Postanowienie SN z 27 listopada 2015, sygn. V CSK 290/15
Data orzeczenia
27 listopada 2015
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Bogumiła Ustjanicz
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 27 listopada 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Bogumiła Ustjanicz
w sprawie z wniosku H. P.
przy uczestnictwie R. P.
o podział majątku wspólnego,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 listopada 2015 r.,
na skutek skargi kasacyjnej uczestnika
od postanowienia Sądu Okręgowego we W.
z dnia 10 grudnia 2014 r.,
1) odrzuca skargę kasacyjną;
2) zasądza od uczestnika na rzecz wnioskodawczyni kwotę
1800 zł (jeden tysiąc osiemset) tytułem kosztów postępowania
kasacyjnego.
2
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy we W., po rozpoznaniu
apelacji uczestnika, zmienił postanowienie Sądu Rejonowego we W. z dnia 10
stycznia 2014 r. przez zasądzenie od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika dalszej
kwoty 41 903,13 zł tytułem dopłaty, która powinna być zapłacona w terminie
sześciu miesięcy od dnia prawomocności postanowienia wraz z ustawowymi
odsetkami na wypadek opóźnienia, a w pozostałym zakresie oddalił apelację.
Uczestnik w skardze kasacyjnej zakwestionował to postanowienie w całości,
wartość przedmiotu zaskarżenia oznaczył na kwotę 361 849,94 zł, domagał
się uchylenia go w całości oraz uchylenia postanowienia Sądu Rejonowego
i przekazania sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skuteczne wniesienie skargi kasacyjnej jako pisma procesowego
uzależnione jest od zachowania przez skarżącego wymaganej co do niej
konstrukcji oraz przepisanej formy. Ustawowo określone wymagania każdej skargi
kasacyjnej, wskazane w art. 3984
k.p.c., stanowią jej elementy konstrukcyjne
i sprawiają, że skarga ta jest środkiem prawnym bardzo sformalizowanym.
Niezachowanie tych wymagań powoduje, stosownie do art. 3986
§ 2 k.p.c.,
odrzucenie skargi kasacyjnej bez wzywania do uzupełnienia jej braków, czy też
poprawienia błędów; są to bowiem wady nieusuwalne (por. postanowienia Sądu
Najwyższego z dnia 13 grudnia 2007 r., V CSK 436/07; z dnia 4 lipca 2008 r., I CZ
43/08; z dnia 15 czerwca 2012 r., II CSK 641/11; z dnia 5 marca 2015 r., V CZ
127/14, niepublikowane).
Zgodnie z art. 3984
§ 1 pkt 1 k.p.c., pierwszym wymaganiem konstrukcyjnym
skargi kasacyjnej jest oznaczenie orzeczenia, od którego jest ona wniesiona oraz
wskazanie zakresu zaskarżenia. Określenie przedmiotu i zakresu zaskarżenia
wyznacza granice rozpoznania skargi kasacyjnej przez Sąd Najwyższy, którymi
Sąd Najwyższy jest związany. Skarżący może dokonać oznaczenia zakresu
zaskarżenia w dowolny sposób, z tym zastrzeżeniem, że powinno ono być
precyzyjne i nie budzić wątpliwości, co do granic, w jakich kwestionowane jest
zaskarżone orzeczenie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia
3
2010 r., I CZ 150/10; z dnia 13 stycznia 2012 r., I CSK 210/11; z dnia 15 czerwca
2012 r., II CSK 641/11, niepublikowane). Ma to istotne znaczenie nie tylko dla
skarżącego, ale i dla jego przeciwników procesowych.
Skarżący wskazał w skardze kasacyjnej jako wartość przedmiotu zaskarżenia
kwotę 361 949,84 zł, taką samą jak w apelacji, chociaż Sąd Okręgowy zasądził na
jego rzecz dalszą kwotę 41 903,13 zł tytułem udziału w majątku wspólnym.
Nie wyjaśnił jednak jakiego interesu prawnego, którego ochrony się domaga,
dotyczy ta wartość.
Nie został określony przez uczestnika, w wymagany art. 3984
§ 1 pkt 1 k.p.c.
sposób, zakres zaskarżenia. Skarga została skierowana nie tylko przeciwko części
niekorzystnej postanowienia. Nie było podstaw do przyjęcia, że zamiarem uczestnika
było zakwestionowanie postanowienia jedynie w części niekorzystnej dla niego.
Odtworzenie woli uczestnika w tym zakresie nasuwa wątpliwości, których nie można
usunąć, nawet poprzez zestawienie wskazanych granic zaskarżenia z wartością jego
przedmiotu, jak też z wnioskiem obejmującym uchylenie w całości postanowień
Sądów obu instancji, w sytuacji częściowego zaskarżenia postanowienia Sądu
pierwszej instancji. Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie może dokonywać
wykładni sformułowań zawartych w skardze kasacyjnej, w sposób korzystny dla
skarżącego, w tym także domyślać się podstaw i przyczyn wskazania konkretnej
kwoty jako wartości przedmiotu zaskarżenia. Wniosek skarżącego musi być
niewątpliwy, za czym przemawia nadanie mu charakteru konstrukcyjnego elementu
skargi. Oznacza to, że ani sąd, ani strony nie mogą być zdane na jakąkolwiek
interpretację sformułowanych wniosków, których treść nie zawsze musi prowadzić do
jednoznacznych konkluzji, zwłaszcza w sytuacji, gdy sąd drugiej instancji uwzględnił
częściowo apelację.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie
art. 3986
§ 3 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. Orzeczenie o kosztach postępowania
kasacyjnego wynika z zasady wskazanej w art. 520 § 3 w związku z art. 391 § 1 i art.
39821
k.p.c.
eb