Wyrok z 30 stycznia 2025, sygn. II AKa 377/24

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 377/24

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Okręgowego w Elblągu z 26.06.2024 r., II K 43/23

1.Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.Granice zaskarżenia

0.1.Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.Ustalenie faktów

0.1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

0.1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.Ocena dowodów

0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

zarzuty 1 i 2 apelacji prokuratora:

1.  obraza (…) art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 92 k.p.k., art. 366 § 1 k.p.k. polegająca na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, dokonaniu niewłaściwej oceny przeprowadzonych dowodów, zaniechaniu wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, wybiórczej ocenie dowodów, zaniechaniu wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, wybiorczej ocenie dowodów dokonanej z naruszeniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, co doprowadziło do wysnucia sprzecznych z logiką wniosków, a ostatecznie uniewinnienia M. B. od zarzutu brania udziału w zorganizowanej grupie przestępczej (…),

2.  błąd w ustaleniach faktycznych (…) polegający na bezpodstawnym przyjęciu, iż M. B. nie brał udziału w zorganizowanej grupie przestępczej (czyn I), co doprowadziło do niesłusznego uniewinnienia go w sytuacji, gdy właściwa analiza zabranego materiału dowodowego, w szczególności: danych zabezpieczonych z telefonów M. B., J. J., P. K. i M. A., danych telekomunikacyjnych dotyczących użytkowanych przez nich aparatów telefonicznych oraz materiałów z kontroli operacyjnych o kryptonimie (...) i (...) – i wyciągnięte na tej podstawie logiczne wnioski stanowiły niepodważalną podstawę do uznania, że swoim zachowaniem wypełnił on znamiona przestępstwa z art. 258 § 1 k.k., a tym samym, że w ramach działalności w zorganizowanej grupie przestępczej popełnił zarzucane mu w pkt I i II aktu oskarżenia czyny.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Stanowisko Sądu Apelacyjnego odnośnie do zarzutów 1 i 2 apelacji prokuratora należy przedstawić łącznie ze względu na tożsamość argumentacji, a oparciu o którą autorka środka odwoławczego umotywowała każdy z nich.

*

Na wstępie należy przypomnieć, że Sąd Okręgowy na s. 14-16 uzasadnienia obszernie przytoczył główne tezy wypracowane w orzecznictwie i doktrynie związane z wykładnią pojęcia udziału z zorganizowanej grupie mającej na celu popełnienie przestępstwa. Pomimo, że w ten sposób Sąd pierwszej instancji prawidłowo sformułował katalog przesłanek, przy spełnieniu których można mówić o popełnieniu występku z art. 258 § 1 k.k., to jednak przesłankom tym nie nadał odpowiedniego znaczenia w kontekście ustalonych prawidłowo faktów, opisanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Tymczasem prawidłowa ocena materiału dowodowego prowadzi w tym wypadku do wniosku, że przypisane oskarżonemu zachowania stanowiły typowy przykład działania w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Wniosek ten uzasadniały już tylko same ustalenia Sądu Okręgowego, dotyczące treści rozmów i korespondencji oskarżonego, ujawnionych w toku kontroli operacyjnej, a argumenty przytoczone w apelacji oskarżyciela publicznego jedynie pogłębiły przekonanie, że zachowania oskarżonego, co do zasady prawidłowo opisane w punktach od I do III aktu oskarżenia, były typowym przejawem udziału w przestępczości zorganizowanej, a nie działaniem w granicach zwykłego współsprawstwa.

2.

Prezentację szczegółowego stanowiska Sądu Apelacyjnego należy rozpocząć od przypomnienia, że zgodnie z prawidłowymi ustaleniami Sądu Okręgowego, działalność oskarżonego, podlegającą badaniu w granicach zarzutów I, II i III aktu oskarżenia, można podzielić na dwa główne etapy:

okres od lipca 2021 r. do śmierci J. S. (...)

okres po (...) do zatrzymania oskarżonego 28.06.2022 r.

W ujęciu chronologicznym, niejako na granicy wskazanych wyżej etapów, lokują się najistotniejsze z dowodów, niemal wprost świadczące o tym, że zachowanie oskarżonego w okresie wskazanym w zarzucie I aktu oskarżenia, wyczerpywało kryteria udziału w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnienia przestępstwa. Dowodami, o których mowa, są następujące zapisy korespondencji elektronicznej z (...):

zapis wiadomości przekazanej przez J. S. M. B., stanowiącej ze strony jej autora rodzaj „testamentu”; doniosłość tego dowodu powoduje, że dla czytelności dalszych rozważań, celowym jest przytoczenie treści korespondencji w obszernym fragmencie (pisownia oryginalna): „Myślę od rana o wszystkim i mam dość. Mam chabetę już styraną i tak to zrobię. Co u ciebie niech zostanie tobie te maszyny oddaj jej. Dam ci numer (...) i z (...) róbcie sobie. niech ona da ci dwa tysiące oddaj (...) , moje rzeczy i zegarek daje K.. Telewizor i dekoder oddaj mamie na (...). (...) zostanie z J.. (…) Wyślę ci numer (...) z nim i (...) pracuj, weź K. do siebie i nic więcej wam nie trzeba”;

zapis zrzutu z ekranu, którym (...). J. S. przekazał M. B. numer telefonu (...) zapisany jako (...),

zapis wiadomości przesłanej oskarżonemu przez J. S. o treści: „Telefon niech zabiorą dziewczyny J. zna pin i K. do niego prośba aby jej wypłacił bitcoin i wpłacił na konto”,

zapis zrzutu z ekranu z numerem telefonu (...) zapisanym jako (...).

Przywołane wyżej dowody pozwalają na sformułowanie generalnego wniosku, zgodnie z którym (...) r. J. S. dokonał dyspozycji na wypadek własnej śmierci, przy czym z jednej strony zadysponował konkretnymi aktywami (zegarek, telewizor, samochód, kryptowaluty itp.), z drugiej zaś - co dla ustaleń w sprawie ma kluczowe znaczenie - przekazał oskarżonemu kontakty do konkretnych osób, a wśród nich do (...) (M. A.), a więc jednej z postaci, której rola w wydarzeniach objętych aktem oskarżenia była szczególnie doniosła (o czym szerzej w dalszych rozważaniach). Należy zaznaczyć, że J. S. przekazał oskarżonemu nie tylko same numery telefonów (...), (...) i (...), lecz zawarł w korespondencji dyspozycje, aby oskarżony „pracował” z (...) i (...), „wziął do siebie K.” (chodzi niewątpliwie o J. J., z którym oskarżony prowadził obszerną korespondencję), i rozliczył się (dając mu „dwa tysiące”) z (...) (niewątpliwie tym samym, od którego oskarżony miał uzyskać podczas wyjazdu do Holandii „coś dobrego dla A.” – zob. zapis dowodowej korespondencji z 19.06.2022 r., w której oskarżony poinformował użytkownika zapisanego jako (...), że ,,A. chce wziąć od (...) coś dobrego”).

Przytoczone wyżej dowody winny stanowić punkt wyjścia przy rozważaniach w przedmiocie charakteru zachowania oskarżonego w okresie wskazanym w zarzucie I aktu oskarżenia. Sąd Apelacyjny stoi na stanowisku, że już sam fakt, iż (...) doszło do przekazania oskarżonemu przez J. S. ściśle określonych kontaktów ze wskazaniem, aby współpracował z konkretnymi osobami, świadczył o tego rodzaju zorganizowaniu działalności przestępczej, o jakim mowa w art. 258 § 1 k.k. Niewątpliwie bowiem do (...) to przede wszystkim J. S. dysponował kontaktami, o których mowa, co uzasadnia wniosek, iż role M. B. i J. S. w działalności przestępczej były różne, przy czym rola drugiego z nich, do (...) była rolą donioślejszą niż rola oskarżonego, skoro do tej daty tylko J. S. miał „dostęp” do tak doniosłych postaci działalności przestępczej jak (...) lub (...). Logiczną konsekwencją tej oceny powinno być uznanie, że w grupie osób, obejmującej, między innymi, oskarżonego, J. S. (do czasu jego śmierci), (...) i innych, istniała hierarchia. W szczególności nie każdy z tej grupy miał „dostęp” do (...), co jest zrozumiałe w sytuacji, gdy rola tej osoby była szczególna, wiążąc się nie tylko ze sponsorowaniem zakupu narkotyków lub prekursorów, ale z „otwarciem” działalności na obszar poza wschodnią granicą Polski (zob. dalsze rozważania). Wspomniana hierarchia stanowi przy tym, co Sąd Okręgowy wskazywał w rozważaniach na s. 14-16 uzasadnienia, jedno z istotniejszych wypracowanych w judykaturze i doktrynie kryteriów oceny charakteru działalności przestępczej w kontekście ustawowych znamion art. 258 § 1 k.k.

3.

Niezależnie od wskazanej wyżej doniosłości dowodów związanych z datą (...), również analiza dowodów związanych z okresem od lipca 2021 r. do (...) przekonuje, że zachowanie oskarżonego już w tym wcześniejszym okresie wyczerpywało znamiona czynu zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia. Wprawdzie w tym przedziale czasowym oskarżony korespondował głównie z J. S., ale treść rozmów i wiadomości nie pozostawia wątpliwości, że dotyczyły one szerszej działalności, obejmującej również inne osoby, przy czym była to działalność podobna do tej, której „wycinek” ujawniono podczas zatrzymania oskarżonego 28.06.2022 r. Na s. 2-4 uzasadnienia wyroku Sąd Okręgowy szczegółowo przytoczył korespondencję i rozmowy, o których mowa wyżej, w związku z czym ponowne zamieszczanie tych ustaleń w tym miejscu nie jest celowe. Godzi się co najwyżej zaakcentować, że w korespondencji potarzają się słowa o „pakowaniu”, „rozlewaniu”, ilościach i cenach (np. 3, 23 i 29 sierpnia 2021 r.), wskazuje się na konieczność używania wielu telefonów i zmiany numerów (29.08.2021 r.), widoczne są zdjęcia substancji (17.09.2021 r.), mowa jest o transporcie „koli i haszu” oraz o recepturach (19.09.2021 r.), widoczne jest zdjęcie fotela podobnego do tego, który ujawniono w samochodzie C. (...) 28.06.2022 r., a w którym ukryte były narkotyki (14.03.2022 r.), mowa jest o „pieniądzach” i „towarze” (28.04.2022 r.), a także o „mefedronie” i „pieniądzach” (01.05.2022 r.). Należy również zaakcentować, że korespondencja prowadzona od lipca 2021 r. do (...) nie dotyczy wyłącznie relacji M. B. z J. S., lecz świadczy jednoznacznie, że w relacje, których dotyczą kontakty obu mężczyzn, zaangażowane są jeszcze inne osoby, w szczególności ktoś dysponujący holenderskim numerem telefonu oznaczony (...) (01.11.2021 r., 02.12.2021 r., 07.12.2021 r. i 28.12.2021 r.), J. J. (02.05.2022 r.) i (...) (04.05.2022 r.).

Szczególnie znamiennym jest, że 11.05.2022 r. J. S. przesłał oskarżonemu dwa zrzuty ekranów z korespondencją prowadzoną z użytkownikiem zapisanym jako (...), w której jedna z osób pisze, między innymi: „91500 plus transport (…) 51 tys – 6,5 = 44,5 + 39 + 8 za bucha plus transport! (…) Na Mefedron wysłał 18 tys. i Mefedron dostanie od nich ! Te pieniądze są (...) a Mefedron od kogoś innego ! Jak trzeba (...) wyśle (...) i go porwą do puki pieniędzy nie odda oszust (…)! On obraca naszym kosztem i (…) się jeszcze obraza”. Okoliczności tej nie da się logicznie zinterpretować inaczej niż jako poinformowania oskarżonego przez J. S. o kulisach rozliczeń w ramach grupy przestępczej, a to z kolei potwierdza, że M. B. był w tej strukturze dla J. S. osobą zaufaną.

Podsumowując powyższy fragment rozważań należy stwierdzić, że dowodowe zapisy korespondencji prowadzonej przez oskarżonego w okresie od lipca 2021 r. do (...) oceniane w kontekście „testamentu” J. S. z (...), a także w powiązaniu z późniejszą korespondencją M. B. oraz z okolicznościami zatrzymania go 28.06.2022 r., nie pozostawiają wątpliwości, iż oskarżony od lipca 2021 r. (a ściślej od 24.07.2021 r., kiedy datuje się pierwsza z dowodowych wiadomości), identyfikował się z działaniami grupy osób prowadzących działalność przestępczą, orientując się w przedmiocie działalności (z korespondencji wynika, że dotyczy ona relacji handlowych, że wymaga ona dyskrecji, że w grę wchodzą transporty, należności i konkretne narkotyki, niektóre wymienione z nazw, zob. zwł. wiadomość z 11.05.2022 r.). Zasady prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego nie pozostawiają wątpliwości, że oskarżony do (...) nie był jedynie rozmówcą J. S., ponieważ nie istnieje racjonalny powód, dla którego ten ostatni miałby wtajemniczać w kulisy prowadzonej działalności osobę niezwiązaną z popełnianiem przestępstw. M. B. niewątpliwie był osobą zaufaną J. S., ponieważ ten nie tylko omawiał z nim szczegółowo poszczególne działania, ale również obdarzył go „spadkiem” w postaci kontaktów i ostatniej woli, aby oskarżony kontynuował jego wcześniejszą działalność. Jedynie na marginesie należy przypomnieć, że już w okresie do (...) M. B. z pewnością miał świadomość udziału w podejmowanych działaniach innych osób, np. (...) o czym była już mowa.

4.

Podobnie jak dowody w postaci korespondencji prowadzonej przez oskarżonego od lipca 2021 r. do (...), tak i analogiczne dowody dotyczące okresu od (...) do 28.06.2022 r. w pełni przekonują, że M. B. po śmierci J. S. kontynuował działalność w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, a co więcej, w tym późniejszym okresie realizował zadania bardziej doniosłe niż poprzednio. W szczególności oskarżony:

15.05.2022 r. otrzymał od J. J. wiadomość z holenderskim numerem telefonu (...) który zapisany został następnie w telefonie oskarżonego jako (...),

19.05.2022 przekazał J. J. zrzuty ekranu z otrzymanymi od J. S. kontaktami zapisanymi jako (...) (w telefonie oskarżonego zapisany został pod nazwą (...) i (...)), zaś w 24.05.2022 r. fotografię nekrologu J. S. w celu przekazania jej przez tego drugiego „(...) i (...)”,

31.05.2022 r. kontaktował się wielokrotnie z osobą zapisaną w jego telefonie pod numerem (...) jako (...), który to numer otrzymał w dniu 31.05.2022 r. od partnerki J. S., J. T., w tym ze zrzutem ekranu, na którym numer ten zapisany był jako kontakt o nazwie (...),

30.05.2022 r. otrzymał od M. A., który był użytkownikiem telefonu o numerze (...), zapisanego w telefonie M. B. jako „ (...)”, oraz komunikatora (...) (...), wiadomości tekstowe o treściach: (...), a następnie (...); w odpowiedzi wysłał mu wiadomość o treści: „(...)”; tego samego dnia oskarżony wysyłał do (...) wiadomość w języku rosyjskim o treści: „Tam trzeba mówić o jakości o tym, że nie można jeździć i czekać kilka dni, trzeba działać bez zarzutu”, na co dostał odpowiedź w języku polskim o treści: „a jeśli chce zarobić dobre pieniądze, musi zaryzykować jedno i drugie. on też musi nam ufać. to jest główne pytanie”; z kolei oskarżony wysłał (...) wiadomość w języku rosyjskim o treści: „rozmawialiśmy z nim przed wyjazdem, chce z nami pracować, jest wdzięczny za twoją pomoc”, na co jej adresat odpowiedział: „musi też dbać o jakość, tak jak my. główna jakość”,

09.06.2022 w rozmowie telefonicznej z J. J. zwrócił się do niego, by ten pojechał „na garaż”, gdzie są bańki z kwasem, i zrobił zdjęcie etykiet pojemników z kwasem i metanolem, a następnie wysłał te zdjęcia M. A.,

11.06.2022 r., po tym jak J. J. udał się na Litwę, gdzie przewiózł kofeinę i kwas siarkowy, za co otrzymał pieniądze, o godz. 1:49 przesłał on oskarżonemu telefonicznie fotografię kartonu z odręcznym napisem o treści (...), zaś po godz. 7:00 w taki sam sposób przesłał mu, z poleceniem przekazania do (...), fotografię torby, wewnątrz której znajdowały się foliowe opakowania m.in. z zawartością kulistych zawiniątek; tego samego dnia o godz. 18.47 J. J. przesłał M. B. wiadomość o treści: „Odwołana wycieczka”. Następnego dnia przekazał mu zaś współrzędne geograficzne: (...),

19.06.2022 r. wiadomości oskarżony poinformował użytkownika zapisanego jako (...) w języku angielskim, że ,,A. chce wziąć od (...) coś dobrego”,

23.06.2022 r. w trakcie pobytu w Holandii oskarżony przesłał do osoby zapisanej w jego telefonie jako (...) wiadomość o treści: „My będziemy jutro tak 13-14”, zaś w dniu 25.06.2022 r. o treści: „Wyślij mi adres gdzie mamy jechać”,

25 i 28.06.2022 r. oskarżony i (...) wymieniali się wiadomościami, w których umawiali się na spotkanie; ten drugi wyrażał obawy przed (...), którzy mieli wywierać na niego presję,

27.06.2022 oskarżony prowadził w godzinach nocnych korespondencję z P. K., w której prosił o pomoc dla M. A., który w kasynie przegrał znaczną kwotę pieniędzy.

Analiza przytoczonej wyżej (za ustaleniami Sądu Okręgowego) aktywności oskarżonego nie pozostawia wątpliwości, że po śmierci J. S. stał się on istotnym uczestnikiem działalności przestępczej, której kulminację, a zarazem akt końcowy stanowiło zatrzymanie oskarżonego 28.06.2022 r. z transportem narkotyków i prekursorów. Wskazane dowody jednoznacznie przekonują, że oskarżony nie był wyłącznie okazjonalnym uczestnikiem porozumienia przestępczego, lecz brał aktywny udział w koordynowaniu działań tej samej grupy osób, z którą przed dniem (...) współdziałał bezpośrednio J. S.. Nie można mieć wątpliwości, że od początku aktywności oskarżonego, tj. od lipca 2021 r., utrzymywał on kontakty dotyczące przestępczości narkotykowej, skoro w wiadomościach i rozmowach wymieniano wprost nazwy konkretnych narkotyków wraz z ich ilościami lub ceną.

Lektura stenogramów ze wskazanej wyżej korespondencji i rozmów przekonuje, że oskarżony miał pełną świadomość udziału w sieci powiązań między różnymi znanymi i nieznanymi mu osobami, których wspólnym celem było realizowanie przemytu narkotyków i prekursorów oraz obrót tymi substancjami. W kontaktach tych przewija się osoba (...), głównie jako osoby sponsorującej zakupy narkotyków i prekursorów w Holandii oraz odbierającej narkotyki i prekursory za wschodnią granicą Polski. Z kolei osoba określana jako (...) jawi się jako organizująca zakupy narkotyków i prekursorów w Holandii. Tak rozbudowany podział ról i zadań nie pozostawia wątpliwości, iż oskarżony uczestniczył w działaniach znacznie przekraczających ramy zwykłego porozumienia przestępczego, bowiem od lipca 2021 r. do dnia zatrzymania jego aktywność wskazywała na trwałe zaangażowanie w realizację czynów, przy czym do czasu zatrzymania, a szczególnie po śmierci J. S., pełnił on rolę koordynującą działania M. A., J. J., P. K., osoby określanej jako (...) i innych. Oskarżony uczynił zatem znacznie więcej niż samo tylko wykonanie określonego zadania w ramach zwykłego współsprawstwa, bowiem nawet nie dokonując osobiście innych, wcześniejszych czynów niż ujawniony w dniu 28.06.2022 r., pozostawał w stanie zaangażowania w zapewnienie ustalonym osobom warunków do realizacji przestępstw narkotykowych. Owa trwałość postawy M. B., doskonale widoczna w treści prowadzonej przez niego korespondencji, świadczy niezbicie, iż oskarżony pozostawał częścią struktury przestępczej nawet w czasie, gdy konkretnych przestępstw w jej ramach dopuszczały się inne osoby. Oznacza to, że oskarżony brał udział w tego rodzaju działaniach, jakie przewiduje art. 258 § 1 k.k.

5.

Ocenę przedstawioną wyżej wzmacnia argumentacja zaprezentowana w uzasadnieniu apelacji prokuratora. Tamże apelująca, w pełni zasadnie, powołała się na dowody, niebrane pod uwagę przez Sąd Okręgowy, słusznie wskazując, że:

1.  po tym, jak oskarżony przejął kontakty po zmarłym J. S., do czasu aresztowania odgrywał w tej strukturze znaczącą rolę, a sama grupa miała względnie stały skład oraz podział ról, o czym świadczą następujące rozmowy:

sesja nr (...) z 01.06.2022 r. godz. 20.06.47-20.10.39 - M. B. zakomunikował P. K. przejęcie kontaktów i zadań J. S.: „(…) Bo ten mój koleś, nie co tam miał te wszystkie byłe kontakty, nie (…) rozumiesz to on się powiesił nie (…) chciałem, właśnie specjalnie pojechała do Holandii tam się spotkać z paroma ludźmi, nie (…) Rozumiesz i przejąłem wszystkie kontakty ja już osobiście nie (…) No i tam, jak będziesz tam cokolwiek wiesz chciał to pogadamy niedługo, nie tam ktoś będzie chciał to wtedy wiesz (…)”,

sesja nr (...) z 05.06.2022 r. godz. 00.38.27-00.54.43 - M. B. ujawnił w rozmowie z P. K., że prowadzi interesy narkotykowe z różnymi osobami różnych narodowości na terenie Holandii: „(…) Jechałem w samochodzie (…) ja, Amerykańcy (…), Holendrzy (…) i jeszcze (…) Ruscy, nie? Rozumiesz to? A ty mi (…) na cały głos (…) że będziesz policję wzywał, nie? Bo my ja zakazałem ci (…) że ja narkotyki przewożę ty. Że ja narkotyki przewożę”,

sesja nr (...) z 20.06.2022 r. godz. 02.11.47-02.24.50 - M. B. w rozmowie z J. P. ujawnił, że rozlicza się finansowo z osobami, którym przekazał narkotyki: „(…) Tu dzisiaj wpadli tam rewizję robią, nie? Ten narkotykowy. (…) ja tobie oddam wszystko i tak dalej, bo oni mi spuścili w tym zlewie (…) że niby nic nie znaleźli i tam było piętnaście, dwadzieścia i (...) będzie za to oddawał, ale ja ci oddam za to normalnie nie? (…)”

2.  w „narkotykowy biznes” mocno zaangażowany był pasierb M. B. - J. J., przy czym z rozmów wynika, że J. J., oskarżony i (...) ściśle współpracowali, dwaj ostatni wydawali polecenia, (...) finansował działania grupy, a M. B. ściśle koordynował i kontrolował działania podejmowane przez pasierba (zob. zwł. podkreślone fragmenty):

sesja nr (...) z 07.06.2022 r. godz. 11.15.44-11.15.59 - M. B. polecił pasierbowi: „wstawaj (...) jedzie”,

sesja nr (...) z 09.06.2022 r. godz. 14.35.28-14.35.35 - M. B. polecił J. J. przesłać (...) zdjęcia zgromadzonych komponentów i prekursorów do produkcji amfetaminy,

sesja nr (...) z 11.06.2022 r. godz. 11.30.39-11.32.54 - M. B. pytał pasierba o przemyt komponentów i prekursorów do produkcji narkotyków na Litwę, miedzy innymi polecił J. J. : „(…) to tak skitraj to porządnie w lesie, czy gdzieś wiesz”,

sesja nr (...) z 11.06.2022 r. godz. 17.35.33-17.37.57 – oskarżony w rozmowie z pasierbem poruszył kwestię finansowania działań grupy: „(…) No ale to z (...) pieniędzy to wyjebane (…). No a ten dał pieniądze (…)? Dał. Czternaście tysięcy? Dał wszystko”,

sesja nr (...) z 20.06.2022 r. godz. 14.30.33-14.31.42 - oskarżony w rozmowie z pasierbem na temat wyjazdu z (...) do Holandii stwierdził: „(…) (...) dzwonił do mnie (…) wy dzisiaj do Holandii jedziecie nie? (…) ja nie wiem o dzisiaj, nic nie wiedziałem, miało być w środę, To nie wiem to mówi, że dzisiaj. No to kazał zadzwonić nie? Żeby ci przypomnieć (…) No bo ja jadę z nim na B. niedługo (…) na granicę z nim jadę (…) wracamy i podobno macie z nim jechać”,

sesja nr (...) z 21.06.2022 r. godz. 21.29.45-21.30.34 oraz sesja nr (...) z 21.06.2022 r. godz. 21.31.28-21.33.51 - w rozmowach z pasierbem oskarżony zgodził się na danie przez J. J. „kwasu” jakiemuś „koledze” oraz instruował go gdzie „kwas” się znajduje (w jakim miejscu garażu i w jakim opakowaniu), ponadto zapytał: „(…) dawałeś kwas tam (...) na Litwie nie? (…) dawałeś (...) taką różową butelkę z kwasem? Na Litwie? (…) ta sama będzie”.

3.  z danych kontroli operacyjnej (...) wynika, że wiodącą rolę w grupie odgrywał (...), który również finansował działalność grupy:

sesja nr (...) z 04.06.2022 r. godz. 20.06.25-20.21.20 - oskarżony w rozmowie z żoną opowiedział jej o (...): „ (…) Widziałem jego chatę w K. (…) on ma zamek (…). W Rosji on jest (…) kimś, on dzwoni do szefa policji i mówi, tam sobie (…) przetłumaczę na polski nie, słuchaj masz mi się nie wpierdalać (…) dostajesz pieniądze nie (…). No bo tam szły do policji jakieś tam cynki ze on kazał chyba tam kogoś zabić wiesz, jakichś (...) (…) Oni mieli tam, jakiś tam typ bierze od niego towar a (…) przyjechali do niego (...) i mówią (…) przejąć rynek nie, i policjant do niego zadzwonił, że sam wiesz, że zaczął ludzi do odjebania chyba jest, nie ja nie wiem czy odjebał, no bo tak zrozumiałem z rozmowy (…). No on ma (…) do komendanta policji (…) słuchaj ty mienia kurwa, ja ci płacę i masz się kurwa zamknąć (…) coś brąchnął, no a za chwilę potem dzwonił do (...) (…) myślisz że się ciebie boję, ja ubiję ciebie, twoją matkę, twojego ojca i twoje dzieci (…)”. Dalej w tej samej rozmowie oskarżony relacjonuje relacje (...) z (...) dotyczące obrotu znaczą ilością narkotyków,

sesja nr (...) z dnia 22.06.2022 r., godz. 15.10.45-15.12.15 – oskarżony w rozmowie z pasierbem stwierdził: „(…) spytaj się (...) (…) bo ja ten musze O. oddać pieniądze i wszystko, bo miał tego blika wysłać i nie wysłał”,

sesja nr (...) z 22.06.2022 r. godz. 19.30.33-19.32.38 – w rozmowie z pasierbem, w której uczestniczył (...), oskarżony podziękował temu ostatniemu za pieniądze („pięć tysięcy”), a (...) zapewnił, że przekaże mu bitcoiny.

6.

Odrębnego zaakcentowania wymaga rola i udział w porozumieniu M. A.. Wskazywane w poprzednim akapicie okoliczności świadczące o jego roli w procederze (finansowanie działalności przestępczej, pozycja w świecie przestępczym na terenie Rosji, w tym korumpowanie przedstawicieli policji, rozgrywki przestępcze z udziałem (...)) nie pozostawiają wątpliwości, że (...), a w ślad za tym również oskarżony, nie byli uczestnikami zwykłego porozumienia przestępczego, ale pozostawali z innymi osobami w sieci międzynarodowych powiązań, zawiązanych w celu pozyskiwania narkotyków i prekursorów na terenie Holandii oraz przemycaniu ich, między innymi przez terytorium Polski, za wschodnią jej granicę. Oskarżony odczuwał respekt wobec (...), a co najmniej bardzo liczył się z jego zdaniem, o czym świadczy świadomość finansowania przez M. A. zakupu narkotyków i prekursorów, przy jednoczesnej wiedzy o jego pozycji w świecie przestępczym na wschód od Polski. Z kolei M. B. kreował się w grupie na osobę postawioną wyżej niż J. J., co wyrażało się wydawaniu mu poleceń po śmierci J. S., nadto w samym przejęciu schedy po tym ostatnim. Jest w tej sytuacji w pełni logicznym wniosek, że jakkolwiek nie ustalono, czy i ewentualnie kto kierował grupą, to jednak z pewnością istniały podstawy do ustalenia, że panowała w niej hierarchia, polegająca na posiadaniu tylko przez niektóre osoby, w tym oskarżonego, uprawnień do kierowania poczynaniami innych członków grupy. Istnienie hierarchii jest istotną cechą zorganizowanej grupy przestępczej, odróżniającą ją od zwykłego porozumienia przestępczego.

7.

W końcowej części niniejszych rozważań wypada odnieść się krytycznie do argumentacji Sądu Okręgowego, mającej uzasadniać brak podstaw do skazania M. B. za czy z art. 258 § 1 k.k.

*

Sąd Okręgowy stwierdził, że całkowicie dowolnym jest stwierdzenie oskarżyciela publicznego zawarte w uzasadnieniu wniesionego w przedmiotowej sprawie aktu oskarżonego, że M. B. w ramach przyjętej przez prokuratora zorganizowanej grupy przestępczej zajmował się wewnątrzwspólnotowym nabyciem środków odurzających i substancji psychotropowych, skoro zgromadzone dowodowy pozwalają na ustalenie w sposób niebudzący wątpliwości, że oskarżony ten nabycia tego dokonał tylko raz, tj. w dniu 28.06.2022 r. Zgodnie z utrwalonymi poglądami wyrażanymi w orzecznictwie sądowym i doktrynie, dla przypisania określonej osobie popełnienia występku udziału w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnienie przestępstwa nie jest konieczne udowodnienie jej, że ramach grupy popełniła osobiście jakikolwiek czyn zabroniony. Występek z art. 258 § 1 k.k. ma charakter formalny i jest tzw. przestępstwem trwałym. Dla jego bytu wystarczającym jest, że sprawca obejmuje zamiarem udział w strukturze przestępczej, mając świadomość jej istnienia, identyfikując się z jej celami oraz co do zasady przestrzegając zasad w niej panujących. M. B., na co Sąd Apelacyjny wskazał już we wcześniejszych rozważaniach, poczynając od lipca 2021 r. (a ściślej od daty pierwszej datowanej w tym miesiącu korespondencji), aktywnie uczestniczył w wymianie z J. S. informacji ściśle związanych z celami grupy, w żaden sposób nie dystansował się od jej działań, a po (...) przejął zadania J. S., po czym 28.06.2022 r., po uzgodnieniach z innymi członkami grupy, osobiście dokonał nabycia wewnątrzwspólnotowego znacznej ilości narkotyków i prekursorów. Taka sekwencja zdarzeń nie może pozostawiać wątpliwości, że oskarżony z pełną świadomością, umyślnie, z zamiarem bezpośrednim, realizował zamiar pozostawania w strukturze grupy, identyfikował się z jej celami, przestrzegał panujących w niej reguł, w tym przestrzegał hierarchii, wreszcie osobiście wykonał zadanie z zakresu celów grupy, ujawnione w chwili jego zatrzymania 28.06.2022 r.

*

W ocenie Sądu Okręgowego „nie znajduje wystarczającego oparcia teza prokuratora, iż M. A. w ramach przyjętej w akcie oskarżenia grupy przestępczej zajmował się przede wszystkim gromadzeniem środków finansowych na zakup środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych oraz prekursorów do produkcji narkotyków”. Sąd odwoławczy wskazuje, że w świetle dowodów omówionych wyżej, rola (...) w grupie przestępczej jawi się jako doniosła, a polegająca na finansowaniu zakupu narkotyków i organizowaniu ich zbytu za wschodnią granicą Polski.

*

Sąd Okręgowy podniósł, że „w realiach przedmiotowej sprawy nie da się w istocie stanowczo ustalić, czy przed pobytem poza Polską w okresie od 22 do 28.06.2022 r. M. B. kiedykolwiek zakupił jakieś narkotyki w Holandii, czy przewoził je do naszego kraju, kto wykładał pieniądze na ten zakup, a zwłaszcza, że zakupów takich dokonywał we współdziałaniu z M. A.. Okoliczność, że M. A. w okresie od 22 do 28.06.2022 r. także przebywał w Holandii, znajduje potwierdzenie również w odpowiedzi strony holenderskiej na wystosowany w śledztwie europejski nakaz dochodzeniowy, z której wynika, że mężczyzna ten w dniach 23, 24, 26 i 27.06.2022 r. przebywał w kasynie (...) w A.”. Sąd Apelacyjny ponownie wskazuje, że dla przypisania określonej osobie popełnienia występku z art. 258 § 1 k.k. nie jest koniecznym udowodnienie tej osobie, że w ramach grupy popełniła jedno lub więcej przestępstw. Wystarczającym jest, że zamiarem sprawcy jest udział w grupie mającej na celu popełnienie przestępstwa, a to, w świetle korespondencji o rozmów stanowiących dowód w sprawie, zostało wykazane ponad wszelką wątpliwość.

*

Sąd Okręgowy stwierdził, że „(…) nie wie również, w oparciu o co oskarżyciel publiczny ustalił, iż świadek P. K. zajmował się prowadzeniem rozmów związanych z nabyciem zwłaszcza na terenie Holandii, między innymi w A., R. i okolicach tych miast – od mężczyzn o ps. (...) i (...) oraz innych nieustalonych osób, w tym narodowości (...) środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych oraz niekiedy organizowaniem prekursorów do ich produkcji (…)”. W ocenie Sądu Apelacyjnego rację ma autorka apelacji, powołując się w tym zakresie na dwie dowodowe rozmowy:

sesję nr (...) z 01.06.2022 r. godz. 20.06.47-20.10.39 - M. B. zakomunikował wówczas P. K. przejęcie kontaktów i zadań J. S.: „(…) Bo ten mój koleś, nie co tam miał te wszystkie byłe kontakty, nie (…) rozumiesz to on się powiesił nie (…) chciałem, właśnie specjalnie pojechała do Holandii tam się spotkać z paroma ludźmi, nie (…) Rozumiesz i przejąłem wszystkie kontakty ja już osobiście nie (…) No i tam, jak będziesz tam cokolwiek wiesz chciał to pogadamy niedługo, nie tam ktoś będzie chciał to wtedy wiesz (…)”,

sesję nr (...) z 05.06.2022 r. godz. 00.38.27-00.54.43 - M. B. ujawnił w rozmowie z P. K., że prowadzi interesy narkotykowe z różnymi osobami różnych narodowości na terenie Holandii: „(…) Jechałem w samochodzie (…) ja, (...) (…), (...) (…) i jeszcze (…) (...), nie? Rozumiesz to? A ty mi (…) na cały głos (…) że będziesz policję wzywał, nie? Bo my ja zakazałem ci (…) że ja narkotyki przewożę ty. Że ja narkotyki przewożę”.

Należy stanąć na stanowisku, że zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, gdyby oskarżony nie traktował P. K. jako członka zorganizowanej grupy przestępczej, do której sam należał, nie kierowałby do niego wiadomości o wskazanej wyżej treści, gdyż byłoby to zachowanie absurdalne i niczym nieuzasadnione. Na marginesie jedynie należy zauważyć, że skoro Sąd Okręgowy ustalił, iż „(…) wyjaśnienia oskarżonego, że opisywany przez niego P. K. i mężczyzna o przezwisku (...) to różne osoby, nie zasługują na wiarę. Okoliczność, iż P. K. określany był przezwiskiem (...), wynika zresztą także z zeznań świadka P. M.”, to zarazem organ ten dostrzegł, że M. B. miał powód do ukrywania faktycznej roli P. K., co należało interpretować jako przejaw solidarności, będącej jedną z cech zorganizowanej grupy przestępczej.

Nie ma znaczenia argument Sądu Okręgowego, iż P. K. nie znał J. S.. Okoliczność ta nie ma żadnego znaczenia z punktu widzenia bytu występku z art. 258 § 1 k.k., ponieważ wymóg wzajemnej znajomości między wszystkimi członkami grupy przestępczej nie wynika ani z treści powołanego przepisu, ani z utrwalonych poglądów wyrażanych w orzecznictwie sądowym i doktrynie.

*

Sąd Okręgowy stwierdził, że „(…) w rozmowie telefonicznej z P. K. z dnia 2.06.2022 r. (sesja nr (...)) oskarżony stwierdził, że ten pierwszy miał człowieka, który sprawdzał P. K. „jakość”, co P. K. potwierdził, ale następnie stwierdził, że człowieka tego nie ma, więc nie może z nim przyjechać do oskarżonego. Kolejne rozmowy z tego dnia pomiędzy oskarżonym i P. K. (sesje nr (...), (...), (...)), mogą wskazywać, że ten drugi osobiście testował jakieś narkotyki dla oskarżonego, lecz rozmowy w tym przedmiocie prowadzone były w sposób niejednoznaczny (…)”. Sąd Apelacyjny uważa przytoczony argument za wybiórczy, oderwany od całokształtu treści rozmów i korespondencji M. B., które przytoczono wyżej, a które jednoznacznie świadczą o udziale M. B. w zorganizowanej grupie przestępczej.

*

Nietrafnym jest argument Sądu Okręgowego, zgodnie z którym P. K. początkowo (do czasu pomocy w kasynie) nie znał M. A.. W tym zakresie aktualność zachowuje wcześniejsza argumentacja Sądu odwoławczego. Należy dodać, że skoro Sąd Okręgowy uznał za niewiarygodne wyjaśnienia oskarżonego co do tego, że podczas pobytu w Holandii był proszony o zabranie z kasyna P. K., to należało uznać, że M. B. „krył” w wyjaśnieniach (...), co świadczy o doniosłej, nadrzędnej w stosunku do oskarżonego, roli tego ostatniego w działaniach grupy przestępczej.

*

Sąd Okręgowy nie ma racji, że „nie sposób także ustalić, jaką to ściśle określoną rolę w przyjętej przez prokuratora grupie przestępczej w okresie wskazanym w zarzucie z punktu I aktu oskarżenia odgrywał J. J.”. Sąd Apelacyjny zwraca uwagę, iż całokształt dowodowej korespondencji i rozmów, które były już przytaczana w niniejszym uzasadnieniu, w sposób nieodparty prowadzi do wniosku, że M. B. kierował działaniami J. J. i wydawał mu polecenia. Z kolei to, czy i ile konkretnych przestępstw popełnianych w ramach grupy da się przypisać J. J. na gruncie dostępnego materiału dowodowego, nie ma znaczenia dla bytu występku z art. 258 § 1 k.k.

*

Nietrafnym jest argument Sądu Okręgowego, że „informacje pozyskane z telefonu komórkowego M. B. dostarczają wreszcie bardzo skąpych wiadomości dotyczących osób zapisanych w tym aparacie jako (...) i (...). Nie ustalono wszak personaliów tych osób, nie dokonano ich przesłuchania, a wzmianki na ich temat w tym telefonie jawią się jako na tyle zdawkowe i niejednoznaczne, że przyjęcie, iż funkcjonowali oni w ramach tak usystematyzowanej struktury, jaką winna odznaczać się zorganizowana grupa przestępcza, opierać można co najwyżej na daleko idących domysłach, które w postępowaniu karnym nie mogą stanowić dowodu winy oskarżonego. Wywodzenie z dwóch wiadomości z dnia 23.06.2022 r. o treści „My będziemy jutro tak 13-14” i z dnia 25.06.2022 r. o treści: „Wyślij mi adres gdzie mamy jechać”, że osoba zapisana w telefonie M. B. jako (...) była członkiem zorganizowanej grupy przestępczej, stanowi oczywiste nadużycie. Treści tych wiadomości wcale nie dowodzą w sposób nienasuwający wątpliwości udziału tej osoby w jakimś procederze narkotykowym, choć oczywiście nie da się tego wykluczyć”. To stanowisko Sądu Okręgowego jest wybiórcze, nie uwzględniając całokształtu dowodowych rozmów i korespondencji oskarżonego. Należy przypomnieć, że dla uznania, że osoby określane jako (...) czy (...) brały udział w zorganizowanej grupie przestępczej nie było koniecznym ustalenie, że dopuściły się w ramach tej struktury konkretnych przestępstw. W tej kwestii aktualność zachowują wcześniejsze rozważania Sądu Apelacyjnego.

*

Sąd Okręgowy nie ma racji, że „(…) okolicznością, jaka wymaga szczególnego dostrzeżenia w realiach przedmiotowej sprawy jest to, że choć oskarżyciel publiczny stoi na stanowisku, iż przyjęta przezeń zorganizowana grupa przestępcza istniała już od lipca 2021 r., to pierwszym chronologicznie przestępstwem, jakie zarzucił komukolwiek w ramach jej funkcjonowania, było właśnie wspomniane wyżej przewiezienie przez J. J. kofeiny i kwasu siarkowego na Litwę w dniu 11.06.2022 r”. Odpierając ten argument należy ponownie stwierdzić, że dla bytu występku z art. 258 § 1 k.k. nie jest koniecznym udowodnienie, że jego sprawca popełnił w ramach grupy jakiekolwiek przestępstwo, tym bardziej wiec nie ma żadnego znaczenia ustalenie przestępstwa „pierwszego chronologicznie”.

*

W ocenie Sądu Okręgowego „(…) wyeksponować trzeba, iż w żadnym razie – czego nie kwestionuje nawet oskarżyciel publiczny – nie wykazano, kto był osobą faktycznie kierującą działaniami tej rzekomej grupy”. Jest to argument nietrafny, ponieważ zgodnie z utrwalonymi poglądami wyrażanymi w orzecznictwie sądowym i doktrynie, grupa przestępcza nie musi mieć jednej osoby o statusie kierowniczym, a dla jej bytu ważniejszym są, między innymi, istnienie ośrodka decyzyjnego, podział ról i hierarchia, a te ostatnie w niniejszym wypadku niewątpliwie istniały, co wykazano we wcześniejszych rozważaniach.

Wniosek

1.  o uchylenie zaskarżonego wyroku co do czynów zarzuconych oskarżonemu w punktach I, II i III aktu oskarżenia (wskazanych w pkt I i II komparycji wyroku) w części dotyczącej uniewinnienia oskarżonego od zarzucanego mu w pkt I aktu oskarżenia czynu i w części dotyczącej przyjęcia przez Sąd, że zarzucony oskarżonemu w pkt II aktu oskarżenia czyn, a stypizowany w art. 57 ust. 2 ustawy (…) stanowi czyn „współukarany uprzedni” i przekazanie w tym zakresie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania,

2.  zmianę wyroku w zaskarżonej części (…) co do czynów zarzuconych (…) w punkcie II i III aktu oskarżenia (pkt III komparycji wyroku) i przypisanych (…) poprzez, dodanie do ich opisu, że czynów tych M. B. dopuścił się działając w zorganizowanej grupie, mającej na celu popełnianie przestępstw oraz że czynił sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu to jest, że wyczerpywał on znamiona art. 57 ust. 2 ustawy (…) w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. oraz znamiona art. 55 ust. 3 ustawy (…) w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., w brzmieniu tych przepisów (…) obowiązującym do dnia 30 września 2023 roku, i skazanie tej osoby na ich podstawie.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Za uwzględnieniem wniosków przemawiała zasadność zarzutów apelacyjnych, przy czym w zakresie wniosku 2. Sąd Apelacyjny uznał, że koniecznym będzie uchylenie wyroku w stosownej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

3.2.

zarzut 3 apelacji prokuratora:

błąd w ustaleniach faktycznych (…) polegający na wyrażeniu błędnego stanowiska w zakresie czynów II i III, że oskarżony M. B. nie uczynił sobie z działalności przestępczej stałego źródła dochodu pomimo współdziałania między 22 czerwca 2022 roku, a 28 czerwca 2022 roku w przygotowaniu do wewnątrzwspólnotowego nabyciu z terenu Królestwa Niderlandów na terytorium Polski znacznych ilości środków odurzających (…) a także mimo dokonania w ramach zorganizowanej grupy przestępczej wewnątrzwspólnotowego nabycia z terenu Niderlandów i Republiki Federalnej Niemiec na terytorium Polski w Ś. znacznej ilości narkotyków w łącznej ilości 20.070,01 gramów netto i 10 litrów o łącznej czarnorynkowej wartości 4.595.270,70 zł.,

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

art. 436 k.p.k.

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zgodnie z art. 436 k.p.k. badanie zarzutu należało uznać za przedwczesne, niemniej zasygnalizowania wymaga, że nie jest trafną argumentacja Sądu Okręgowego, zgodnie z którą jednorazowość działania oskarżonego nie pozwala przyjąć, iż uczynił on sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu.

Należy przypomnieć, że już w samej treści art. 65 § 1 k.k. obowiązującej od 01.05.2004 r. mowa jest w kontekście stałego źródła dochodu o „popełnieniu przestępstwa”, a nie, jak wcześniej, o „popełnieniu przestępstw”

Ponadto, zgodnie z utrwalony poglądami wyrażanymi w orzecznictwie i piśmiennictwie, stałość źródła dochodu nie oznacza, że musi to być dla sprawcy źródło główne, ani że dochód musi mieć regularność zbliżoną do stałości dochodów uzyskiwanych z pożytecznej, społecznej pracy (A. Marek, E. Pływaczewski, Ustawowy model zwalczania przestępczości zawodowej w Polsce, PiP 1988/11, s. 99–100).

W piśmiennictwie podkreśla się również, że stałość źródła dochodu w rozumieniu art. 65 § 1 k.k. cechuje „przestępcę zawodowego”. Oceniając zachowanie M. B. z tej perspektywy, to niewątpliwie skala jego zaangażowania w przestępczość narkotykową, doskonale widoczna w treści utrwalonych rozmów i korespondencji, a także w skali przemytu narkotyków, podczas realizacji którego został zatrzymany dowodzi, że tym rodzajem przestępczości zajmował się on „profesjonalnie”, i to niezależnie od faktu, że oprócz tego prowadził legalna działalność gospodarczą. Oskarżony brał udział w planowaniu, przygotowaniu i realizacji działalności z zakresu przestępczości narkotykowej, w której po śmierci J. S. zaczął pełnić rolę jeszcze bardziej doniosłą niż uprzednio. Wartość przemycanych substancji, ujawnionych przy oskarżonym w czasie jego zatrzymania była tak duża, że nie sposób przyjąć, iż spodziewany „zarobek” oskarżonego był niewielki. Przeciwnie, zasady logiki i doświadczenia życiowego przekonują, że gdyby oskarżony zrealizował plan przestępczy, jego osobisty dochód byłby nieporównywalnie większy od tego, który uzyskiwał z działalności legalnej. Ponadto, pomimo, że M. B. można udowodnić jeden przemyt narkotyków, to jednak patrząc przez pryzmat jego relacji z członkami grupy przestępczej, nie ma żadnych podstaw do uznania, że była to akcja przestępcza jednorazowa lub incydentalna. Przeciwnie, oskarżony aktywnie i przez dłuższy czas uczestniczył w działaniach będących częścią trwałych działań grupy osób, mając istotny wpływ na ich przebieg. Skala zaangażowania oskarżonego w przestępczość zorganizowaną przemawia w tej sytuacji za oceną, że w okresie objętym zarzutami aktu oskarżenia, trudnił się on „zawodowo” przestępczością narkotykową, a to z kolei skłania do wniosku, że spodziewane przez niego dochody, chociażby miał je uzyskać jednorazowo na przestrzeni kilku miesięcy, mogły dać mu możliwość utrzymania się przez dłuższy okres czasu, co jest w tym konkretnym wypadku istotą „stałości dochodów” w rozumieniu art. 65 § 1 k.k.

Wniosek

1.  o uchylenie zaskarżonego wyroku co do czynów zarzuconych oskarżonemu w punktach I, II i III aktu oskarżenia (wskazanych w pkt I i II komparycji wyroku) w części dotyczącej uniewinnienia oskarżonego od zarzucanego mu w pkt I aktu oskarżenia czynu i w części dotyczącej przyjęcia przez Sąd, że zarzucony oskarżonemu w pkt II aktu oskarżenia czyn, a stypizowany w art. 57 ust. 2 ustawy (…) stanowi czyn „współukarany uprzedni” i przekazanie w tym zakresie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania,

2.  zmianę wyroku w zaskarżonej części (…) co do czynów zarzuconych (…) w punkcie II i III aktu oskarżenia (pkt III komparycji wyroku) i przypisanych (…) poprzez, dodanie do ich opisu, że czynów tych M. B. dopuścił się działając w zorganizowanej grupie, mającej na celu popełnianie przestępstw oraz że czynił sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu to jest, że wyczerpywał on znamiona art. 57 ust. 2 ustawy (…) w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. oraz znamiona art. 55 usta. 3 ustawy (…) w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., w brzmieniu tych przepisów (…) obowiązującym do dnia 30 września 2023 roku, i skazanie tej osoby na ich podstawie.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

art. 436 k.p.k.

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Odnoszenie się do wniosków apelacyjnych należy uznać za przedwczesne w rozumieniu art. 436 k.p.k., przy czym przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy rozważyć argumentację przedstawioną wyżej przez Sąd odwoławczy.

3.3.

zarzut 4 apelacji prokuratora

błąd w ustaleniach faktycznych (…) polegający na wyrażeniu błędnego stanowiska w zakresie czynu z pkt II aktu oskarżenia, że oskarżony M. B. w dniach między 24, a 28 czerwca 2024 roku nie czynił przygotowań do wewnątrzwspólnotowego nabycia 8 kilogramów środka odurzającego (…) w postaci kokainy, podczas gdy właściwa analiza zebranego materiału dowodowego pozwalała na przyjęcie, iż w ramach uzgodnionego podziału ról wynikającego z udziału w zorganizowanej grupie przestępczej oskarżony współdziałał w zorganizowaniu całej transakcji uprzednio wchodząc w porozumienie z M. A., P. K. oraz innymi nieustalonymi osobami, które dostarczyły zamówioną kokainę, a następnie zbierał informacje o jakości zamówionych narkotyków, w tym przy aktywnym udziale P. K., który osobiście testował jakość tych narkotyków dostarczonych przez bliżej nieustaloną osobę, celem ich dalszej dystrybucji na terenie Polski, przy jednoczesnym udziale obywatela (...) – M. A., który dostarczył pieniądze w kwocie nie mniejszej niż 30.000 euro na zakup kokainy, a tym samym, że działanie oskarżonego nie wypełniało znamion przepisu art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku (…) w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., a tym samym stanowiło jedynie czyn współukarany uprzedni do przestępstwa stypizowanego w art. 55 ust. 3 ustawy (…),

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

art. 436 k.p.k.

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Należy przypomnieć, że zgodnie z ustaleniami Sądu Okręgowego:

1.  zanim oskarżony udał się do Holandii po narkotyki, 15.05.2022 r. otrzymał od J. J. wiadomość z (...) numerem telefonu (...), który zapisany został następnie w telefonie oskarżonego jako (...); z kolei w przesłanej 19.06.2022 r. wiadomości M. B. poinformował użytkownika zapisanego jako (...), że ,,A. chce wziąć od (...) coś dobrego” (tych ustaleń prokurator nie kwestionuje w wywiedzionej apelacji),

2.  oskarżony brał udział w testowaniu 8 kilogramów narkotyków 23 czerwca 2022 r., przy czym tych narkotyków nie kupił (również tych ustaleń prokurator nie kwestionuje w wywiedzionej apelacji),

3.  zebrany materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie, kiedy dokładnie, gdzie, od kogo i za jaką ewentualnie kwotę M. B. nabył narkotyki ujawnione 28.06.2022 r. w kierowanym przez niego samochodzie C. (...), przy czym nabycie tych narkotyków przez oskarżonego nastąpiło „po dniu 23 czerwca 2022” (s. 7 uzasadnienia zaskarżonego wyroku – również tych ustaleń faktycznych apelująca prokurator nie kwestionuje).

Na podstawie powyższych ustaleń Sąd Okręgowy przyjął, że skoro oskarżony udawał się do Holandii generalnie po jakieś narkotyki, a nie ma dowodów, że jechał po konkretne z nich, w szczególności konkretnie po te, które ujawniono później w kierowanym przez niego samochodzie, to testowanie 8 kilogramów narkotyków (kokainy) należy traktować jako czynność współukaraną względem nabycia wewnątrzwspólnotowego, którego oskarżony się ostatecznie dopuścił.

Kwestionując powyższe stanowisko, apelująca prokurator podniosła, że:

1.  wyjazd M. B. po narkotyki 22.06.2022 r. z Polski do Holandii oraz powrót z nimi do Polski 28.06.2022 r. nie był autonomiczną decyzją oskarżonego, lecz decyzją podjętą w porozumieniu z innymi członkami grupy (prokurator powołuje się zapis rozmowy z 20.06.2022 r. z kontroli operacyjnej - s. 18 apelacji),

2.  z rozmów oskarżonego z P. K. i (...) wynika, że P. K. miał się zajmować testowaniem narkotyków, które członkowie grupy będą chcieli nabyć (prokurator powołuje się zapisy rozmów z 2, 3, 23 i 24 czerwca 2022 r. z kontroli operacyjnej – s. 19-20 apelacji),

3.  w kierowanym przez oskarżonego samochodzie C. (...) ujawniono inne narkotyki niż te, które testował on 23 czerwca 2022 r., w związku z czym zarzucane oskarżonemu w punkcie II aktu oskarżenia przygotowanie do wewnątrzwspólnotowego nabycia 8 kilogramów kokainy było odrębnym przestępstwem od czynu zarzucanego oskarżonemu w punkcie III aktu oskarżenia.

W konkluzji apelująca wyraziła ocenę, iż rozstrzygnięcie z punktu II zaskarżonego wyroku zapadło na skutek błędu w ustaleniach faktycznych.

W ocenie Sądu Apelacyjnego przytoczone stanowisko prokuratora nie jest trafne. Za prawidłową uznać należy ocenę dokonaną przez Sąd Okręgowy, że skoro oskarżony udał się do Holandii generalnie po narkotyki, w tym „coś dobrego dla A.” (zob. ponownie korespondencję oskarżonego z osobą o określaną jako (...)), to logicznym jest wniosek, iż testowanie 8 kilogramów narkotyków nie było przygotowaniem do innego przestępstwa, lecz przygotowaniem (czynnością współukaraną) do przestępstwa zarzucanego oskarżonemu w punkcie III aktu oskarżenia. Wniosek odmienny byłby uzasadniony wyłącznie wówczas, gdyby istniały dowody, że oskarżony udał się do Holandii po ściśle określone narkotyki, które następnie przywiózł do Polski, a niezależnie od tego testował jeszcze inne, których przywóz do kraju nie był objęty pierwotnym czy też głównym planem. Takich dowodów w sprawie brak, co skutkuje koniecznością dokonania oceny, zgodnie z którą testowanie 8 kilogramów kokainy było elementem przygotowań do wewnątrzwspólnotowego nabycia narkotyków, którego oskarżony dopuścił się 28.06.2022 r.

Niejako na marginesie powyższych rozważań należy zauważyć, że nawet w przypadku przypisania oskarżonemu popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie II aktu oskarżenia jako odrębnego przestępstwa, nie podlegałby on karze ze względu na treść art. 17 § 1 k.k., zgodnie z którym nie podlega karze za przygotowanie, kto dobrowolnie od niego odstąpił, w szczególności zniszczył przygotowane środki lub zapobiegł skorzystaniu z nich w przyszłości. Niewątpliwym jest, że nie nabywając 8 kilogramów narkotyków, które testował, oskarżony dobrowolnie odstąpił od ich zakupu, a dla oceny tej nie ma żadnego znaczenia fakt, że powodem odstąpienia była niezadowalająca jakość produktu.

Wniosek

1.  o uchylenie zaskarżonego wyroku co do czynów zarzuconych oskarżonemu w punktach I, II i III aktu oskarżenia (wskazanych w pkt I i II komparycji wyroku) w części dotyczącej uniewinnienia oskarżonego od zarzucanego mu w pkt I aktu oskarżenia czynu i w części dotyczącej przyjęcia przez Sąd, że zarzucony oskarżonemu w pkt II aktu oskarżenia czyn, a stypizowany w art. 57 ust. 2 ustawy (…) stanowi czyn „współukarany uprzedni” i przekazanie w tym zakresie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania,

2.  o zmianę wyroku w zaskarżonej części (…) co do czynów zarzuconych (…) w punkcie II i III aktu oskarżenia (pkt III komparycji wyroku) i przypisanych (…) poprzez, dodanie do ich opisu, że czynów tych M. B. dopuścił się działając w zorganizowanej grupie, mającej na celu popełnianie przestępstw oraz że czynił sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu to jest, że wyczerpywał on znamiona art. 57 ust. 2 ustawy (…) w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. oraz znamiona art. 55 usta. 3 ustawy (…) w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., w brzmieniu tych przepisów (…) obowiązującym do dnia 30 września 2023 roku, i skazanie tej osoby na ich podstawie.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

art. 436 k.p.k.

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Odnoszenie się do wniosków apelacyjnych należy uznać za przedwczesne w rozumieniu art. 436 k.p.k., przy czym przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy rozważyć argumentację przedstawioną wyżej przez Sąd odwoławczy.

3.4.

zarzut 5 apelacji prokuratora:

obraza (…) art. 65 § 1 k.k. poprzez jego niezastosowanie w kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonemu (…) w pkt II i III aktu oskarżenia, a wskazanych w pkt II zaskarżonego wyroku, podczas gdy właściwa wykładnia przepisu art. 65 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023 roku prowadzi do wniosku, że oskarżony (…) czynu przypisanego mu w pkt II aktu oskarżenia (pkt II komparycji wyroku) z art. 57 ust. 2 ustawy (…), jak również czynu przypisanego mu w pkt III aktu oskarżenia z art. 55 ust. 3 ustawy (…) w zw. z art. 11 § 3 k.k. (pkt II komparycji wyroku) dopuścił się działając w ramach zorganizowanej grupy, mającej na celu popełnianie przestępstw, czyniąc sobie jednocześnie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

art. 436 k.p.k.

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Odnoszenie się do zarzutu apelacyjnego należy uznać za przedwczesne w rozumieniu art. 436 k.p.k.

Wniosek

1.  o uchylenie zaskarżonego wyroku co do czynów zarzuconych oskarżonemu w punktach I, II i III aktu oskarżenia (wskazanych w pkt I i II komparycji wyroku) w części dotyczącej uniewinnienia oskarżonego od zarzucanego mu w pkt I aktu oskarżenia czynu i w części dotyczącej przyjęcia przez Sąd, że zarzucony oskarżonemu w pkt II aktu oskarżenia czyn, a stypizowany w art. 57 ust. 2 ustawy (…) stanowi czyn „współukarany uprzedni” i przekazanie w tym zakresie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania,

2.  o zmianę wyroku w zaskarżonej części (…) co do czynów zarzuconych (…) w punkcie II i III aktu oskarżenia (pkt III komparycji wyroku) i przypisanych (…) poprzez, dodanie do ich opisu, że czynów tych M. B. dopuścił się działając w zorganizowanej grupie, mającej na celu popełnianie przestępstw oraz że czynił sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu to jest, że wyczerpywał on znamiona art. 57 ust. 2 ustawy (…) w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. oraz znamiona art. 55 ust. 3 ustawy (…) w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., w brzmieniu tych przepisów (…) obowiązującym do dnia 30 września 2023 roku, i skazanie tej osoby na ich podstawie.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

art. 436 k.p.k.

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Odnoszenie się do wniosków apelacyjnych należy uznać za przedwczesne w rozumieniu art. 436 k.p.k.,

3.5.

zarzut 1 apelacji obrońcy oskarżonego:

błąd w ustaleniach faktycznych (…) polegający na błędnym przyjęciu, że:

oskarżony działał w zamiarze bezpośrednim i obejmował swoim zamiarem oraz miał świadomość ilości i rodzajów wszystkich niedozwolonych substancji ujawnionych w jego samochodzie w toku przeszukania, pomimo złożonych przez niego wyjaśnień oraz zeznań świadka – funkcjonariusza Placówki Straży Granicznej D. K.,

oskarżony posiadał ujawnione w dniu 29.06.2022 r. środki odurzające (…) pomimo ustalenia, że P. P., który miał według oskarżonego posiadać klucze do tego pomieszczenia złożył nieprawdziwe zeznania w niniejszym postępowaniu, a po skonfrontowaniu z innym świadkiem odmówił składania zeznań zasłaniając się odpowiedzialnością karną, która mogłaby mu grozić w wypadku ich złożenia;

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

W zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie II zaskarżonego wyroku, odnoszenie się do zarzutów apelacji obrońcy uznać należy za przedwczesne w rozumieniu art. 436 k.p.k., bowiem w tym zakresie zaskarżony wyrok uchylono i sprawę przekazano Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

*

W zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie III zaskarżonego wyroku zarzut apelacyjny nie zasługiwał na uwzględnienie.

Na aprobatę zasługuje argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (s. 24-27), której przytaczanie w tym miejscu nie jest celowe. Godzi się jedynie wskazać, że jest ona obszerna, rzeczowa i logiczna, mając zarazem pełne oparcie w treści zgromadzonego materiału dowodowego. Przeciwnej treści stanowisko obrońcy nie jest trafne.

Apelująca podniosła, że chociaż kiedyś rodzina oskarżonego zajmowała lokal przy ul. (...) w E. bez tytułu, to jednak oskarżony od dawna tam nie zamieszkiwał. W ocenie Sądu Apelacyjnego okoliczność ta nie ma istotnego znaczenia, skoro oskarżony (na co trafnie powołał się Sąd Okręgowy) nie kwestionował w wyjaśnieniach, iż posiadał klucze do tego mieszkania, podobnie jak jego żona i dzieci, jak również, że był w tym mieszkaniu na kilka dni przed swym wyjazdem do Holandii 22.06.2022 r. Dla rozstrzygnięcia kluczowym nie było zatem to, czy oskarżony w przedmiotowym lokalu zamieszkiwał, czy nie, ale to czy dysponował kluczami do niego (co nie było sporne) oraz na ile fakt dysponowania kluczami przez inne osoby może świadczyć o braku winy oskarżonego w nielegalnym posiadaniu rzeczy ujawnionych w lokalu.

W ocenie autorki apelacji, skoro klucze od mieszkania posiadał pasierb oskarżonego J. J., który zabierał z tego pomieszczenia kwas siarkowy i przewoził go na Litwę, gdzie go sprzedawał, to oskarżony nie może ponosić winy w popełnieniu występku przypisanego mu w punkcie III zaskarżonego wyroku. Apelująca nie ma racji, ponieważ Sąd Okręgowy w pełni prawidłowo ustalił, na podstawie materiałów kontroli operacyjnej (...), że w rozmowie telefonicznej z J. J. z 09.06.2022 r. (sesja nr (...)) oskarżony zwrócił się do wymienionego, by ten pojechał „na garaż”, gdzie są bańki z kwasem, i zrobił zdjęcie etykiet pojemników z kwasem i metanolem, a następnie wysłał je M. A.. Przytoczony dowód jednoznacznie potwierdza, że to oskarżony był dysponentem przedmiotów przechowywanych na posesji przy ul. (...) w E.. Gdyby to J. J. był dysponentem tych rzeczy, wydawanie mu polecenia przez oskarżonego byłoby pozbawione sensu. Skoro zatem, co wykazano, oskarżony przechowywał rzeczy w lokalu, który uprzednio zajmował wraz z rodziną, skoro dysponował kluczami do tego lokalu i skoro wydawał dyspozycje dotyczące rzeczy swojemu pasierbowi, to próba wykazania, że to J. J., a nie oskarżony, posiadał narkotyki i prekursory opisane w punkcie III zaskarżonego wyroku, musi zostać uznana za nieskuteczną.

Apelująca podjęła próbę podważenia argumentacji Sądu Okręgowego, powołując się na rolę świadka P. P.. W ocenie obrońcy, pomimo że P. P. zaprzeczył, aby miał dostęp do pomieszczenia, to jednak skoro znaleziono tam faktury na zakup alkoholu etylowego na jego nazwisko i faktury na zakup kwasu siarkowego na nazwisko jego bratanka, to zeznań świadka nie można uznać za wiarogodne, zwłaszcza, że finalnie P. P. odmówił odpowiedzi na pytania, zasłaniając się obawą przed odpowiedzialnością karną. Odpierając tą część argumentacji obrońcy należy odwołać się do relacji między oskarżonym a J. J., wskazanej w poprzednim akapicie. Skoro tamże wskazano, że oskarżony był dysponentem rzeczy przechowywanych w lokalu (bowiem wydawał dotyczące tych rzeczy polecenia pasierbowi, a lokal był w jego dyspozycji), to nie przestawał być ich dysponentem nawet w sytuacji, gdy jakąś formę dostępu do rzeczy posiadał P. P.. Uznanie oskarżonego za dysponenta rzeczy, przy jednoczesnym ustaleniu, że lokal przy ul. (...) w E. zajmował on uprzednio z rodziną, musiało wprost prowadzić do przypisania mu umyślnego posiadania substancji określonych w punkcie III zaskarżonego wyroku.

Apelująca podjęła również próbę podważenia oceny Sądu Okręgowego, zgodnie z którą oskarżonego obciążyły dowody w postaci śladów kryminalistycznych zabezpieczonych w lokalu przy ul. (...) w E.. Należy przypomnieć, że

badania daktyloskopijne wykazały obecność linii papilarnych oskarżonego na ujawnionej w trakcie czynności wadze marki M. i na jednej z trzynastu torebek foliowych z zapięciem strunowym (k. 642-667), a w toku badań genetycznych (k. 2465-2485) stwierdzono obecność materiału genetycznego oskarżonego na zabezpieczonym woreczku foliowym z zawartością suszu roślinnego oraz na trzech z czternastu worków foliowych z zawartością białej sproszkowanej substancji w postaci kofeiny. Logicznym był w tej sytuacji wniosek Sądu Okręgowego, że ujawnienie na wymienionych wyżej przedmiotach śladów kryminalistycznych pochodzących od oskarżonego wzmacniało przekonanie, o dopuszczeniu się przez niego karalnego posiadania substancji wymienionych w opisie zarzucanego mu czynu. W tym kontekście nie jest trafną argumentacja obrońcy, że ślady kryminalistycznie nie dowodzą w tym wypadku winy oskarżonego, gdyż - cyt.: „(…) mieszkał on tam kiedyś, w związku z czym DNA mogło, a nawet musiało znajdować się na różnych przedmiotach, a nawet mogło zostać przeniesione na umieszczone tam przez kogoś innego woreczki foliowe”. Przytoczony argument jest sprzeczny z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego, a nade wszystko ma charakter wybiórczy, pomijając chociażby dowody uzyskane w toku kontroli operacyjnej. Gdy bowiem uwzględnić treść przywoływanej wcześniej rozmowy telefonicznej oskarżonego z J. J. z 9.06.2022 r. (sesja nr (...)), to wynikający z niej jednoznacznie status oskarżonego jako dysponenta rzeczy w lokalu przy ul. (...) w E. przesądzał o ich posiadaniu przez oskarżonego, i to bez względu, czy i w jakich okolicznościach pozostawił on na nich ślady daktyloskopijne i genetyczne.

Wniosek

O uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie wymierzenie kary i kary łącznej w dolnych granicach zagrożenia.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

W zakresie dotyczącym czynu przypisanego oskarżonemu w puncie III zaskarżonego wyroku wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie ze względu na niezasadność zarzutu apelacyjnego, a w pozostałym zakresie był przedwczesny w rozumieniu art. 436 k.p.k.

3.6.

Rażąca niewspółmierność orzeczonych kar pozbawienia wolności oraz nawiązki w stosunku do przypisanej oskarżonemu wielkości zawinienia.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Na aprobatę zasługuje stanowisko Sądu Okręgowego w zakresie wymiaru kary obszernie przedstawione na s. 29-31 uzasadnienia wyroku, z zastrzeżeniem, że obecnie jego aktualność należy zawęzić do wymiaru kary jednostkowej orzeczonej za czyn przypisany oskarżonemu w punkcie III.

Zgodnie z utrwalonymi poglądami wyrażanymi w orzecznictwie i piśmiennictwie, z karą rażąco niewspółmiernie surową mamy do czynienia wówczas, gdy kara orzeczona przy uwzględnieniu kryteriów przewidzianych w art. 53 k.k., jest nadmierna, wygórowana lub nieproporcjonalna w sposób oczywisty, widoczny niejako „na pierwszy rzut oka”. Z tego rodzaju dysproporcją niewątpliwie nie mamy do czynienia. Przede wszystkim oskarżonemu wymierzono karę zbliżoną do dolnej granicy ustawowego zagrożenia, co wobec jego uprzedniej wielokrotnej karalności uznać należy za wyraz nadania przez Sąd Okręgowy odpowiedniego znaczenia okolicznościom łagodzącym, które zresztą organ ten w uzasadnieniu wyroku szczegółowo wymienił. Dalsze łagodzenie kary byłoby nieuzasadnione wobec faktu, że oskarżony nie przyznał się do popełnienia przedmiotowego czynu i podjął próbę wykazania, że przestępstwa dopuściły się inne osoby. Oskarżony ma wprawdzie prawo do prezentowania takiej linii obrony, jaką uznaje za stosowną, jednakże ryzykiem oskarżonego jest, że w wypadku uznania jego winy, Sąd orzekający nie weźmie pod uwagę przyznania się i wyrażenia skruchy jako okoliczności łagodzących. Orzeczona kara jest ponadto niewątpliwie karą słuszną i sprawiedliwą w sytuacji, gdy oskarżony posiadał ujawnione substancje w czasie, w którym aktywnie uczestniczył w rozmowach i korespondencji, dotyczących szeroko rozumianej przestępczości narkotykowej. Tak postrzegane zachowanie M. B. uzasadnia wniosek, że stopień jego winy i stopień społecznej szkodliwości czynu były ponadprzeciętnie wysokie, gdyż przypisany mu w punkcie III czyn zabroniony wpisywał się w model jego ówczesnego, nagannego zachowania, nacechowanego wyspecjalizowaniem się w działalności sankcjonowanej przepisami ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

Za nieskuteczny należy uznać argument obrońcy, odwołujący się do tezy z uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie w sprawie II AKa 360/02, zgodnie z którą – „błędnym jest pogląd, że tylko wysokie kary pozbawienia wolności osiągają cele prewencyjne. Cele te osiąga się karami sprawiedliwymi, bez względu na ich wysokość”. Jak bowiem wykazano, kara orzeczona wobec oskarżonego za czyn przypisany mu w punkcie III zaskarżonego wyroku, nie jest w realiach sprawy karą szczególne surową i ma charakter kary sprawiedliwej.

Wniosek

O uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie wymierzenie kary i kary łącznej w dolnych granicach zagrożenia.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Niezasadność zarzutu apelacyjnego.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1

Przedmiot utrzymania w mocy

Rozstrzygnięcie z punktu III zaskarżonego wyroku.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Niezasadność zarzutu apelacji obrońcy oskarżonego w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia z punktu III zaskarżonego wyroku, brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu.

1.Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

1.Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.1.Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości w zakresie czynów zarzucanych oskarżanemu w punktach II i III aktu oskarżenia.

☒ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Zgodnie z art. 437 § 2 zdanie 2 k.p.k. uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439 § 1, art. 454 lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości. W rozpoznanej sprawie, w zakresie objętym punktem II zaskarżonego wyroku (a więc co do czynów zarzucanych oskarżonemu w punktach II i III aktu oskarżenia), zachodzi konieczność przeprowadzenia na nowo w całości przewodu sądowego, co jest spowodowane niezbędnością ponowienia postępowania dowodowego przez Sąd pierwszej instancji.

Sąd Apelacyjny podziela stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w uzasadnieniu uchwały z 22.05.2019 r., I KZP 3/19 (OSNK 2019/6, poz. 31), zgodnie z którym konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego, będącego częścią przewodu sądowego, powinna zostać oceniona nie tylko w aspekcie ilościowym, tj. co do każdego dowodu, ale także w aspekcie jakościowym, tj. co do prawidłowej oceny materiału dowodowego. W rozpoznanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, polegającą na nieprawidłowym przeprowadzeniu grupy dowodów, na jaką składają się zapisy prowadzonych przez oskarżonego rozmów telefonicznych oraz korespondencji z użyciem komunikatorów, co polega na tym, że Sąd Okręgowy:

1.  poddał ocenie tylko część spośród tej grupy dowodów, tj. tylko te, które omówił w uzasadnieniu wyroku,

2.  w ogóle nie poddał ocenie istotnej części rozmów i korespondencji oskarżonego, tj. tej, którą przytoczono w apelacji prokuratora,

3.  dowody przywołane w uzasadnieniu wyroku ocenił w sposób jaskrawie wadliwy, co wykazano w sekcji 3.1. niniejszego uzasadnienia, a co ma niewątpliwy związek z niepoddaniem ocenie kompletnego materiału dowodowego.

Skutkiem wskazanego wyżej, wadliwego przeprowadzenia przez Sąd Okręgowy postępowania dowodowego, jest (obok konieczności uchylenia zaskarżonego wyroku w zakresie punktu I, a więc stosownie do reguły wynikającej z art. 454 § 1 k.p.k,), również konieczność uchylenia wyroku w części skazującej w punkcie II, ponieważ ewentualne wydanie przez Sąd odwoławczy orzeczenia reformatoryjnego naruszałoby prawo oskarżonego do obrony, a w konsekwencji standard rzetelnego procesu.

Wyrażając pogląd, zgodnie z którym uniewinnienie oskarżonego od zarzutu udziału w zorganizowanej grupie przestępczej było niezasadne, Sąd Apelacyjny zarazem pośrednio wskazał na konieczność uznania, że czynów zarzucanych M. B. w punktach II i III aktu oskarżenia (przypisanych jako jeden czyn zabroniony w punkcie II zaskarżonego wyroku) oskarżony dopuścił się działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Z punktu widzenia art. 437 § 2 k.p.k. Sąd odwoławczy miał w tej sytuacji możliwość zmiany zaskarżonego wyroku w części skazującej (w punkcie II) poprzez uzupełnienie opisu czynu i jego kwalifikacji prawnej, jednakże wystąpiły nietypowe, wyjątkowe okoliczności, z powodu których takie postąpienie, pozornie zgodne z regułami postępowania karnego, naruszałoby prawo oskarżonego do obrony. Gdyby bowiem Sąd Apelacyjny w wydanym wyroku uchylił wyrok Sądu Okręgowego w części uniewinniającej oskarżonego od zarzutu popełnienia czynu zabronionego z art. 258 § 1 k.k., jednocześnie uzupełniając opis czynu przypisanego mu w punkcie II zaskarżonego wyroku o działanie w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, to niejako przesądziłby przyszłe skazanie oskarżonego za występek art. 258 § 1 k.k. Taki stan naruszałby prawo oskarżonego do obrony, ponieważ już przed wydaniem wyroku kończącego ponowne postępowanie, doszłoby do stwierdzenia przez Sąd Apelacyjny w formie prawomocnego wyroku, że oskarżony działał w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Od takiej oceny Sądu odwoławczego, mającej istotne znaczenie dla przyszłego rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego w zakresie zarzutu z art. 258 § 1 k.k., oskarżonemu nie służyłby żaden środek zaskarżenia, co należałoby uznać za istotne ograniczenie prawa do obrony.

W konkluzji Sąd Apelacyjny wyraża pogląd, zgodnie z którym w pełni sprawiedliwym może być jedynie równoczesne zbadanie w przyszłym postępowaniu zasadności zarzutów I, II i III aktu oskarżenia, pozostawiając Sądowi Okręgowemu możliwość zadecydowania w tym zakresie w sposób kompleksowy o odpowiedzialności karnej oskarżonego, a obronie możliwość podjęcia próby przedstawienia własnych racji w odniesieniu do wszelkich aspektów związanych z zarzutami, o których mowa.

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

Uchylono i przekazano do ponownego rozpoznania sprawę o czyn przypisany oskarżonemu w punkcie I zaskarżonego wyroku (a więc co do zarzutów I aktu oskarżenia).

☒ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku w punkcie I i przekazania sprawy w tym zakresie Sądowi Okręgowemu w Elblągu do ponownego rozpoznania wynika z oceny dokonanej przez Sąd Apelacyjny, zgodnie z którą zgromadzony materiał dowodowy uzasadniał wydanie wobec oskarżonego wyroku skazującego za zarzucany mu czyn z art. 258 § 1 k.k. Szczegółowe motywy tej oceny przedstawiono w sekcji 3.1. niniejszego uzasadnienia, w ramach analizy zarzutów 1 i 2 apelacji prokuratora.

Ocena powyższa nie uchybia prawu samodzielności jurysdykcyjnej Sądu Okręgowego, wynikającej z art. 8 § 1 k.p.k.

0.1.Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy poddać ponownej ocenie kompletny materiał dowodowy w zakresie czynów zarzucanych oskarżonemu w punktach I, II i III aktu oskarżenia. Ocena winna uwzględniać analizę dowodów, przedstawioną w sekcji 3.1. niniejszego uzasadnienia, a w szczególności uwzględniać zapisy rozmów i korespondencji oskarżonego, przywołanych w uzasadnieniu apelacji prokuratora.

Sąd pierwszej instancji rozpoznający sprawę winien zapoznać się z aktami sprawy II K 6/24 Sądu Okręgowego w Elblągu pod kątem ustalenia, czy P. K. złożył w toku postepowania sądowego w tej sprawie wyjaśnienia istotne dla rozstrzygnięcia postępowania przeciwko M. B.. Jeśli tak, to w toku przesłuchania P. K. w charakterze świadka, koniecznym może okazać się ujawnienie protokołu z jego przesłuchania na rozprawie w postepowaniu II K 6/24.

W kwestii przypisania oskarżonemu uczynienia sobie z popełnienia przestępstwa stałego źródła dochodu aktualność zachowuje stanowisko Sądu Apelacyjnego przedstawione w sekcji 3.2. niniejszego uzasadnienia, co oznacza, że jednorazowość zachowania oskarżonego nie wyklucza możliwości przyjęcia w tym zakresie opisu czynu zgodnego z aktem oskarżenia, choć oczywiście ocena końcowa musi uwzględniać wszelkie przesłanki i zostać dokonana z uwzględnieniem stanowiska Sądu odwoławczego.

W kwestii odrębności czynu zabronionego zarzucanego oskarżonemu w punkcie II aktu oskarżenia aktualność zachowuje stanowisko Sądu Apelacyjnego przedstawione w sekcji 3.3. niniejszego uzasadnienia, co oznacza, że czyny zarzucane oskarżonemu w punktach II i III aktu oskarżenia, o ile dojdzie do ich przypisania, należy traktować jako jeden czyn zabroniony.

1.Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

Oskarżonego zwolniono od opłaty za obie instancje i wydatków postępowania odwoławczego na podstawie art. 10 ust. 1 i art. 17 ustawy z 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., uwzględniając fakt, że oskarżony nie ma dochodów ani majątku i jest aktualnie osobą pozbawioną wolności, w związku z poniesienie przez niego tych obciążeń byłoby zbyt uciążliwe.

7.  PODPIS

1.Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

prokurator

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

rozstrzygnięcia z punktów I i II wyroku

1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

1.Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

całość rozstrzygnięcia

1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana