Wyrok z 9 kwietnia 2025, sygn. I AGa 154/24
Sygn. akt I AGa 154/24
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 kwietnia 2025 r.
Sąd Apelacyjny w Gdańsku I Wydział Cywilny
w składzie:
|
Przewodniczący: |
SSA Małgorzata Zwierzyńska |
po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2025 r. w Gdańsku
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w (...)
przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w K.
o zapłatę
na skutek apelacji pozwanego
od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku
z dnia 7 czerwca 2024 r. sygn. akt IX GC 1141/23
I. oddala apelację;
II. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 4.050 zł (cztery tysiące pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty.
SSA Małgorzata Zwierzyńska
Sygn. akt I AGa 154/24
UZASADNIENIE
Powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w (...) wniosła pozew przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. o zapłatę kwoty 358.400 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od kwot:
-358.400 zł od dnia 8 marca 2023 r. do dnia zapłaty,
-30.155,01 zł od dnia 8 marca 2023 r. do dnia 29 sierpnia 2023 r.,
-50.000 zł od dnia 8 marca 2023 r. do dnia 27 lipca 2023 r.
oraz kwoty 471,70 zł tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności, a także domagał się zasądzenia zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.
W pismach procesowych z dnia 30 stycznia 2024 r. i z dnia 12 lutego 2024 r. powód cofnął powództwo odpowiednio co do kwot 158.400 zł i 101.600 zł, zrzekając się roszczenia w tym zakresie i podtrzymując powództwo w pozostałym zakresie, także w zakresie roszczenia odsetkowego.
Sąd Okręgowy w Gdańsku wyrokiem z dnia 7 czerwca 2024 r. w sprawie o sygn. akt IX GC 1141/23 orzekł następująco:
1. umorzył postępowanie co do kwoty 260.000,00 zł;
2. zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 98.871,70 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od kwoty:
-50.000,00 zł od dnia 8 marca 2023 r. do dnia 27 lipca 2023 r.;
-30.155,01 zł od dnia 8 marca 2023 r. do dnia 29 sierpnia 2023 r.,
-58.400,00 zł od dnia 8 marca 2023 r. do dnia 16 stycznia 2024 r.,
-25.000,00 zł od dnia 8 marca 2023 r. do dnia 17 stycznia 2024 r.,
-75.000,00 zł od dnia 8 marca 2023 r. do dnia 24 stycznia 2024 r.,
-101.600,00 zł od dnia 8 marca 2023 r. do dnia 2 lutego 2024 r.,
-98.400 zł od dnia 8 marca 2023 r. do dnia zapłaty;
3. zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 17.944 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych oraz kwotę 10.817 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.
Szczegółowe ustalenia faktyczne i rozważania prawne Sąd przedstawił w pisemnym uzasadnieniu na kartach 120 - 127 akt sprawy.
Apelację od powyższego rozstrzygnięcia wywiódł pozwany, zaskarżając wyrok w części, to jest w zakresie punktu drugiego i trzeciego, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego:
1. art. 233 §1 k.p.c. poprzez:
- błędną ocenę dowodu z przesłuchania przedstawicieli stron G. B. i J. G.
- błędną ocenę dowodów z wiadomości e-mail z dnia 14 listopada 2022 r. i oferty z dnia 4 listopada
- pominięcie dowodów w postaci pisma z dnia 10 stycznia 2024 r. i z dokumentacji fotograficznej dołączonej do sprzeciwu,
2. art. 132 § 1 k.p.c. w zw. z art. 458 5 § 1-4 k.p.c. przez ich niezastosowanie i niedokonanie zwrotu, ewentualnie pominięcia pism procesowych strony powodowej z 12 lutego 2024 r. i 7 grudnia 2023 r.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty pozwany wniósł o zmianę wyroku poprzez oddalenie powództwa w zaskarżonym zakresie oraz o zasądzenie od strony powodowej na rzecz strony pozwanej kosztów procesu za obie instancje. Ewentualnie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.
Strona powodowa wniosła o oddalenie apelacji na koszt pozwanego
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie
Mając na uwadze, że przeprowadzenie rozprawy nie było konieczne i żadna ze stron o to nie wnosiła, Sąd Apelacyjny rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 374 k.p.c.
Sąd Apelacyjny podziela i przyjmuje za własne ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd pierwszej instancji, co tym samym nie wymaga ich ponownego przytaczania (art. 387 § 2 1 pkt 1 k.p.c.).
Sąd Apelacyjny akceptuje także dokonaną przez Sąd a quo ocenę materiału dowodowego i za niezasadne uznaje zarzuty apelacji w przedmiocie naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. Przypomnieć należy, że skarżący podnosząc zarzut uchybienia powyższej normie musi wykazać, jakich dowodów sąd nie ocenił lub ocenił wadliwie, jakie fakty pominął i jaki wpływ pominięcia faktów czy dowodów miało na treść orzeczenia (por. wyrok SN z dnia 5 września 2002r., II CKN 916/00). Tylko ocena rażąco błędna lub oczywiście sprzeczna z treścią materiału dowodowego, nieodpowiadająca zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego może czynić usprawiedliwionym zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. Gdy jednak sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym z całości materiału dowodowego, z którego można wysnuć także wnioski odmienne, nie można mu przypisać zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. Takie działanie mieści się bowiem w przyznanych sądowi kompetencjach swobodnego uznania, którą z możliwych wersji uznaje za prawdziwą (wyrok SN z dnia 27 września 2002r., II CKN 817/00; postanowienie SN z dnia 9 stycznia 2004r., IV CK 339/02).
W ocenie Sądu Odwoławczego, sytuacja taka nie zachodzi w niniejszej sprawie, a stanowisko apelującego stanowi próbę forsowania własnej wersji wydarzeń.
Sąd Okręgowy dokonał oceny dowodów, w tym dowodu z przesłuchania reprezentantów stron w sposób nie naruszający kryteriów wskazanych w art. 233 § 1 k.p.c. W uzasadnieniu wyroku szczegółowo i logicznie uzasadnił, dlaczego w całości uznał za wiarygodne zeznania przedstawiciela powoda oraz dlaczego uznał za wiarygodne okoliczności nawiązania współpracy między stronami; Sąd wbrew zarzuto apelującego odniósł się także do kwestii wysłania oferty z dnia 4 listopada 2022 r., która nie została przez pozwanego przyjęta, gdyż materiał sprawy tego na żadnym etapie nie potwierdził, sam pozwany nie przedstawił na to żadnych dowodów.
Logiczne jest również stanowisko Sądu Okręgowego dającego wiarę zeznaniom przedstawiciela pozwanego jedynie w ograniczonym zakresie, gdyż słusznie Sąd ten podkreślił, że jedynym potwierdzeniem akcentowanego przez stronę przyjęcia oferty miało być rzekome uściśnięcia sobie dłoni przez obu przedstawicieli stron, co w odczuciu strony pozwanej miało świadczyć o przyjęciu oferty. Co istotne, z zeznań przedstawiciela pozwanego wynika, że nie odróżniał on działalności prowadzonej przez A. G. od działalności powodowej spółki stwierdzając: „dla mnie J. P. (...), to J. P. (...)” (k. 107). Strona pozwana wielokrotnie przy tym twierdziła w toku procesu, że w dalszym ciągu wywiązuje się z umowy sponsoringu, jednakże nie przedstawiła żadnych dowodów, np. aktualnych zdjęć banerów reklamowych czy też umowy, na podstawie której usługi te są rzekomo świadczone.
Trudno również się zgodzić z argumentacją apelacji, jakoby wersja zdarzeń przedstawiona przez G. B. była logiczna, spójna i mająca oparcie w doświadczeniu życiowym. Przedstawione przez niego wersje zdarzeń nie są poparte dokumentami, a ponadto - co również podkreślił Sąd Okręgowy - strona pozwana usiłowała wykazać, że strony były związane i realizowały umowę zgodnie z przedstawioną ofertą na kwotę 178.500 zł (258.500 towar – 80.000 sponsoring) jednak równocześnie strona pozwana spełniła na rzecz powoda świadczenia łącznie w kwocie 340.155,01 zł (30.155,01+ 50.000+ 75.000+ 25.000 + 58.400 + 101.600), co również obniża wiarygodność stanowiska przedstawiciela pozwanego, gdyż uiszczona kwota znacznie przekracza kwotę wynikającą z oferty.
Trafna jest również konstatacja Sądu Okręgowego, że na okoliczność prowadzenia rozmów czy też ostatecznie - zawarcia umowy w przedmiocie sponsoringu - strony z pewnością sporządziłyby stosowny dokument albo przynajmniej potwierdziłyby ustalenia w drodze elektronicznej; zasłanianie się niepamięcią jest chybione i nieprofesjonalne, gdyż przy zarządzaniu dużą spółką prawa handlowego nie sposób oczekiwać od osób wchodzących skład jej organów zapamiętania wszystkich rozmów biznesowych i ewentualnych wstępnych ustaleń, dlatego doświadczenie życiowe podpowiada, że w takich rozmowach kluczowe jest pisemne podsumowanie ustaleń obu stron, które wówczas mogą być realizowane i konsekwentnie rozliczane;
Odnosząc się dalej do stanowiska skarżącego należy również wyjaśnić, że nabywanie towaru po takich samych stawkach, jak wskazane zostały w treści oferty oraz finalnie - na wystawionej przez powoda fakturze - nie stanowią dowodu na okoliczność zawarcia umowy sponsoringu. Błędne i niczym nie poparte są przypuszczenia pozwanego, że bez przyjęcia oferty stawki byłyby znacznie wyższe; takie same stawki mogą wynikać zarówno z wieloletniej współpracy pozwanego z A. G., który również związany jest z powodową spółką, jak również z faktu, że powód oferuje takie stawki na rynku.
Konkludując, argumentacja zawarta w apelacji nie zdołała obalić klarownego i wyczerpująco uzasadnionego stanowiska Sądu Okręgowego w przedmiocie oceny materiału dowodowego i wniosków wyprowadzonych na jego podstawie.
Jeśli zaś chodzi o zarzut naruszenia art. 132 § 1 k.p.c. w zw. z art. 458 5 § 1-4 k.p.c. w związku z nieprzedłożeniem przez powoda dowodu nadania pełnomocnikowi pozwanego odpisu pisma z dnia 7 grudnia 2023 r. i zaniechaniem zwrotu tego pisma przez Sąd, to podkreślić należy, że osobowe wnioski dowodowe zgłoszone w tym piśmie zostały przez powoda cofnięte na rozprawie w dniu 29 maja 2024 r. (k. 105 verte i k. 106); na rozprawie w tej dacie została przesłuchana świadek K. W., jednak jej zeznania Sąd Okręgowy uznał za nieistotne dla rozstrzygnięcia, a wniosek dowodowy zgłoszony w punkcie trzecim pisma został przez Sąd pominięty (k.107 verte).
Tak więc zaniechanie przez Sąd Okręgowy zarządzenia zwrotu powyższego pisma nie wpłynęło na zakres zebranego w sprawie materiału dowodowego ani też na prezentację stanowisk stron, które zostały jasno sformułowane już w pozwie, w sprzeciwie i na rozprawie w dniu 29 maja 2024 r. Jak przy tym wynika z części faktograficznej uzasadnienia, Sąd Okręgowy oparł się przede wszystkim na dowodach dołączonych do pozwu, do sprzeciwu oraz na dowodzie z przesłuchania stron zawnioskowanym przez pozwanego.
W tym stanie rzeczy wywiedziona apelacja ma charakter jedynie polemiczny wobec prawidłowych i należycie uzasadnionych ustaleń Sądu pierwszej instancji, a wobec tego podlegała oddaleniu na mocy art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd orzekł na mocy art. 98 k.p.c. w związku z art. 108 k.p.c 1 k.p.c. i § 2 pkt 6 w związku z § 10 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
SSA Małgorzata Zwierzyńska