Uzasadnienie z 28 maja 2025, sygn. II AKa 126/24

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 126/24

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z 11 stycznia 2024 r. sygn. akt III K 139/23

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

K. O. (1)

Oskarżony był w przeszłości karany sądownie m.in. wyrokiem Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z 13 czerwca 2023 r. sygn. akt III K 2253 /22 za przestępstwa z art. 288 k.k. i art. 157 § 2 k.k. na karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności.

karta karna

302 i 349

2.1.1.2.

K. O. (1)

oskarżony w dacie zarzucanych czynów był w pełni poczytalny i miał możliwość pokierowania swoim postępowaniem.

opinia sądowo psychiatryczna

323 − 328

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.1.1.1

karta karna

dokument obiektywny, niekwestionowany przez strony podchodzący z zasobów Krajowego rejestru karnego.

2.1.1.2

opinia sądowo psychiatryczna

Dowód w pełni wiarygodne podchodzący od uprawnionych biegłych lekarzy psychiatrów, sporządzona opinia jest pełna jasna i nie budzi żadnych wątpliwości.

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Obrońca oskarżonego adw. M. Ż. zaskarżyła wyrok w części to jest co do pkt. I i IV na korzyść oskarżonego i na podstawie art. 438 punkt 4 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

l) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, który miał wpływ na treść wydanego orzeczenia polegający na przyjęciu, że:

a) przeciwko oskarżonemu toczyło się postępowanie przed Sądem Rejonowym w Świdnicy, sygn. akt I NS 831 /23, podczas gdy takie postępowanie nigdy nie było przed Sądem Rejonowym w Świdnicy prowadzone z udziałem oskarżonego;

b) oskarżony wyżywa się na innych osobach oraz przedmiotach i w ten sposób radzi sobie z gniewem, bowiem toczyło się postępowanie przed Sądem Rejonowym w Świdnicy, sygn. akt I NS 831 /23 0 zobowiązanie sprawcy przemocy w rodzinie do opuszczenia mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia zajmowanego wspólnie z innym członkiem rodziny, dotkniętym przemocą lub zakazanie zbliżania się do mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia z art. I la Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, podczas gdy tego rodzaju postępowanie toczyło się przed Sądem Rejonowym w Wałbrzychu i zostało prawomocnie umorzone;

c) motywem działania oskarżonego była przynależność narodowościowa pokrzywdzonego, podczas gdy z okoliczności sprawy i wyjaśnień oskarżonego wynika, że nie jest on rasistą, nie ma nic przeciwko narodowi ukraińskiemu, a jego agresja wobec D. R. nie była spowodowana jego przynależnością narodową, a wynikała z sytuacji życiowej oskarżonego i „chęci wyżycia się na kimś”;

d) zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona czynu z art. 119 § 1 k.k., bowiem oskarżony zwracał się do pokrzywdzonego „Ukraińcu”, podczas gdy „Ukrainiec” jest rzeczownikiem powszechnie używanym, nie obraźliwym, a ponadto nawet stosowanym przez Sąd I instancji w treści uzasadnienia wyroku;

2) rażącą niewspółmierność kary przejawiająca się w orzeczeniu w pkt I części dyspozytywnej wyroku kary I roku pobawienia wolności, kary łącznej i braku zawieszenia wykonania kary wobec oskarżonego.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Odnosząc się do zarzutów wskazanych w pkt 1 apelacji obrońcy, a dotyczących błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, które miały wpływ na treść wydanego orzeczenia, za zasadny należało uznać jedynie zarzut opisany w podpunkcie a) dotyczącym postępowania o sygn. I Ns 831/23. Postępowanie to rzeczywiście nie toczyło się przed Sądem Rejonowym w Świdnicy, jak błędnie wskazano w uzasadnieniu wyroku, lecz przed Sądem Rejonowym w Wałbrzychu. Ów oczywisty błąd sądu pierwszej instancji należy jednak potraktować jako omyłkę pisarską, nie mającą żadnego znaczenia dla treści wydanego orzeczenia. Pamiętać należy, że błąd w zakresie ustaleń faktycznych ma znaczenie tylko wtedy, gdy rzeczywiście wpływa na treść orzeczenia. W przedmiotowym przypadku nie sposób wykazać, że omyłkowe wskazanie sądu miało taki wpływ.

Nie jest natomiast zasadny zarzut, jakoby oskarżony K. O. (1) kierując obraźliwe słowa wobec pokrzywdzonego D. R. nie działał z pobudek narodowościowych, a jedynie z chęci "wyżycia się" na przypadkowej osobie. Zarzut ten jest całkowicie nietrafny i gołosłowny, bowiem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na narodowościowy charakter i motyw działania oskarżonego. Świadek R. K. (k. 261–262) zeznał, iż słyszał jak oskarżony krzyczał: „zajebię cię ukraińcu”, zaś sam pokrzywdzony D. R. (k. 27–28) zeznał, że oskarżony krzyczał do niego: „zabiję cię bo jesteś Ukraińcem”, gdy ścigał go w garażu. Także M. G. (k. 64–66) wskazała, iż oskarżony wykrzykiwał w stronę pokrzywdzonego: „zajebię cię pierdolony ukraińcu” i rzucił w niego cegłówką. Świadek D. E. (k. 147–148) potwierdził, że słyszał jak oskarżony krzyczał: „zabiję cię ty ukraińcu”. Zgromadzone dowody jednoznacznie świadczą o tym, że atak na pokrzywdzonego miał podłoże narodowościowe. Sam fakt używania słowa „Ukrainiec” w sposób agresywny, w kontekście znieważającym, połączony z przemocą fizyczną i groźbami, czyni to określenie wyrazem wrogiego nastawienia. Dlatego za całkowicie nietrafny należy uznać zarzut z pkt d) apelacji, jakoby określenie „Ukrainiec” nie miało charakteru obraźliwego i tym samym nie mogło wyczerpywać znamion przestępstwa z art. 119 § 1 k.k. Z istoty tego przepisu wynika, że chodzi w nim o przemoc stosowaną wobec osoby i /lub z powodu jej przynależności narodowej, etnicznej lub rasowej. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że to właśnie fakt, iż pokrzywdzony był Ukraińcem, wywołał agresję oskarżonego, czego potwierdzeniem są powtarzające się zwroty i działania, o charakterze jednoznacznie wrogim, dyskryminującym i znieważającym. O tym, że taka była właśnie motywacja zachowania oskarżonego, świadczą również słowa oskarżonego przytoczone przez świadka D. E. (k. 264 oraz 147–148), który słyszał jak oskarżony mówił: „cały naród ukraiński bym zajebał i powywoził”.

Odnosząc się do drugiego zarzutu apelacji obrońcy dotyczącego rzekomej rażącej niewspółmierności orzeczonej kary, należy wskazać, że zarzut ten jest oczywiście niezasadny. Przeciwnie, jak słusznie zauważył Prokurator (...)w W.w wywiedzionej apelacji kara wymierzona była rażąco łagodna i nieadekwatna do brutalności czynu, który miał miejsce. Wymierzenie kary 1 roku i 1 miesiąca pozbawienia wolności wobec sprawcy, który z pełną premedytacją i powtarzalnością atakował pokrzywdzonego, wykrzykując rasistowskie zniewagi i groźby, rzucając w niego kostkami brukowymi, kopiąc i bijąc, należało uznać za niewspółmiernie łagodne.

Wobec powyższego argumenty apelacji obrońcy należy uznać za całkowicie bezzasadne, gołosłowne i stanowiące wyłącznie nieprzekonującą polemikę z prawidłowymi ustaleniami sądu pierwszej instancji, które zostały szczegółowo wykazane w uzasadnieniu wyroku.

Wniosek

Podnosząc powyższe zarzuty, na podstawie art. 427 § 1 w zw. z art. 437§1 i 2 k.p.k. wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy:

1) w pkt I wyroku poprzez przyjęcie, że oskarżony dopuścił się czynu polegającego na tym, w dniu 14 lipca 2023r. w W., woj. dolnoślqskie, stosował wobec D. R. przemoc rzucając wielokrotnie w jego stronę kostką brukową o wymiarach cm, powodując u niego liczne powierzchowne urazy powłok głowy, stłuczenia twarzy, stłuczenia łokcie, stłuczenia kciuka prawego, które naruszyły czynności narządów ciała na okres poniżej 7 dni, a także groził mu pozbawieniem życia i znieważył go poprzez oplucie, to jest o czyn z art. 157 § 2 KK i art. 216 § 1 KK i art. 190 §1 KK w zw. z art. 11§ 2 KK i wymierzenie oskarżonemu kary 6 miesięcy pozbawienia wolości;

2) w pkt IV wymierzenie oskarżonemu kary łącznej 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat;

3) zwolnienie oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania apelacyjnego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Mając na uwadze powyższe argumenty, w szczególności dowody jednoznacznie wskazujące na popełnienie przez oskarżonego przestępstwa z art. 119 § 1 k.k., pozostającego w zbiegu z art. 157 § 2 k.k. oraz art. 257 k.k., a także okoliczności, w jakich czyn ten został popełniony, Sąd Odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosków obrońcy dotyczących zmiany kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu określonego w pkt I części dyspozytywnej wyroku.

W szczególności nie sposób przyjąć, iż działanie oskarżonego nie miało charakteru narodowościowego. Przeciwnie, analiza materiału dowodowego, w tym zeznań świadków i pokrzywdzonego, wskazuje w sposób jednoznaczny na to, że motywem sprawcy była nienawiść wobec narodowości pokrzywdzonego. Zachowanie oskarżonego miało charakter brutalny, wieloetapowy, uporczywy i nacechowany wyjątkową agresją słowną oraz fizyczną. Mając również na względzie zarzuty i wnioski zawarte w apelacji Prokuratora (...)w W.wniesionej na niekorzyść oskarżonego, a dotyczące rażącej łagodności kary, tym bardziej niemożliwe było uwzględnienie żądań obrońcy zmierzających do orzeczenia wobec oskarżonego kary łącznej 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat.

Wniosek obrońcy o zwolnienie oskarżonego z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego również nie zasługuje na uwzględnienie. Oskarżony jest osobą młodą, posiada wykształcenie zawodowe (elektromechanik), prowadzi działalność gospodarczą i nie posiada nikogo na utrzymaniu. Jego sytuacja majątkowa i możliwości zarobkowe nie uzasadniają zastosowania w tym zakresie jakichkolwiek ulg procesowych. Wobec powyższego, wnioski apelacji obrońcy zostały uznane za niezasadne.

3.2.

Prokurator (...)w W.zaskarżył wyrok na niekorzyść oskarżonego i na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. wyrokowi zarzucił:

1. rażącą niewspółmierność kar jednostkowych 1 roku pozbawienia wolności za przypisany oskarżonemu K. O. (1) czyn z art. 1 19 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. i art. 257 k.k. w zw. z art.11 §2 k.k. oraz 3 miesięcy pozbawienia wolności za przy przypisany oskarżonemu czyn z art. 190 §1 k.k.,

a w konsekwencji także rażącą niewspółmierność orzeczonej w ich łącznej 1 roku i 1 miesiąca pozbawienia wolności w sytuacji, gdy okoliczności Takie jak charakter czynu, sposób działania oskarżonego wobec pokrzywdzonego oraz znaczna społeczna szkodliwość czynu, a także wzgląd na cele prewencji indywidualnej i generalnej, skutkować winny wymierzeniem K. O. (1) surowszych kar za przypisane mu czyny zabronione oraz surowszej kary łącznej,

2. rażącą niewspółmierność orzeczonego na podstawie art. 46 § 2 k.k. kompensacyjnego - nawiązki na rzecz pokrzywdzonego D. R. w 3.000 zł w sytuacji, gdy doznana przez pokrzywdzonego krzywda następstwa będące wynikiem działania oskarżonego K. O. (1) a także wzgląd na cele prewencji indywidualnej i generalnej, skutkować winny orzeczeniem na rzecz pokrzywdzonego D. R. nawiązki w wyższych wysokości.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Jako całkowicie zasadny Sąd Odwoławczy uznał zarzut rażącej niewspółmierności kary jednostkowej, a w konsekwencji także orzeczonej na jej podstawie kary łącznej, wymierzonej oskarżonemu K. O. (1) za czyn przypisany mu w pkt I wyroku, zakwalifikowany z art. 119 § 1 k.k., art. 157 § 2 k.k. i art. 257 k.k., w zw. z art. 11 § 2 k.k. Pamiętać bowiem należy, że oskarżony dopuścił się tego czynu w sposób wyjątkowo brutalny, agresywny i długotrwały. Atakując pokrzywdzonego D. R., nie tylko wielokrotnie rzucał w niego ciężkimi i niebezpiecznymi przedmiotami (kostka brukowa czy cegła), ale również kopał go, bił, pluł na niego oraz kierował pod jego adresem groźby pozbawienia życia oraz zniewagi o charakterze narodowościowym. Czynów tych dopuścił się w obecności osób trzecich, w tym M. G., E. K. i D. E., w sposób demonstracyjny i lekceważący względem podstawowych norm porządku prawnego i społecznego współżycia. Zachowanie oskarżonego miało miejsce w przestrzeni publicznej, w biały dzień, i nie tylko naruszało dobra osobiste i fizyczne pokrzywdzonego, ale również wywoływało poczucie zagrożenia u świadków zdarzenia. Sposób działania oskarżonego wskazuje na jego wyraźnie negatywne nastawienie wobec pokrzywdzonego, motywowane jego przynależnością narodową. W toku całego zdarzenia oskarżony kontynuował działania pomimo możliwości ich zaprzestania, dążąc do poniżenia, zastraszenia i fizycznego skrzywdzenia pokrzywdzonego. Wobec powyższego Sąd Apelacyjny uznał, że wymierzona przez Sąd I instancji kara roku pozbawienia wolności za czyn z pkt I wyroku była rażąco łagodna. Dla tak nagannego i nacechowanego nienawiścią narodowościową zachowania, skierowanego wobec osoby, która nie dała żadnego powodu do agresji, kara ta jawi się jako oczywiście niesprawiedliwa i niewystarczająco piętnująca stopień zawinienia oraz społecznej szkodliwości czynu. Zachowanie oskarżonego, jak trafnie wskazano w apelacji prokuratora, było wieloetapowe i uporczywe – oskarżony ścigał pokrzywdzonego przez dłuższy czas, również po wcześniejszym odejściu z miejsca zdarzenia, wracając tam tylko po to, by kontynuować atak. Takie działanie wymagało zdecydowanej reakcji sądu i wyższej kary niż ta orzeczona pierwotnie.

W związku z powyższym zasadne było częściowe uwzględnienie apelacji prokuratora, poprzez podwyższenie kary jednostkowej za czyn z pkt I oraz w konsekwencji także kary łącznej. Mając na względzie, że kara wymierzona za czyn z art. 190 § 1 k.k. (groźby karalne wobec R. K.) nie była nadmiernie łagodna, Sąd Odwoławczy zdecydował o zastosowaniu zasady absorpcji z uwzględnieniem aktualnie obowiązujących przepisów, wymagających podwyższenia kary łącznej o co najmniej jeden miesiąc względem najwyższej z kar jednostkowych. Tym samym kara łączna została odpowiednio podniesiona o jeden miesiąc. Brak było natomiast podstaw do uwzględnienia zarzutu prokuratora w zakresie rażąco niskiej wysokości nawiązki orzeczonej na rzecz pokrzywdzonego. W aktach sprawy brak jest informacji świadczących o zgłoszeniu przez pokrzywdzonego D. R. roszczeń majątkowych wobec oskarżonego, a sam pokrzywdzony nie wypowiedział się w przedmiocie wysokości należnej mu rekompensaty. Co więcej, apelacja prokuratora nie zawierała wystarczająco przekonującego uzasadnienia dla konieczności orzeczenia nawiązki w wysokości 20.000 zł, ani nie odnosiła się w sposób konkretny do potrzeb pokrzywdzonego czy rozmiaru doznanej przez niego szkody niemajątkowej. Wobec tego Sąd Odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie w zakresie rozstrzygnięcia o nawiązce, uznając je za odpowiednie w świetle ujawnionego materiału dowodowego.

Wniosek

Prokurator wniósł o:

zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:

- w punkcie I : wymierzenie oskarżonemu K. O. (1) za przypisane mu przestępstwo z art. 119 §1 k.k. i art. 157 §2 k.k. i art. 257 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. kary 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, w punkcie II: orzeczenie na podstawie art. 46 § 2 k.k. na rzecz pokrzywdzonego D. R. nawiązki w wysokości 20.000 zł,

- w punkcie III: wymierzenie oskarżonemu K. O. (1) za przypisane mu przestępstwo z art. 190 § 1 k.k. kary 6 miesięcy pozbawienia wolności,

- w punkcie IV: wymierzenie oskarżonemu K. O. (1) kary łącznej 4 lat pozbawienia wolności.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wobec braku wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia pochodzącego od prokuratora zaniechano uzasadnienia w tej części, co do wniosków dotyczących podwyższenia kar jednostkowych , kary łącznej i nawiązki .

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Sąd odwoławczy nie stwierdził występowania okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu, a określonych w art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k., w art. 455 k.p.k.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Sąd Odwoławczy utrzymał wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy w następującym zakresie:

II. na podstawie art. 46 § 2 K.k. orzeka od oskarżonego K. O. (1) na rzecz pokrzywdzonego D. R. nawiązkę w wysokości 3 000 zł;

III. oskarżonego K. O. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku, to jest przestępstwa z art. 190 § 1 K.k. i za to na podstawie art. 190 § 1 K.k. w zw. z art. 4 § 1 K.k. (w stanie prawnym obowiązującym do dnia 30 września 2023r.) wymierza mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

VI. na podstawie art. 627 k.p.k. zasądza od oskarżonego K. O. (1) na rzecz Skarbu Państwa wydatki poniesione w sprawie w kwocie 436,86 zł,

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Powyższe rozstrzygnięcia utrzymano w mocy, albowiem nie budziły one wątpliwości co do ich zasadności, a także nie zostały uwzględnione argumenty podniesione w apelacji prokuratora co do rażącej łagodności kary za przestępstwo z art. 190 § 1 k.k. czy też co do wysokości orzeczonej nawiązki na rzecz pokrzywdzonego.

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu orzekł następująco:

I. zmienia zaskarżony wyrok w punkcie I części rozstrzygającej w ten sposób, że wymierzoną K. O. (1) karę pozbawienia wolności podwyższa do 2 (dwóch) lat, stwierdzając jednocześnie utratę mocy kary łącznej orzeczonej w punkcie IV części rozstrzygającej;

II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy K. O. (1) kary pozbawienia wolności orzeczone w punkcie I tego wyroku i w punkcie III zaskarżonego wyroku i wymierza mu karę łączną 2 (dwóch) lat i miesiąca pozbawienia wolności, zaliczając na jej poczet na podstawie art. 63 § 1 k.k. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 14 lipca 2023 roku godz. 15.55 do 30 października 2023 roku godz. 15.10.

Zwięźle o powodach zmiany

Mając na uwadze argumenty przedstawione przy ocenie zarzutów podniesionych przez prokuratora, a dotyczących rażącej łagodności kary jednostkowej orzeczonej za przestępstwo z art. 119 § 1 k.k. w zbiegu z art. 257 k.k. i art. 157§2 k.k., należało uwzględnić wysoki ładunek społecznej szkodliwości przypisanego czynu oraz wysoki stopień zawinienia oskarżonego.

Oskarżony dopuścił się tego czynu w sposób w pełni świadomy, w warunkach umożliwiających mu rozpoznanie jego bezprawności oraz pokierowanie własnym postępowaniem. Z opinii biegłych psychiatrów wynika, iż K. O. (1) był poczytalny i nie wykazywał zaburzeń psychicznych ani innych ograniczeń, które mogłyby wpływać na zdolność podejmowania decyzji. Miał pełną możliwość panowania nad sobą i podjęcia decyzji o zaprzestaniu działania pomimo tego kilkukrotnie ścigał pokrzywdzonego D. R., nawet po uprzednim odejściu z miejsca zdarzenia. Zachowanie oskarżonego było agresywne, brutalne i realnie niebezpieczne ( rzucał w pokrzywdzonego ciężkimi przedmiotami -kostka brukowa , cegła), które mogły spowodować poważne uszkodzenie ciała lub zagrożenie życia. Działał w sposób rażąco lekceważący porządek prawny, nie zważając na obecność osób postronnych, okazując tym samym pełne lekceważenie dla podstawowych zasad współżycia społecznego. W świetle powyższego, trafność zarzutów prokuratora wyrażonych w pisemnej apelacji musiała skutkować koniecznością podwyższenia wymiaru kary. Sąd Odwoławczy, mając jednocześnie na uwadze dane o osobie oskarżonego — jego młody wiek, fakt prowadzenia działalności gospodarczej, uprzednią jednostkową karalność (wyrok za czyn z art. 157 § 2 k.k. i art. 288 § 1 k.k., III K 2253/22 SR w Wałbrzychu) — uznał, że adekwatną, sprawiedliwą i proporcjonalną karą za występek z pkt I będzie kara 2 lat pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny nie uwzględnił w tym zakresie wniosku prokuratora o orzeczenie kary 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, uznając, że kara na wskazanym poziomie 2 lat spełnia wymogi art. 53 k.k., tj. dyrektyw sądowego wymiaru kary — nie przekracza stopnia winy oskarżonego, uwzględnia cele wychowawcze oraz będzie wystarczająco oddziaływać zarówno na oskarżonego, jak i na społeczeństwo. Orzeczona kara w sposób adekwatny wyraża również społeczne poczucie sprawiedliwości wobec przestępstwa motywowanego nienawiścią narodowościową.

Konsekwencją podwyższenia kary jednostkowej było również konieczne podniesienie kary łącznej. Mając na uwadze, że kara wymierzona za drugi czyn (z art. 190 § 1 k.k.) nie była wysoka, a obowiązujące przepisy nakładają na sąd obowiązek orzeczenia kary łącznej powyżej najsurowszej kary jednostkowej, Sąd Odwoławczy ustalił karę łączną na poziomie 2 lat i 1 miesiąca pozbawienia wolności. Na poczet tej kary łącznej zaliczono okres tymczasowego aresztowania oskarżonego, zgodnie z art. 63 § 1 k.k. Oskarżony został zatrzymany bezpośrednio po popełnieniu przestępstwa, a okres izolacji, w którym przebywał, stanowił już odczuwalną dolegliwość. Fakt, że organy ścigania i wymiar sprawiedliwości niezwłocznie zareagowały na poważne i rażące naruszenie porządku prawnego, jakiego dopuścił się oskarżony, ma również istotny walor prewencyjny.

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IV.

V.

Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu adw. M. Ż. 2066,40 zł, w tym należny podatek od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za obronę udzieloną oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

Zasądza od oskarżonego K. O. (1) na rzecz Skarbu Państwa kwotę 2854,54 zł tytułem zwrotu wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym i wymierza mu opłatę 400 zł za obie instancje.

Wysokość wynagrodzenia zasądzonego od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy za obronę z urzędu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym została wyliczona w oparciu o treść § 17 pkt 2 ppkt 5 w zw. z § 4 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 14 maja 2024 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Przy określeniu wysokości wynagrodzenia obrońcy uwzględniono okoliczność iż rozprawa toczyła się na więcej niż jednym terminie rozprawy odwoławczej.

Podstawą obciążenia oskarżonego wydatkami poniesionymi przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym jest przepis art. 627 § 1 k.p.k. który wskazuje, że w razie skazania obciąża się skazanego poniesionymi przez Skarb Państwa wydatkami. W przedmiotowej sprawie wydatki te to wynagrodzenie obrońcy z urzędu, wynagrodzenie biegłych psychiatrów sporządzających opinię uzupełniającą, ryczałt za doręczenia pism procesowych. Z uwagi na zmianę kary w postępowaniu odwoławczym konieczne stało się wymierzenie opłaty od orzeczonej ostatecznie kary za obie instancje.

7.  PODPIS

1.11.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego adw. M. Ż.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

co do pkt I i IV

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☒

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.12.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

Prokuratur (...)w W.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

rozstrzygnięcia co do kar jednostkowych i kary łącznej, nawiązki

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana