budowlanego.Podsumowując swoje rozważania GINB nie stwierdził, aby decyzja Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z 23 czerwca 2021 r., Nr 184/WIL/21, naruszała rażąco przepisy obowiązujące w dacie jej wydania. Ponadto nie jest ona obarczona żadną z pozostałych z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco, nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.Organ wyjaśnił również, że dokumentacja projektowa nie przewiduje zmiany ukształtowania terenu oraz nie przewiduje zmiany spływu wód powierzchniowych na nieruchomość należącą do Pani E.M. Fakt realizacji spornego przedsięwzięcia nie ma wpływu na rzędne terenu inwestycyjnego oraz rzędne terenu na działce skarżącej.Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła E. M., domagając się stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 października 2022 r., ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji GINB z dnia 7 października 2022 r w całości; utrzymania w mocy poprzedzającą zaskarżoną decyzję GINB decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 15 czerwca 2022 r. a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżąca zarzuciła jednocześnie organowi naruszenie przepisów postępowania:1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym "organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która (...) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa" poprzez przyjęcie, iż opisana w niniejszej skardze decyzja Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 23 czerwca 2021 r. nr 184/WIL/21, znak: UD-XV-WAB.6740.62.2021.AWO zatwierdzająca projekt budowalny i udzielającej Inwestorowi pozwolenia na budowę została wydana z naruszeniem prawa, ale nie rażącym, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawcy, ponieważ skutkowało błędnym utrzymaniem w mocy decyzji wydanej z rażącym naruszeniem ww. przepisu,2) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez GINB wszelkich czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, niezebranie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, a także nie odniesienie się w uzasadnieniu do wszystkich faktów i dowodów, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało błędnym utrzymaniem w mocy decyzji wydanej z rażącym naruszeniem ww. przepisu.Ponadto zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego:1) art. 3 pkt 2a) Prawa budowlanego, zgodnie z którym przez "budynek mieszkalny jednorodzinny - należy rozumieć budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nie przekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku", poprzez błędne przyjęcie, iż w budynku mieszkalnym jednorodzinnym mogą zostać wydzielone więcej niż dwa lokale, a co a tym idzie błędne dopuszczenie do utrzymania w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowalny i udzielającej Inwestorowi pozwolenia na budowę budynku zwanego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego budynkiem jednorodzinnym zawierającym nie więcej niż 4 mieszkania, a zatem decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, które to naruszenie miało istotny wpływ' na wynik sprawy, ponieważ skutkowało błędnym utrzymaniem w mocy decyzji wydanej z rażącym naruszeniem ww. przepisu;2) art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowy organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez przyjęcie, iż przedstawione przez Inwestora w celu uzyskania decyzji zatwierdzającej projekt budowalny i udzielającej Inwestorowi pozwolenia na budowę projekty, w szczególności projekt architektoniczno-budowlany jest zgodny z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, tj. Uchwała Nr 883 Rady Gminy Warszawa- [...] z dnia 12 września 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] (02,289.7601), który to miejscowy plan przewiduje, iż budynek realizowany na działce ewid. nr [...] powinien m.in. mieć dach o spadku 30° - 60°, poprzez błędne przyjęcie, iż projekt architektoniczno- budowlany jest zgodny z MPZP, a co za tym idzie błędne dopuszczenie do utrzymania w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowalny i udzielającej Inwestorowi pozwolenia na budowę budynku, w którym na przeważającej części dachu zaprojektowano dach płaski pełniący funkcję tarasu, co jest wprost niezgodne z treścią ww. MPZP, a zatem decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało błędnym utrzymaniem w mocy decyzji wydanej z rażącym naruszeniem ww. przepisu;3) art. 4 i art. 5 ust. 1 pkt 9) Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie zamierzenie budowlane jest zgodne z przepisami, a co za tym idzie dopuszczenie do utrzymania w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowalny i udzielającej Inwestorowi pozwolenia na budowę budynku niezgodnej z przepisami prawa, a zatem decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, które to naruszenie miało istotny wpływ’ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało błędnym utrzymaniem w mocy decyzji wydanej z rażącym naruszeniem ww. przepisu;4) art. 2 ust. 1c ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048 ze zm., zwanej dalej także jako "Ustawa o własności lokali"), zgodnie z którym "odrębną nieruchomość w budynku mieszkalnym jednorodzinnym mogą stanowić co najwyżej dwa samodzielne lokale mieszkalne. (...).", poprzez błędne przyjęcie, iż w budynku mieszkalnym jednorodzinnym mogą zostać wydzielone więcej niż dwa lokale, a co za tym idzie błędne dopuszczenie do utrzymania w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Inwestorowi pozwolenia na budowę budynku zwanego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego budynkiem jednorodzinnym zawierającym nie więcej niż 4 mieszkania, a zatem decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało błędnym utrzymaniem w mocy decyzji wydanej z rażącym naruszeniem ww. przepisu;5) par. 8 pkt 3 1 Uchwały Nr 883 Rady Gminy Warszawa-[...] z dnia 12 września 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] (zwanego dalej także jako "MPZP"), zgodnie z którym "dla strefy III - tereny mieszkalnictwa zabudowy jednorodzinnej, minimalna wielkość działki - 450m2, konieczność zachowania 50% terenu biologicznie czynnego, nieprzekraczalną wysokość zabudowy 3 kondygnacje (2 kondygnacje i poddasze mieszkalne), dachy o spadku 30°.60° przy wysokości kalenicy maksymalnie 12m nad poziom terenu. Na terenie jednostki nr 48 umożliwia się wyłącznie modernizację istniejącego budynku lub realizację zamiennego o gabarytach nie przekraczających wymiarów istniejącego", poprzez błędne przyjęcie, iż projekt architektoniczno-budowlany jest zgodny z MPZP, a co za tym idzie błędne dopuszczenie do utrzymania w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowalny i udzielającej Inwestorowi pozwolenia na budowę budynku, w którym na przeważającej części dachu zaprojektowano dach płaski pełniący funkcję tarasu, co jest wprost niezgodne z treścią ww. MPZP, a zatem decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało błędnym utrzymaniem w mocy decyzji wydanej z rażącym naruszeniem ww. przepisu;6) § 11 pkt 1 Uchwały Nr 883 Rady Gminy Warszawa-[...] z dnia 12 września 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...], zgodnie z którym na terenie objętym obowiązywaniem ww. MPZP "wyklucza się: lokalizowanie budownictwa mieszkaniowego wielorodzinnego" poprzez błędne przyjęcie, iż projekt architektoniczno- budowlany jest zgodny z MPZP, a co za tym idzie błędne dopuszczenie do utrzymania w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowalny i udzielającej Inwestorowi pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego, a zatem decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało błędnym utrzymaniem w mocy decyzji wydanej z rażącym naruszeniem ww. przepisu;7) przepisów dotyczących prawa wodnego, a w szczególności art. 234 Ustawy z dnia z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2233,2368, z 2022 r. poz. 88,258,855 ze zm., zwana dalej także jako "Prawo wodne"), zgodnie z którym "właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może zmieniać kierunku i natężenia odpływu znajdujących się na jego gruncie wód opadowych lub roztopowych ani kierunku odpływu wód ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich ani odprowadzać wód oraz wprowadzać ścieków na grunty sąsiednie" oraz zgodnie z ust. 3 ww. artykułu "jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, z urzędu lub na wniosek, w drodze decyzji, nakazuje właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom, ustalając termin wykonania tych czynności", poprzez błędne przyjęcie, iż realizacja inwestycji nie narusza ww. przepisu, a co za tym idzie błędne dopuszczenie do utrzymania w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowalny i udzielającej Inwestorowi pozwolenia na budowę budynku, którego realizacja narusza gospodarkę wód podziemnych, w szczególności z uwagi na budowę w ramach realizacji inwestycji objętej opisaną w niniejszej skardze Decyzją udzielającą Pozwolenia na budowę [...], tj. budowy budynku wielorodzinnego na terenie przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną, wielostanowiskowego garażu podziemnego co spowodowało, iż w wykopie pojawiło się bardzo dużo wody - wód gruntowych, które to wody musiały być wielokrotnie odpompowywane i co już spowodowało powstanie poważnych spękań w budynku posadowionym na mojej Nieruchomości, a także doprowadziło do zapadnięcia się podjazdu na mojej Nieruchomości. Podkreślenia wymaga fakt, iż kwestia ta była już wcześniej zgłaszana, a decyzja GINB z dnia7 października 2022 r. oraz decyzja Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 23 czerwca 2021 r. nr 184/WIL/21, zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało błędnym utrzymaniem w mocy decyzji wydanej z rażącym naruszeniem ww. przepisów, gdyż skutkuje ona nieuprawnioną zmianą kierunku i natężenia odpływu wód podziemnych ze szkodą dla gruntów sąsiednich;8) przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie określających w szczególności warunki zaopatrzenia budynków w media, a w szczególności § 156 ust. 1 oraz § 113 ust. 4 i 5 Rozporządzenia, które to przepisy nakazują, iż zarówno instalacja wodociągowa, jak i gazowa, powinny być zaprojektowane i wykonane w sposób zapewniający zaopatrzenie budynku w ww. media, zgodnie z jego przeznaczeniem oraz spełniać wymagania określone w odpowiedniej Polskiej Normie, poprzez błędne przyjęcie, że znajdujące się w ulicy [...] instalacje wodociągowa, jak i gazowa, są zaprojektowane i wykonane w sposób zapewniający zaopatrzenie budynku (i innych okolicznych budynków) w media zgodnie z przeznaczenie, a co za tym idzie spełniają wymagania określone w Polskiej Normie, a zatem błędne dopuszczenie do utrzymania w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowalny i udzielającej Inwestorowi pozwolenia na budowy budynku wielorodzinnego na terenie przeznaczonym w MPZP pod zabudowę jednorodzinną, tj. na terenie, na którym sieci gazowa oraz wodociągowa zostały przez odpowiednie organy zaprojektowane i wybudowane w oparciu o założenie, iż na tym terenie realizowana będzie wyłącznie zabudowa jednorodzinna, a zatem decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało błędnym utrzymaniem w mocy decyzji wydanej z rażącym naruszeniem ww. przepisów.W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest reformatoryjna decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 października 2022r., uchylająca decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 15 czerwca 2022r. Nr 554/OPON/2022 i odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z 23 czerwca 2021 r., Nr 184/WIL/21, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej R. Sp. z o. o. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego zwanego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego budynkiem jednorodzinnym zawierającym nie więcej niż 4 mieszkania, na działce nr ew. [...], obręb [...], znajdującej się przy ul. [...] w Dzielnicy [...] m. st. Warszawy.Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji, przede wszystkim zaznaczyć trzeba, iż wydana ona została w postępowaniu nadzorczym prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności.Tego rodzaju postępowanie ma charakter nadzwyczajny i jest postępowaniem odrębnym od innych postępowań, albowiem ukierunkowanym wyłącznie na kontrolę decyzji w aspekcie wystąpienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Oznacza to, że organ rozpatrując sprawę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie rozstrzyga jej ponownie merytorycznie, lecz orzeka tylko w kwestii wadliwości kontrolowanego aktu administracyjnego. Działa więc jako organ kasacyjny i w oparciu o zamknięty materiał dowodowy (tj. ten materiał, który posłużył do wydania badanego orzeczenia), weryfikuje kwestionowany akt administracyjny. Warto w tym miejscu wskazać na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 stycznia 2007 r. (sygn. akt II SA/Wa 2095/06, Lex Nr 299851), w którym Sąd przyjął, iż "działanie organu w trybie wniosku o stwierdzenie nieważności wymaga zupełnie innego podejścia do sprawy i zasadniczo się różni od postępowania zwykłego. Obowiązkiem organu, jest zajęcie się kwestiami ściśle prawnymi. W ich efekcie może co najwyżej dojść do wydania decyzji kasatoryjnej. Oznacza to, że w postępowaniu zmierzającym do ewentualnego wydania tego rodzaju decyzji nie ma proceduralnej możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy. Tym samym nie wchodzi w grę również poczynienie dodatkowych (uzupełniających) ustaleń faktycznych. W omawianym postępowaniu organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego". Zatem, organ administracji publicznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzorczym posiada jedynie uprawnienia kasacyjne, gdyż rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź braku - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga natomiast o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. W omawianym postępowaniu organ nadzoru ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości natury procesowej, jak i dotyczących prawa materialnego, opierając się -co należy w tym miejscu podkreślić- na dowodach zgromadzonych w poprzedzającym tę decyzję postępowaniu administracyjnym.Wśród przesłanek enumeratywnie zawartych w art. 156 § 1 k.p.a., w pkt 2 wymienione jest rażące naruszenie prawa, które w orzecznictwie określa się jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Dla dokonania oceny, czy zachodzi przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, rozstrzygający jest stan prawa, który obowiązywał w dniu wydania tej decyzji. Rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, Lex nr 746680; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10, Lex nr 666071).Uchybienie powodujące rażące naruszenie prawa, jest oczywistym naruszeniem prawa i kiedy wywołuje skutki społeczne, których nie można zaakceptować w praworządnym państwie, a dobrami szczególnie chronionymi powinno być ludzkie życie, zdrowie oraz mienie (por. wyrok WSA w Warszawie z 29 listopada 2013 r., VII SA/Wa 1802/13, LEX nr 1408022). Tym samym dopiero jeżeli stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę niż stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej, może być ocenione jako naruszenie rażące (por. też wyrok NSA z 9 września 1998 r., II SA 1249/97, LEX nr 41819: "Z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa. Nie każde bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego powszechnie przyjmuje się zatem, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia.W świetle przedstawionej argumentacji należało podzielić stanowisko organu odwoławczego, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, nie zaistniały podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 23 czerwca 2021r. udzielającej pozwolenia na budowę.Zgodnie z art. 35 ust 1 pkt 1 lit a i b oraz pkt 2 ustawy Prawo budowlane -przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego zustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.Z powyższego wynika, że dopuszczalność realizacji inwestycji projektowanej na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w pierwszej kolejności uzależniona jest od zgodności projektu budowlanego z jego postanowieniami. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem obszar działki objętej inwestycją podlega postanowieniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy.W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że postanowienia planu miejscowego, jako że kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania własności nieruchomości, nie mogą być przedmiotem wykładni rozszerzającej. Własność jest prawem chronionym konstytucyjnie i może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP).Ustawa z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.), jest jedną z ustaw, o których mowa w powyższym przepisie Konstytucji, ograniczających własność. Plan miejscowy, na mocy art. 14 ust. 8 przywołanej ustawy, został uznany za akt prawa miejscowego, czyli zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze gminy. Przepisy planu miejscowego należy tak interpretować, aby jego zapisy tworzyły spójną oraz logiczną systemową całość. Należy przy tym mieć na względzie, że – co już wyżej wskazano - ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z innymi przepisami prawa, kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, co w praktyce oznacza, że ograniczają to prawo.Trzeba także podkreślić, że zapisy i ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiążą organ architektoniczno-budowlany prowadzący postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę.Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej wskazać należy, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] uchwalonym Uchwałą Rady Gminy Warszawa [...] z dnia 12 września 2002r. Nr 883( Dz. Urz. Woj. Maz. Z 2002r., Nr 289, poz.7601), działka inwestycyjna nr ew. [...] położona jest na obszarze oznaczonym symbolem 40 MN- teren mieszkalnictwa zabudowy jednorodzinnej, strefa III pozostałe tereny mieszkalnictwa zabudowy jednorodzinnej jednostki urbanistyczne od nr 21 do nr 48 ( § 6 ust 2 pkt 1 i § 7 planu miejscowego). Zgodnie z § 8 pkt 3 planu dla terenu tego wymagana jest minimalna wielkość działki – 450 m2 , konieczność zachowania 50%terenu biologicznie czynnego, nieprzekraczalna wysokość zabudowy – 3 kondygnacje ( 2 kondygnacje mieszkalne i poddasze mieszkalne), dachy o spadku 300 – 600 przy wysokości kalenicy maksymalnie 12 m nad poziomem terenu.Jednocześnie miejscowy plan zagospodarowania w § 5 pkt 7 stanowi, że ilekroć w dalszych przepisach uchwały mowa jest o zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej należy przez to rozumieć budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków w układzie wolno stojącym , bliźniaczym , szeregowym, atrialnym, a także budynek mieszkalny zawierający nie więcej niż 4 mieszkania lub zespół takich budynków.Kwestią w sprawie zasadniczą pozostaje, że w dacie uchwalania planu miejscowego 12 września 2002r.w Prawie budowlanym nie zostało zdefiniowane pojęcie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, stąd też nie można przyjąć, że definicja przyjęta przez uchwałodawcę w § 5 pkt 7 planu pozostaje w jednoznacznej i nie budzącej wątpliwości sprzeczności z jasnobrzmiącym przepisem prawa stanowiącym definicje budynku jednorodzinnego. Dopiero bowiem z dniem 11 lipca 2003r. weszła w życie zmiana ustawy Prawo budowlane, wprowadzona art. 1 pkt 2 lita ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw ( Dz.U. Nr 80, poz. 718) wprowadzająca definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego przez który należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku.Z tej przyczyny nie można , w ocenie Sądu przyjąć , że decyzja Prezydenta m.st. Warszawy Nr 184/WIL/21 z dnia 23 czerwca 2021r. udzielając pozwolenia na budowę budynku zawierającego nie więcej niż 4 lokale rażąco narusza art. 35 ust 1 pkt 1 lit a prawa Budowlanego w związku z § 6 ust 2 pkt 1 i § 7 planu miejscowego, skoro zaprojektowany obiekt mieści się w kategorii budynku mieszkalnego jednorodzinnego określonego § 5 pkt 7 planu, co do której jak wyżej wyjaśniono nie można stawiać zarzutu sprzeczności z definicją ustawową.Nie bez znaczenie pozostaje także , że w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych przeważa pogląd, że wszelkie ustawowe ograniczenia prawa własności, w tym również ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie mogą być interpretowane rozszerzające bardziej ograniczając prawo własności, niż wynika to z literalnego ich brzmienia. Zgodnie z zasadą "złotego środka", odzwierciedlającą istotę konstytucyjnej ochrony prawa własności, postanowienia planu miejscowego nie powinny być interpretowane w sposób nadmiernie ograniczający prawa właściciela, jak też nadmiernie rozszerzający istniejące ograniczenia praw właścicielskich (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2006r, II OSK 490/05, LEX nr 196696). W konsekwencji za legalną należy uznać taką zabudowę którą dopuszcza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przy braku sformułowanego w nim zakazu realizacji tejże.Należy także podzielić stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o niezgodności zatwierdzonego decyzją z dnia 23 czerwca 2021r., projektu budowlanego w zakresie konstrukcji dachu z ustaleniami § 8 pkt 3 planu. W przywołanym przepisie ustalono bowiem wymóg zaprojektowania dachu ze spadkiem 300 – 600 przy wysokości kalenicy maksymalnie 12 m nad poziomem terenu. Tymczasem inwestycja zawiera rozwiązania projektowe dachu w formie dachu płaskiego ( stropodachu)( vide wyrok WSA w Warszawie VII SA/Wa 1137/16) oraz dwóch niewielkich powierzchniowo dachów spadzistych o nachyleniu połaci 300 i wysokości kalenicy 11, 98 m. Powstały w ten sposób taras nad częścią najwyższej kondygnacji obejmuje znaczącą powierzchnię budynku, co potwierdza dokumentacja projektowa.W ocenie Sądu więc decyzja z dnia 23 czerwca 2021r. zatwierdziła projekt niezgodny z ustaleniami prawa miejscowego, co stanowiłoby podstawę do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.W tym miejscu jednak trzeba ponownie przypomnieć, że kontrolowana przez Sad decyzja zapadła w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Należy przywołać stanowisko orzecznictwa sądowoadministracynego, które Sąd orzekający podziela w całości, że decyzja administracyjna może zostać uznana za wydaną "z rażącym naruszeniem prawa", o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tylko wówczas, gdy w odniesieniu do niej spełnią się kumulatywnie następujące przesłanki: oczywistość naruszenia prawa polegająca na widocznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną; przepis, który został naruszony, nie wymaga przy jego stosowaniu wykładni prawa; skutki, które wywołuje decyzja, są nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia tej decyzji" (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 8 maja 2014 r. (III AUa 892/13, LEX nr 1483812). Nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Nawet ustalenie faktu oczywistego naruszenia prawa nie przesądza jeszcze o uznaniu kwalifikowanego naruszenia prawa w sprawie, tj. takiego, które uzasadnia zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nadto, o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę, aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. Mając powyższe na względzie, Sąd podziela dokonaną przez organ odwoławczy ocenę stwierdzonego naruszenia. Nie można bowiem przyjąć, że zatwierdzenie przez organ architektoniczno-budowlany konstrukcji dachu niezgodnej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i to nie na całej jego powierzchni wywołuje skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwem, które przemawiałyby za koniecznością wyeliminowania decyzji ze skutkiem ex tunc.Podkreślenia także wymaga, że zatwierdzony decyzją z dnia 23 czerwca 2021r. projekt budowlany nie narusza pozostałych warunków zabudowy określonych dla terenu oznaczonego symbolem 40 MN w § 8 pkt 3 , w zakresie minimalnej wielkości działki, powierzchni biologicznie czynnej , czy nieprzekraczalnej wysokości zabudowy.Sąd podziela także stanowisko organu II instancji, że zatwierdzony projekt budowlany nie narusza w stopniu rażącym przepisów § 12 oraz § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm. według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji). Budynek został zlokalizowany w odległości 4,86 m od granicy z działka drogową nr ew. [...] oraz w odległości 7,29 m od granicy z działkami nr ew. [...] i [...], a także w odległości 3,06 m ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych o klasie odporności pożarowej EI60 od granicy z działką nr ew. [...] i w odległości 4,45 m i 4,48 m ścianami z otworami okiennymi od granicy z działką nr ew. [...]. Z analizy przesłaniania i zacieniania oraz nasłonecznienia zamieszczonej w projekcie budowlanym wynika, że zarówno zacienianie działek sąsiednich jak i przesłanianie przez projektowany budynek nie wpływa na zabudowę działek sąsiednich i nie oddziałuje na istniejąca zabudowę na tych działkach w rozumieniu przepisów rozporządzenia ( nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi).Zatwierdzony projekt budowlany nie przewiduje zmiany ukształtowania terenu działki inwestycyjnej (rzędne terenu działki nr ew. [...] oraz działki skarżącej) i nie przewiduje spływu wód opadowych na działkę skarżącej, co czyni niezasadnym zarzut naruszenia art. 234 ustawy z dnia 20 lipca 2017r. Prawo wodne. Jeśli natomiast w trakcie realizacji inwestycji doszło do naruszenia warunków pozwolenia na budowę , właściwym organem do rozpoznania tej kwestii jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego we właściwym trybie określonym przepisami Prawa budowlanego ( art. 50- 51 ).Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 156 ust. 1 oraz § 113 ust. 4 i 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych , wyjaśnić trzeba, że zgodnie z § 113 ust. 4 i 5 instalacja wodociągowa powinna być zaprojektowana i wykonana w sposób zapewniający zaopatrzenie w wodę budynku, zgodnie z jego przeznaczeniem, oraz spełniać wymagania określone w Polskiej Normie dotyczącej projektowania instalacji wodociągowych. Instalacja wodociągowa zimnej wody powinna spełniać wymagania określone w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przeciwpożarowej, zaś zgodnie z § 156 ust 1 zaopatrzenie budynków w gaz oraz instalacje gazowe powinny odpowiadać potrzebom użytkowym i warunkom wynikającym z własności fizykochemicznych gazu oraz warunkom technicznym przyłączenia do sieci gazowej, określonym przez dostawcę gazu.W pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że projekt budowlany posiadał wszelkie wymagane prawem oponie, uzgodnienia i oświadczenia w tym dostawców wody i gazu umożliwiające przyłączenie obiektu do sieci. Po drugie zaś organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego) i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 k.p.a.). Powyższe przepisy korespondują z przewidzianą w Prawie budowlanym szeroką odpowiedzialnością projektanta.Przypomnieć zatem należy, że w rozdziale 3 Prawa budowlanego zamieszczono regulacje praw i obowiązków uczestników procesu budowlanego, w tym profesjonalnego projektanta (art. 20). Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 4, do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z późn. zm.), lub w pozwoleniu, o którym mowa w art. 23 i 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1502, z późn. zm.), wymaganiami Prawa budowlanego oraz innymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Projektant, a także sprawdzający do projektu budowlanego dołączają oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ja wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 maja 2013r. w sprawie II OSK 44/121 – "tak szeroko zakrojona odpowiedzialność projektanta stanowić ma gwarancje dla inwestora, ale i dla organu, że projekt jest opracowany zgodnie z przepisami, co zwalnia organy architektoniczno-budowlanej ze szczegółowego badania projektu poza przypadkami opisanymi w art. 35 ust 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego".Skutkiem tego w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada więc wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z prawem ponoszą projektanci. Oświadczenie projektanta znajduje się w aktach dotyczących pozwolenia na budowę.W konsekwencji za ewentualną niezgodność projektu budowlanego z przywołanymi przepisami rozporządzenia wykonawczego odpowiada projektant co czyni niezasadnym stawianie w tym zakresie organowi zarzutu rażącego naruszenia prawa.Należy także w odniesieniu do zarzutu skargi wyjaśnić, że odczuwanie uciążliwości związanych z funkcjonowaniem jakiegoś obiektu nie jest też równoznaczne z pozostawaniem w obszarze oddziaływania tego obiektu w rozumieniu Prawa budowlanego (tak np. NSA w wyroku z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 388/10, CBOSA). Podobnie, art. 140 k.c., stanowiący o triadzie uprawnień właścicielskich, jako zakresie wykonywania własności nie może sam w sobie stanowić o interesie prawnym w postępowaniu administracyjnym. Należy bowiem wykazać, w jaki sposób decyzja administracyjna (kwestionowana co do jej ważności) rażąco naruszyła którekolwiek (ale oznaczone co do tożsamości) uprawnienie właścicielskie, ujęte również w przepisie prawa administracyjnego. Dopóki nie zostanie wykazane, że decyzja niezgodnie z przepisami administracyjnymi uniemożliwiła korzystanie przez właściciela z rzeczy zgodnie z jej przeznaczeniem z wyłączeniem innych osób albo pobieranie pożytków lub przychodów z rzeczy, lub rozporządzenie rzeczą – dopóty samo powołanie się na treść art. 140 k.c. nie odniesie w postępowaniu administracyjnym skutku w oczekiwanej postaci.Konkludując należało uznać za prawidłowe stanowisko organu odwoławczego, że decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 23 czerwca 2021r. nie wypełniła dyspozycji art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., co czyni zarzuty skargi nieuzasadnionymi.Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, nie można zarzucić organom naruszenia przepisów prawa materialnego, ani procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Dokonano prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U 2022r., poz.329).., co czyni zarzuty skargi nieuzasadnionymi.Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, nie można zarzucić organom naruszenia przepisów prawa materialnego, ani procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Dokonano prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U 2022r., poz.329).