Uzasadnienie z 16 września 2024, sygn. II AKa 101/24

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 101/24

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 19 lipca 2022 r., sygn. akt III K 201/19

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

W. J.

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Obrońca oskarżonego zarzucił w apelacji:

I. mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku obrazę przepisów postępowania:

1. przepisu art. 7 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 k.p.k. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego wyrażającą się:

a) pominięciem dowodów świadczących o braku winy oskarżonego W. J., w szczególności dowodów z dokumentów, w tym przede wszystkim umowy pożyczki, umowy wspólników, umowy zakupu udziałów, protokołu Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników, szeregu wiadomości elektronicznych, obu opinii biegłej A. K. (1), audytu sporządzonego na zlecenie D. D., potwierdzeń przelewów oraz dowodów z przesłuchania wszystkich zeznających w sprawie świadków (poza częściowo zeznaniami D. D., M. W. i J. B.) oraz dowodu z wyjaśnień oskarżonego,

b) niedostrzeżeniem niespójności, labilności, wewnętrznej sprzeczności oraz oczywistej i rażącej niewiarygodności zeznań D. D., M. W. i J. B.,

c) uchybieniem zasadom logicznego rozumowania i zasadom doświadczenia życiowego przy odkodowywaniu treści dowodów z dokumentów oraz wiadomości elektronicznych i przypisywaniem ich treściom innych znaczeń niż te, które wynikają z ich lektury,

co w rezultacie doprowadziło do błędnego ustalenia, iż W. J. dopuścił się popełnienia obu zarzucanych mu czynów;

2. naruszeniem przepisów:

a) art. 415 k.p.k. poprzez orzeczenie obowiązku naprawienia szkody w sytuacji, gdy roszczenie wynikające z popełnienia przestępstwa jest przedmiotem innego postępowania,

b) art. 14 k.p.k. w części dotyczącej punktu II zaskarżonego wyroku poprzez wydanie rozstrzygnięcia w zakresie, co do którego W. J. nie został oskarżony przez Prokuraturę Rejonową w Szczecinie;

II. w dalszej kolejności - wobec ewentualnie odmiennego poglądu Sądu odwoławczego co do zarzutu określonego w punkcie I - zarzucił wyrokowi mający wpływ na jego treść błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku poprzez:

1. pominięcie istotnych dla sprawy okoliczności wynikających z przeprowadzonych dowodów, a prowadzących do ustalenia, że umowa pożyczki została w całości rozliczona, a środki przekazane przez D. D. spółce, zostały w całości wykorzystane zgodnie z ich przeznaczeniem, co oznacza, że W. J. nie wprowadził D. D. w błąd i nie doprowadził do jego pokrzywdzenia, w rezultacie nie utrudnił egzekucji wierzycielowi,

2. ustalenie faktów, które nie wynikają z pozyskanych dowodów, to jest błędne ustalenie na podstawie wyłącznie oczywiście fałszywych zeznań D. D., M. W. i J. B., że oskarżony wprowadził w błąd, a przekazane mu środki wykorzystał niezgodnie z przeznaczeniem,

3. nieprzeprowadzenie pełnego i wyczerpującego procesu wnioskowania w oparciu o treści dokumentów,

co w rezultacie doprowadziło do błędnego uznania, że oskarżony W. J. dopuścił się popełnienia wszystkich zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzuty podniesione w apelacji obrońcy oskarżonego okazały się co do istoty zaskarżonego wyroku bezzasadne, a jedynie kwestia obowiązku naprawienia szkody wymagała zajęcia odmiennego stanowiska.

Jeśli natomiast chodzi o problem sprawstwa i winy oskarżonego w zakresie zarzucanych mu przestępstw, to kontrola odwoławcza zaskarżonego wyroku doprowadziła do konkluzji, że Sąd Okręgowy dysponował materiałem dowodowym, który był wystarczający do dokonania właściwej weryfikacji trafności oskarżenia wniesionego przeciwko W. J.. Wydanie wyroku skazującego zostało poprzedzone oceną dowodów, która spełnia kryteria oceny swobodnej, a więc należycie respektującej zasady logicznego rozumowania oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego. Objęła całość materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, przy czym - co oczywiste - podstawą dokonanych ustaleń faktycznych, stanowiących prawidłową rekonstrukcję zaistniałych rzeczywiście sytuacji i zdarzeń, jest taki zakres dowodów, którym Sąd pierwszej instancji przypisał walor wiarygodności. Dokonana ocena dowodów, w ramach której wyjaśnienia oskarżonego zasadnie uznano za nieprzekonujące oraz oparte na takiej oceniej ustalenia faktyczne, będące rezultatem nieobarczonego błędnością procesu myślowego, zasługiwały w zakresie sprawstwa i winy W. J. na aprobatę.

Zarzuty podniesione przez skarżącego w apelacji i przedstawiona na ich poparcie argumentacja - niespójna, stanowiąca wyraz wybiórczego podejścia wobec analizowanych kwestii, nadto chaotyczna - okazały się w przeważającej mierze chybione i wobec tego nie podważyły trafnego co do istoty wyroku skazującego wydanego wobec W. J.. Jak na wstępie wskazano - jedynie w zakresie rozstrzygnięcia dotyczącego obowiązku naprawienia szkody, sąd odwoławczy nie podzielił stanowiska Sądu pierwszej instancji.

Konkretyzując powyższe uogólnione oceny, stwierdzić należy, iż wbrew zastrzeżeniom skarżącego, Sąd Okręgowy w pełni zasadnie uznał za wiarygodne zeznania świadków D. D., M. W. i J. B.. Nad wyraz wątpliwe jawi się wskazanie przez autora apelacji na fakt zainteresowania pokrzywdzonego wynikiem postępowania, jako na okoliczność, która za sprawą przypisywanego pokrzywdzonemu subiektywizmu, miałaby automatycznie przesądzać o konieczności uznania jego zeznań za niewiarygodne, czy wręcz "fałszywe" - jak pozwala je sobie określać apelujący. Zauważyć należy, iż kolejno składane przez D. D. zeznania są w zakresie istotnych okoliczności konsekwentne, wewnętrznie spójne, logiczne oraz zgodne z innymi dowodami, w tym zgromadzonymi w postępowaniu dokumentami, jak też depozycjami M. W. i J. B.. Wynikająca z zeznań D. D. nieścisłość dotycząca relacji czasowej pomiędzy uzyskaniem przez niego wiedzy o przeróbkach dokonanych przez oskarżonego w biznesplanie opracowanym przez A. S. a datą zrealizowania kolejnej transzy pożyczki, nie przesądza o niewiarygodności tego świadka, analogicznie jak inne nieścisłości dotyczące drugorzędnych szczegółów. Ocena taka jawi się uzasadniona, także ze względu na znaczną ilość faktów i sytuacji, jakie wystąpiły w okresie współpracy pokrzywdzonego z W. J..

Przypisywanie niewiarygodności, określanej przez apelującego mianem "oczywistej fałszywości" także zeznaniom M. W. i J. B., jest analogicznie jak w przypadku D. D., pozbawione przekonujących, racjonalnych podstaw. Nie jest w szczególności skutecznym argumentem twierdzenie, że obaj świadkowie składali nieprawdziwe i wybiórcze zeznania, czyniąc tak dlatego, że posiadali udziały w spółce (...) sp. z o.o. i w związku z tym, było to zgodne z ich interesem. Zauważyć należy, iż Sąd Okręgowy całkowicie zasadnie uznał, iż zeznania obu tych świadków (analogicznie jak D. D.) nie są dotknięte mankamentami, na które wskazał apelujący, są bowiem logiczne, konsekwentne, w zakresie okoliczności dotyczących istoty sprawy wewnętrznie spójne i zgodne z dowodami spełniającymi kryteria pełnej procesowej przydatności. Warto przy tym zauważyć, iż M. W. i J. B. są osobami, które zaangażowały się w przedsięwzięcie W. J. na jego prośbę - najpierw M. W., a pod jego wpływem także J. B.. Obaj zajęli się wyszukaniem inwestora oraz zachęceniem go do finansowego zaangażowania kwoty 1 mln zł w rozwój platformy internetowej (...) - wówczas w ramach (...) sp. z o.o. Ich kilkuprocentowe udziały w spółce (...) sp. z o.o. (po 2,5 % każdy) i łączone z tym przez apelującego istnienie rzekomej ich interesowności, nie stanowią rozsądnej podstawy do podważania wiarygodności obu tych świadków. Treść ich relacji procesowych jest wyrazem odzwierciedlenia okoliczności sprawy zgodnie z rzeczywistym przebiegiem kolejnych etapów przedsięwzięcia realizowanego przez oskarżonego. W kontekście specyfiki narracji apelującego w powyższym zakresie, zamykając ten wątek ocen, należy też podkreślić, iż zeznania świadków nie mogą być uznane za niewiarygodne jedynie dlatego, że nie są zgodne z wersją oskarżonego.

Zasadność powyższej konstatacji, jak też prawidłowość ustaleń faktycznych Sądu pierwszej instancji potwierdzają także zeznania informatyków i programistów (P. P. (1), P. W., A. R.). Z wypowiedzi procesowych programisty P. W. wynika, że od połowy 2014 r. projektował dla firmy (...) nowe funkcjonalności platformy (...), ale gdy kończył pracę w firmie oskarżonego z końcem grudnia 2015 r., nie było postępu w działaniu tej platformy. Stwierdził, że głównie dlatego zdecydował się na zmianę pracy. Zeznania w.w. świadków wskazują również na fakt, że liczba pracujących w tamtym czasie programistów była wystarczająca jedynie do zapewnienia bieżącej pracy platformy meeting.pl, ale niedostateczna dla jej dalszego rozwoju. Kwestia konieczności zwiększania funkcjonalności tej platformy stanowiła tymczasem nie tylko główny powód poszukiwania inwestora, ale też była sygnalizowana W. J. przez pracowników (m.in. przez A. S.) także po nawiązaniu współpracy z D. D., a więc w okresie funkcjonowania umowy pożyczki. Informatycy akcentowali również w swoich zeznaniach okoliczność, że zgłaszali oskarżonemu kwestię nadmiernego skomplikowania dla przeciętnego użytkownika projektu oprogramowania, zaznaczając, że W. J. nie podzielał ich ocen ( nota bene ocen profesjonalnych, podczas gdy oskarżony legitymuje się wykształceniem technika mechanika samochodowego), ani też nie przejawiał chęci i woli uwzględnienia tych uwag. Z twierdzeń P. P. (2) wynika, że wymagająca skorygowania platforma bazowała na oprogramowaniu, w którym zastosowano przestarzałe standardy, ze względu na co wszelkie poprawki były utrudnione, wymagały dużo czasu i odpowiednich środków finansowych. Jeśli w kontekście takich okoliczności uwzględni się wskazaną wyżej postawę W. J. w istniejącej wówczas sytuacji, w tym jego reakcję na sugestie osób dysponujących profesjonalną wiedzą z zakresu informatyki i programowania, jak też zważy się na zasadniczy cel finansowego zaangażowania D. D. w działanie (...) sp. z o.o,, to nie można uznać za przekonujące twierdzenia, że oskarżony był faktycznie zainteresowany rozwojem platformy (...). Rzeczywiste jego podejście do tej kwestii odzwierciedla wymownie również sytuacja dotycząca wynagradzania informatyków i programistów. Oskarżony na pewnym etapie (pod koniec 2015 r.) zaprzestał wypłacania informatykom i programistom należnego im za pracę wynagrodzenia, pomimo tego, że w dniu 08.10.2015 r. na konto spółki (...) przelana została kolejna pożyczki w kwocie 200.000 zł.

Próby przekonania przez apelującego, że inwestowanie w rozwój platformy pochłonęło niemal całą pożyczkę, w zestawieniu ze wskazanymi powyżej faktami, wypadają całkowicie nieprzekonująco. Niezależnie od problemów dotyczących samego oprogramowania i związanych z tym potrzeb finansowych, nie sposób postrzegać realność rozwoju platformy bez dysponowania odpowiednim zespołem informatyków i programistów, a z kolei podstawę jego sprawnego działania - poza stosowną wiedzą i umiejętnościami – stanowi zawsze właściwe i systematyczne wynagradzanie osób tworzących taki zespół. Analiza zeznań w.w. świadków na tle całokształtu okoliczności sprawy, prowadzi do wniosku, iż oskarżony, niezależnie od powielanych deklaracji, nie tylko nie był zainteresowany rozwojem platformy (...), ale jak to w gruncie rzeczy trafnie skonstatował Sąd pierwszej instancji - prezentował postawę nasuwającą refleksję, że zdawał się wręcz hamować działania w tym kierunku, a w każdym razie wykazywał w tym względzie znamienną bierność. Skoro oskarżony zaprzestał wypłaty wynagrodzeń zespołowi informatyków i programistów, liczebnie zdolnemu zapewnić jedynie bieżącą działalność platformy (...), to zasadniczo nie budzi zdumienia okoliczność, że w celu urealnienia prac nad zwiększeniem funkcjonalności tej platformy, nie podejmował on nawet tak oczywistych działań, jak zwiększenie liczby zatrudnionych informatyków i programistów. Fakty wynikające z zeznań w.w. świadków, w tym opisane przez P. P. (1) okoliczności wypowiedzenia umów informatykom i programistom, w zasadzie bez wątpliwości wskazują na brak po stronie oskarżonego rzeczywistego zamiaru rozwoju platformy (...) i tym samym na wprowadzenie pokrzywdzonego w błąd co do swoich faktycznych planów, już w dacie zawarcia umowy pożyczki.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd Okręgowy prawidłowo ocenił także zgromadzone w sprawie dowody dokumentarne i wynikające z nich okoliczności. W powiązaniu z dowodami osobowymi, uwzględnieniem obu opinii biegłej sądowej z zakresu księgowości A. K. (2), czynią one w pełni zasadnymi ustalenia faktyczne wskazujące na to, że W. J. wykorzystywał kolejne transze pożyczki pochodzącej od D. D. niezgodnie z celem jej udzielenia i treścią zawartej umowy. Ustalenia takie pozostają w zgodzie ze spostrzeżeniami biegłej A. K. (2), która swoje wnioski w tym zakresie sformułowała na podstawie analizy dokumentacji finansowo-księgowej i dokumentacji bankowej dotyczącej spółki (...) sp. z o.o., jak też innych podmiotów gospodarczych należących do oskarżonego, takich jak (...) sp. z o.o., (...), (...)sp. z o.o. Na podstawie dokonanej analizy biegła w swoich wnioskach zwróciła uwagę na bardzo wysokie koszty usług obcych i wynagrodzeń. To fakt, jak podkreślił apelujący, że zawyżenie kosztów funkcjonowania spółki nie stanowi przedmiotu postępowania w niniejszej sprawie, ale niewątpliwie stanowi okoliczność wymownie charakteryzującą sposób wydatkowania środków pieniężnych pochodzących z uzyskanej pożyczki. Biegła wskazała również, że osiągnięte w 2015 r. przez spółkę (...) przychody netto ze sprzedaży (56.284,35 zł) były znacząco niższe od poniesionych kosztów netto wynoszących 976.407,70 zł. Obrońca oskarżonego bezzasadnie wywodzi w apelacji, że skoro biegła A. K. (2) wskazała w opinii podstawowej, iż z uzyskanej pożyczki 1 mln zł spółka (...) wydatkowała na bieżące płatności kwotę 991.676,46 zł, to znaczy, że błędne jest ustalenie Sądu pierwszej instancji, iż część środków z pożyczki D. D. została przeznaczona na inne cele. Wychodząc od tak dokonanej błędnej oceny, apelujący formułuje dalszy, całkowicie dowolny wniosek, twierdząc, że skoro jest tak, jak powyżej wskazano - to znaczy, że środki uzyskane w ramach pożyczki zostały wykorzystane "zgodnie z ich przeznaczeniem". Takie rozumowanie, jest wynikiem wybiórczości analiz apelującego i zarazem całkowitym oderwaniem od całościowej wymowy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym również opinii biegłej z zakresu księgowości. Na str. 56 swojej opinii podstawowej biegła jednoznacznie stwierdziła, że środki uzyskane przez oskarżonego od D. D. nie zostały wydatkowane zgodnie z ich przeznaczeniem, którym było finansowanie rozwoju oprogramowania do portalu internetowego ((...)). Wnioski zawarte w uzupełniającej opinii biegłej księgowej konkretyzują spostrzeżenia wyrażone w opinii podstawowej i w sposób jasny oraz jednoznaczny odzwierciedlają sposób wydatkowania środków uzyskanych w ramach w.w. pożyczki. Ustalenia faktyczne Sądu Okręgowego korespondujące z ocenami biegłej księgowej, jako logiczne i znajdujące oparcie w materiale dowodowym sprawy, zasługiwały w całości na aprobatę.

Z dokonanej przez biegłą A. K. (2) analizy dokumentacji wynika w szczególności, że z konta (...) sp. z o.o. dokonywano przelewów znacznych kwot pieniężnych na konta pozostałych spółek powiązanych z W. J.. Również w przypadku samej spółki (...) środki pochodzące z pożyczki przeznaczane były na opłaty faktur, składek ZUS, prowizji bankowych i wynagrodzeń. Dowodzi to jednoznacznie faktu, że udzielona oskarżonemu pożyczka była wykorzystywana na finansowanie całej działalności spółki (...) (uprzednio: (...) sp. z o.o.) i tylko w niewielkim stopniu na rozwój platformy (...), a poza tym - na finansowanie wydatków innych podmiotów. Okoliczności te zostały jednoznacznie przez biegłą ustalone oraz odpowiednio skonkretyzowane w treści opinii uzupełniającej. Związane z tym fakty, w analogiczny sposób ustalił Sąd pierwszej instancji, odzwierciedlając rezultat swoich ocen w poczynionych ustaleniach faktycznych. Zauważyć nadto należy, że prace programistyczne mające na celu rozwój platformy (...) zgodnie z oczekiwaniami klientów i kierunkiem deklarowanym przez oskarżonego w ramach zawartych umów (umowy pożyczki, umowy wspólników), były prowadzone jedynie w minimalnym zakresie, co nawet nie tyle, że było obciążone ryzykiem niepowodzenia, ale wręcz od początku nie stwarzało realnej szansy na pomyśle zrealizowanie tego przedsięwzięcia.

Wbrew temu, jak apelujący postrzega ustalenia i oceny wynikające ze Sprawozdania z przeglądu ksiąg rachunkowych i sprawozdania (...) Sp. z o.o. sporządzonego przez biegłych rewidentów P. Ż. i H. S. w dniu 22.11.2016 r. na zlecenie (...) Sp. z o.o.w W., stwierdzić należy, iż ustalenia i wnioski biegłych rewidentów są zbieżne z ocenami biegłej z zakresu księgowości. Autor apelacji i w tym przypadku wyrywkowo cytuje w środku odwoławczym wyizolowane z szerszego kontekstu stwierdzenia, próbując doszukiwać się w nich potwierdzenia dla lansowanej przez siebie tezy, jakoby przeważająca część pożyczki udzielonej przez D. D. została wydatkowana na rozwój oprogramowania platformy (...) Tymczasem, nawet jeśli wydatki na usługi programistyczne wskazane na str. 11 w.w. Sprawozdania nie są symboliczne, to nieprawdą jest, jakoby wyłącznie one stanowiły 85,8% kosztów działalności podstawowej (...) Sp. z o.o. Jednoznacznie bowiem z tej pozycji Sprawozdania wynika, że na taki zakres kosztów działalności podstawowej składają się ponadto koszty usług marketingowych i sprzedaży oraz koszty wynagrodzeń, głównie z tytułu umów cywilno-prawnych - i łącznie usługi obce i wynagrodzenia wraz z pochodnymi stanowią 85,8% kosztów działalności podstawowej. W tym kontekście znamienne jawią się uwagi biegłych rewidentów dotyczące specyfiki umów o świadczenie usług informatycznych, które - jak zauważyły biegłe - formułowane były w zakresie przedmiotu umowy w sposób niepozwalający na rozliczenie wykonawcy z efektów wykonanej pracy, co tworzyło sytuację umożliwiającą uzyskanie wynagrodzenia nawet przy braku wykonania jakiejkolwiek pracy, podczas gdy należyte oceny w tym zakresie wymagają zdefiniowania efektów pracy. Stwierdzić należy, iż tego rodzaju praktyka tworzyła możliwość generowania z założenia fikcyjnych rozliczeń. Rewidenci zwrócili nadto uwagę na znamienny sposób wypowiedzenia umów o wykonanie prac informatyczno-programistycznych. Ich zastrzeżenia wzbudził fakt, że nastąpiło to w jednym czasie (XII 2015 r.) w zakresie kilku takich umów i w dodatku ze wskazaniem we wszystkich przypadkach na identyczne powody rozwiązania tych umów bez wypowiedzenia (niewłaściwa realizacja zleconych prac, celowe opóźnianie prac, brak realizacji zgodnie z wytycznymi spółki, brak współpracy z zarządem. Trzeba przyznać, iż biegłe zasadnie zwróciły uwagę na znamienność takiej sytuacji, słusznie poddając zarazem w wątpliwość realność wystąpienia w przypadku różnych osób, w jednym czasie kilku identycznych uchybień.

Analizując sytuację majątkową i (...) Spółki (...) na dzień 31.12.2015 r. i 30.09.2016 r. biegłe stwierdziły, że wskaźniki finansowo-ekonomiczne świadczą o systematycznym pogarszaniu kondycji spółki, pomimo dokapitalizowania jej w 2015 r. pożyczką w kwocie 1 mln zł. Nawet w takiej sytuacji, spółka wygenerowała za rok 2015 r. straty na poziomie bliskim całego w.w. dofinansowania. Biegłe uznały, iż niekorzystna finansowo sytuacja spółki wynikająca z generowania wysokich strat, była rezultatem prowadzenia biznesu w sposób niekontrolowany, Zwróciły uwagę, iż spółka nie posiadała opracowanego ekonomicznego rachunku prowadzenia biznesu opartego de facto na jednym produkcie, jakim była platforma (...) i zawarły sugestie dotyczące pożądanego w takich uwarunkowaniach, sposobu funkcjonowania spółki. Podkreśliły ponadto, że innym czynnikiem generującym wysokie straty były ponoszone koszty, nieadekwatne do uzyskiwanych przychodów (ten wniosek jest również zbieżny ze stanowiskiem biegłej księgowej).

Nie ulega wątpliwości, że oceny bieglej z zakresu księgowości, jak i biegłych rewidentów są ze sobą zgodne, a jednocześnie korespondują z nimi omówione powyżej dowody osobowe. Całościowa wymowa wszystkich tych dowodów przekonuje o nietrafności argumentacji apelującego, nacechowanej niespójnością, wybiórczością oraz oderwaniem od realiów dowodowych niniejszej sprawy.

Całość nawet tylko tego zakresu okoliczności, jaki przedstawiono powyżej, stanowi czytelny wyraz faktycznych intencji W. J.. Przemawia bowiem na rzecz zasadności twierdzenia, że zawarcie umowy pożyczki z D. D. służyło uzyskaniu środków finansowych na utrzymanie bieżącej działalności należących do niego podmiotów gospodarczych oraz zapewnieniu odpowiednich środków na wypłatę wysokich zarobków dla wąskiego grona osób, w tym jego byłej żony I. J. (1). Całkowicie chybione są wywody autora apelacji na str. 6-13, w świetle których wynagrodzenia, świadczenia publicznoprawne, koszty eksploatacyjne, koszty promocji i marketingu, to właśnie wyraz przeznaczenia środków z pożyczki na rozwój oprogramowania. Wynikające z materiału dowodowego realia funkcjonowania zespołu informatyczno-programistycznego, stosunek oskarżonego do zgłaszanych mu problemów, swobodne dysponowanie pieniędzmi (...) sp. z o.o., w tym na potrzeby innych firm, jak też nieuiszczanie płatności przez spółkę (...) wobec (...) sp. z o.o., pomimo wykorzystywania przez nią w bieżącej działalności platformy (...), należącej do (...) sp. z o.o. (wniesionej aportem do (...) sp. z o.o., czyli późniejszej (...) sp. z o.o., jako zorganizowana część przedsiębiorstwa) - to okoliczności przeczące możliwości kwalifikowania wydatków finansowanych z uzyskanej pożyczki, jako adekwatnego do potrzeb inwestowania w rozwój platformy (...), nawet jeśli w części środki z pożyczki, także z perspektywy ocen pokrzywdzonego i wszystkich współników, miałyby być wykorzystywane na inne potrzeby podmiotu (...) sp. z o.o. W przedsięwzięciu związanym z zaangażowaniem finansowym D. D. nie chodziło o to, aby z udzielonej przez niego pożyczki finansowane były w szerokim zakresie jakiekolwiek wydatki - nawet tylko (...) sp. z o.o. i zarazem jedynie w minimalnym stopniu służące rozwojowi platformy (...), lecz w głównej mierze o to, aby platforma ta została ulepszona, rozwinięta i umożliwiła spółce osiąganie odpowiednich zysków. Oskarżony w czasie zawierania umowy pożyczki zapewniał, że platforma działa i wymaga jedynie pewnych udoskonaleń, co można będzie względnie szybko zrealizować i uzyskiwać w krótkim czasie wysokie zyski. D. D., ze względu na szeroki zakres zabezpieczeń, zaoferowanych przez oskarżonego, nie stwierdził konieczności dokładnego badania kondycji finansowej kontrahenta, co jednak, jak zasadnie podkreślił Sąd Okręgowy nie stanowiło jego powinności, warunkującej możliwość przypisania oskarżonemu popełnienia na szkodę D. D. przestępstwa oszustwa.

Jeśli dodatkowo zwróci się uwagę na fakty odzwierciedlone w opinii biegłej A. K. (2), a mianowicie okoliczność, że już w okresie od 15 maja 2015 r. do 31 maja 2015 r. łączna kwota obciążeń (...) sp. z o.o. wyniosła 121.044,76 zł, a z tego na bieżącą działalność tej spółki przypadło 50.834,19 zł, to istnienie oszukańczego zamiaru oskarżonego już w dacie zawierania umowy pożyczki z D. D., a więc w dniu 14 maja 2015 r., tym bardziej jawi się oczywiste i zarazem czyni bezzasadnymi wątpliwości podniesione w tym zakresie w apelacji. Rzeczywiste intencje oskarżonego związane z pozyskaniem w.w. inwestora potwierdza także wspomniany już powyżej fakt dokonywania ze środków spółki (...) płatności na rzecz (...) sp. z o.o., (...) i (...) sp. z o.o. Dodać należy, że rachunek bankowy o nr (...) w (...) S.A., z którego następowały przelewy m.in. na rzecz innych spółek oskarżonego, został otwarty w dniu 15 maja 2015 r. z bilansem otwarcia 0,00 zł.

Załączone do apelacji kserokopie dokumentów (4 karty) nie podważają w żadnym stopniu ani ustaleń biegłej A. K. (2), ani też Sądu pierwszej instancji. Wszystkie te dokumenty stanowiły przedmiot uwagi opiniującej, bowiem do dokumentu zatytułowanego "Obroty kont aktywnych za okres: IV 2015 (...)" biegła odniosła się na str. 3 opinii uzupełniającej. W opinii uzupełniającej wskazała jednocześnie, że dysponowała wyciągami bankowymi z rachunku o nr (...) w (...) Bank (...) S.A. prowadzonego dla (...) Sp. z o.o. za okres od 15.05.2015 r. do 31.12.2016 r., a wobec tego poddała analizie wszelkie wynikające z nich okoliczności. Nawet jeśli faktycznie nastąpił zwrot kwoty 35.000 zł przez(...) E. K. na rzecz (...) Sp. z o.o., to fakt ten w żadnej mierze nie podważa stanowisk wyrażonych w opiniach biegłych (księgowej i rewidentów), ani też trafności ustaleń faktycznych Sądu pierwszej instancji. Poza ocenami biegłej sądowej z zakresu księgowości nie pozostawał również dokument zatytułowany "Rozliczenie zaliczki EK", co znajduje się wyraz w opinii głównej (pierwotnej). Eksponowanie tych dokumentów na etapie postępowania odwoławczego, jako dodatkowych dowodów, stanowiło więc w istocie zabieg o zupełnie nikłej skuteczności.

Sąd Okręgowy trafnie uznał, że utrzymywanie wysokich kosztów funkcjonowania spółki (...), przy równoczesnym braku stosownych przychodów, ignorowanie sugestii pracowników i wspólników dotyczących potrzeby wprowadzenia zmian mogących poprawić sytuację spółki, przeznaczenie na rozwój platformy (...)niedostatecznej części uzyskanej pożyczki - to okoliczności świadczące o istnieniu przestępczego zamiaru oszustwa, a więc chęci uzyskania kwoty 1 mln zł na inne cele niż deklarowane w czasie zawierania umowy pożyczki i zarazem o braku zamiaru rozliczenia się z tej pożyczki. Całość twierdzeń autora apelacji, ukierunkowanych na wykazanie, że celem zawarcia w dniu 14 maja 2015 r. umowy przez D. D. z (...) Sp. z o.o. i W. J., jako poręczającym, nie było udzielenie pożyczki lecz nabycie udziałów przez pokrzywdzonego we wskazanej wyżej spółce, jako pozbawiona należytego oparcia dowodowego, a przy tym nielogiczna, nie mogła zasługiwać na uwzględnienie. Nieprzekonująca jest także sugestia, jakoby zmierzając do nabycia udziałów w taki sposób, pokrzywdzony zapewniał sobie uwolnienie się od obowiązku uiszczenia podatku od czynności cywilnoprawnych. Zasadności takiej oceny działań pokrzywdzonego przeczy całość materiału dowodowego sprawy, stanowiącego podstawę dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych.

Dążeniu do trwania pokrzywdzonego i wspólników w przeświadczeniu, że oskarżony faktycznie dąży do rozwinięcia platformy (...) oraz że istnieje realna szansa na dobre prosperowanie spółki w oparciu o tę platformę, służyło prezentowanie przez oskarżonego tym osobom, nieprawdziwej wysokości przychodów (...) sp. z o.o., co znalazło swój wyraz w przeróbkach dokonanych przez W. J. w biznesplanie opracowanym przez A. S. oraz okolicznościach towarzyszących zaprezentowaniu go wspólnikom. Fakt, że wskazana wyżej sytuacja miała miejsce w listopadzie 2015 r. pozostaje bez znaczenia, bowiem o istnieniu przestępczego zamiaru oszustwa można wnioskować również na podstawie okoliczności zaistniałych już po niekorzystnym rozporządzeniu mieniem przez pokrzywdzonego (ostatnia transza pożyczki przelana w dniu 08.10.2015 r.), jeśli tylko są one rzeczywiście przydatne do oceny zachowania sprawcy w czasie przestępczego działania. Tak właśnie jest w przypadku ocen dotyczących oskarżonego. Należy mieć na uwadze okoliczność, że przy niepowodzeniu start-upu (wiadomym dla oskarżonego od początku), aktualizowały się możliwości podjęcia przez pokrzywdzonego działań mających na celu uzyskanie zwrotu pożyczki. W takiej zaś sytuacji, to właśnie W. J., jako poręczyciela, dotyczył obowiązek spłaty 1 mln zł na rzecz D. D.. Przekonywanie pokrzywdzonego o dobrej kondycji (...) sp. z o.o., miało na celu maksymalne opóźnienie zgłoszenia przez pokrzywdzonego żądania odkupienia od niego udziałów, ewentualnie podjęcia kroków w celu wykorzystania zabezpieczenia hipotecznego. Tymczasem, w świetle okoliczności wskazanych przez biegłych rewidentów, następowało pogarszanie się kondycji w.w. podmiotu z każdym miesiącem, w tempie ponoszonych kosztów, na które systematycznie brakowało pokrycia.

Jakkolwiek postanowienia umowy wspólników z dnia 15 maja 2015 r. wskazują na to, że D. D. był zainteresowany nabyciem 20% udziałów w (...) Sp. z o.o. oraz że zainwestowanie przez niego kwoty 1 mln zł we wskazaną wyżej spółkę, nastąpiło w formie pożyczki z konwersją jego wierzytelności z umowy pożyczki na udziały w (...) Sp. z o.o., to jednak trzeba mieć na uwadze ustalenie zawarte w § 5 umowy pożyczki, przewidujące prawo odkupu, zgodnie z którym w przypadku objęcia przez D. D. udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym spółki w zamian za wniesienie wierzytelności przysługującej mu wobec spółki z tytułu umowy pożyczki, W. J. zobowiązał się w okresie do 31.12.2018 r. do odkupienia wszystkich posiadanych przez pokrzywdzonego udziałów (20%) na pierwsze żądanie D. D. za kwotę 1.000.000 zł. Dokonane w sprawie ustalenia jednoznacznie świadczą o tym, że na przełomie lat 2015/2016 rzeczywista sytuacja finansowa spółki (...) (zła) stała się znana D. D.. Oczywiste było również, że perspektyw na rozwój tego podmiotu nie było i że udziały w nim stały się praktycznie bezwartościowe. Pismem z dnia 21.01.2016 r. pokrzywdzony wezwał W. J. do odkupienia posiadanych przez siebie udziałów w w.w. spółce za kwotę 1.000.000 zł. Oskarżony nie kwestionował zasadności powyższego wezwania i w dniu 17.02.2016 r. została zawarta umowa odkupienia przez oskarżonego wszystkich posiadanych przez D. D. udziałów (niesfinalizowana ostatecznie dokonaniem płatności przez oskarżonego kwoty 1 mln zł na rzecz pokrzywdzonego). Na tamtym etapie nie była podnoszona kwestia braku uprawnienia po stronie pokrzywdzonego do skorzystania z rozwiązania przewidzianego w § 5 umowy pożyczki, które miałoby być powodowane nieistnieniem wierzytelności wobec spółki, związanym z jej konwersją na udziały w spółce. Warunki umożliwiające realizowanie prawa odkupu były zatem nie tylko spełnione, ale też niekwestionowane przez W. J.. Postawa oskarżonego po zawarciu umowy w dniu 17.02.2016 r. stanowi kolejny przejaw jego rzeczywistego stosunku do współpracy z D. D. i potwierdza zasadność przyjęcia przez Sąd Okręgowy, że faktycznie oskarżony nie tylko nie zamierzał wykorzystać udzielonej pożyczki na rozwój platformy meeting.pl, ale też nie miał zamiaru dokonania zwrotu pożyczki udzielonej przez pokrzywdzonego.

Sąd Okręgowy, wbrew zastrzeżeniom apelującego, zasadnie ustalił, że konwersja pożyczki udzielonej przez D. D. na udziały w spółce (...) (20%) nie zamykała kwestii rozliczeń pomiędzy pokrzywdzoną i w.w. spółką, a faktycznie pomiędzy W. J. (poręczycielem) i D. D.. Obrońca oskarżonego bezzasadnie wskazał na błędną interpretację postanowień umownych przez Sąd Okręgowy, sugerując potrzebę oddzielenia konwersji od przewidzianego w umowie pożyczki od ustalonego umownie prawa odkupienia udziałów przez oskarżonego od D. D.. Absurdalne wręcz byłoby dopuszczenie możliwości przyjęcia w ślad za apelującym, że udzielona pożyczka (z szerokim wachlarzem zabezpieczenia jej spłaty w tamtym czasie) nie była faktycznie pożyczką, a zarazem uznanie, że obiektywnym zasadom logicznego rozumowania nie uchybia logika oskarżonego i jego obrońcy, która jednocześnie dopuszcza istnienie pożyczki, skoro prezentowane jest przez nich stanowisko, że została ona spłacona poprzez konwersję związanej z nią wierzytelności na 20% udziałów w spółce.

Sąd odwoławczy podziela również w całości oceny i wnioski Sądu I instancji dotyczące postępowania karnego, w którym K. F. występował jako pokrzywdzony działaniem oskarżonego W. J. realizowanym wobec niego według takiego samego modus operandi, jakim posłużył się wobec D. D.,

Na pełną akceptację zasługiwały także ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji dotyczące czynu z art. 300 § 1 k.k. Wnioski odnoszące się do oceny materiału dowodowego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia w zakresie czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k., są aktualne również w stosunku do przestępstwa z pkt II aktu oskarżenia, są to bowiem w dużej mierze te same dowody. Autor apelacji sugeruje, że nastąpiło wyjście poza granice oskarżenia, bowiem Sąd Okręgowy stwierdził, że zbycie nieruchomości obciążonej hipoteką nie czyni niemożliwym zaspokojenia roszczeń wierzyciela, gdyż osoba właściciela nie ma tu znaczenia, a jednocześnie skazał W. J. za ten czyn, podczas gdy zgodnie z oczekiwaniami apelującego, powinien był w takiej sytuacji wydać wyrok uniewinniający. Twierdzenia obrońcy oskarżonego nie są trafne. Nie ulega bowiem wątpliwości, że Sąd Okręgowy nie dopuścił się uchybienia sugerowanego przez autora apelacji, nie wykroczył bowiem w sposób wręcz oczywisty, poza granice zdarzenia historycznego, stanowiącego przedmiot zarzutu w punkcie II aktu oskarżenia. Sąd pierwszej instancji wskazał konkretne okoliczności, ze względu na które sprzedaż przez oskarżonego nieruchomości obciążonych hipoteką na rzecz D. D., stanowiła jednak w tych konkretnych realiach wyczerpanie znamion występku z art. 300 § 1 k.k. Należy za Sądem Najwyższym powtórzyć, że wskazany wyżej przepis penalizuje takie rozporządzenie majątkiem dłużnika, które ma realny wpływ na możliwość zaspokojenia roszczeń wierzyciela. Istotne jest również to, że nie chodzi wyłącznie o takie sytuacje, w których następuje całkowite udaremnienie zaspokojenia wierzyciela lecz wystarczające jest, aby efektem działań podjętych przez dłużnika ze świadomością pokrzywdzenia wierzyciela, stało się utrudnienie zaspokojenia, a więc ograniczenie takiej możliwości (wydany w tej sprawie wyrok SN z 21.02.2024 r., III KK 283/23). Okoliczności wskazane przez Sąd Okręgowy przekonują, że poprzez działania oskarżonego możliwości zaspokojenia roszczenia D. D. ograniczyły się wydatnie, chociażby ze względu na postawę I. J. (1), jej zamieszkiwanie w Ameryce Południowej, wątpliwości, jakie budzi rozliczenie zaległości alimentacyjnych o wysokości bardzo wydatnie odległych (rażąco niższych) od wartości nieruchomości. Podzielić też należy w pełnym zakresie uzupełniające spostrzeżenia, jakie w tym względzie zawarł w uzasadnieniu cyt. wyżej wyroku Sąd Najwyższy. Dlatego przypisanie W. J. sprawstwa i winy, także w zakresie czynu z art. 300 § 1 k.k., było w pełni zasadne.

W zakresie zarzutu wskazującego na naruszenie przepisu art. 415 k.p.k. sąd odwoławczy podzielił stanowisko autora apelacji. Sąd Okręgowy, uzasadnił orzeczenie wobec oskarżonego obowiązku naprawienia szkody na rzecz D. D. faktem złożenia w tym przedmiocie wniosku przez pokrzywdzonego. Zasadniczo jest to sytuacja obligująca sąd do wydania rozstrzygnięcia opartego o przepis art. 46 § 1 k.k., przy czym istotne jest jednak uwzględnienie także uregulowania zawartego w art. 415 § 1 k.p.k. W tym celu niezbędne jest poczynienie ustaleń, służących niedopuszczeniu lub wyeliminowaniu sytuacji, w której w obrocie prawnym funkcjonowałyby dwa tytuły egzekucyjne wynikające z tego samego roszczenia. W tym przypadku, Sąd pierwszej instancji dysponował materiałem dowodowym, świadczącym o tym, że przed Sądem Okręgowym w Warszawie toczy się postępowanie cywilne o sygn. akt III C 1245/18, zainicjowane pozwem złożonym przez D. D. przeciwko W. J. i I. J. (1) (byłej żonie oskarżonego i aktualnej właścicielce nieruchomości obciążonej hipoteką na rzecz D. D.) o zapłatę kwoty 1.000.000 zł wraz z odsetkami z tytułu niezwrócenia na jego rzecz pożyczki udzielonej W. J. na podstawie umowy zawartej w dniu 14 maja 2015 r. Kolejne działania jakie następowały pomiędzy oskarżonym i pokrzywdzonym na kanwie umowy pożyczki i umowy wspólników, nie zmieniają faktu, że źródłem roszczenia pokrzywdzonego jest niespłacenie pożyczki przez oskarżonego zaciągniętej w ramach popełnienia przez niego przestępstwa oszustwa na szkodę D. D.. W takich uwarunkowaniach, aktualizuje się działanie klauzuli antykumulacyjnej, bowiem nie ulega wątpliwości, że roszczenie dochodzone przez pokrzywdzonego w postępowaniu cywilnym wynika z przestępstwa popełnionego przez W. J. na szkodę D. D.. Zachodzi więc przypadek tożsamości roszczenia dochodzonego przed sądem Okręgowym w Warszawie w sprawie III C 1245/18 z roszczeniem zasądzonym nieprawomocnie zaskarżonym wyrokiem, co powoduje, że zgodnie z art. 415 § 1 k.p.k., nie orzeka się obowiązku naprawienia szkody na podstawie art. 46 § 1 k.k., jeśli roszczenie wynikające z popełnienia przestępstwa jest przedmiotem innego postepowania (wyrok SN z 16.01.2018 r., IV KK 234/17, LEX nr 2439130, post. SN z 02.12.2020r ., V KK 403/20, LEX nr 3093358).

W takim stanie rzeczy, poza badaniem sądu odwoławczego, jako bezprzedmiotowa, pozostała kwestia zabezpieczenia roszczenia, którego dotyczył złożony w tej sprawie wniosek pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego.

Obrońca nie sformułował w powyższym zakresie żądnego wniosku w apelacji, ale mając na uwadze przedstawione powyżej ustalenia, sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok poprzez uchylenie rozstrzygnięcia o obowiązku naprawienia szkody zawartego w punkcie 2 tego wyroku.

Wniosek

Obrońca oskarżonego wniósł o:

- zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów,

względnie

- uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Apelacja obrońcy oskarżonego w zakresie dotyczącym sprawstwa i winy W. J. co do obu zarzucanych mu przestępstw, okazała się w całości nieprzekonująca, w związku z czym nie wystąpiły podstawy do uniewinnienia oskarżonego od popełnienia tych czynów, a szczegółowe powody takiego stanu rzeczy przedstawione zostały w części 3.1 niniejszego uzasadnienia. Nie zaistniały również powody do wydania orzeczenia kasatoryjnego, a sam skarżący swojego wniosku w tym zakresie nie umotywował w żaden sposób, w szczególności nie wykazał, aby istniały podstawy do powtórzenia w całości przewodu przed Sądem pierwszej instancji.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Rozstrzygnięcie o winie i karach jednostkowych oraz karze łącznej pozbawienia wolności, a także o kosztach procesu.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Ze względu na uznanie bezzasadności zarzutów apelacji dotyczących sprawstwa i winy oskarżonego w zakresie obu przypisanych mu czynów, jak również brak uzasadnionych podstaw do korygowania rozstrzygnięcia o karze, wskazane powyżej rozstrzygnięcia utrzymano w mocy.

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony jedynie w zakresie rozstrzygnięcia o obowiązku naprawienia szkody zawartego w pkt 2 części dyspozytywnej, uchylając to orzeczenie.

Zwięźle o powodach zmiany

Rozstrzygnięcie z pkt 2 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku zostało uchylone ze względu na zaktualizowanie się w okolicznościach tej sprawy klauzuli antykumulacyjnej.

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III

Na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze,, a na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz.U. z 30.06.1973 r., Nr 27 z późn. zm.) wymierzono mu za to postępowanie opłatę w kwocie 400 zł.

7.  PODPIS

SSA Dorota Mazurek SSA Małgorzata Jankowska SSA Jacek Szreder

1.11.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Całość wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 19.07.2022 r., Isygn. akt II K 201/19

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana