Wyrok z 21 sierpnia 2025, sygn. II AKa 58/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 58/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

6.

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Sąd Okręgowy we Włocławku rozpoznawał sprawę:

1.  K. G. (1) oskarżonego o to, że:

IV. w okresie od 01 stycznia 2014 r. do 26 października 2015 r. we W. (1), woj. (...) i w innych miejscowościach na terenie kraju oraz poza jego granicami w szczególności w Holandii, wspólnie i w porozumieniu z M. K. (1), J. I. D. S., P. P. (1) oraz innymi osobami brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw, w szczególności polegających na dokonywaniu wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, wewnątrzwspólnotowego nabywania w Holandii od nieustalonych osób, substancji psychotropowych i środków odurzających w znacznych ilościach a następnie obrotu nimi na terenie kraju, tj. o przestępstwo z art. 258 § 1 k.k., tj. o przestępstwo z art. 55 ust. 1 i 3 i art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k.

2.  P. J. oskarżonego o to, że:

XII. w okresie od 01 stycznia 2014 r. do 26 października 2015 r. we W. (1), woj. (...) i innych miejscowościach na terenie kraju oraz poza jego granicami w szczególności w Holandii, działając wspólnie i w porozumieniu z M. I., P. P. (2), B. J., A. F., A. G. (1), J. I. M. K. (1) K. G. (1), D. S., K. M., K. W., P. W., M. K. (2) oraz innymi osobami brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw, w szczególności polegających na dokonywaniu wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, wewnątrzwspólnotowego nabywania w Holandii od nieustalonych osób, substancji psychotropowych i środków odurzających w znacznych ilościach a następnie uczestniczenia w obrocie nimi na terenie kraju oraz wytwarzaniu przy pomocy nabytych w Holandii prekursorów znacznych ilości substancji psychotropowych w ilościach nie mniejszych niż 10 000 gram amfetaminy, 17 000 sztuk tabletek ekstazy i metamfetaminy, 4 000 gram kokainy, 20 litrów oleju zasadowego amfetaminy oraz 22 000 gram środków odurzających w postaci marihuany, pochodzących z wewnątrzwspólnotowego nabycia oraz nie mniej niż 9 000 gram wytworzonej na terenie kraju amfetaminy, tj. o przestępstwo z art. 258 § 1 k.k.

XIII. w okresie od nieustalonego dnia i miesiąca 2012 r. do nieustalonego dnia i miesiąca 2014 r. w nieustalonych miejscowościach na terenie kraju oraz poza jego granicami w szczególności w Holandii wspólnie i w porozumieniu z M. I. oraz D. Z. (1) uczestniczył w wewnątrzwspólnotowym nabyciu w Holandii a następnie obrocie w kraju substancjami psychotropowymi w ilościach nie mniejszych niż 15 000 gram amfetaminy oraz środków odurzających w ilości nie mniejszej niż 20 000 gram haszyszu, czyniąc sobie z procederu stałe źródło dochodu, tj. o czyn z art. 55 ust. 1 i 3 i art 56 ust 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k.

XIV. w okresie od nieustalonego dnia i miesiąca 2015 r. do 26 października 2015 r. w L. (1) woj. (...) i innych miejscowościach na terenie województwa (...) i kraju, działając w krótkich odstępach czasu ze z góry powziętym zamiarem, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt XII. czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu oraz działając wspólnie i w porozumieniu z M. I. i innymi osobami, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie nie mniej niż 12 litrami oleju zasadowego amfetaminy oraz nie mniej niż 4 000 gram kokainy, pochodzącymi z wewnątrzwspólnotowego nabycia, tj. o przestępstwo z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k.

3.  B. J. oskarżonego o to, że:

XV. w okresie od 01 stycznia 2014 r. do 26 października 2015 r. we W. (1), woj. (...) i w innych miejscowościach na terenie kraju oraz poza jego granicami w szczególności w Holandii, działając wspólnie i w porozumieniu z M. I., P. P. (2), A. F., J. I. M. K. (1), K. G. (1), D. S., A. G. (1), A. M., K. W., P. W., P. J., M. K. (1) oraz innymi osobami brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw, w szczególności polegających na dokonywaniu wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, wewnątrzwspólnotowego nabywania w Holandii od nieustalonych osób, substancji psychotropowych i środków odurzających w znacznych ilościach a następnie uczestniczenia w obrocie nimi na terenie kraju oraz wytwarzaniu przy pomocy nabytych w Holandii prekursorów znacznych ilości substancji psychotropowych w ilościach nie mniejszych niż 10 000 gram amfetaminy, 17 000 sztuk tabletek ekstazy i metamfetaminy, 4 000 gram kokainy, 20 litrów oleju zasadowego amfetaminy oraz nie mniej niż 22 000 gram środków odurzających w postaci marihuany, pochodzących z wewnątrzwspólnotowego nabycia oraz nie mniej niż 9 000 gram wytworzonej na terenie kraju amfetaminy, tj. o przestępstwo z art. 258 § 1 k.k.

XVI. w okresie od 01 stycznia 2014 r. do 26 października 2015 r. we W. (1), woj. (...) i w innych miejscowościach na terenie województwa (...) i kraju, działając w krótkich odstępach czasu ze z góry powziętym zamiarem, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt XV. czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu oraz działając wspólnie i w porozumieniu z M. I. i innymi osobami, wbrew przepisom art. 34 i art. 42 cyt. ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie substancjami psychotropowymi w postaci amfetaminy w znacznej ilości nie mniejszej niż 9 000 gram, pochodzącej z wytworzenia na terenie kraju przez M. I., tj. o przestępstwo z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. oraz w zw. z art. 65 § 1 k.k.

XVII. w okresie od bliżej nieustalonego dnia w 2019 roku do 4 lipca 2019 roku w T., woj. (...) i w innych miejscowościach na terenie województwa (...) i kraju, działając w krótkich odstępach czasu ze z góry powziętym zamiarem, czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu działając wspólnie i w porozumieniu z innymi nieustalonymi osobami, wbrew przepisom art. 34 i art. 42 cyt. ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie środkami odurzającymi w postaci ziela konopi indyjskich innych niż włókniste w znacznej ilości, nie mniejszej niż 1 200 gram, przy czym w dniu 4 lipca 2019 roku w T. posiadał 1 200 gram ziela konopi indyjskich innych niż włókniste, które nabył od nieustalonej osoby bądź osób w celu dalszej odsprzedaży, tj. o przestępstwo z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. oraz w zw. z art. 65 § 1 k.k.

4.  P. W. oskarżonego o to, że:

XXXIII. w okresie od 01 stycznia 2014 r. do 26 października 2015 r. we W. (1), woj. (...) i innych miejscowościach na terenie kraju oraz poza jego granicami w szczególności w Holandii, działając wspólnie i w porozumieniu z M. I., P. P. (2), B. J., A. F., A. G. (1), A. M., K. W., J. I. M. K. (1), K. G. (1), D. S., P. J., K. W., M. K. (2)oraz innymi osobami brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw, w szczególności polegających na dokonywaniu wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, wewnątrzwspólnotowego nabywania w Holandii od nieustalonych osób, substancji psychotropowych i środków odurzających w znacznych ilościach a następnie uczestniczenia w obrocie nimi na terenie kraju oraz wytwarzaniu przy pomocy nabytych w Holandii prekursorów znacznych ilości substancji psychotropowych w ilościach nie mniejszych niż 10 000 gram amfetaminy, 17 000 sztuk tabletek ekstazy i metamfetaminy, 4 000 gram kokainy, 40 litrów oleju zasadowego amfetaminy oraz nie mniej niż 22 000 gram środków odurzających w postaci marihuany, pochodzących z wewnątrzwspólnotowego nabycia oraz nie mniej niż 9 000 gram wytworzonej na terenie kraju amfetaminy, tj. o przestępstwo z art. 258 § 1 k.k.

XXXIV. w okresie od nieustalonego dnia i miesiąca 2014 r. do nieustalonego dnia września bądź października 2014 r. w L. (1) woj. (...) i w innych miejscowościach na terenie województwa (...) i kraju, a także poza jego granicami, w szczególności w Szwecji, działając w krótkich odstępach czasu ze z góry powziętym zamiarem, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt XXXIII czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu oraz działając wspólnie i w porozumieniu z M. I. i innymi osobami wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie substancji psychotropowych w postaci amfetaminy w ilości nie niniejszej jak 1 000 gram wytworzonej na terenie kraju przez M. I. a następnie w dostawie wewnątrzwspólnotowej wyżej wskazanej substancji poza granice kraju, do Szwecji, tj. o przestępstwo z art. 55 ust. 1 i 3 oraz 56 ust. l i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k.

5.  J. W. oskarżonego o to, że:

XXXVII. w okresie od 01 stycznia 2014 r. do 26 października 2015 r. we W. (1), woj. (...) i innych miejscowościach na terenie kraju oraz poza jego granicami w szczególności w Holandii, działając wspólnie i w porozumieniu z M. I., P. P. (2), B. J., A. F., A. G. (1), J. I. M. K. (1), K. G. (1), D. S., A. M., K. W., P. W., P. J.,M. K. (2), Z. K. oraz innymi osobami brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw, w szczególności polegających na dokonywaniu wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, wewnątrzwspólnotowego nabywania w Holandii od nieustalonych osób, substancji psychotropowych i środków odurzających w znacznych ilościach a następnie uczestniczenia w obrocie nimi na terenie kraju oraz wytwarzaniu przy pomocy nabytych w Holandii prekursorów znacznych ilości substancji psychotropowych w ilościach nie mniejszych niż 10 000 gram amfetaminy, 17 000 sztuk tabletek ekstazy i metamfetaminy, 4 000 gram kokainy, 20 litrów oleju zasadowego amfetaminy oraz nie mniej niż 22 000 gram środków odurzających w postaci marihuany, pochodzących z wewnątrzwspólnotowego nabycia oraz nie mniej niż 9 000 gram wytworzonej na terenie kraju amfetaminy, tj. o przestępstwo z art. 258 § 1 k.k.

XXXVIII. w okresie od 01 stycznia 2014 r. do 26 października 2015 r. we W. (1), woj. (...) i innych miejscowościach na terenie województwa (...) i kraju, działając w krótkich odstępach czasu ze z góry powziętym zamiarem, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt XXXVII. czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu oraz działając wspólnie i w porozumieniu z M. I. i innymi osobami, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie substancjami psychotropowymi w postaci amfetaminy w ilości nie mniejszej niż 8000 gram, pochodzącej z wytworzenia na terenie kraju przez M. I. oraz nie mniej jak 5000 sztuk tabletek ekstazy, pochodzących z wewnątrzwspólnotowego nabycia, tj. o przestępstwo z art. 56 ust. l i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k.

6.  D. Z. (1) oskarżonego o to, że:

XXXIX. w okresie od nieustalonego dnia i miesiąca 2012 r. do nieustalonego dnia i miesiąca 2014 r. w nieustalonych miejscowościach na terenie kraju oraz poza jego granicami w szczególności w Holandii działając wspólnie i w porozumieniu z P. J. uczestniczył w wewnątrzwspólnotowym nabyciu w Holandii a następnie obrocie w kraju substancjami psychotropowymi w ilościach nie mniejszych niż 10 000 gram amfetaminy oraz środkami odurzającymi w ilości nie mniejszej niż 20 000 gram haszyszu, czyniąc sobie z procederu stałe źródło dochodu, tj. o czyn z art. 55 ust. 1 i 3 i art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § l k.k.

7. T. S. oskarżonego to, że:

XLII. w okresie od 01 stycznia 2014 r. do 26 października 2015 r. we W. (1), woj. (...) i w innych miejscowościach na terenie kraju oraz poza jego granicami w szczególności w Holandii, wspólnie i w porozumieniu z M. I., A. F. oraz innymi osobami brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw, w szczególności polegających na dokonywaniu wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wewnątrzwspólnotowego nabywania w Holandii od nieustalonych osób, substancji psychotropowych i środków odurzających w znacznych ilościach a następnie obrotu nimi na terenie kraju oraz wytwarzaniu znacznych ilości substancji psychotropowych przy użyciu prekursorów nabytych w Holandii, tj. o przestępstwo z art. 258 § 1 k.k.

XLIII. w okresie od 01 stycznia 2014 r. do 26 października 2015 r. we W. (1), woj. (...) i w innych miejscowościach na terenie kraju oraz poza jego granicami w szczególności w Holandii, działając w krótkich odstępach czasu ze z góry powziętym zamiarem, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt XLII czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, wspólnie i w porozumieniu M. I., który kierował działaniem grupy a nadto z A. F. oraz innymi osobami, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii dokonał wspólnie z w/w wewnątrzwspólnotowego nabycia w Holandii od nieustalonych osób, środków odurzających w znacznych ilościach w postaci nie mniej niż 2 000 g ziela konopi indyjskich innych niż włókniste, oraz znacznych ilości prekursorów w postaci płynnej w ilości nie mniejszej niż 20 litrów służących do wyrobu substancji psychotropowych w znacznych ilościach, które to wspólnie z w/w przewiózł do Polski w celu wprowadzenia do obrotu, tj. o przestępstwo z art. 55 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. art. 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k.

Wyrokiem z 26 listopada 2024r. w sprawie II K 25/22

I.  1. Oskarżonego K. G. (1) uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie IV aktu oskarżenia – z tym ustaleniem, że działalność grupy polegała na dokonywaniu wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wewnątrzwspólnotowego nabywania w Holandii od nieustalonych osób prekursorów w postaci oleju zasadowego amfetaminy i wytwarzaniu z niego substancji psychotropowej, wewnątrzwspólnotowego nabywania w Holandii od nieustalonych osób znacznych ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy, kokainy, tabletek ekstazy i metamfetaminy oraz znacznych ilości środków odurzających w postaci marihuany, a następnie uczestniczenia w obrocie nimi na terenie kraju, tj. występku z art. 258 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności.

2. Oskarżonego K. G. (1) uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie V aktu oskarżenia – z tym ustaleniem, że dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia substancji psychotropowych i środków odurzających w znacznych ilościach w postaci nie mniej niż 3.000 gramów amfetaminy, nieustalonych ilości marihuany i nieustalonych ilości tabletek ekstazy, tj. zbrodni z art. 55 ust. 1 i 3 i art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył mu karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 100 stawek dziennych grzywny po 50 zł. jedna stawka.

3. Na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. połączył kary pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonego K. G. (1) w punktach I.1 i I.2 i w ich miejsce wymierzył oskarżonemu karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

4. Na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego K. G. (1) w związku z czynem przypisanym mu w punkcie I.2 przepadek równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa w kwocie 22.836,00 zł.

II.  1. Oskarżonego P. J. uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie XII aktu oskarżenia – z tym ustaleniem, że działalność grupy polegała na dokonywaniu wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wewnątrzwspólnotowego nabywania w Holandii od nieustalonych osób prekursorów w postaci oleju zasadowego amfetaminy i wytwarzaniu z niego substancji psychotropowej, wewnątrzwspólnotowego nabywania w Holandii od nieustalonych osób znacznych ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy, kokainy, tabletek ekstazy i metamfetaminy oraz znacznych ilości środków odurzających w postaci marihuany, a następnie uczestniczenia w obrocie nimi na terenie kraju, tj. występku z art. 258 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności.

2. Oskarżonego P. J. uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie XIII aktu oskarżenia, tj. zbrodni z art. 55 ust. 1 i 3 i art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył mu karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 100 stawek dziennych grzywny po 50 zł jedna stawka.

3. Oskarżonego P. J. uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie XIV aktu oskarżenia, tj. występku z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 100 stawek dziennych grzywny po 50 zł jedna stawka.

4. Na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. połączył wobec oskarżonego P. J. kary pozbawienia wolności orzeczone w punktach II.1, II.2 i II.3 oraz kary grzywny orzeczone w punktach II.2 i II.3 i w ich miejsce wymierzył oskarżonemu karę łączną 4 lat pozbawienia wolności oraz karę łączną 150 stawek dziennych grzywny po 50 zł jedna stawka.

5. Na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego P. J. w związku z czynem przypisanym mu w punkcie II.3 przepadek równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa w kwocie 10.075,00 zł.

III.  1. Oskarżonego B. J. uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie XV aktu oskarżenia – z tym ustaleniem, że działalność grupy polegała na dokonywaniu wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wewnątrzwspólnotowego nabywania w Holandii od nieustalonych osób prekursorów w postaci oleju zasadowego amfetaminy i wytwarzaniu z niego substancji psychotropowej, wewnątrzwspólnotowego nabywania w Holandii od nieustalonych osób znacznych ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy, kokainy, tabletek ekstazy i metamfetaminy oraz znacznych ilości środków odurzających w postaci marihuany, a następnie uczestniczenia w obrocie nimi na terenie kraju, tj. występku z art. 258 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności.

2. Oskarżonego B. J. uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie XVI aktu oskarżenia, tj. występku z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 100 stawek dziennych grzywny po 50 zł jedna stawka.

3. Oskarżonego B. J. uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie XVII aktu oskarżenia – z tym ustaleniem, że w opisie czynu w miejsce 1.200 gram ziela konopi innych niż włókniste przyjmuje 944,1 gramów netto tego środka odurzającego, tj. występku z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 100 stawek dziennych grzywny po 50 zł jedna stawka.

4. Na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. połączył wobec oskarżonego B. J. kary pozbawienia wolności orzeczone w punktach III.1, III.2 i III.3 oraz kary grzywny orzeczone w punktach III.2 i III.3 i w ich miejsce wymierzył oskarżonemu karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną 150 stawek dziennych grzywny po 50 zł jedna stawka.

5. Na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego B. J. w związku z czynem przypisanym mu w punkcie III.3 przepadek równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa w kwocie 45.337,50 zł.

6. Na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu B. J. okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 04 lipca 2019 r. godz. 12:25 do dnia 26 sierpnia 2019 r. godz. 15:00.

IV.  1. Oskarżonego P. W. uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie XXXIII aktu oskarżenia – z tym ustaleniem, że działalność grupy polegała na dokonywaniu wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wewnątrzwspólnotowego nabywania w Holandii od nieustalonych osób prekursorów w postaci oleju zasadowego amfetaminy i wytwarzaniu z niego substancji psychotropowej, wewnątrzwspólnotowego nabywania w Holandii od nieustalonych osób znacznych ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy, kokainy, tabletek ekstazy i metamfetaminy oraz znacznych ilości środków odurzających w postaci marihuany, a następnie uczestniczenia w obrocie nimi na terenie kraju, tj. występku z art. 258 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności.

2. Oskarżonego P. W. uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie XXXIV aktu oskarżenia, tj. zbrodni z art. 55 ust. 1 i 3 i art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył mu karę 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 100 stawek dziennych grzywny po 50 zł jedna stawka.

3. Na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. połączył kary pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonego P. W. w punktach IV.1 i IV.2 i w ich miejsce wymierzył oskarżonemu karę łączną 3 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności.

V.  1. Oskarżonego J. W. uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie XXXVII aktu oskarżenia – z tym ustaleniem, że działalność grupy polegała na dokonywaniu wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wewnątrzwspólnotowego nabywania w Holandii od nieustalonych osób prekursorów w postaci oleju zasadowego amfetaminy i wytwarzaniu z niego substancji psychotropowej, wewnątrzwspólnotowego nabywania w Holandii od nieustalonych osób znacznych ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy, kokainy, tabletek ekstazy i metamfetaminy oraz znacznych ilości środków odurzających w postaci marihuany, a następnie uczestniczenia w obrocie nimi na terenie kraju, tj. występku z art. 258 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności.

2. Oskarżonego J. W. uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie XXXVIII aktu oskarżenia, tj. występku z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności oraz karę 100 stawek dziennych grzywny po 50 zł jedna stawka.

3. Na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. połączył kary pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonego J. W. w punktach V.1 i V.2 i w ich miejsce wymierzył oskarżonemu karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

4. Na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego J. W. w związku z czynem przypisanym mu w punkcie V.2 przepadek równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa w kwocie 48.000,00 zł.

VI.  Oskarżonego D. Z. (1) uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie XXXIX aktu oskarżenia – z tym ustaleniem, że w opisie czynu w miejsce 10.000 gramów amfetaminy przyjmuje 15.000 gramów tej substancji psychotropowej, tj. zbrodni z art. 55 ust. 1 i 3 i art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył mu karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 100 stawek dziennych grzywny po 50 zł jedna stawka.

VII.  1. Oskarżonego T. S. uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie XLII aktu oskarżenia – z tym ustaleniem, że działalność grupy polegała na dokonywaniu wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wewnątrzwspólnotowego nabywania w Holandii od nieustalonych osób prekursorów w postaci oleju zasadowego amfetaminy i wytwarzaniu z niego substancji psychotropowej, wewnątrzwspólnotowego nabywania w Holandii od nieustalonych osób znacznych ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy, kokainy, tabletek ekstazy i metamfetaminy oraz znacznych ilości środków odurzających w postaci marihuany, a następnie uczestniczenia w obrocie nimi na terenie kraju, tj. występku z art. 258 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie tego przepisu po zastosowaniu art. 60 § 3 i § 6 pkt 4 k.k. wymierzył mu karę 100 stawek dziennych grzywny po 50 zł. jedna stawka.

2. Oskarżonego T. S. uznał za winnego tego, że w okresie od 01 stycznia 2014 r. do 26 października 2015 r. we W. (1), woj. (...) i w innych miejscowościach na terenie kraju oraz poza jego granicami w szczególności w Holandii, działając w krótkich odstępach czasu ze z góry powziętym zamiarem, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt XLII czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, wspólnie i w porozumieniu z M. I., który kierował działaniem grupy a nadto z A. F. oraz innymi osobami, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii dokonał wspólnie z w/w wewnątrzwspólnotowego nabycia w Holandii od nieustalonych osób, środków odurzających w znacznych ilościach w postaci ziela konopi indyjskich innych niż włókniste, znacznych ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy i tabletek ekstazy oraz znacznych ilości oleju zasadowego amfetaminy, tj. zbrodni z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. art. 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii po zastosowaniu art. 60 § 3 i § 6 pkt 2 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny po 20 zł jedna stawka.

3. Na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. połączył kary grzywny orzeczone wobec oskarżonego T. S. w punktach VII.1 i VII.2 i w ich miejsce wymierzył oskarżonemu karę łączną 150 stawek dziennych grzywny po 30 zł jedna stawka.

4. Na podstawie art. art. 45 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego T. S. w związku z czynem przypisanym mu w punkcie VII.2 przepadek równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa w kwocie 9.672,00 zł.

VIII.  Zasądził od Skarbu Państwa na rzecz r. pr. R. Z. kwotę 4.080,00 zł + VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu P. W. z urzędu.

IX.  Zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. N. kwotę 4.680,00 zł + VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu J. W. z urzędu.

X.  Zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. B. W. kwotę 4.080,00 zł + VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu T. S. z urzędu.

XI.  Zwolnił oskarżonych od kosztów sądowych.

11.2. Podmioty wnoszące apelacje

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońcy

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

11.3. Granice zaskarżenia

11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

11.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

Zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

12.1. Ustalenie faktów

12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

T. S.

1. wywiązywanie się oskarżonego z obowiązku alimentacyjnego,

2-4.nabycie określonych kompetencji zawodowych

5-6.uzyskanie średniego wykształcenia

7.niepełnosprawność oskarżonego

1. 6 potwierdzeń dokonania przelewu tytułem alimentów

2. zaświadczenie o ukończeniu kursu umiejętności zawodowych,

3. kserokopie 3 kart potwierdzających uzyskanie uprawnień do obsługi urządzeń technicznych,

4. potwierdzenia ukończenia stażu montażysty

5. kserokopia świadectwa ukończenia liceum ogólnokształcącego

6. kserokopia zdania egzaminu maturalnego

7. orzeczenie o stopniu niepełnosprawności.

12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

Sąd odwoławczy nie przeprowadzał tego rodzaju dowodów.

12.2. Ocena dowodów

12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowody

Zwięźle o powodach uznania dowodów

Wszystkie przeprowadzone

Brak podstaw do kwestionowania rzetelności przedłożonych dokumentów.

12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

Sąd odwoławczy nie przeprowadzał tego rodzaju dowodów.

Sąd odwoławczy nie przeprowadzał tego rodzaju dowodów.

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp

Zarzuty

Apelacja obrońcy oskarżonego K. G. (1)

I. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na stwierdzeniu, że oskarżony K. G. (1) dopuścił się zarzucanych mu w pkt IV i V aktu oskarżenia czynów mimo poważnych wątpliwości wynikających z uznania za pełnowartościowy materiał dowodowy wskazujący na rzekome sprawstwo oskarżonego:

wyjaśnień/zeznań M. I., bowiem - wbrew twierdzeniu Sądu - nie dają one podstawy do przyjęcia winy oskarżonego, zwłaszcza w sytuacji gdy - poza wyjaśnieniami /zeznaniami najpierw oskarżonego, a następnie świadka, który jako jedyny pomawiał oskarżonego K.G. (1) nikt nie był w stanie potwierdzić przedstawionej przez niego wersji zdarzeń zaś pozostały w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstawy do uznania winy oskarżonego;

- opinii biegłego z dziedziny kryminologii przestępczości narkotykowej i slangu narkotykowego, w oparciu o którą Sąd przyjął, iż K.G. (1) miał „pełnić rolę kuriera”, który przewiózł z Holandii do Polski „bańkę” z substancją w postaci płynnej amfetaminy, chociaż biegły wskazywał, iż taka „może być” wykładnia stosowanego słownictwa, „o ile inny materiał dowodowy to potwierdzi” i jedynie domniemywał, iż K.G. (1)mógł taką rolę pełnić i w trybie przypuszczającym wypowiadał się o rodzaju substancji o jakiej była mowa w sms-ach i rozmowach telefonicznych.

II. obraza przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 5 § 2 kpk i art. 7 kpk poprzez naruszenie zasady domniemania niewinności i dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów wskutek:

a/ uznania za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego konsekwentnie nie przyznającego się do popełnienia zarzucanych mu czynów, z uwagi na uznanie ich „w przeważającej części za niewiarygodne” i stojące „w kontrze do wiarygodnych wyjaśnień M. I. oraz protokołów odtworzenia zapisów treści rozmów telefonicznych i analizy materiału z kontroli operacyjnej”;

b/ oparcia orzeczenia na domniemaniu polegającym na stwierdzeniu, że oskarżony dopuścił się przypisanych mu czynów w oparciu o „wiarygodne” wyjaśnienia/zeznania złożone przez M. I., ewidentnie zainteresowanego w pomówieniu oskarżonego o czyny, których ten nie popełnił, mimo braku ich precyzyjności i jedynie pozornej zbieżności z zapisami przeprowadzonych rozmów i kwestionowaną przez skarżącego opinią biegłego z dziedziny kryminologii przestępczości narkotykowej i slangu narkotykowego, a przy tym złożone przez M.I. przyznającego się do nadużywania narkotyków od 13 roku życia, nieskutecznych hospitalizacji i pozostawania od 2008r. w ciągach alkoholowo - narkotykowych co wyklucza przydanie im waloru wiarygodności;

c/ przesądzenia winy oskarżonego w oparciu o rodzaj używanego przez niego słownictwa w rozmowie telefonicznej, określonego przez biegłego z dziedziny (…) slangu narkotykowego jako rozmowę dotyczącą substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, podczas gdy oskarżony faktycznie przewoził z Holandii bańki będące pojemnikami z płynem do spryskiwaczy czy płynem do chłodnic, które były skrupulatnie badane podczas zatrzymania w dniu 17.09.2015r. przez funkcjonariuszy CBŚP i których zawartość nie została zakwestionowana, a które to słownictwo nie miało nic wspólnego z przemytem narkotyków;

d/ dowolnego ustalenia ilości nabytych, wytworzonych oraz sprzedanych substancji psychotropowych, środków odurzających i prekursorów narkotykowych, z założeniem, iż ich ilość była „znaczna”, choć analiza zgromadzonego materiału dowodowego nie pozwalała na jej przypisanie oskarżonemu rzekomo działającemu w grupie przestępczej;

e/ oparcia orzeczenia jedynie na obciążającej części materiału dowodowego i odrzuceniu tej części materiału, która poddawała w wątpliwość winę oskarżonego, a mianowicie:

- części wyjaśnień oskarżonego K.G. (1) w zakresie opisu okoliczności zatrzymania go przez służby CBŚP i przeszukania pojazdu którym kierował w dniu 17.09.2015r. oraz braku oczekiwanego efektu tego wielogodzinnego przeszukania z jednoczesnym zaniechaniem udokumentowania tej czynności operacyjnej, przez dokonujących ją funkcjonariuszy;

- faktu, iż drobiazgowe przeszukania pomieszczeń mieszkalnych, gospodarczych, pojazdów, a po zatrzymaniu także osoby oskarżonego K.G. (1) , nie dały podstaw do przyjęcia, iż oskarżony ma jakikolwiek związek z rzekomą rolą „kuriera” i „sprzedawcy” narkotyków i to w „znacznych” ilościach;

związek z rzekomą rolą „kuriera” i „sprzedawcy” narkotyków i to w „znacznych” ilościach;

- faktu, iż współoskarżeni o popełnienie przestępstwa z art. 258 § 1 kk, którym przedstawiono tożsamy zarzut działania wspólnie i w porozumieniu z K.G. (1) - P.P. (1), D.S. i M. K. (1) nie wspominają o udziale K.G. (1) rzekomo działającego jako kurier czy sprzedawca, i choć M.K. (1) wskazał oskarżonego K.G. (1)na tablicy poglądowej, to nie przypominał sobie nawet faktu podwożenia proszku do prania do M.I., o narkotykach zaś nie wspomniał.

Apelacja obrońcy oskarżonego B. J..

1) błąd w ustaleniach faktycznych, w konsekwencji naruszenia art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie błędnej i sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz odmówienia wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, z jednoczesnym przyznaniem waloru wiarygodności zeznaniom/wyjaśnieniom M. I., które stanowią pomówienia oskarżonego i przyjęciu, że:

a.  w świetle dowodów oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanych mu czynów, podczas gdy z materiału dowodowego zebranego w sprawie, należy przyjąć odmienne stanowisko, gdzie wyjaśnienia pomawiającego są nielogiczne i niespójne, a oskarżenie opiera się wyłącznie na pomówieniach i stanowi o nierozstrzygnięciu wątpliwości na korzyść oskarżonego

b.  w świetle dowodów oskarżony miał uczestniczyć w zorganizowanej grupie przestępczej, podczas gdy brak jest dowodów wskazujących na istnienie grupy, brak jest cech warunkujących jej funkcjonowanie;

a.  że oskarżony odbył 3 spotkania z M. I. podczas których miałby przyjąć 9000 g amfetaminy (po 3000 g na spotkanie), gdzie następnie sąd wskazuje, że na jedno spotkanie I. przekazywał po 1000 g, co wskazuje na niespójność twierdzeń w zakresie przyjętej ilości zarzucanej oskarżonemu;

2) poprzez błędne przyjęcie, że rzekomy dochód otrzymywany przez oskarżonego cechował się trwałością i ciągłością co miałoby wskazywać na jego stałość w rozumieniu art. 65 § 1 k.k., podczas gdy zarzucane oskarżonemu (w ocenie obrony niesłusznie) 3 spotkania nie świadczą o stałości rzekomego źródła dochodów;

3) poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego w sprawie i błędne ustalenie, że oskarżony uczestniczył w obrocie środkami odurzającymi w postaci ziela konopi indyjskich innych niż włókniste w znacznej ilości, w dniu 4 lipca 2019 roku w T. oskarżony posiadał 944,1 g netto ziela konopi indyjskich innych niż włókniste, które nabył od nieustalonej osoby bądź osób w celu dalszej odsprzedaży, podczas gdy z materiału dowodowego można przypisać oskarżonemu wyłącznie popełnienie występku z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomani wobec braku jakichkolwiek dowodów świadczących o rzekomym zamiarze dalszej odsprzedaży posiadanych konopi

4) poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych oskarżonego o odczytanie odtajnionych zapisów wiadomości na rozprawie co pozwoliłoby oskarżonemu na odniesienie się do ich treści, które w zestawieniu z wyjaśnieniami M. I. powinny zostać skonfrontowane, gdzie z ich treści nie wynika w jakimkolwiek zakresie wola nabywania substancji i środków niedozwolonych;

5) art.5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez nierozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości na korzyść oskarżonego.

- przez co należy przyjąć, iż oskarżony nie dopuścił się zarzucanych mu czynów (za wyjątkiem posiadania znacznych ilości konopii innych niż włókniste, do czego się przyznał wyłącznie w zakresie posiadania).

0.1Apelacja obrońcy oskarżonego P. J.

1) błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, że oskarżony dopuścił się zarzucanych mu w akcie oskarżenia czynów, podczas gdy materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie nie pozwala na dokonanie ustaleń w przedmiotowym zakresie, a w szczególności nie pozwala na przyjęcie, iż:

oskarżony P. J. na zlecenie D. Z. (1) pełnił rolę kuriera - przywoził substancje psychotropowe i środki odurzające z Holandii do Polski,

w nieustalonym okresie między rokiem 2012 a 2014 oskarżony P. J. wykonywał wspólnie z A. F. co najmniej jeden „kurs przemytowy" na zlecenie D. Z. (1). Podczas którego przewiózł do Polski 15.000 g amfetaminy oraz 20.000 g haszyszu,

- oskarżony P. J. w bliżej nieustalonym okresie poza wskazanym powyżej przypadkiem co najmniej dwukrotnie transportował towary na zlecenie M. I. podczaj których przewoził każdorazowo ok. 6 l oleju zasadowego amfetaminy, która przechowywana była w czarnej bańce i uzyskiwał od M. I. z tego tytułu wynagrodzenie w wysokości ok. 1250-1300 euro;

2) obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, poprzez naruszenie art. 7 k.p.k. zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 5§2 k.p.k., polegające na nienależytym przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz dokonaniu oceny dowodów z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego a także rozstrzygnięciu nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, które to uchybienie miało wpływ na treść orzeczenia, a w szczególności bez zachowania ostrożności i należytej wnikliwości danie wiary wyjaśnieniom współoskarżonego M. I., który miał interes w „pomawianiu" oskarżonego P. J. jak i innych współoskarżonych celem uzyskania pozytywnych korzyści procesowych, a także nie uwzględnienie dowodów przedłożonych w piśmie obrońcy z dnia 15 listopada 2022 roku zawierającego zaświadczenia i świadectwa pracy z których wynika, iż oskarżony P. J. w okresie wskazanym w zarzutach aktu oskarżenia nie jeździł do Holandii, lecz w ramach wykonywania pracy kierowcy jeździł do Czech, Słowacji i Węgier.

Apelacja obrońcy oskarżonego T. S.

1. obraza przepisów postępowania mającą wypływ na jego treść tj. art. 7 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k. i art. 410 k.p.k. polegająca na dokonaniu dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego wbrew zasadom logiki i uznaniu, że:

a)  Wyjaśnienia oskarżonego T. S. w zakresie w jakim nie przyznał się do popełnienia zarzucanego jemu czynu nie zasługują na uznanie je za wiarygodne, w sytuacji gdy złożył w tym zakresie wyjaśnienia, które są konsekwentne i częściowo znajdują pokrycie w wyjaśnieniach M. I. i A. F..

b)  Uznanie za w pełni wiarygodne wyjaśnienia M. I. i A. F. w zakresie w jakim opisują udział T. S. w popełnieniu przestępstw w sytuacji gdy wyjaśnienia w tej części są ogólnikowe, sprzeczne ze sobą, a poza tym, osoby te były , również współoskarżonymi uzyskali korzystny dla nich wymiar kary w zamian za współpracę i ujawnienie istotnych okoliczności popełnionych przestępstw zatem mieli interes w tym aby dla uwiarygodnienia swojej wersji pomawiać inne osoby.

Z daleko idącej ostrożności procesowej

III.  rażąca niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu w sytuacji gdy okoliczności popełnienia przestępstwa, data tych czynów, zachowanie się oskarżonego po popełnieniu czynów wskazują na zasadność wymierzenie oskarżonemu kary łagodniejszej w zakresie drugiego z przypisanych jemu czynów.

Apelacja obrońcy oskarżonego P. W.

I.  obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść rozstrzygnięcia tj.:

1.  art. 7 k.p.k. polegające na sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenie zeznań, M. I., które Sąd I instancji uznał za w pełni wiarygodne i wyłącznie na ich podstawie przypisał P. W. sprawstwo w zakresie czynów objętych aktem oskarżenia, podczas gdy M. I. jest osobą uzależnioną od substancji psychoaktywnych, leczy się psychiatrycznie, a wiedzę o rzekomym popełnieniu zabronionego czynu przez P. W. posiada jedynie z relacji oskarżonego D. S. (przy czym D. S. na sprawstwo czy jakikolwiek współudział P. W. nie wskazywał na żadnym etapie postępowania), ponadto M. I. miał także motyw by obciążać Oskarżonego, z którym był w przeszłości skonfliktowany, a korzystając z dobrodziejstw instytucji „małego świadka koronnego”, był on zobligowany do ujawnienia organom ścigania innych osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa.

2.  naruszenie art. 410 k.p.k. poprzez pominięcie przy wyrokowaniu zeznań D. S. złożonych w postępowaniu przygotowawczym i ujawnionych na rozprawie, w których to zeznaniach D. S. w sposób obszerny ujawnia okoliczności popełnionych przestępstw oraz wskazuje sprawców tych czynów, a przy tym w ogóle nie wspomina o jakimkolwiek udziale P. W. w czynach objętych aktem oskarżenia, pomimo, że w toku postępowania przygotowawczego rozpoznał na okazanych kartach P. W. (k.5086, k. 5088, 5091.)

1.  naruszenie art. 7 k.p.k. polegające na dowolnej ocenie zeznań P. W. i uznanie zeznań tych za częściowo niewiarygodne, podczas gdy zeznania te są logiczne i spójne.

II.  Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający na ustaleniu, że: Oskarżony popełnił zarzucane mu aktem oskarżenia przestępstwa w sytuacji, gdy analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie potwierdza, iż brak było jakiegokolwiek bezpośredniego dowodu, na to że P. W. dopuścił się zarzucanych mu czynów, a w szczególności okoliczność ta nie znalazła potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym przeprowadzonym w postępowaniu, w szczególności w wyjaśnieniach D. S., a także w wyjaśnieniach pozostałych współoskarżonych, którzy, nie wskazywali na jakikolwiek udział Oskarżonego w czynach objętych aktem oskarżenia.

Z wysoce zachowanej ostrożności procesowej

III. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający na ustaleniu, że Oskarżony „dopuścił się przypisanego mu czynu w ramach zorganizowanej grupy przestępczej i uczynił sobie z niego stałe źródło dochodu” podczas gdyby nawet hipotetycznie uznać, że Oskarżony dopuścił się czynu, w sposób i w okolicznościach przedstawionych przez świadka I. (jedyny dowód w sprawie wskazujący na rzekome sprawstwo P. W.) to materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwala stwierdzić, że Oskarżony:

obejmował świadomością, że owa grupa przestępcza istnieje;

przynależał do jej struktury,

popełnił czyn więcej niż jednorazowo i stanowił on dla niego stałego źródła dochodu;

uzyskał jakikolwiek, a tym bardziej uzyskiwał stały dochód z czynu opisanego w akcie oskarżenia;

co w konsekwencji doprowadziło do obrazy prawa materialnego, a to art. 258 § 1 k.k.

Apelacja obrońcy oskarżonego J. W.

1.  obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia - art. 7 k.p.k. poprzez:

a.  uznanie wyjaśnień M. I. za wiarygodne, iż J. W. był jedną z osób, która od M. I. kupowała substancje psychotropowe w postaci amfetaminy i tabletek ekstazy oraz że w okresie od 01 stycznia 2014 roku do 26 października 2015 roku sprzedał mu kilkukrotnie amfetaminę oraz tabletki ekstazy,

b.  uznanie wyjaśnień oskarżonego J. W. za niewiarygodne, w sytuacji gdy żaden inny dowód zgromadzony w sprawie nie potwierdza wersji przedstawionej przez M. I. i w treści uzasadnienia w stosunku do oskarżonego J. W. Sąd nie wskazał poza M. I. innego dowodu w zakresie winy oskarżonego,

w konsekwencji powyższego:

2.  błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść poprzez uznanie, iż oskarżony:

brał udział w nielegalnym procederze od 01 stycznia 2014 roku do 26 października 2015 roku, w sytuacji gdy Sąd wskazuje rozpoczęcie przemytu na początku roku 2014 i szczegółowo opisuje etapy poznania osób biorących w nim udział, z pominięciem oskarżonego J. W.,

kupował substancje psychotropowe w ilości nie mniejszej niż 8.000 g amfetaminy oraz 5.000 sztuk tabletek ekstazy od M. I., w sytuacji gdy brak jest wskazania przez Sąd nawet jednej okoliczności ich zakupu czy sprzedaży,

jest winny zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów, w sytuacji gdy w stosunku do oskarżonego J. W. materiał dowodowy jest tak skąpy, że trudno doszukać się przynależności w zorganizowanej pionowej strukturze z wyodrębnionym ośrodkiem decyzyjnym.

z ostrożności procesowej

Rażąca niewspółmierność kary w zakresie wymierzenia oskarżonemu J. W. kary 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz kary grzywny jako współmiernej do okoliczności sprawy, stopnia winy, w sytuacji gdy zachodzą przesłanki do wymierzenia oskarżonemu kary w niższym wymiarze,

a nadto

Niewspółmierność przepadku równowartości korzyści majątkowej w kwocie przyjętej przez Sąd, w sytuacji gdy brak było jakichkolwiek danych oraz dowodów w stosunku do oskarżonego J. W., a Sąd posiłkował się w tym zakresie wyjaśnieniami T. S. i A. F. do przyjęcia 1 g amfetaminy za 6 zł.

Apelacja obrońcy oskarżonego D. Z. (1)
I. Obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, tj. naruszenie art. 7 k.p.k., poprzez dowolną w miejsce swobodnej ocenę wyjaśnień:

a. D. Z. (1) i uznanie ich za niewiarygodne tylko z tego powodu, że były częściowo niezgodne z wyjaśnieniami M. I. i protokołami odtworzenia rozmów pomiędzy tym oskarżonym a I. Z., podczas gdy D. Z. (2) nie kwestionował swojego życia przestępczego w ogóle, a jedynie swój udział w przestępstwie przypisanym mu zaskarżonym wyrokiem, a co za tym idzie - powyższe sprzeczności nie miały bezpośredniego związku z przedmiotem postępowania;

b. M. I. złożonych w dniu 21 grudnia 2017 r., które były nie tylko sprzeczne z wyjaśnieniami D. Z. (1), P. J. i A. F., ale stanowiły klasyczny dowód z pomówienia, który powinien być traktowany z wyjątkową ostrożnością, co skutkowało przyznaniem tym depozycjom zbyt dużej wagi i wydanie wyroku skazującego na karę 3,5 lat pozbawienia wolności wyłącznie na podstawie tylko jednego dowodu ze słyszenia, niepotwierdzonego żadnym innym dowodem.

II. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść wyroku, polegający na poczynieniu dowolnych ustaleń faktycznych, nieznajdujących oparcia w prawidłowo zgromadzonym i ocenionym materiale dowodowym, co skutkowało nieprawidłowym przyjęciem, że:

1.  D. Z. (1) mógł popełnić zarzucony mu czyn w okresie od czerwca 2013 r. do czerwca 2015 r., podczas gdy w tym czasie przebywał on w zakładzie karnym w Niemczech;

1.  Rozmowy między M. I. a I. Z., zarejestrowane w ramach kontroli operacyjnej, bez wątpienia dotyczyły zarzuconej oskarżonemu działalności przestępczej, podczas gdy rozmowy te odbyły się jesienią 2015 r., a zatem wysoce nieprawdopodobnym jest, by ww. osoby omawiały czyn, jaki D. Z. (1) miał popełnić kilka lat wcześniej;

2.  D. Z. (1) zlecił P. J. transport 15 kg amfetaminy i 20 kg haszyszu, podczas gdy z żadnego dowodu w sprawie, w tym nawet z wyjaśnień M. I., nie wynika jednoznacznie, na czyje zlecenie miał odbyć się ten transport, a zarówno P. J., jak i A. F., od których M. I. miał rzekomo dowiedzieć się o zdarzeniu, nie potwierdzili tych okoliczności.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutów za zasadne, częściowo zasadne albo niezasadne

Oskarżeni: K. G. (1) i P. W., jak również ich obrońcy nie złożyli wniosków o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego co, w związku z treścią art.423 § 1a kpk w zw. z art.458 kpk, zwalnia Sąd Apelacyjny od czynienia rozważań odnośnie środków odwoławczych wniesionych na korzyść tych oskarżonych.

Apelacja obrońcy oskarżonego B. J..

W pierwszej kolejności Sąd Apelacyjny odniesie się do zarzutów dotyczących obrazy przepisów postępowania, gdyż w nich skarżący – co wynika z treści apelacji - upatruje źródeł poczynienia błędnych – w jego ocenie - ustaleń faktycznych. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych zostanie omówiony jako drugi, gdyż – w ocenie Sądu odwoławczego - z treści apelacji wynika, że jej autor nie traktuje błędu w ustaleniach faktycznych jako samoistnego uchybienia w obszarze określenia podstawy odpowiedzialności karnej, a zarzut takiego błędu wiąże z obszarem procesowym, tj. wadliwą jego oceną (art.7 kpk). W takiej sytuacji błąd w ustaleniach faktycznych jest w istocie konsekwencją uchybień procesowych, jako pierwotnych; to one bowiem generują wadliwe ustalenia faktyczne.

Ad. 5) Zarzut jest całkowicie chybiony. Jeżeli bowiem skarżący kwestionuje ocenę dowodów co do ich wiarygodności, to takiej sytuacji nie dotyczy art.5 § 2 kpk lecz art.7 kpk. Natomiast gdy skarżący podważa prawidłowość ustaleń faktycznych – w sytuacji gdy sąd powziął wątpliwość ale rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego albo gdy takich wątpliwości nie miał, choć powinien je mieć, skoro po dokonaniu oceny dowodów nie miał podstaw do odrzucenia korzystnej dla oskarżonego wersji zdarzenia – to wówczas należy postawić zarzut naruszenia art.5 § 2 kpk. Jeżeli natomiast pewne ustalenia faktyczne zależne są np. od dania wiary lub odmówienia jej wyjaśnieniom oskarżonego to nie można mówić o naruszeniu art.5 § 2 kpk a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu rozstrzygane mogą być jedynie na płaszczyźnie utrzymania przez sąd w granicach sędziowskiej swobodnej oceny dowodów (patrz: postanowienie Sądu Najwyższego z 23 października 2024r., II KK 404/24; wyrok Sądu Najwyższego z 11 października 2002r., V KKN 251/01). W przedmiotowej sprawie nie doszło do obrazy art.5 § 2 kpk, bowiem sąd poczynił nie budzące jego wątpliwości ustalenia faktyczne, a zatem nie powziął wątpliwości w tej kwestii. Unormowana w tym przepisie zasada in dubio pro reo nie może stwarzać pretekstu do uproszczonego traktowania wątpliwości. Jak bowiem wyraźnie wynika z jego brzmienia, reguła ta ma zastosowanie dopiero wtedy, gdy mimo wszelkich starań organu prowadzącego postępowanie nie da się usunąć występujących wątpliwości. Jest to więc swoista „ostateczność” – „dyrektywa ostatecznego wyjścia”. Wszelka wątpliwość w zakresie ustaleń faktycznych powinna być wyjaśniona i usunięta przez wszechstronną inicjatywę dowodową organu procesowego i gruntowną analizę całego dostępnego materiału dowodowego. Dopiero wtedy, gdy po wykorzystaniu wszelkich istniejących możliwości wątpliwość nie zostanie usunięta, należy ją wytłumaczyć w sposób korzystny dla oskarżonego. Należy również podkreślić, że wątpliwości, o jakich mowa w art.5 § 2 kpk to wątpliwości Sądu, nie zaś strony procesowej wyrażającej odmienny pogląd w przedmiocie oceny całokształtu ujawnionego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności oceny wiarygodności dowodów stanowiących podstawę ustaleń faktycznych. Nie można zatem zasadnie stawiać zarzutu obrazy przepisu art.5 § 2 kpk podnosząc wątpliwości strony, a konkretnie obrońcy oskarżonego co do treści ustaleń faktycznych, bowiem dla oceny czy w sprawie doszło do naruszenia zasady in dubio pro reo istotne jest jedynie to czy sąd powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 15 lipca 2010r., II AKa 183/10). W przedmiotowej sprawie Sąd Okręgowy poczynił ustalenia faktyczne w sposób niewątpliwy, po dokonanej w sposób swobodny, zgodny z dyrektywami zawartymi w przepisach art.7 kpk i art.410 kpk ocenie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Podkreślenia również wymaga, że zasada in dubio pro reo nie nakazuje sądowi orzekającemu czynienia ustaleń w oparciu o dowody najbardziej korzystne dla oskarżonego.

Podnosząc ten zarzut skarżący wskazał na konsekwentne wyjaśnienia oskarżonego B. J. (str.13 apelacji). Argumentacja ta nie może zostać uznana za trafną. W polskim procesie karnym, zgodnie z art.74 § 1 kpk oskarżony bowiem nie ma obowiązku dowodzenia swej niewinności ani obowiązku dostarczania dowodów na swoją niekorzyść; ma swobodę w kształtowaniu swojej linii obrony. Wyjaśnienia jego jednak, jak każdy dowód, podlegają swobodnej ocenie sądu, również w odniesieniu do innych dowodów zgromadzonych w sprawie. Z tego względu okoliczność, że oskarżony składa wyjaśnienia konsekwentne w toku całego postępowania sama w sobie nie implikuje uznania, że są one wiarygodne. Oskarżony będąc słuchanym w charakterze podejrzanego oraz w charakterze oskarżonego miał prawo odmówić złożenia wyjaśnień, ale też korzystał z przywileju bezkarności, gdy je składał, a owe wyjaśnienia byłyby „fałszywe”, co wynika z samej istoty prawa oskarżonego do obrony i procesowych gwarancji. Nie oznacza to jednak, że taka postawa i wyjaśnienia nie podlegają ocenie sądu, przed którym stanął on jako oskarżony. I to ocenie dokonywanej w świetle ogólnych zasad, o których mowa w przepisach kodeksu postępowania karnego, w szczególności w art.4 kpk i art.7 kpk. To bowiem na sądzie spoczywa obowiązek poczynienia ustaleń, czy stanowisko procesowe i wyjaśnienia oskarżonego posiadają walor wiarygodności, czy też nie. Składając wyjaśnienia oskarżony realizuje określoną strategię obrony i oczywiście może czynić tego rodzaju zabiegi. Niemniej musi się liczyć z pełnymi tego konsekwencjami. Niewątpliwie bowiem – mając na względzie to prawo – fakt prezentowania wielu wersji zdarzeń przez oskarżonego, czy też fakt negatywnej weryfikacji jego twierdzeń (nawet w określonym zakresie), tudzież jego postawy, może prowadzić do interpretacji tychże przez Sąd, jako nie zasługujący na uwzględnienie element linii obrony zmierzającej do uchronienia się przez oskarżonego przed odpowiedzialnością karną, bądź też zmierzający do jej umniejszenia i rzucać negatywne światło na pozostałe jego wyjaśnienia, w szczególności gdy są sprzeczne z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie. Powyższy wywód wskazuje zatem, że z jednej strony oskarżony może korzystać ze swoich uprawnień w sposób szeroki, z drugiej zaś taka okoliczność procesowa nakłada na Sąd orzekający w sprawie obowiązek ostrożnego podejścia do zabiegów podejmowanych przez oskarżonego. Mając na uwadze ryzyko celowego prezentowania przez niego określnej wersji zdarzenia, która nie odpowiada rzeczywistemu obrazowi analizowanej sytuacji. Obowiązek taki aktualizuje się przede wszystkim – co oczywiste – w sytuacji, w której, oskarżony nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W ocenie Sądu Apelacyjnego został on przez Sąd I instancji wypełniony prawidłowo, kiedy to zaprezentował pogląd o odmówieniu wyjaśnieniom oskarżonego B. J. waloru wiarygodności (str.37 uzasadnienia wyroku). Biorąc pod uwagę poczynione wyżej rozważania dotyczące zasady in dubio pro reo za całkowicie chybione uznać należy twierdzenie skarżącego jakoby wątpliwości wynikające z wyjaśnień oskarżonego uzasadniały jej zastosowanie. Skoro bowiem Sąd Okręgowy dokonał rzetelnej, zgodnej z kryteriami określonymi w art.7 kpk oceny wyjaśnień oskarżonego B. J. i uznał je za niewiarygodne, jednocześnie ustalając stan faktyczny w zakresie jego odpowiedzialności karnej w przedmiotowej sprawie w oparciu o inne, uznane za wiarygodne dowody, to nie sposób mówić o wątpliwościach jakie należałoby poczytać na korzyść oskarżonego w oparciu o przepis art.5 § 2 kpk; Sąd I instancji bowiem takich wątpliwości nie powziął. Odmienne twierdzenia skarżącego w omawianym zakresie świadczą o niezrozumieniu przez niego istoty przepisu art.5 § 2 kpk.

Całkowicie chybionym jest zarzut obrazy art.410 kpk (str.2 apelacji). Wskazać na wstępie należy, że obowiązek wynikający z treści tego przepisu związany jest z tym, że sąd rozstrzyga w sprawie, przyjmując za podstawę swej decyzji całokształt okoliczności, ale tylko tych, które zostały ujawnione w toku rozprawy głównej, nawet jeżeli nie będą one stanowiły podstawy ustaleń faktycznych (por.: postanowienia Sądu Najwyższego z: 5 maja 2006r. III KK 351/05, 8 marca 2006r. w sprawie III KK 246/05; wyrok Sądu Najwyższego z 4 kwietnia 2006r., IV KK 454/05). Przepis ten określa zatem podstawę dowodową wyroku. Nie można zgodzić się z apelującym, że Sąd I instancji nie dopełnił obowiązku określonego w art.410 kpk, tj. wydania orzeczenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Sąd orzekając w przedmiotowej sprawie ujawnił wszystkie istotne dowody i nie oparł się na dowodach nieujawnionych. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jak i przebiegu postępowania przed Sądem I instancji, nie pozwala także na stwierdzenie, że wyrok ten został wydany na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego. Wskazać w tym miejscu należy, że naruszenie art.410 kpk stanowi zarówno brak ujawnienia określonego dowodu, a w konsekwencji jego pominięcie, jak i oparcie się przez sąd na dowodach formalnie nieujawnionych i niezaliczonych w poczet materiału dowodowego (podobnie wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 17 stycznia 2013r., II AKa 256/12). Istotą przepisu art.410 kpk jest to, że sąd, ferując wyrok, nie może opierać się na tym, co nie zostało ujawnione na rozprawie, jak również i to, że wyroku nie wolno wydawać na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego, a musi on być wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, a więc i tych, które je podważają, tak korzystnych, jak i niekorzystnych dla oskarżonego (patrz: wyroki Sądu Najwyższego z: 15 grudnia 2011r. II KK 183/11, 4 kwietnia 2006r. IV KK 454/05; 17 września 2004r. IV KK 102/04; postanowienia Sądu Najwyższego z: 5 maja 2006r. III KK 351/05, 8 marca 2006r. III KK 246/05). W przypadku gdy treści dowodów są wzajemnie sprzeczne, powinnością sądu jest wskazanie dowodów, na których się oparł, oraz podanie, dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych (tak: wyrok Sądu Najwyższego z 10 sierpnia 2011r., III KK 444/10). Warto podkreślić, że nie stanowi naruszenia przepisu art.410 kpk dokonanie oceny materiału dowodowego przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie w sposób odmienny od subiektywnych oczekiwań stron procesowych (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 17 grudnia 2018r., II AKa 418/18; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie, KZS 2/07 poz. 42; postanowienie Sądu Najwyższego z 2 czerwca 2002r., V KKN 34/01).). Nie można więc zarzutu apelacyjnego opierać na tym, że pewne dowody nie stanowiły podstawy ustaleń, jeżeli sąd rozważył je i ocenił ich znaczenie w sposób określony w art.7 kpk (patrz: wyroki Sądu Najwyższego z: 26 marca 2014r. III KK 396/13, 15 grudnia 2011r. II KK 183/11, 26 sierpnia 1998r. IV KKN 324/98; postanowienia Sądu Najwyższego z: 19 lutego 2014r. II KK 17/14, 14 czerwca 2013r. IV KK 82/13, 28 lutego 2013r. IV KK 389/12, 2 czerwca 2002r. V KKN 34/01; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 6 marca 2014r., II AKa 279/13; Świecki Dariusz (red.), Kodeks postępowania karnego, art.410. Tom I. Komentarz aktualizowany, LEX/el.2025). Całokształt okoliczności, jako podstawa wyroku, oznacza więc, że orzekający sąd rozstrzygając w sprawie rozważyć musi wszystkie okoliczności, jakie zostały ujawnione, zgodnie z prawem procesowym, w toku rozprawy, ocenić je zgodnie z wymogami określonymi w art. 7 k.p.k., a następnie dokonać ustaleń dotyczących okoliczności istotnych w sprawie, wynikających z dowodów uznanych przez siebie za wiarygodne (por. wyrok Sądu Najwyższego z 26 sierpnia 1998r. IV KKN 324/98). Mając na uwadze powyższe rozważania nie sposób podzielić stanowiska skarżącego, że Sąd Okręgowy dopuścił się obrazy art.410 kpk. Podkreślenia przy tym wymaga, że skarżący podnosząc ten zarzut w żaden sposób go nie uzasadnił; uzasadnienie apelacji bowiem dotyczy dokonanej przez Sąd I instancji oceny dowodów i poczynionych na jej podstawie ustaleń faktycznych. Do tych kwestii Sąd odwoławczy odniesie się w dalszej części niniejszego uzasadnienia.

Żadnego uzasadnienia nie zawiera również zarzut obrazy art.424 § 1 pkt 1 kpk. Wskazać zatem jedynie należy, że uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia spełnia wymogi określone ustawą i pozwala na prześledzenie toku rozumowania Sądu I instancji. Na marginesie, gdyż nie ma to odniesienia do realiów rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że – co do zasady - nawet wadliwe uzasadnienie, jako sporządzone po wydaniu wyroku nie może mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wadliwość uzasadnienia nie spełnia zatem sama w sobie warunku z art. 438 pkt 2 k.p.k., od którego zależy dopuszczalność uchylenia lub zmiany orzeczenia.

Ad. 1) W zakresie tego zarzutu w pierwszej kolejności Sąd II instancji odniesie się do tych o charakterze procesowym, gdyż – również w omawianej apelacji – poprzedzają one zarzuty dotyczące błędu w ustaleniach faktycznych.

Jak już podniesiono w niniejszym uzasadnieniu, omawiana apelacja nie zawiera żadnego uzasadnienia dotyczącego zarzutu obrazy art.410 kpk.

Odnosząc się natomiast do zarzutu obrazy art.7 kpk, na wstępie wskazać należy, że Sąd I instancji ma ustawowo zagwarantowaną swobodę w ocenie przeprowadzonych dowodów i ocena ta podlega ochronie przewidzianej w art.7 kpk dopóty, dopóki nie zostanie wykazana jej błędność. Jak słusznie przyjmuje się w orzecznictwie, przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art.7 kpk wtedy, gdy: jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art.410 kpk) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy(art.2 § 2 kpk); stanowi wynik rozważenia wszystkich tych okoliczności, przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art.4 kpk); jest wyczerpująco i logicznie - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - argumentowane w uzasadnieniu wyroku (art.424 § 1 pkt 1 kpk); (por. m.in.: wyroki Sądu Najwyższego z: 11 stycznia 2022r. I KA 10/21, 22 lutego 1996r. II KRN 199/95, 9 listopada 1990r. WRN 149/90; postanowienia Sądu Najwyższego z: 24 lutego 2011r. III KK 382/2010r., 7 lipca 2010r. II KK 147/2010, 13 czerwca 2007r. V KK 5/2007, 25 września 2002r. II KKN 79/2000). Sąd odwoławczy rozpoznający apelację dokonuje natomiast kontroli swobodnej oceny dowodów dokonanej przez Sąd I instancji (porównaj: T. Grzegorczyk, J. Tylman, Polskie postępowanie karne, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2003 r., s. 90 - 94; S. Waltoś, Proces karny - zarys systemu, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2003r., s. 255 - 259). Może przy tym poprzestać na odwołaniu się do rozważań Sądu I instancji, gdy zarzuty apelacji ograniczają się do gołosłownej polemiki z oceną Sądu (tak: wyrok Sądu Najwyższego z 9 grudnia 2021r., II KK 170/21). Skarżący argumentuje tylko wybiórczo, co do niektórych okoliczności prezentuje na zasadzie ex catedra odmienne stanowisko. Nie na tym zaś polega wykazanie jakich konkretnych błędów w rozumowaniu i ocenie dowodów dopuścił się Sąd I instancji. Wszak o poprawności dokonanej oceny poszczególnych dowodów nie sposób wnioskować tylko w odniesieniu do każdego z nich z osobna, lecz należy uwzględniać wszystkie wzajemne powiązania pomiędzy dowodami, a zatem ich całościowe znaczenie. Sąd Okręgowy, odmiennie niż apelujący, uwzględnił wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia dowody, we wzajemnych ich powiązaniach i uwarunkowaniach. Dokonane w rezultacie ustalenia faktyczne odzwierciedlają rzeczywisty przebieg zdarzeń. Wskazać również należy, że udowodnienie jakiegoś faktu nie musi oznaczać, że dane ustalenie zawsze winno wynikać bezpośrednio z konkretnych dowodów. Może ono wypływać także z nieodpartej logiki sytuacji stwierdzonej konkretnymi dowodami, jeżeli stanowi ona oczywistą przesłankę, na podstawie której doświadczenie życiowe nasuwa jednoznaczny wniosek, że dana okoliczność faktycznie istotnie wystąpiła (patrz: wyrok Sądu Najwyższego z 11 stycznia 2021r., V KK 342/20).

Ad. 1) a. Sąd Apelacyjny nie podziela wątpliwości skarżącego co do wiarygodności obciążających oskarżonego B. J. depozycji M. I.. Podkreślenia wymaga, że dowód z pomówienia pozostaje dowodem podlegającym na równi z innymi dowodami swobodnej ocenie w oparciu o kryteria wskazane w art.7 kpk (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 21 marca 2024r., I KK 483/23; wyrok Sądu Najwyższego z 12 stycznia 2006r., II KK 29/05). Odmienne zapatrywanie, tj. uznanie, że brak obiektywnej możliwości weryfikacji dowodu z pomówień za pomocą innego dowodu uniemożliwiałoby automatycznie poczynienie ustaleń faktycznych w oparciu o tenże dowód, prowadziłoby do istotnych ograniczeń dowodowych. Sąd Najwyższy w postanowieniu z 21 marca 2024r. w sprawie I KK 483/23 uznał, że nawet pomówienie współoskarżonego następnie odwołane może być dowodem winy, jeżeli spełnia odpowiednie warunki (tak samo: Sąd Najwyższy w wyroku z 15 lutego 1985r., IV KR 25/85). W przedmiotowej sprawie M. I. nie odwołał swoich depozycji. Podkreślić należy, że obowiązująca procedura karna nie wyklucza możliwości dokonania ustaleń faktycznych jedynie w oparciu o jeden dowód. W polskiej procedurze karnej nie obowiązuje również zasada „testis unus, testis nullus” (jeden świadek żaden świadek). Nie jest zatem wykluczona możliwość oparcia ustaleń faktycznych tylko na jednym dowodzie, byleby tylko ocena tego dowodu była rzeczowa i logiczna oraz nie wkraczała w sferę dowolności (patrz: wyroki Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z: 24 kwietnia 2025r. II AKa 251/24, 14 grudnia 2023r. II AKa 299/19; wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 3 kwietnia 2024r., II AKa 147/22; postanowienie Sądu Najwyższego z 30 czerwca 2022r., II KK 287/22; wyroki Sądu Apelacyjnego w Krakowie z: 12 maja 2011r. II AKa 77/11, 28 maja 2010r. II AKa 71/10). Fakt oparcia orzeczenia skazującego tylko na jednym dowodzie, w tym wyjaśnieniach współoskarżonego, sam przez się nie może stanowić podstawy do skutecznego podniesienia zarzutu dowolnej oceny dowodów. Nie istnieje bowiem żadna reguła dowodowa, która uzasadniałaby pogląd, że takowe wyjaśnienia są niewystarczającą podstawą skazania.

Skarżący podnosi, że depozycje M. I. są niespójne i nielogiczne. Sąd Apelacyjny nie podziela tego poglądu. M. I. bowiem konsekwentnie podawał w swoich wyjaśnieniach a potem zeznaniach, że oskarżony B. J. (którego poznał przez oskarżonego D. Z. (1)), w latach 2013-2015, około 10-krotnie odbierał od niego amfetaminę w ilości od 3 do 5 kg. jednorazowo (k.2530-2532, 5700 akt sprawy). Zarówno wskazany czas, jak i ilość mieszczą się w ustaleniach poczynionych w pkt. III.2 zaskarżonego wyroku, w którym wskazano na okres 1 stycznia 2014r. - 26 października 2015r. jako czas przestępczego działania oraz na nie mniej niż 9 kg amfetaminy. Za w pełni wiarygodne uznać również należy depozycje M. I., w których podaje, że B. J. poznał przez oskarżonego D. Z. (1). Wskazuje bowiem na to samo oskarżony B. J. (k.3004-3005, 5741 akt sprawy) podając jedynie inny powód nawiązania tej znajomości. Nie jest to jednak okoliczność dyskredytująca wiarygodność depozycji M. I., skoro oskarżony B. J. zaprzecza udziałowi w przypisanych mu przestępstwach. Wskazać również należy, że depozycje M. I. co do tego, że na spotkania z oskarżonym B. J. był wożony przez D. S., A. G. (1), P. P. (2) lub M. K. (1)(k.2530-2532, 2538-2539v, 2577v-2578, 5700 akt sprawy) znalazły potwierdzenie w depozycjach: A. G. (1) (k.2979v-2982v, 5713v akt sprawy), D. S. (k.5085-5088, 5712v akt sprawy), P. P. (2) (k.2993, 5692 akt sprawy) i M. K. (1) (k.2235-2236 akt sprawy). Osoby te występowały jedynie jako kierowcy a zatem brak rozpoznania przez nich oskarżonego B. J. nie dyskredytuje jako wiarygodnych depozycji M. I.. Dowód ten znajduje również potwierdzenie w zabezpieczonych rozmowach telefonicznych i wiadomościach tekstowych, które dotyczą inkryminowanej działalności oskarżonego B. J. (k.2530-2532, 2538-2539v, 2570-2571, 2577v-2578 akt sprawy). Wskazać również w tym miejscu należy, że M. I. rozpoznał oskarżonego B. J. jako odbiorcę amfetaminy z kontaktu oskarżonego D. Z. (1) (k.2687-2690v akt sprawy).

Ad. 1) c. Zarzut jest całkowicie chybiony. Wskazując, że ustalenia Sądu I instancji dotyczą 3 spotkań oskarżonego B. J. z M. I. związanych z transakcjami narkotykowymi skarżący pomija tę istotną okoliczność, że Sąd Okręgowy ustalił: „Spotkania B. J. z M. I. odbyły się m.in. (podkreślenie SA) w dniach (…)”; i w tym miejscu wskazano trzy daty (str.11 uzasadnienia wyroku). Jak natomiast podniesiono wyżej, M. I. w swoich depozycjach wskazał, że takich spotkań odbyło się około dziesięciu, a każdorazowo oskarżony B. J. kupował od 3 do 5 kg. amfetaminy (takie też ilości wskazał Sąd Okręgowy – str.11 uzasadnienia wyroku). Nie ma zatem – wbrew twierdzeniom skarżącego (str.2 apelacji) – niespójności; ani w depozycjach M. I., ani w ustaleniach Sądu I instancji. Całkowicie przy tym niezrozumiały jest wywód skarżącego dotyczący 68 kg. amfetaminy (str.4 apelacji). Taka ilość bowiem nie została ani zarzucona ani przypisana oskarżonemu B. J.. Podobnie jako M. I. w wyroku Sądu Okręgowego we Włocławku z 24 marca 2017r., II K 59/16 (k.4939-4943 akt sprawy) oraz zarzuconych mu aktem oskarżenia z 29 marca 2022r. w sprawie (...), w odniesieniu do którego zapadł już prawomocny wyrok. Tym bardziej żadnego związku z odpowiedzialnością karną oskarżonego B. J. nie ma udział w obrocie jakimi ilościami amfetaminy przypisano A. G. (2), M. K. (2), Z. K., A. M., P. P. (2), P. W. czy J. W. (str.4, 12-13 apelacji).

Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść również odwoływanie się do braku ustaleń w zakresie odbiorców narkotyków nabytych przez oskarżonego B. J. od M. I.. Tytułem wstępu ponownie wskazać należy, że udowodnienie jakiegoś faktu nie musi oznaczać, że dane ustalenie zawsze winno wynikać bezpośrednio z konkretnych dowodów. Warto przy tym wskazać, że skład orzekający dokonując oceny wiarygodności poszczególnych dowodów w ich wzajemnym powiązaniu i zgodnie z art.7 kpk jest uprawniony do tego, aby odwołać się do doświadczenia zawodowego, które jest elementem doświadczenia życiowego. Biorąc pod uwagę owe kryteria, tj. nieodpartą logikę i doświadczenie zawodowe nie sposób uznać aby zakupienie 9 kg. amfetaminy, co niewątpliwie stanowi znaczną jej ilość, tym bardziej przez osobę nieuzależnioną od narkotyków (brak jest podstaw do uznania, że oskarżony B. J. jest osobą uzależnioną) ma na celu coś innego niż wprowadzenie ich do obrotu. Owe kryteria nie pozwalają za trafne uznać dywagacji skarżącego (str.4 apelacji) jakoby wagi ze śladami amfetaminy i kokainy zabezpieczone w mieszkaniu oskarżonego B. J. świadczyły jedynie o tym, że oskarżony miał kontakt z tymi narkotykami. Pozwalają natomiast na uznanie, że są to dowody potwierdzające winę oskarżonego w przypisanym mu czynie udziału w obrocie amfetaminą. Podkreślenia wymaga, że ślady amfetaminy i kokainy znajdowały się również na ramce po karcie SIM zabezpieczonej w mieszkaniu oskarżonego B. J. (opinia biegłego – k.3462-3464 akt sprawy). Niezależnie od powyższego, całkowicie dowolnym jest twierdzenie, że jedna z zabezpieczonych wag została zakupiona w 2017r., co miałoby implikować uznanie, że nie mogła być używana w inkryminowanym czasie.

Skutku oczekiwanego przez skarżącego, tj. zdyskredytowania depozycji M. I. jako wiarygodnego dowodu nie może przynieść również kwestionowanie podawanych przez niego informacji co do tego jakimi samochodami poruszał się oskarżony B. J. (str.4 apelacji). Skarżący bowiem jedynie całkowicie dowolnie wskazał, że oskarżony samochodów takich nie użytkował. Stan zdrowia oskarżonego B. J. nie może stanowić przekonującego argumentu w tym względzie. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że to jakim samochodem oskarżony B. J. przybywał na spotkania z M. I. w celu zakupienia narkotyków nie ma żadnego znaczenia dla jego odpowiedzialności karnej w przedmiotowej sprawie.

Odnosząc się do argumentów mających przemawiać za niewiarygodnością depozycji M. I., a odnoszących się do informacji dotyczących oskarżonego B. J. (str.5, 11 apelacji) rację ma skarżący jedynie w tym, że M. I. określał oskarżonego imieniem „B.”. Nie jest to jednak okoliczność dyskredytująca jego depozycje gdyż precyzował przy tym zarówno miasto z jakiego pochodził (T.), fakt problemów z poruszaniem się (używanie kul), znajomość z oskarżonym D. Z. (1), a przede wszystkim – co już wyżej wskazano – rozpoznał go na tablicy poglądowej nr 16 pod poz. 1 (k.2687-2690v akt sprawy). Oskarżony B. J. nie wypowiadał się co do wieku M. I.. Podobnie jak do kwestii odbywania przez niego kary pozbawienia wolności. W tym zakresie skarżący być może myli oskarżonego B. J. z „B.z Niemiec”, o którym również w swoich depozycjach mówił M. I. (k.2546-2547, 2570-2571, 2614-2615v akt sprawy) wskazując na jego znajomość z oskarżonym D. Z. (1) wspólne plany przemytu z Holandii do Polski 10 kg. marihuany, do czego jednak nie doszło (k.2546-2547 akt sprawy). Zatem kwestia pobytu w zakładzie karnym dotyczy oskarżonego D. Z. (1) (k. k.2546-2547, 2570-2571, 2614-2615v, 2621-2624, 2651-2653, 2656-2659, 2722 akt sprawy), ewentualnie owego „B.z Niemiec” (k.2687-2690v akt sprawy); nie zaś B. J.. Na marginesie zatem jedynie wskazać należy, że transakcje narkotykowe (mające miejsce również w ramach zorganizowanej grupy przestępczej) nie wymagają od ich uczestników bliskiej znajomości. Stąd podnoszony przez skarżącego (str.5 apelacji) incydentalnych charakter znajomości M. I. z oskarżonym B. J. nie może sam w sobie podważyć wiarygodności depozycji pierwszego z wymienionych.

Całkowicie nieskuteczną jest próba zdyskredytowania wiarygodności depozycji M. I. poprzez odniesienie się do kwestii pieniędzy przekazanych mu przez oskarżonego B. J. na pomoc żonie oskarżonego D. Z. (1) oraz na zakupienie półproduktu do wytworzenia amfetaminy (str.5 apelacji). Nie jest tak, że kwota 6.000 zł. była jedyną jaką w omawianym kontekście oskarżony B. J. przekazał M. I.. M. I. bowiem wskazał, że jego korespondencja SMS-owa z oskarżonym B. J. z 16 września 2015r. dotyczy zarówno pożyczki na zakup oleju i innych półproduktów do wytworzenia amfetaminy, jak i pomocy finansowej dla rodziny pozbawionego wolności oskarżonego D. Z. (1) (k.2581-2586 akt sprawy). Kolejna korespondencja SMS-owa dotycząca pomocy finansowej dla żony oskarżonego D. Z. (1) miała jeszcze miejsce w październiku 2015r., przed zatrzymaniem M. I. (k.2712-2714 akt sprawy). Podkreślenia przy tym wymaga, że sam oskarżony B. J. w swoich wyjaśnieniach podał, że chyba dwukrotnie przekazywał M. I.1000-2000 zł., a nadto 6000 zł. dla żony oskarżonego D. Z. (1) (k.3004-3005 akt sprawy). Nie jest zatem tak jak twierdzi skarżący, że część kwoty 6000 zł. miała być przeznaczona na zakup półproduktów do produkcji amfetaminy. Sąd Apelacyjny nie podziela poglądu skarżącego, że sprzeczne z logiką i doświadczeniem życiowym jest przyjęcie, że producent narkotyków pożycza pieniądze od przyszłego kupca (oskarżony B. J. nie był bowiem „niedoszłym” (str.5 apelacji), a „przyszłym” kupcem). Doświadczenie zawodowe Sądu Apelacyjnego w niniejszym składzie wskazuje, że praktyka partycypowania przyszłych nabywców w pozyskanie narkotyków jest dość powszechna. Zwłaszcza, gdy – jak w przedmiotowej sprawie – producent narkotyku i jego nabywca działają w ramach zorganizowanej grupy przestępczej.

Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływanie się do stanu zdrowia psychicznego M. I.. Podkreślenia wymaga, że stan ów nie budził zastrzeżeń organów przesłuchujących go skoro czynność ta nie była przeprowadzana w obecności psychologa. Uznać zatem należy, że osoby przesłuchujące M. I. nie stwierdziły aby zachodziły wątpliwości co do jego stanu psychicznego, stanu rozwoju umysłowego, zdolności postrzegania lub odtwarzania przez niego postrzeżeń. Sąd Apelacyjny podziela również prezentowany w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym wątpliwości takich nie uzasadnia częste spożywanie przez świadków alkoholu czy narkotyków, o ile zeznający nie popadli w ciągi alkoholowe czy narkotyczne bądź w głód narkotykowy. Samo uzależnienie świadka od narkotyków nie uzasadnia obaw o jego wiarygodność w czasie składania zeznań o ile z zewnętrznych przejawów zachowania świadka można by wnosić, że znajduje się on „na głodzie narkotykowym”, bo wtedy można dopuścić, że jego zdolność dowodowa jest ograniczona (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 19 grudnia 2024r., II AKa 310/21; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 24 stycznia 2018r., II AKa 270/17). Argumentację tą można również – w ocenie Sądu Apelacyjnego – odnieść do wyjaśnień podejrzanego i oskarżonego. Takiej przypadłości również nie stwierdzono u M. I.. Wskazać również godzi się, że jak wynika z aktu oskarżenia w sprawie (...) (k.5348-5421 akt sprawy) M. I. nie był badany psychiatrycznie ani psychologicznie, co daje podstawy do uznania, że nie było wątpliwości co do jego stanu zdrowia psychicznego.

Całkowicie dowolne, niepoparte wskazaniem jakiegokolwiek fragmentu depozycji jest twierdzenie skarżącego jakoby M. I. „ mylił fakty z wymyślonymi historiami” (str.5 apelacji). Skarżący nie wykazał również (a Sąd Apelacyjny nie stwierdza jego istnienia) związku pomiędzy próbą samobójczą M. I. a składaniem depozycji, w szczególności obciążających oskarżonego B. J..

Podobnie dowolne są dywagacje skarżącego (str.5-6 apelacji) o skłonności M. I. do konfabulacji. Wskazać bowiem należy, że brak jest podstaw do uznania, że obrońca oskarżonego B. J. dysponuje fachową wiedzą pozwalającą na wydanie kategorycznego i wiarygodnego osądu w tej kwestii. Istnieją natomiast podstawy do założenia – jak już wskazano w niniejszym uzasadnieniu - że stan zdrowia psychicznego M. I. nie budził zastrzeżeń organów przesłuchujących go skoro nie był on przesłuchiwany w obecności psychologa.

Ad. 3) Wspomniane już wyżej zasady logiki i doświadczenie życiowe (w tym zawodowe Sądu odwoławczego w niniejszym składzie) nie pozwalają uznać za trafny tego zarzutu odnoszącego do pkt. III.3 zaskarżonego orzeczenia. Nie sposób bowiem uznać aby posiadanie 944,1 g netto marihuany (czyli co najmniej 944 porcji konsumpcyjnych, parz: postanowienie Sądu Najwyższego z 11 lipca 2018r., III KK 317/18) nie miało na celu wprowadzenia jej do obrotu. Zwłaszcza, że już wcześniej, w latach 2014-2015, oskarżony brał udział w obrocie środkami narkotycznymi, wówczas w ramach zorganizowanej grupy przestępczej (pkt III.1 zaskarżonego wyroku). Nie sposób zatem za trafne uznać twierdzenia skarżącego aby owe narkotyki jedynie przechowywał. Do kwestii braku ustalenia odbiorców narkotyków Sąd II instancji odwoływał się już w niniejszym uzasadnieniu i do poczynionych tam ustaleń odsyła nie stwierdzając konieczności powtarzania ich w tym miejscu. Odwoływanie się w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt. III. 3. zaskarżonego wyroku do działania w zorganizowanej grupie przestępczej (str.10 apelacji) jest z gruntu chybione, gdyż czyn ten nie jest objęty działaniem oskarżonego B. J. w zorganizowanej grupie przestępczej, co wynika jednoznacznie zarówno z treści tego zarzutu, jak i z opisu czynu przypisanego oskarżonemu w pkt. III.1. zaskarżonego wyroku.

Ad. 4). Zarzut jest całkowicie chybiony. Sąd Apelacyjny w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji o braku podstaw do uwzględnienia tego wniosku (k.5808v akt sprawy). Nie sposób bowiem odtajniać tego, co już zostało odtajnione i znajduje się w aktach sprawy. Oskarżony – wbrew twierdzeniom swojego obrońcy - miał zatem możliwość zapoznania się z nimi, podobnie jak cały skład orzekający, a zatem i ławnicy. Nie sposób zatem uznać aby oddalenie owego wniosku dowodowego naruszało prawo oskarżonego B. J. do obrony.

Całkowicie chybione są zarzuty związane z przypisaniem oskarżonemu B. J. konkretnych ilości substancji odurzających w kontekście orzeczonego przepadku korzyści majątkowej oraz grzywny (str.6-7 apelacji). Na wstępie podkreślenia wymaga, że ilość i rodzaj owych substancji ma bezpośrednie przełożenie jedynie na wysokość korzyści majątkowej, której przepadek orzeczono. Na wysokość grzywny okoliczność ta ma wpływ jedynie pośredni, przy wymiarze kary przez pryzmat społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów. Na wstępie wskazać należy na trafne stanowisko Sądu Apelacyjnego w Gdańsku zaprezentowane w wyroku z 9 listopada 2021r. w sprawie II AKa 112/20: „Polska procedura karna nie przewiduje żadnego ograniczenia co do środków dowodowych, za pomocą których możliwe jest ustalanie rodzaju i ilości środków narkotycznych będących przedmiotem przestępstwa. W przypadku, gdy narkotyki będące przedmiotem przestępstwa nie zostały ujawnione i zatrzymane, wręcz konieczne jest ustalenie ich rodzaju i ilości w oparciu o inne środki dowodowe, w tym zeznania świadków.” W toku postępowania M. I. wskazywał ilości narkotyków przekazywanych konkretnym odbiorcom, w tym oskarżonemu B. J.. W ocenie Sądu Apelacyjnego wiarygodność relacji M. I. nie nasuwa wątpliwości i słusznie stała się ona podstawą ustaleń dokonanych przez Sąd Okręgowy. Doświadczenie M. I. związane z obrotem środkami narkotycznymi, a wcześniej ich pozyskiwaniem, tak w drodze wewnątrzwspólnotowego nabycia jak i produkcji nakazuje uznać, że był on w stanie ocenić zarówno ilość amfetaminy przekazanej oskarżonemu B. J. (9 kg.), jak i jej wartość (1250 euro za 1 kg. , czyli 11.250 euro, co mając na uwadze najniższy kurs euro w czasie popełnienia przez oskarżonego przestępstwa przypisanego mu w pkt. III. 2. przestępstwa (k.5883 akt sprawy) daje kwotę 45.337,50 zł. W orzecznictwie ugruntowane jest bowiem zapatrywanie, że w skład korzyści majątkowej w rozumieniu art.45 § 1 kk, podlegającej przepadkowi, wchodzą również wszelkie wydatki poczynione przez sprawcę na uzyskanie przedmiotu pochodzącego z przestępstwa (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 19 grudnia 2023r. IV KK 489/23, 25 maja 2025r. w sprawie V KK 505/21 oraz w sprawie I KK 17/22, 7 stycznia 2020 r. IV KK 592/19, 26 sierpnia 2010 r., I KZP 12/10; wyroki Sądu Najwyższego z: 8 listopada 2023r. IV KK 133/23, 22 października 2015r. V KK 154/15; wyroki Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z: 25 czerwca 2021r. II AKa 102/19, 14 maja 2021r. II AKa 368/20; wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 14 marca 2012r., II AKa 52/12; wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 25 czerwca 2015r., II AKa 253/14). Sąd Apelacyjny w niniejszym składzie pełni takie stanowisko podziela. Całkowicie chybione jest również odwoływanie się od 49 kg. amfetaminy, skoro kwota przepadku korzyści majątkowej odnosi się do przypisanych oskarżonemu B. J. w pkt. III. 2. zaskarżonego wyroku 9 kg. amfetaminy (str.57 uzasadnienia wyroku). Jako oczywistą omyłkę pisarską potraktować należy wskazanie na pkt. III. 3. wyroku i marihuanę, skoro udział w obrocie 9 kg. narkotyków dotyczy amfetaminy i pkt. III. 2 zaskarżonego wyroku.

Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływanie się do treści art.4 kpk (str.15 apelacji). Tym bardziej, że poza wskazaniem niekwestionowanych poglądów komentatorów dotyczących określonej w tym przepisie zasady obiektywizmu/bezstronności skarżący nie odniósł ich do realiów rozpoznawanej sprawy. Tymczasem wykazanie, że w toku postępowania doszło do naruszenia zasady obiektywizmu, zwanej też zasadą bezstronności (art.4 kpk) wymaga wskazania uchybień konkretnych przepisów służących realizacji tej zasady (tak: wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 12 grudnia 2019r., II AKa 559/19). Zasada ta stanowi rozwinięcie normy zawartej w art.45 Konstytucji RP, gwarantującej prawo m.in. do rozpoznania sprawy przez bezstronny sąd oraz zobowiązania przyjętego przez Polskę w art.6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Ową bezstronność należy postrzegać jako stan, w którym sędzia w trakcie toczącej się przed sądem sprawy traktuje wszystkich uczestników postępowania równorzędnie, nie stwarzając korzystniejszej sytuacji dla żadnej ze stron czy żadnemu z uczestników postępowania, w trakcie zarówno toczącej się przed sądem sprawy, jak i orzekania (bezstronność subiektywna) oraz jako niezależność sędziego polegająca na tym, że - jak stanowi art.178 ust. 1 i 3 Konstytucji RP - działa on wyłącznie na podstawie prawa, zgodnie ze swoim sumieniem i wewnętrznym przekonaniem (bezstronność obiektywna). Elementem zasady obiektywizmu jest też zakaz przyjmowania przez organ procesowy kierunkowego nastawienia do sprawy, dopasowywanie czynności procesowych do z góry przyjętego na wstępie wyniku lub oddalanie wniosków dowodowych jednej tylko strony, gdy dążą one do ustaleń sprzecznych z przyjętym na wstępie założeniem. Ale ocena materiału dowodowego z daniem wiary jednym z dowodów, nie stanowi naruszenia tej zasady (tak też: Sąd Najwyższy w postanowieniu z 9 sierpnia 2017r., II KK 206/17). Skarżący nie zdołał zatem wykazać, a Sąd odwoławczy nie stwierdza aby doszło w przedmiotowej sprawie do naruszenia przez sąd orzekający zasady obiektywizmu. Nie jest bowiem naruszeniem art.4 kpk stan będący rezultatem przeprowadzonego przez Sąd I instancji procesu dowodzenia, w wyniku którego dokonano selekcji zgromadzonego materiału dowodowego i oparto ustalenia faktyczne o dowody niekorzystne dla strony niezadowolonej z takiego stanu rzeczy. W przypadku zaistnienia przeciwstawnych dowodów, kreujących odmienne, czy wzajemnie wykluczające się stany faktyczne organ wymiaru sprawiedliwości nie jest wszak zobligowany do wyboru tej wersji, która jest korzystniejsza dla oskarżonego, a tego w istocie domagał się autor apelacji, prowadząc w zakresie omawianego zarzutu polemikę ze stanowiskiem Sądu I instancji. Jest to błędne rozumienie zasady określonej w art.4 kpk. Oznaczałoby to bowiem hołdowanie niedopuszczalnej w polskiej procedurze zasadzie legalnej oceny dowodów, zaś wymiar sprawiedliwości byłby ubogi, skoro opierałby się jedynie na zapewnieniach osoby nie przyznającej się do popełnienia zarzuconego mu czynu, a ignorował treść pozostałych przeprowadzonych w sprawie dowodów, logikę rozumowania na nich opartego i racjonalność wyciągniętych wniosków. Dlatego właśnie ustrojową prerogatywą sądów jest możliwość ustalania w granicach swobody ocen prawdy materialnej będącej pierwszorzędnym celem procesu karnego (art.2 § 2 kpk). Swobodna ocena dowodów ograniczona jest zaś jedynie powinnością przedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia rozumowania, które doprowadziło skład orzekający do dokonanego wyboru. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy temu zadaniu w pełni sprostał. W sporządzonym dokumencie sprawozdawczym przedstawił, jakim dowodom, w jakim zakresie i z jakich względów dał wiarę, bądź też wiarygodności tej odmówił. Analizując zarzut autora apelacji przez pryzmat powyżej przedstawionych uwag Sąd Apelacyjny – po zapoznaniu się z przebiegiem procesu oraz uzasadnieniem zaskarżonego orzeczenia - nie stwierdził, aby Sąd I instancji sprzeniewierzył się zasadzie obiektywizmu, to jest aby naruszył przepisy mające zapewnić jej realizację.

Aprobaty Sądu Apelacyjnego nie zyskał zatem zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, który miał mieć swe źródło w uchybieniach natury procesowej, w szczególności związanej z dokonaną przez Sąd I instancji oceną dowodów przeprowadzonych w sprawie. Zarzut ten może zostać skutecznie podniesiony wyłącznie wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd I instancji z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada zasadom logicznego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, bądź jest rezultatem oceny obarczonej nieuprawnioną dowolnością. Możliwość zaś przeciwstawienia ustaleniom Sądu orzekającego odmiennego poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez Sąd błędu w ustaleniach faktycznych (por. wyroki: Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z: 7 sierpnia 2025r. II AKa 51/25, 19 grudnia 2024r., II AKa 310/21; Sądu Apelacyjnego w Lublinie z: 27 lipca 2021r. II AKa 109/21, 30 grudnia 2019r. II AKa 55/19; wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 22 kwietnia 2021r., II AKa 29/21; postanowienie Sądu Najwyższego z 9 kwietnia 2008r., V KK 301/07; wyroki Sądu Najwyższego z: 10 maja 2005r. WA 10/05, 20 lutego 1975r. OSNPG 1975/9/84, 22 stycznia 1975r., OSNKW 1976/2/64).

Ad. 1) b. Sąd Okręgowy przedstawiając w uzasadnieniu wyroku poczynione ustalenia faktyczne wskazał w czym upatruje istnienia zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przez M. I., której jednym z członków był oskarżony B. J.; dokonał również subsumpcji tych ustaleń pod stosowny przepis kodeksu karnego (str.39-40 uzasadnienia wyroku). Skarżący kwestionując te ustalenia ogranicza się do stwierdzenia, że brak jest dowodów na istnienie zorganizowanej grupy przestępczej (str.2 apelacji) oraz że nikt z jej członków (poza M. I.) nie wskazuje na obecność w niej oskarżonego B. J.. Pozwala to Sądowi II instancji na odwołanie się do rozważań Sądu Okręgowego w tym zakresie bez narażenia się na zarzut obrazy art.433 § 2 kpk (patrz: wyroki Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z: 24 lipca 2025 II AKa 133/24, 26 czerwca 2025r. II AKa 392/24, 12 czerwca 2025r. II AKa 140/25, 10 kwietnia 2025r. II K 57/25, 10 marca 2025r. II K 382/23, 30 stycznia 2025r. II AKa 326/24, 19 grudnia 2024r. II AKa 310/21, 9 października 2024r. II AKa 350/23, 8 sierpnia 2024r, II AKa 183/24, 12 lipca 2024r. II AKa 141/24, 5 lipca 2024r. II AKa 39/24, 27 czerwca 2024r. II AKa 2/24, 2 maja 2024r. II AKa 331/23, 11 kwietnia 2024r. II AKa 262/23, 27 marca 2024r. II AKa 201/23, 14 marca 2024r. II AKa 383/13 i II AKa 251/21, 31 stycznia 2024r. II AKa 318/23, 21 grudnia 2023r. II AKa 127/23; orzeczenie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 10 lipca 2025r., II AKa 314/24; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 24 maja 2022r., II AKa 318/21; postanowienia Sądu Najwyższego z: 28 kwietnia 2022r. III KK 133/22, 7 kwietnia 2022r. IV KK 280/21, 15 marca 2022r. IV K 14/22, 2 marca 2022r. II KK 58/22). Sąd Okręgowy wskazał na role poszczególnych członków grupy, rodzaj przestępczości jakim się owa grupa zajmowała, okres działania. Odnosząc się do argumentu braku znajomości oskarżonego B. J. przez innych członków grupy, poza M. I. (który nią kierował – uwaga SA), wskazać należy, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, dla przyjęcia udziału w zorganizowanej grupie przestępczej nie jest konieczna wiedza o szczegółach organizacji grupy, znajomość wszystkich osób ją tworzących, czy mechanizmów funkcjonowania. Wystarczy gotowość sprawcy do spełnienia zadań służących grupie, której świadomość istnienia ma sprawca (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 26 marca 2025r., II AKa 124/22; wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 17 czerwca 2024r., II AKa 211/23; wyrok Sądu Najwyższego z 24 marca 2009r., WA 9/09). Całkowicie chybionym jest odwoływanie się do innego orzeczenia (str.9 apelacji), gdyż zgodnie z zasadą samodzielności jurysdykcyjnej określonej w przepisie art.8 § 1 kpk, sąd karny rozstrzyga samodzielnie zagadnienia faktyczne i prawne oraz nie jest związany rozstrzygnięciem innego sądu. Brak jest zatem podstaw do badania czego dotyczy wskazany przez skarżącego wyrok Sądu Rejonowego w Toruniu w sprawie II K 687/05. Sąd Okręgowy wskazał w czym upatruje wypełnienia przez oskarżonych, w tym oskarżonego B. J. znamion przestępstwa z art.258 § 1 kk. Nadto wskazać należy, że – w ocenie Sądu Apelacyjnego – finansowe wspieranie przez oskarżonego B. J. wraz z M. I. żony oskarżonego D. Z. (1) w czasie pozbawienia go wolności, również przemawia za trafnością ustalenia, że działał on w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przez M. I.. Jedną bowiem z cech charakterystycznych zorganizowanej grupy przestępczej są powiązania socjologiczno – psychologiczne między członkami (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 24 czerwca 2014r., II AKa 413/13; wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 10 lutego 2015r., II AKa 266/14).

Ad. 2) Ustalony w sprawie stan faktyczny pozwolił na uznanie, że oskarżony B. J. z popełnienia przypisanych mu przestępstw uczynił sobie stałe źródło dochodu w rozumieniu art.65 § 1 kk. Argumentację przedstawioną w tym zakresie na str.6-7 apelacji uznać należy za chybioną. Ogranicza się ona do zakwestionowania zasądzonej kwoty od oskarżonego B. J., do czego Sąd odwoławczy odnosił się już w niniejszym uzasadnieniu.

Skarżący nie wskazuje w czym upatruje „bezustannego powoływania się na uprzednią karalność” oskarżonego B. J. (str.8 apelacji). Wskazać bowiem należy, że Sąd Okręgowy odwołuje się do tego (trafnie) przy wskazywaniu okoliczności obciążających przy wymiarze kar jednostkowych (st.55, 56 uzasadnienia wyroku). Oskarżony w dacie popełnienia przypisanych mu czynów był bowiem karany za przestępstwa podobne (k.3493-3509 akt sprawy).

Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może również przynieść odwoływanie się do kar orzeczonych wobec współsprawców, którzy dobrowolnie poddali się karze, a część z nich (w tym M. I.) skorzystała z dobrodziejstwa tzw. małego świadka koronnego określonego w art.60 § 3 kk (k.5658v-5649, 5713v-5714, 5732-5732v akt sprawy). Nie sposób jednak podzielić poglądu skarżącego, że jest to jednoznaczne z brakiem podstaw do uznania jego depozycji, w szczególności w odniesieniu do oskarżonego B. J., za niewiarygodne. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem, „ Korzystanie z legalnej możliwości złagodzenia grożącej danej osobie odpowiedzialności karnej nie jest okolicznością, którą traktować należy jako coś, co z góry przekreśla wartość depozycji składanych przez tę osobę; przeciwnie, osoba, która chce skorzystać z możliwości złagodzenia odpowiedzialności na podstawie art. 60 § 3 k.k. lub art. 60 § 4 k.k., musi ujawnić informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa oraz istotne okoliczności jego popełnienia (…)” (wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 12 maja 2022r., II AKa 246/21); podobnie: Sąd Najwyższy w postanowieniu z 21 marca 2024r., I KK 483/23; wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 28 lutego 2023r., II AKa 351/22; wyroki Sądu Apelacyjnego w Warszawie z: 22 czerwca 2022r. II AKa 221/21, 8 kwietnia 2022r. II AKa 97/20. Sąd Apelacyjny w Gdańsku w niniejszym składzie w pełni podziela ten pogląd. Nie przekonuje również argument, że powodem złożenia przez M. I. depozycji obciążających B. J. było umniejszenie swojego udziału w przestępczym procederze. Odpowiedzialność karna M. I. pozostaje bowiem całkowicie niezależna od odpowiedzialności B. J., gdyż zupełnie inna była ich rola w przestępczym procederze. M. I.w sprawie zainicjowanej aktem oskarżenia w sprawie (...) Prokuratury Okręgowej we W. (1) przypisano kierowanie zorganizowana grupą przestępczą i w jej ramach, wewnątrzwspólnotowe nabycie znacznej ilości amfetaminy, marihuany, metamfetaminy, kokainy i prekursorów służących do wyrobu substancji psychotropowych, wytworzenie znacznej ilości substancji psychotropowych. W wyroku zaś Sądu Okręgowego we Włocławku z 24 marca 2014r. w sprawie II K 59/16 przypisano mu udział w obrocie znaczną ilością środków narkotycznych, posiadanie znacznej ilości amfetaminy i marihuany oraz pomoc w wytworzeniu znacznej ilości substancji psychotropowej. Oskarżonemu B. J. natomiast przypisano natomiast w zaskarżonym wyroku udział w obrocie środkami narkotycznymi w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Złożenie zatem obciążających oskarżonego B. J. depozycji żadną miarą nie umniejszyło odpowiedzialności karnej M. I..

Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie że także przynieść wskazanie na (rzekomy – uwaga SA) interes M. I. w obciążaniu oskarżonego B. J., tj. chęć nierozliczenia się z pożyczonej kwoty (str.13 apelacji). Sam oskarżony popada w wewnętrzną sprzeczność twierdząc, że nie zamierzał się mścić za brak zwrotu przekazanej kwoty, co skutkowało jego pomówieniem, gdyż M. I. owych pieniędzy nie chciał oddać. Jeżeli bowiem oskarżony nie zamierzał egzekwować przekazanych kwot (k.4676-4677 akt sprawy) to M. I. nie miałby interesu w tym aby bezpodstawnie obciążać oskarżonego. Podobnie dowolne jest twierdzenie oskarżonego (k.4676-4677 akt sprawy) jakoby wiedza M. I. o uprzedniej karalności B. J. miała zainspirować go do bezpodstawnego obciążania oskarżonego o popełnienie poważnych przestępstw. Nie wynika to bowiem z żadnego przeprowadzonego w sprawie dowodu, w szczególności z depozycji M. I., że taką wiedzą dysponował.

Apelacja obrońcy oskarżonego P. J..

Również i w przypadku tej apelacji Sąd Apelacyjny w pierwszej kolejności odniesie się do zarzutów dotyczących obrazy przepisów postępowania, gdyż w nich skarżący – co wynika z treści apelacji - upatruje źródeł poczynienia błędnych – w jego ocenie - ustaleń faktycznych. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych zostanie omówiony jako drugi, gdyż z treści apelacji wynika – w ocenie Sądu odwoławczego - że jej autor nie traktuje błędu w ustaleniach faktycznych jako samoistnego uchybienia w obszarze określenia podstawy odpowiedzialności karnej, a zarzut takiego błędu wiąże z obszarem procesowym, tj. wadliwą i niepełną jego oceną (art.7 kpk). W takiej sytuacji błąd w ustaleniach faktycznych jest w istocie konsekwencją uchybień procesowych, jako pierwotnych; to one bowiem generują wadliwe ustalenia faktyczne.

Ad. 2). Przed przystąpieniem do szczegółowego odniesienia się do podniesionych zarzutów Sąd II instancji odwołuje się do uwag natury ogólnej dotyczących zarzutów obrazy art.7 kpk i art.4 kpk, poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu, przy omawianiu apelacji wywiedzionej przez obrońcę oskarżonego B. J.; zachowują one bowiem aktualność w obecnie omawianym środku odwoławczym i w związku z tym brak jest podstaw do ponownego przytaczania ich w tym miejscu. Aktualność zachowują również uwagi natury ogólnej dotyczące zarzutu obrazy art.5 § 2 kpk, przy czym obrońca oskarżonego P. J. podniósł go łącznie z zarzutem obrazy art.7 kpk. Zarzut taki uznać należy za z gruntu chybiony. Zarzut apelacji nie powinien bowiem dotyczyć łącznego naruszenia przepisów art.7 kpk i art.5 § 2 kpk, gdyż przepisy te mają charakter rozłączny. Jeżeli skarżący kwestionuje ocenę dowodów co do ich wiarygodności, to takiej sytuacji nie dotyczy art.5 § 2 kpk lecz art.7 kpk. Na naruszenie reguły in dubio pro reo można skutecznie powołać się w złożonym środku odwoławczym tylko wtedy, gdy jednocześnie nie kwestionuje się prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji oceny materiału dowodowego. O niedających się usunąć wątpliwościach można bowiem mówić dopiero po dokonaniu przez skład orzekający analizy całokształtu materiału dowodowego w sposób zgodny z wymogami art. 7 k.p.k. (patrz: postanowienia Sądu Najwyższego z: 9 kwietnia 2021r. IV KK 415/20, 2 września 2020r. V KK 298/20,). Innymi słowy, art.5 § 2 kpk ma zastosowanie do takich sytuacji, gdy na podstawie w pełni zebranego w sprawie materiału dowodowego, którego wiarygodność została oceniona zgodnie z art.7 kpk nie można wykluczyć dwóch lub więcej wersji zdarzenia i nie ma możliwości weryfikacji, która z tych wersji jest prawdziwa. Reguły in dubio pro reo nie można natomiast postrzegać w tak uproszczony sposób, jak uczynił to autor apelacji, gdyż nie chodzi tu o taki stan sprawy, w którym konkurencyjne ze sobą wersje wynikają ze sprzecznych względem siebie dowodów. Naruszeniem tego przepisu procedury nie jest takie postąpienie Sądu I instancji, gdy organ ten – jak miało to miejsce w poddanej kontroli odwoławczej sprawie - poczynił ustalenia faktyczne w oparciu o dowody inne, niż życzyłby tego sobie oskarżony oraz jego obrońca. Wyrażony w powołanym przepisie nakaz nie sprowadza się do leżącego po stronie Sądu I instancji obowiązku rekonstruowania faktów w oparciu o najkorzystniejsze dla oskarżonego warianty. Natomiast gdy skarżący podważa prawidłowość ustaleń faktycznych – w sytuacji gdy sąd powziął wątpliwość ale rozstrzygnął jej na niekorzyść oskarżonego albo gdy takich wątpliwości nie miał, choć powinien je mieć, skoro po dokonaniu oceny dowodów nie miał podstaw do odrzucenia korzystnej dla oskarżonego wersji zdarzenia – to wówczas należy postawić zarzut naruszenia art.5 § 2 kpk. Jeżeli natomiast pewne ustalenia faktyczne zależne są np. od dania wiary lub odmówienia jej wyjaśnieniom oskarżonego to nie można mówić o naruszenia art.5 § 2 kpk, a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu rozstrzygane mogą być jedynie na płaszczyźnie utrzymania przez sąd w granicach sędziowskiej swobodnej oceny dowodów (patrz: wyrok Sądu Najwyższego z 11 października 2002r., V KKN 251/01). Kontrola instancyjna nie wykazała, aby skład orzekający w niniejszej sprawie powziął nie dające się usunąć wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych i aby rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego rzeczywiście naruszając nakaz art.5 § 2 kpk. Ustalenia te były rezultatem selekcji materiału dowodowego przeprowadzonej w ramach procesu dowodzenia niezgodnie z oczekiwaniami i wolą skarżącego. Autor apelacji chcąc podważyć stanowisko Sądu Okręgowego, winien skupić się na tym, aby wykazać w złożonym środku odwoławczym, że Sąd Okręgowy w ocenie tej oraz w wyprowadzonych wnioskach popadł w sferę dowolności. Skoro tego nie był w stanie wykazać, a jedynie polemizował z argumentacją zaprezentowaną przez Sąd I instancji, to nie może liczyć na skuteczność stawianych zarzutów.

Sąd Apelacyjny nie podziela poglądu skarżącego o naruszeniu przez Sąd I instancji art.7 kpk, tj. dokonaniu dowolnej, nie zaś swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie, w tym dotyczących oskarżonego P. J., w szczególności wskazanych w wywiedzionym środku odwoławczym: wyjaśnień tego oskarżonego oraz depozycji M. I.. Na wstępie odwołuje się do uwag natury ogólnej poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu a dotyczących naruszenia art.7 kpk. Zachowują one bowiem aktualność i brak jest podstaw do ponownego przytaczania ich w tym miejscu.

Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływanie się do konsekwentnych wyjaśnień oskarżonego P. J.. Jak już bowiem wskazano w niniejszym uzasadnieniu, nie jest to jednoznaczne z uznaniem ich za wiarygodne. Sąd II instancji odwołuje się w tym miejscu do poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu uwag natury ogólnej dotyczących oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonego, gdyż zachowują one aktualność i brak jest podstaw do ponownego przytaczania ich w tym miejscu. Ograniczenie się do stwierdzenia, że Sąd niezasadnie nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego (str.6 apelacji) żadną miarą nie może stanowić skutecznej argumentacji dla zarzutu dowolnej oceny tego dowodu. Podkreślenia bowiem wymaga, że zgodnie z treścią art.427 § 2 kpk to po stronie obrońcy leży obowiązek wykazania, dlaczego nie zgadza się z zaskarżonym orzeczeniem, jak też przedstawienia rzeczowej w tym przedmiocie argumentacji. Kwestionowanie dokonanej przez Sąd I instancji oceny dowodów nie może ograniczyć się jedynie do bardzo ogólnych stwierdzeń. Skarżący jest podmiotem profesjonalnym świadczącym usługi prawne w tym obronę, toteż wymagania wobec niego przekraczają ogólne sformułowanie wątpliwości co do powziętej przez sąd decyzji procesowej, dla poparcia podniesionego zarzutu obrazy przepisów procesowych. Tym samym skarżący nie sprostał elementarnym zasadom, wymaganym przy formułowaniu zarzutów, stanowiących element niezbędny środka odwoławczego wnoszonego i popieranego przed Sądem odwoławczym przez obrońcę jako podmiot kwalifikowany. Podobna praktyka obrońcy nie tworzy przy tym po stronie Sądu odwoławczego obowiązku poszukiwania w zaskarżonym rozstrzygnięciu wszelkich uchybień, jakie mogły zaistnieć w danej sprawie, a jedynie badanych z urzędu, o których mowa w art. 439 k.p.k. Nie jest bowiem rzeczą sądu odwoławczego przejmowanie roli skarżącego i doszukiwanie się w oparciu o ogólne sformułowanie zarzutu uchybień w zaskarżonym orzeczeniu ponad to, co wyraźnie wskazał skarżący.

Aprobaty Sądu odwoławczego nie zyskała również krytyka dokonanej przez Sąd I instancji oceny wiarygodności depozycji M. I.. Sąd podziela stanowisko skarżącego poparte judykatem Sądu Najwyższego (str.6 apelacji), że dowód z pomówienia współoskarżonego jest dowodem wymagającym szczególnej skrupulatności przy ocenie jego wiarygodności. Wprawdzie dokonana przez Sąd Okręgowy w niniejszej sprawie ocena dowodów jest dość lakoniczna, to jednak poddaje się kontroli instancyjnej. W ocenie bowiem Sądu Apelacyjnego w niniejszym składzie, rolą Sądu odwoławczego jest zapoznanie się nie tylko z uzasadnieniem zaskarżonego orzeczenia ale również z aktami sprawy i na tej podstawie ustalenie, czy dokonana przez Sąd I instancji ocena dowodów, a w jej konsekwencji poczynione ustalenia faktyczne, postrzegane przez pryzmat wydanego wyroku są trafne.

Brak jest również jakichkolwiek racjonalnych przesłanek do tego aby podzielić pogląd skarżącego co do interesu jaki M. I. miałby w bezpodstawnym obciążaniu oskarżonego P. J.; sam oskarżony wskazał, że nie ma konfliktu z M. I. (k.2970-2971, 5693 akt sprawy). Istotnie, postawa procesowa M. I. polegająca na przyznaniu się do winy i ujawnieniu istotnych informacji o przestępczym procederze, w którym brał udział skutkowała uwzględnieniem tej okoliczności przy wymierzaniu mu kary. Nie sposób jednak podzielić poglądu skarżącego, że jest to jednoznaczne z brakiem podstaw do uznania jego depozycji, w szczególności w odniesieniu do oskarżonego P. J., za niewiarygodne. Uwagi natury ogólnej dotyczące tej kwestii zostały już omówione w niniejszym uzasadnieniu i do nich w tym miejscu odwołuje się Sąd Apelacyjny. Jak już również wskazano, w polskiej procedurze karnej nie obowiązuje również zasada „testis unus, testis nullus” (jeden świadek żaden świadek).

Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może również przynieść odwoływanie się do problemów M. I. z uzależnieniami, które skutkowały problemami psychicznymi (str.6 apelacji). Do kwestii tej Sąd II instancji odnosił się już w niniejszym uzasadnieniu przy omawianiu apelacji wywiedzionej przez obrońcę oskarżonego B. J. i do poczynionych tam rozważań odwołuje się. Zachowują one bowiem aktualność w obecnie omawianej apelacji i w związku z tym brak jest podstaw do ponownego przytaczania ich w tym miejscu.

Sąd Apelacyjny w niniejszym składzie konsekwentnie też (patrz: wyroki z: 24 kwietnia 2025r. II AKa 251/24, 19 grudnia 2024r., II AKa 310/21) podtrzymuje stanowisko, że nie w pełni popiera wskazane kryteria oceny dowodu z pomówienia (str.6-7 apelacji). Nie sposób bowiem – w ocenie Sądu odwoławczego - warunkować wiarygodności depozycji pomawiającego od tego czy informacje tak uzyskane są przyznane przez pomówionego (pkt 1). Gdyby bowiem taka sytuacja miała miejsce, nie byłoby potrzeby odwoływania się do dowodu z pomówienia, gdyż wystarczyłoby odwołać się do wyjaśnień pomówionego. Dyskusyjne jest również kryterium potwierdzenia tych informacji innymi dowodami (pkt 2). Jak już bowiem wskazano w niniejszym uzasadnieniu, w polskiej procedurze karnej nie obowiązuje zasada „jeden świadek, żaden świadek”. Niezależnie od powyższego, w realiach rozpoznawanej sprawy depozycje M. I. uznane przez skarżącego jako niewiarygodne znalazły potwierdzenie w dowodach z kontroli operacyjnej. Złożenie depozycji obciążających pomówionego nie bezpośrednio po „przeżyciu objętych nimi zaszłości” nie jest jednoznaczne z tym, że są one niewiarygodne gdyż pomawiający ma czas na „uknucie intrygi” (pkt 3). Należy bowiem również ocenić czy istnieją inne jeszcze przesłanki pozwalające na uznanie, że pomawiający składa nieprawdziwe, obciążające pomawianego depozycje, tj. czy ma motyw w bezpodstawnym obciążaniu pomawianego. Omawiana apelacja nie przekonuje o istnieniu takiego motywu, a Sąd odwoławczy nie stwierdza aby takowy istniał. Kwestia bezstronności, zainteresowania w obciążaniu pomówionego (pkt 4) również należy do sfery oceny dowodów. Wszak depozycje obciążające podejrzanych/oskarżonych składają nie tylko bezstronni świadkowie ale również współpodejrzani / współoskarżeni. Nie sposób uznać aby ta okoliczność sama w sobie świadczyła o niewiarygodności ich wyjaśnień. Podobnie jak kwestia konsekwencji w składaniu wyjaśnień (pkt 5), to również należy do sfery oceny depozycji zgodnie z dyrektywami określonymi w art.7 kpk. Niezależnie od powyższego, w realiach rozpoznawanej sprawy depozycje M. I., w oparciu m.in. o które Sąd Okręgowy przypisał winę oskarżonemu P. J. od pierwszych, w jakich wyjaśniał o udziale tego oskarżonego w inkryminowanych zdarzeniach, są konsekwentne. Na ocenę wiarygodności wyjaśnień oskarżonego nie może mieć – zdaniem Sądu Apelacyjnego w niniejszym składzie – kwestia opinii o nim, w szczególności czy jest ona nieposzlakowana (pkt 6). Gdyby bowiem to decydowało o wiarygodności wyjaśnień, mielibyśmy do czynienia z legalną oceną dowodów, która w polskiej procedurze karnej nie obowiązuje. Warto również w tym miejscu wskazać, że obeznanie z mechanizmami procesu karnego nie stanowi okoliczności istotnej dla oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonego w przypadku ubiegania się o status tzw. małego świadka koronnego. Po dokonaniu bowiem ich swobodnej oceny to sąd decyduje czy są one wiarygodne nawet jeżeli oskarżony nie ukrywa, że celem złożenia wyjaśnień jest skorzystanie z instytucji przewidzianej w art.60 § 3 i 4 kk (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 28 lutego 2023r., II AKa 351/22, wyroki Sądu Apelacyjnego w Warszawie z: 22 czerwca 2022r. II AKa 221/21, 8 kwietnia 2022r. II AKa 97/20; wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 12 maja 2022r., II AKa 246/21). Z tego względu – w ocenie Sądu Apelacyjnego w niniejszym składzie – analogicznie, nie sposób uznać aby obeznanie z mechanizmami procesu karnego samo w sobie miało świadczyć o niewiarygodności wyjaśnień oskarżonego czy zeznań świadka, czy też brak takiego obeznania miał świadczyć o ich wiarygodności. Z przedstawionych przez skarżącego kryteriów oceny wiarygodności dowodu z pomówienia na pełną akceptację – w ocenie Sądu Apelacyjnego w niniejszym składzie zasługuje jedynie kryterium wskazane w pkt. 7), tj. czy pomawiający przedstawia również w sposób wiarygodny swoją rolę w inkryminowanych zdarzeniach. W przedmiotowej sprawie depozycje M. I., które w ocenie skarżącego nie są wiarygodne to kryterium spełniają. M. I. został bowiem, również w oparciu o złożone przez niego wyjaśnienia prawomocnie skazany.

Reasumując – jak już wyżej wskazano - dowód z pomówienia pozostaje dowodem podlegającym na równi z innymi dowodami swobodnej ocenie w oparciu o kryteria wskazane w art.7 kpk. Charakter takiego dowodu zatem sam w sobie nie przesądza o jego niewiarygodności.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania dotyczące dokonanej przez Sąd I instancji oceny wiarygodności depozycji M. I., skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść wskazanie (str.7 apelacji), że żaden ze współoskarżonych (poza M. I. i D. Z. (1)) nie znał oskarżonego P. J.. Podkreślenia bowiem wymaga, że – jak prawidłowo ocenił Sąd I instancji (str.42 uzasadnienia wyroku), oskarżony brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej zajmującej się wewnątrzwspólnotowym nabyciem i obrotem środkami narkotycznymi na polecenie oskarżonego D. Z. (1) współpracującego w tym zakresie z M. I.. Wobec braku szerszej argumentacji skarżącego w tym zakresie wskazać jedynie ponownie należy, że działanie w zorganizowanej grupie przestępczej nie wymaga znajomości wszystkich jej członków.

Żadnego znaczenia dla ustalenia odpowiedzialności karnej oskarżonego P. J. nie ma podnoszona przez skarżącego kwestia uprzedniej niekaralności oskarżonego (str.7 apelacji), podobnie jak kwestia posiadania dobrze płatnej pracy (str.7-8 apelacji). Ta ostatnia nie świadczy również, wbrew twierdzeniom skarżącego (str.8 apelacji), że brak jest podstaw do ustalenia, że oskarżony P. J. uczynił sobie z popełnienia przestępstw stałe źródło dochodu. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie ze stanowiskiem utrwalonym w orzecznictwie, które reprezentuje również Sąd Apelacyjny orzekający w niniejszej sprawie, „stałe źródło dochodu” o jakim mowa w tym przepisie nie musi być ani źródłem jedynym, ani najistotniejszym, ani największym; istotne bowiem jest aby było stałe, niezależnie od jego wysokości ani stopnia udziału w ogólnych dochodach oskarżonego (tak: Sąd Apelacyjny w Gdańsku Sąd w wyrokach z: 19 grudnia 2024r. II AKa 310/21, 29 czerwca 2017r. II AKa 124/17, 25 października 2016r. II AKa 140/16; Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z 22 maja 2018r., II AKa 24/18; Sąd Apelacyjny w Szczecinie w wyroku z 7 lutego 2018r., II AKa 94/17; Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z 12 lutego 2017r., II AKa 143/17; Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z 3 listopada 2016r., II AKa 211/16). Sąd Apelacyjny w niniejszym składzie nie podziela sugestii skarżącego (str.8 apelacji), że aby mogło dojść do uznania, że sprawca z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu przestępcze zachowania musiałyby być podejmowane wielokrotnie stanowiąc sposób na systematyczny dochód sprawcy. Zdaniem Sądu Apelacyjnego jest to argument błędny, gdyż teza taka nie jest powszechna ani w orzecznictwie, ani też w doktrynie. Wręcz przeciwnie od lat toczyły się dyskusje na temat tego, czy dla przyjęcia znamienia stałego źródła dochodu konieczne było podejmowanie działań przez dłuższy czas (ten pogląd został wyrażony w następujących orzeczeniach: wyroki Sądu Apelacyjnego w Łodzi z: 31 lipca 2014r. II AKa 117/14, 10 kwietnia 2014r. II AKa 45/14; wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 16 stycznia 2014r., II AKa 261/13; wyroki Sądu Najwyższego z: 20 sierpnia 1981r. I KR 103/81, 20 grudnia 1971r. I KR 249/71 – zebrane w opracowaniu K. Janczukowicz, Stałe źródło dochodu jako podstawa nadzwyczajnego obostrzenia kary, LEX/el. 2016.), czy też wystarczające było jedynie podjęcie zamiaru osiągania stałego dochodu, które zostało np. przerwane przez wykrycie przestępstwa. W myśl poglądu drugiego stałość źródła dochodu można i należy rozumieć także intencjonalnie, jako cechę zamiaru sprawcy, który uruchomił takie przestępcze działanie, którego modus operandi zapewnia powtarzalność osiągania bezprawnego dochodu. I to już wystarczy do przyjęcia, że – verba legis – „uczynił sobie stałe źródło dochodu”. W ocenie Sądu Apelacyjnego w niniejszym składzie, przepis art.65 § 1 kk nie uzależnia jego zastosowania wobec sprawcy, który z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu od czasu jego trwania. Decydujące znaczenie ma w tym zakresie sposób działania sprawcy, który zgodnie z jego zamierzeniem przysparza mu stałego dochodu. Jeśli więc działalność taka zostanie z jakichkolwiek przyczyn szybko przerwana, bo np. sprawca został ujęty, nie przeszkadza to w stosowaniu art.65 § 1 kk. Taki pogląd został wyrażony w następujących orzeczeniach: wyroki Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z: 1 marca 2023r. II AKa 282/21, 6 marca 2014r. II AKa 31/14; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 21 lipca 2015r., II AKa 434/14; postanowienia Sądu Najwyższego z: 8 stycznia 2015r. V KK 165/14, 28 lutego 2008r., V KK 238/07. Jak trafnie podkreśla Krzysztof Janczukowicz w cytowanym opracowaniu słuszny jest pogląd drugi, za którym przemawia zarówno wykładnia językowa, jak i celowościowa. Dodatkowo – jak wskazuje cytowany autor - można wskazać dwa argumenty historyczne. Pogląd ten był wyrażany już w okresie międzywojennym w odniesieniu do pojęcia przestępcy zawodowego (por. wyroki Sądu Najwyższego z: 24 lutego 1936r. II K 2024/35, 12 kwietnia 1933r., III K 38/33). Nadto, pogląd pierwszy zakorzenił się pod rządami kodeksu karnego z 1969r., gdzie stałe źródło dochodu nie było ogólną podstawą obostrzenia kary, lecz tylko znamieniem typu kwalifikowanego paserstwa (oraz dwóch przestępstw spekulacyjnych), i akurat na gruncie paserstwa, którego typowy przebieg polega na wielokrotności w miarę prostych zachowań sprawcy, pogląd ten nie budził i nie budzi wątpliwości, ale nie widać powodu, by go rozszerzać na inne rodzaje działalności przestępczej, gdzie złożoność samego przygotowania przerwanej nagle działalności przestępczej może być większa (tak: K. Janczukowicz, Stałe źródło dochodu jako podstawa nadzwyczajnego obostrzenia kary, LEX/el. 2016). Jeżeli chodzi o ilość przestępstw, to nowelizacja art.65 § 1 kk, dokonana w 2004r., polegała m.in. na tym, że zwrot „z popełniania przestępstw” został zastąpiony zwrotem „z popełnienia przestępstwa”. Nie ma więc wątpliwości, że po tej zmianie stałe źródło dochodu można przypisać sprawcy nawet jednego tylko przestępstwa (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 19 grudnia 2024r., II AKa 310/21; wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 12 lutego 2015r., II AKa 271/14; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 17 listopada 2014r., II AKa 334/14; wyrok Sądu Najwyższego z 3 marca 2009r., II KK 260/08), co jest istotne praktycznie przede wszystkim ze względu na rozciągnięty w czasie czyn ciągły (art.12 kk). W realiach przedmiotowej sprawy ustalono, że oskarżony P. J., w październiku 2015r. uczestniczył w obrocie środkami narkotycznymi. Zakończenie przestępczej działalności przypisanej mu w pkt. II.3. zaskarżonego wyroku (26 października 2015r.) miało natomiast ścisły związek z zatrzymaniem A. F. (27 października 2015r. – k.124 akt sprawy), M. I. (28 października 2015r. – k.236 akt sprawy) i T. S. (27 października 2015r. - k.117 akt sprawy) - członków zorganizowanej grupy przestępczej, do której oskarżony P. J. należał i w jej ramach uczestniczył w obrocie środkami narkotycznymi i ich wewnątrzwspólnotowym nabyciu. Zarówno ich ilość, jak i brak podstaw do przyjęcia, że jest on uzależniony od narkotyków, ocenione zgodnie z zasadami logicznego rozumowania pozwalają uznać, że nie zatrzymywał ich dla siebie, co wiąże się z pozyskaniem w ten sposób stałego (w okresie popełnienia przestępstwa) źródła dochodu.

Całkowicie chybionym jest twierdzenie skarżącego jakoby P. J. jako kierowca zawodowy nie wykonywał kursów służbowych do Holandii (str.8 apelacji). Sam oskarżony bowiem wskazał w swych wyjaśnieniach, że jako kierowca tira jeździł również do Holandii (k.2970-2971, 5693 akt sprawy).

Ad. 1) Zarzut nie jest trafny. Na wstępie Sąd Apelacyjny odwołuje się do poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu rozważań natury ogólnej dotyczącej tego zarzutu, gdyż zachowują one aktualność i brak jest podstaw do ponownego przytaczania ich w tym miejscu. Z uwagi na fakt, że zarzuty dotyczące oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przez Sąd II instancji zostały uznane za chybione, na aprobatę nie zasługuje również zarzut błędu we wskazanych (str.2, 5 apelacji) ustaleniach faktycznych. Ustalenia owe bowiem zostały poczynione w oparciu o prawidłowo, zgodnie z dyrektywami określonymi w art.7 kpk, oceniony materiał dowodowy, a minimalne standardy sporządzenia uzasadnienia wyroku zostały spełnione. Skoro skarżący w zakresie tego zarzutu ograniczył się do zakwestionowania wskazanych ustaleń nie czyniąc szerszych w tym zakresie rozważań, - jak już wskazano w niniejszym uzasadnieniu - zwalnia to Sąd odwoławczy od konieczności czynienia szerszych własnych rozważań i pozwala na odwołanie się do tych poczynionych przez Sąd I instancji, które w pełni podziela.

Apelacja obrońcy oskarżonego T. S..

Ad. 1. Zarzut nie jest trafny. Na wstępie Sąd II instancji odwołuje się do poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu uwag natury ogólnej dotyczących przepisów art.7 kpk, art.4 kpk, art.5 § 2 kpk i art.410 kpk w kontekście zarzutów apelacyjnych. Zachowują one bowiem aktualność w obecnie omawianym środku zaskarżenia i brak jest podstaw do ponownego przytaczania ich w tym miejscu.

Ad. 1. a) Aprobaty Sądu odwoławczego nie zyskał zarzut dowolnej oceny wyjaśnień oskarżonego T. S.. Sąd I instancji dokonał bowiem wnikliwej oceny tego dowodu uznając go za częściowo wiarygodny (str.29-30 uzasadnienia wyroku), częściowo zaś waloru wiarygodności mu odmawiając (str.36-37 uzasadnienia wyroku). Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść li tylko odwoływane się do tej części wyjaśnień oskarżonego T. S., w których nie przyznał się do popełnienia przypisanych mu przestępstw i twierdzenie ex catedra, że to właśnie one winny zostać uznane za wiarygodne.

Niezależnie od wyrażonego już w niniejszym uzasadnieniu poglądu, że konsekwencja wyjaśnień oskarżonego nie implikuje sama w sobie uznania, że są one wiarygodne, nie sposób stwierdzić w czym skarżący upatruje owej konsekwencji w wyjaśnieniach oskarżonego T. S.. Ich lektura wskazuje bowiem, że nie są konsekwentne. Z uwagi na fakt, że skarżący nie wskazał na czym opiera swoje twierdzenie o konsekwencji tych wyjaśnień, Sąd Apelacyjny odsyła w tym miejscu do ich treści (k.122-123, 181, 196, 506-513, 528-533, 860-865, 1255-1256, 1440, 1680-1690v, 1722v-1723, 4899v-4901v, 4906v-4910v, 5240-5241, 5247v-5248, 5290-5290 akt sprawy). Wynika z nich, że oskarżony zmieniał swoją narrację m.in. co do przyznania się do popełnienia zarzuconych a następnie przypisanych mu czynów, udziału w produkcji i obrocie narkotykami, świadomości co do sposobu dostarczania narkotyków do Polski.

Aprobaty Sądu odwoławczego nie zyskało również kwestionowanie dokonanej przez Sąd I instancji oceny wiarygodności depozycji M. I. i A. F.. Na wstępie wskazać należy, że podnosząc argument uzyskania dla siebie korzystnego rozstrzygnięcia jako przemawiający przeciwko uznaniu depozycji M. I. i A. F. za wiarygodne skarżący pomija tę istotną okoliczność, że również i oskarżony T. S. korzystał z dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary w oparciu o przepis art.60 § 3 kk. Niezależnie zatem od tego, że – jak już wskazano w niniejszym uzasadnieniu – status tzw. małego świadka koronnego nie implikuje uznania, że depozycje takiej osoby nie są wiarygodne, to w realiach omawianej apelacji zarzut taki powoduje, że w tym zakresie jest ona wewnętrznie niespójna. W odniesieniu bowiem do oskarżonego T. S. skarżący nie uważa aby okoliczność ta dyskredytowała wiarygodność jego wyjaśnień.

Z gruntu chybiony jest pogląd skarżącego (str.3-4 apelacji) jakoby w sprawie będącej obecnie przedmiotem kontroli instancyjnej obciążające oskarżonego T. S. depozycje M. I. i A. F. złożyli dopiero po tym jak oskarżony złożył obciążające ich wyjaśnienia w sprawie II K 59/16 Sądu Okręgowego we Włocławku i miały one stanowić ich zemstę na oskarżonym za owe obciążające ich wyjaśnienia. Jak wynika z akt sprawy, oskarżony T. S. składał wyjaśnienia obciążające A. F. i M. I. 27 października 2015r. (k.122-123 akt sprawy). A. F. depozycje obciążające oskarżonego T. S. składał po raz pierwszy również 27 października 2015r. (k.140 akt sprawy). M. I. wprawdzie złożył je później, tj. 28 grudnia 2015r. (k.495-500 akt sprawy) ale konsekwentnie przyznawał się do popełnienia przypisanych mu czynów, a zatem obciążające go wyjaśnienia T. S. nie miały istotnego znaczenia dla jego odpowiedzialności karnej. Ponownie przy tym wskazać należy, że również oskarżony T. S. złożył samoobciążające wyjaśnienia, na podstawie m.in. których Sąd Okręgowy wydając wyrok go skazujący zastosował nadzwyczajne złagodzenie kary o jakim mowa w art.60 § 3 kk.

Aprobaty Sądu II instancji nie zyskały również rozważania skarżącego dotyczące planów sprowadzenia z Chin półproduktu do wytworzenia amfetaminy (str.5 apelacji) jako argumentu na niewiarygodność depozycji A. F. i M. I., a w konsekwencji na brak podstaw do przypisania oskarżonemu T. S. winy. Na wstępie wskazać należy, że sam oskarżony T. S. w swoich wyjaśnieniach podał, że skontaktował M. I. z niejakim Z., który z Chin miał dostarczyć im półprodukt do produkcji amfetaminy, na co otrzymał 20.000 euro; do dostawy jednak ostatecznie nie doszło (k.860-865v, 4899v-4901v akt sprawy). Nie ma racji skarżący twierdząc jakoby A. F. podał, że oskarżony T. S. przekazał M. I. próbkę amfetaminy zasadowej z Chin, na co wcześniej otrzymał 20.000 euro. A. F. bowiem podał, że M. I. przekazał oskarżonemu T. S. 20.000 euro na ten olej, czyli zasadową amfetaminę. Olej jednak nie przyjechał a T. S. nie oddał pieniędzy (k.5205-5208, 5245v-5246 akt sprawy). M. I.również podał, że oskarżony T. S. nie zwrócił mu owych 20.000 euro; nie otrzymał również zamówionego towaru (k.1249-1250, 5247v-5248 akt sprawy). Nie ma racji skarżący twierdząc, że M. I. nie wskazuje kto miał ten półprodukt przywieźć; podał on bowiem, że miał to uczynić znajomy oskarżonego T. S. - „Z. z G. (1)” (k.2706-2707 akt sprawy). Jednocześnie podał, że otrzymał jedynie próbkę tej substancji i nie otrzymał zwrotu pieniędzy. Nie precyzuje przy tym czy najpierw otrzymał próbkę a potem przekazał 20.000 euro czy odwrotnie. Nie jest to jednak – wbrew twierdzeniom skarżącego – okoliczność istotna w kontekście odpowiedzialności karnej oskarżonego T. S. w przedmiotowej sprawie. Skarżący nie wykazał owej istotności, a Sąd odwoławczy nie stwierdza jej zaistnienia. M. I.– wbrew stanowisku skarżącego - wskazuje czas tej transakcji: do przekazania pieniędzy doszło w 2024r., a towar – zgodnie z zapewnieniami owegoZ. - miał dotrzeć na początku 2015 roku.

Skutecznego zakwestionowania wiarygodności depozycji M. I. i A. F. nie może stanowić odwołanie się do kwestii jakiego rodzaju środki odurzające były przewożone w kołach zapasowych samochodów z Holandii do Polski (str.5-6 apelacji); czy jedynie marihuana (jak twierdzi A. F.), czy również tabletki ekstazy (jak zdaniem skarżącego twierdzi M. I.). Przedstawiając taką argumentację skarżący zdaje się nie kwestionować okoliczności najistotniejszej, tj. że tego rodzaju narkotyki były przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia. To zaś czy były ukrywane w oponach czy też w inny sposób nie ma żadnego znaczenia dla kwestii przypisania winy oskarżonemu T. S.. Skoro tak, to zarzut dowolnej oceny depozycji M. I. i A. F. w tym zakresie nie może zostać uznany za trafny nawet jeżeli owa rozbieżność miałaby miejsce (a brak jest podstaw do przyjęcia, że istniała). Aby bowiem skutecznie podnieść zarzut obrazy przepisu postępowania (w omawianym przypadku art.7 kpk) skarżący musi wykazać nie tylko, że owo uchybienie zaistniało, ale również, że miało ono wpływ na treść orzeczenia. Odnosząc się jednak do rozważań skarżącego wskazać na wstępie należy, że – zgodnie z ustaleniem Sądu Okręgowego – marihuanę przewożono w oponach a tabletki ekstazy w drzwiach samochodów osobowych (str.6 uzasadnienia wyroku). Na taki sposób przewożenia tych narkotyków wskazał A. F. (k.5205-5208, 5245v-5246 akt sprawy). M. I. w swoich depozycjach mówi jedynie o sposobie przewożenia marihuany – w oponach (k.2717 akt sprawy), nie odnosi się natomiast do sposobu przemycania tabletek ekstazy. Oskarżony T. S. wskazał natomiast, że tabletki ekstazy były przewożone w oponach (k.506-513, 1689-1699v akt sprawy).

Sąd II instancji nie podziela stanowiska skarżącego (str.6 apelacji), że deklarowana przez A. F. na rozprawie 24 listopada 2024r. niepamięć dotycząca szczegółów inkryminowanych zdarzeń, w szczególności dotyczących oskarżonego T. S. jest dowodem na brak wiarygodności jego wcześniejszych depozycji. Nie sposób bowiem – w ocenie Sądu Apelacyjnego – poddawać w wątpliwość tego, że po 9 latach od zakończenia trwającego kilka lat przestępczego procederu sprawca nie pamięta wszystkich jego szczegółów. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że A. F. podtrzymał uznane przez Sąd I instancji za wiarygodne depozycje złożone na wcześniejszych etapach postępowania w przedmiotowej sprawie.

Skutku oczekiwanego przez skarżącego, tj. zakwestionowania słuszności przypisania oskarżonemu T. S. działania w zorganizowanej grupie przestępczej nie może przynieść wskazanie na poglądy komentatorów i orzecznictwo dotyczące istoty przestępstwa z art.258 § 1 kk (str.4 apelacji), bez odniesienia się do realiów rozpoznawanej sprawy. Nie sposób bowiem za przekonujące i stanowiące należyte uzasadnienie zarzutu uznać lakoniczne stwierdzenie, że materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, że oskarżony T. S. miał świadomość działania w zorganizowanej grupie (str.4-5 apelacji). Jak już bowiem wskazano w niniejszym uzasadnieniu, obowiązkiem obrońcy w procesie karnym jest nie tylko podniesienie zarzutu zgodnego z kierunkiem zaskarżenia ale również wskazanie przekonującej argumentacji, gdyż nie jest rolą Sądu odwoławczego doszukiwanie się owej argumentacji ponad to to wyraźnie wskazał skarżący. Sąd II instancji zwraca zatem jedynie uwagę na to, że o świadomości oskarżonego T. S. co do działania w strukturach zorganizowanej grupy przestępczej można wnioskować już choćby z jego, uznanych za wiarygodne wyjaśnień. Jak już bowiem wskazano w niniejszym uzasadnieniu wskazując na konkretne wyjaśnienia oskarżonego, wynika z nich, że T. S. miał świadomość:

- pochodzenia narkotyków,

- miejsca przechowywania narkotyków,

- osób zaangażowanych w tę przestępczą działalność,

- podziału ról między członkami grupy,

- rodzaju, ilości i cen narkotyków,

- sposobu, kosztów wytwarzania amfetaminy sprzedawanej później przez grupę i zysku z tego procederu,

- odbiorców narkotyków,

- sposobu przewożenia narkotyków z Holandii do Polski.

Przy czym podkreślenia ponownie w tym miejscu wymaga, że warunkiem sine qua non przypisania działania w zorganizowanej grupie przestępczej nie jest wykazanie znajomości wszystkich jej członków.

Całkowicie chybiona jest argumentacja mająca na celu zakwestionowanie udziału oskarżonego T. S. w wewnątrzwspólnotowym nabyciu znacznych ilości środków narkotycznych (str.5 apelacji). Dokonana przez Sąd I instancji zmiana opisu tego czynu świadczy o wnikliwości Sądu Okręgowego przy czynieniu ustaleń faktycznych, nie zaś o braku dowodów na winę oskarżonego T. S.. Wskazać przy tym należy, że w przedmiotowej sprawie nie występował oskarżyciel posiłkowy (jak wskazał skarżący – str.5 apelacji), a oskarżyciel publiczny. Zdziwienie Sądu Apelacyjnego budzi stwierdzenie skarżącego, że oskarżony ten nie miał świadomości „międzynarodowego przewozu zakazanych przez ustawę substancji”. Sam oskarżony T. S. w swoich wyjaśnieniach świadomość tę bowiem potwierdził wskazując, że A. F. przewoził narkotyki z Holandii do Polski w oponach kół zapasowych (k.506-513, 528-533, 860-865v, 1689-1699v, 1722v-1723 akt sprawy) i przyznając się do udziału w wewnątrzwspólnotowym nabywaniu znacznych ilości narkotyków (k.1689-1699v akt sprawy). Uznane za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego T. S. potwierdzają również jego świadomość co do znacznej ilości tych narkotyków. Ilości amfetaminy i marihuany podawane w kilogramach, tabletek ekstazy w tysiącach sztuk (k.506-513, 1689-1699v, 1722v-1723, 4906v-4910v akt sprawy) niewątpliwie świadczą o ich „znacznej ilości” w rozumieniu art.55 ust.3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Zgodnie bowiem z dominującym w orzecznictwie poglądem (którego skarżący w wywiedzionej apelacji nie kwestionuje), taką jest ilość narkotyków mogąca jednorazowo zaspokoić potrzeby co najmniej kilkudziesięciu osób.

Ad. III. Aprobaty Sądu odwoławczego nie zyskał również zarzut rażącej niewspółmierności kary orzeczonej wobec oskarżonego T. S.. Na wstępie wskazać należy, że czynnikiem wpływającym ograniczająco na wzrost przestępczości jest w głównej mierze przekonanie potencjalnych sprawców o nieuchronności ich ujęcia i wymierzenia im odpowiednich kar. Kara to środek przymusu państwowego wyrażający potępienie zarówno popełnionego czynu, jak i jego sprawcy, stosowany przez Sąd, a więc organ państwowy o konstytucyjnie zagwarantowanej niezawisłości, w regulowanym przez prawo karne postępowaniu, w którym zapewnione są prawa osoby postawionej w stan oskarżenia (w tym możliwość obrony) i zapewniona jest bezstronność rozstrzygnięć (nulla poena sine iudicio). Kara jest zatem „osobistą dolegliwością ponoszoną przez sprawcę jako odpłata za popełnione przestępstwo, wyrażająca potępienie popełnionego przez niego czynu i wymierzaną w imieniu państwa przez sąd” (tak: L. Gardocki, Prawo karne, wyd. 3, Warszawa 1998, s. 277). Wyrazem aktualnej filozofii karania jest systematyka obecnie obowiązującego Kodeksu karnego, a jej istota w największym skrócie ująć można następująco: „traktuj karę jako środek ostateczny (ultima ratio) i bacz, aby jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, a po surowszy środek represji karnej sięgaj tylko wtedy, gdy za pomocą łagodniejszego nie da się osiągnąć w stosunku do sprawcy przestępstwa zapobiegawczych i wychowawczych celów kary bądź zadośćuczynić należycie potrzebom w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa” (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 5 lipca 2019r., II AKa 178/19). Kara pozbawienia wolności powinna kształtować społecznie pożądaną postawę skazanego, a zwłaszcza wdrażać go do poszanowania zasad współżycia społecznego oraz do przestrzegania porządku prawnego i tym samym przeciwdziałać powrotowi do przestępstwa. Cechą konstytutywną kary jest dolegliwość, która - jak wskazuje W. Wróbel - wykracza poza ramy niezbędne dla celów restytucyjnych, zabezpieczających czy egzekucyjnych i to jest w istocie podstawowe kryterium jej identyfikacji. Ta cecha jest też cechą konstytutywną całego systemu odpowiedzialności karnej, w tym sensie, że jest jego elementarnym wyróżnikiem. Jednocześnie z pojęciem kary wiąże się element potępienia (patrz: P. Burzyński, Rozdział 1 Założenia dogmatyczne, siatka pojęciowa, metoda badawcza [w:] Ustawowe określenie sankcji karnej, Warszawa 2008 oraz cytowany tam: W. Wróbel, Zmiana normatywna i zasady intertemporalne w prawie karnym, Zakamycze 2003). W ocenie Sądu Apelacyjnego te zasadnicze cele kary spełniają kary orzeczone wobec oskarżonego T. S., tak kara pozbawienia wolności, jak i kara grzywny. Skarżący w wywiedzionej apelacji odnosi się jedynie do kary pozbawienia wolności, toteż rozważania Sądu II instancji dotyczyć będą jedynie tej kary. Sąd Apelacyjny pragnie zaznaczyć, że nie chodzi tu o prewencję generalną negatywną (odstraszanie). Jednostkowy akt wymiaru sankcji karnej nie może być działaniem ukierunkowanym na odstraszenie innych od popełnienia czynu zabronionego, gdzie jednostka sprowadzona byłaby do przedmiotu działania państwa. Pozytywna prewencja generalna, którą nakazuje uwzględnić art.53 § 1 kk, koncentruje się wokół kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa przez informowanie o katalogu czynów zabronionych i karach wymierzanych za ich naruszenie. Obejmuje ona również informowanie o skuteczności działania aparatu państwowego. Realizuje ponadto cel sprawiedliwościowy kary przez pokazanie, że każdy sprawca ponosi karę w granicach swej winy. Za pomocą pozytywnej prewencji ogólnej realizować należy również cel w postaci wzbudzenia szacunku dla prawnie chronionych dóbr i przekonania o ich nienaruszalności. Karą współmierną i dającą zarazem zadośćuczynienie społecznemu poczuciu sprawiedliwości jest tylko taka kara, która uwzględnia wszystkie dyrektywy jej wymiaru, a w szczególności zawarte w art.53 § 1 kk. Przepis ten określa cztery ogólne dyrektywy wymiaru kary.

Pierwszą z nich jest dyrektywa winy - Sąd przy wymiarze kary zobowiązany jest baczyć, aby jej dolegliwość „nie przekraczała stopnia winy”. Stopień winy wyznacza górną granicę dolegliwości związanej z wymierzeniem kary. Nie można, zatem orzec kary, której dolegliwość przekraczałaby stopień winy, chociażby za takim orzeczeniem przemawiały inne dyrektywy, np. prewencji ogólnej czy indywidualnej. Wina pełni w tym ujęciu, funkcję limitującą - wyznaczając górną granicę konkretnej kary. W przedmiotowej sprawie nie zaistniały okoliczności wyłączające lub umniejszające winę oskarżonego.

Kolejną dyrektywą sądowego wymiaru kary wymienioną w art.53 § 1 kk jest uwzględnienie stopnia społecznej szkodliwości czynu. Na ocenę zaś stopnia społecznej szkodliwości wpływają okoliczności wymienione w art.115 § 2 kk i są to okoliczności przedmiotowe (do nich należą: rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiar grożącej lub wyrządzonej szkody, sposób i okoliczności działania, waga naruszonych obowiązków) oraz podmiotowe (tj. postać zamiaru, motywacja), jednakże wszystkie związane są z czynem sprawcy. Motywacja i postać zamiaru, mają również wpływ na stopień winy. Natomiast na stopień społecznej szkodliwości czynu nie mają wpływu - jak wynika to z treści art.115 § 2 kk - okoliczności dotyczące sprawcy niezwiązane z czynem przestępczym. Dyrektywa stopnia społecznej szkodliwości ma sprzyjać wymierzeniu kary sprawiedliwej i powinna nie tylko wyznaczyć górny pułap kary współmiernej do stopnia społecznej szkodliwości konkretnego czynu, ale i przeciwdziałać wymierzeniu kary zbyt łagodnej w przypadku znacznej społecznej szkodliwości czynu. Stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu jest bardzo wysoki.

Trzecią dyrektywą sądowego wymiaru kary jest dyrektywa prewencji indywidualnej, tj. uwzględnienie celów zapobiegawczych, które ma kara osiągnąć w stosunku do sprawcy. Kara wymierzona zgodnie z dyrektywą prewencji indywidualnej powinna osiągnąć cel zapobiegawczy, a zatem zapobiec popełnieniu w przyszłości przestępstwa przez sprawcę. Cel ten – w ocenie Sądu Apelacyjnego – spełnią kary orzeczone wobec oskarżonego.

Ostatnią dyrektywą sądowego wymiaru kary jest prewencja ogólna, tj. „kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa”. Jest to dyrektywa pozytywnej prewencji ogólnej, która nie może być pojmowana wyłącznie jako odstraszanie społeczeństwa, a więc wymierzanie konkretnemu sprawcy surowej kary, nawet ponad stopień winy. Tylko, bowiem kara sprawiedliwa, współmierna do stopnia społecznej szkodliwości konkretnego czynu, a przy tym wymierzona w granicach winy sprawcy, może mieć pozytywny wpływ na społeczeństwo, budzić aprobatę dla wymierzonych kar oraz zaufanie do wymiaru sprawiedliwości - i w ten sposób stwarzać warunki do umacniania, i kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Orzeczone kary mają bowiem za zadanie wzbudzenie w społeczeństwie przekonania o nieuchronności kary za naruszenie dóbr chronionych prawem i nieopłacalności zamachów na te dobra. Wymierzone w przedmiotowej sprawie spełniają i tę dyrektywę.

Innymi słowy, orzekana kara tylko wówczas osiągnie stawiane przed nią cele, w tym cel w zakresie prewencji ogólnej oraz indywidualnej, gdy zostanie ona ukształtowana zgodnie z tzw. dyrektywą sprawiedliwościową, która nakazuje w ramach sędziowskiego uznania wymierzyć karę proporcjonalną do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości czynu. Nie pozwala ona sędziemu na wymierzenie kary poniżej stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. Nie pozwala również na wymierzenie kary powyżej tych kryteriów. Ponadto podkreślenia wymaga to, że celem kary w ramach prewencji ogólnej jest nie tylko odstraszenie potencjalnych sprawców najcięższych przestępstw, ale przede wszystkim przyjmowanie za własne norm prawa karnego przez społeczeństwo, budowanie zaufania do działalności wymiaru sprawiedliwości, które jest wynikiem tego, że obywatele dostrzegają, że w państwie w ostatecznym rozrachunku zwycięża prawo, a sprawca przestępstwa nie uniknie odpowiedzialności oraz kształtowanie świadomości zadośćuczynienia poczuciu sprawiedliwości społecznej, wynikające z tego, że każdy sprawca jest karany w granicach swojej winy. Stąd też kara nie może być postrzegana, jako jedynie forma odwetu (odpłaty sprawcy za popełniony przez niego czyn), czy też w kategoriach narzędzia mającego odstraszać i w ten sposób powstrzymywać przed popełnieniem czynu zabronionego prawem. Musi uwzględniać sposób działania sprawcy, stopień winy oraz stopień społecznej szkodliwości czynu, jego właściwości i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa, jak też zachowanie po jego dokonaniu, aby można było uznać ją za sprawiedliwą oraz karę, która spełni stawiane przed nią cele wychowawcze oraz zapobiegawcze (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 5 lipca 2019r., II AKa 178/19). Niewspółmierność kary musi już przy wstępnym oglądzie rzucać się w oczy i nie nadawać się do zaakceptowania nie może to być dyspropor­cja mała, lecz znaczna. Inaczej rzecz uj­mując, chodzi o różnice ocen o charakterze zasadniczym. Podkreślił to Sąd Najwyższy wyrażając pogląd, że nie chodzi o każdą ewentualną różnicę w ocenach, co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, że karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocz­nym znaczeniu tego słowa - „rażąco" niewspółmierną, to jest nie­współmierną w stopniu niedającym się wręcz zaakceptować (wyrok Sądu Najwyższego z 2 lutego 1995r., II KRN 198/94). Kara może być uznana za rażąco niewspółmierną z powodu niewłaściwego wyboru jej rodzaju, jej nadmiernej wysokości. Wobec czego rażąca niewspółmierność kary, o jakiej mowa w art.438 pkt 4 kpk zachodzić może tylko wówczas, gdyby na podstawie ujawnio­nych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wy­miar kary, można było przyjąć, że zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd I instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następ­stwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w art.53 § 1 kk oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego (patrz: zachowujące aktualność: wyroki Sądu Najwyższego z: 14 listopada 1973r. III KR 254/73, 30 listopada 1990r. Wr 363/90; S. Zabłocki, Postępowanie, 1998, s. 82). Orzekanie o karze ma charakter indywidualny, a proces wyboru i miarkowania właściwej in concreto represji karnej jest w pewnej mierze subiektywny. Dlatego też ustawodawca określając w Rozdziale VI Kodeksu karnego zasady i dyrektywy modelowego orzekania o karze pozostawia sądowi określony zakres swobody w jej wymierzaniu. Rażąca niewspółmierność kary ma miejsce tylko wówczas, gdy kara orzeczona za określone przestępstwo nie uwzględnia lub w nienależytym stopniu uwzględnia wspomniane dyrektywy sądowego wymiaru kary, a zatem między innymi nie jest adekwatna do stopnia zawinienia sprawcy, nie uwzględnia należycie stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz nie realizuje w wystarczającej mierze celu kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, z jednoczesnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych, jakie kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego (por. na gruncie d.k.k.: wyrok Sądu Najwyższego z 10 lipca 1974r., V KRN 60/74, z glosami W. Woltera, PiP 1975, nr 4, s. 178, K. Buchały, PiP 1975, nr 6, s. 176, i uwagami M. Cieślaka i Z. Dody, Pal. 1975, nr 9, s. 37; wyroki Sądu Najwyższego z: 14 listopada 1986r. III KR 320/86, 30 listopada 1990r. Wr 363/90). Niewątpliwie ocena i wyważenie okoliczności łagodząco i obciążająco wpływających na decyzję o rodzaju i rozmiarze kary, jaką winien ponieść sprawca przypisanego mu czynu zabronionego, stanowi jedną z najtrudniejszych czynności wymiaru sprawiedliwości. Stąd też ustalenie znaczenia poszczególnych determinantów ostatecznej konstatacji w tym przedmiocie, wymaga od członków składu orzekającego szczególnej wnikliwości w analizie ustalonych faktów, które przecież nie pozostają bez wpływu na wartościowanie ich roli w procesie kształtowania granic należnej i sprawiedliwej w danym wypadku represji karnej. Dlatego też Sąd odwoławczy w tym względzie posiłkował się doświadczeniem nabytym w pracy orzeczniczej, baczył na zasady doświadczenia życiowego, a także brał pod uwagę reguły logiki tak, aby określona wobec sprawcy dolegliwość - wprawdzie miarkowana według uznania organu wymiaru sprawiedliwości - nie była ani rażąco niesprawiedliwie wygórowana, ani też rażąco niesprawiedliwie łagodna. Sąd Apelacyjny w niniejszym składzie podziela wyrażony przez Sąd Apelacyjny we Wrocławiu pogląd, że oceniając współmierność kary w relacji do dyrektyw i okoliczności wyznaczających jej wymiar nie wolno zapominać, że przepis art.53 § 1 kk pozostawia wymiar kary sędziowskiemu uznaniu, nakazując, aby mieściła się ona w granicach przewidzianych przez ustawę. Przy ocenie kary przez pryzmat jej niewspółmierności nie można zatem nie uwzględniać granic, w jakich kara za dane przestępstwo może być orzeczona i w jakich niejako „proporcjach” pozostaje kara orzeczona względem granic pozostawionych sędziowskiemu uznaniu. Tym samym stopień wykorzystania sankcji karnej przewidzianej za dane przestępstwo uznać należy, za czynnik mający niebagatelne znaczenie przy całościowej ocenie, czy konkretna kara jest niewspółmierna, i to rażąco (por: wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 13 grudnia 2017r., II AKa 359/17). Sąd odwoławczy dostrzega, że sankcja za czyn przypisany oskarżonemu T. S. w pkt. VII.2., mając na uwadze przepis art.4 § 1 kk to kara pozbawienia wolności od 3 do 15 lat. Ustawodawca zatem zakreślił poprzez tę górną granicę zagrożenia stopień szkodliwości społecznej na bardzo wysokim poziomie. Jak słusznie wskazuje K. Buchała, "typ przestępstwa jest sformalizowaniem ujemnej treści społecznej czynu niepożądanego z punktu widzenia interesów zorganizowanego w państwo społeczeństwa, a sankcja karna w zasadzie odzwierciedleniem tej treści przeliczonym na dolegliwość" (tak w: P. Burzyński, Rozdział 4 Przykładowe modele sankcji karnych w polskim porządku prawnym na podstawie analizy kodeksu karnego [w:] Ustawowe określenie sankcji karnej, Warszawa 2008.” powołując się na K. Buchała, Prawo karne materialne, wyd. 2, Warszawa 1989, s. 517). Orzekając wobec oskarżonego T. S. karę pozbawienia wolności z nadzwyczajnym złagodzeniem jej wykonania Sąd wymierzył ją poniżej dolnego ustawowego zagrożenia. Brak jest przy tym podstaw do dalszego jej łagodzenia, w szczególności do poziomu minimalnego, tj. roku pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy prawidłowo też wskazał bowiem na okoliczności łagodzące i obciążające przy wymiarze kary dotyczące tego czynu przypisanego oskarżonemu T. S. (str.62 uzasadnienia wyroku) i przydał im należytą wagę. Mając powyższe na uwadze – w ocenie Sądu Apelacyjnego – nie sposób uznać aby orzeczona wobec oskarżonego T. S. kara 2 lat pozbawienia wolności była rażąco surowa. Skarżący zaś nie zdołał skutecznie tego zakwestionować. Skoncentrował się na wykazaniu, że oskarżony zasługuje na dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności (str.7 apelacji). Wprawdzie przez wzgląd na przepis art.60 § 5 kk istniała ustawowa możliwość warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej wobec oskarżonego T. S. kary pozbawienia wolności, to jednak w realiach przedmiotowej sprawy, biorąc pod uwagę całokształt postawy procesowej oskarżonego, brak było ku temu podstaw faktycznych. Poglądu Sądu II instancji w tej kwestii nie zdołały zmienić dowody przeprowadzone z inicjatywy obrońcy oskarżonego T. S. w toku rozprawy odwoławczej.

Za całkowicie bezprzedmiotowe uznać należy odwoływanie się w zakresie zarzutu rażącej niewspółmierności kary do kwestii uczynienia sobie z popełnienia przestępstwa stałego źródła dochodu (str.7 apelacji). Nie jest to bowiem okoliczność mająca wpływ na wymiar kary, a element kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu T. S. w pkt. VII. 2. zaskarżonego wyroku. Odwołując się zatem do poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu rozważań dotyczących art.65 § 1 kk, wskazać jedynie należy, że również w odniesieniu do oskarżonego T. S. zastosowanie tego przepisu ma pełne podstawy faktyczne i prawne.

Apelacja obrońcy oskarżonego J. W..

Ad. 1. Zarzut nie jest trafny. Na wstępie Sąd II instancji odwołuje się do uwag natury ogólnej poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu, a dotyczących zarzutu obrazy art.7 kpk. Zachowują one bowiem aktualność i brak jest podstaw do ponownego przytaczania ich w tym miejscu.

Ad. 1. a. Aprobaty Sądu odwoławczego nie zyskało kwestionowanie dokonanej przez Sąd I instancji oceny dowodu w postaci depozycji M. I.. Wobec konsekwentnych twierdzeń M. I. co do sprzedaży oskarżonemu J. W. wskazanych w przypisanym mu w pkt. V.2. zaskarżonego wyroku narkotyków, które następnie wprowadzał do obrotu w ramach zorganizowanej grupy przestępczej bez znaczenia dla oceny wiarygodność depozycji M. I. pozostaje w jakich okolicznościach poznał oskarżonego J. W. (str.4 apelacji). Nie ma przy tym racji skarżąca twierdząc, że oskarżony J. W. nie jest wymieniony w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wśród członków grupy. Jest bowiem wymieniony na str.3, 14-15, 24, 39, 46 uzasadnienia wyroku jako członek zorganizowanej grupy przestępczej i osoba uczestnicząca w obrocie (czyli przekazująca osobom innym niż bezpośredni konsumenci – uwaga SA). Czas popełnienia przypisanych oskarżonemu J. W. przestępstw został ustalony na podstawie depozycji M. I., które – jak już wyżej stwierdzono – słusznie zostały uznane przez Sąd I instancji za wiarygodne. Ponownie przy tym wskazać należy, że w polskiej procedurze karnej nie obowiązuje zasada „jeden świadek żaden świadek” więc odwoływanie się do tej okoliczności (str.4-5 apelacji) samo w sobie nie może być skuteczne.

Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, że nie ma racji skarżąca twierdząc (str.5 apelacji), że M. I. mógł pomylić oskarżonego J. W. z inną osobą i nie ma innych dowodów potwierdzających, że nabywał on wskazane w przypisanym mu zarzucie narkotyki. Depozycje M. I. co do tego, że oskarżony J. W. jest „J. z O.”, który kupił od niego łącznie nie mniej niż 8000g amfetaminy i nie mniej niż 5000 sztuk tabletek ekstazy znajdują bowiem potwierdzenie w depozycjach P. P. (2) – kuriera M. I., który podał, że na jego polecenie przekazywał odbiorcy z O. amfetaminę. P. P. (2) bez żadnej wątpliwości rozpoznał oskarżonego J. W. jako owego odbiorcę (k.3118-3119, k.5692 akt sprawy). Pośrednio wskazać również można na wyjaśnienia A. W., której P. P. (2) powiedział, że ma odbiorców amfetaminy spod W. (2)(k.4487-4489 akt sprawy). Z perspektywy W. (1), a tym bardziej Holandii, gdzie A. W. wówczas mieszkała niewątpliwie kryterium to spełnia O.. Wobec powyższego obciążające oskarżonego J. W. depozycje M. I. zasadnie zostały uznane przez Sąd Okręgowy za wiarygodne. Odwołując się do konsekwentnego charakteru tych depozycji wskazać należy na następujące ich treści:

- z nagrań pozyskanych w toku kontroli operacyjnej wynika, że M. I.z oskarżonym K. G. (1) wyjeżdża do O. w związku z procederem narkotykowym (k.2562-2563v akt sprawy), skąd następnie wraca (k.2570-2571 akt sprawy),

- z wyjaśnień M. I. wynika, że w latach 2014-2015 (a dokładnie do 26 października 2015r., kiedy to został zatrzymany – uwaga SA) sprzedał on odbiorcy z O. łącznie około 8 kg. amfetaminy i 5500 sztuk tabletek ekstazy po 7 zł. za sztukę (k.2577v-2578 akt sprawy),

- M. I. rozpoznał oskarżonego J. W. jako „J. z O.” (k.2687-2590v, 2722 akt sprawy),

- M. I.podtrzymał swoje depozycje w czasie konfrontacji z oskarżonym J. W. wskazując, że wcześniej oskarżony miał brodę (k.3816v akt sprawy). Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w tablicach poglądowych, na których widnieją zdjęcia oskarżonego J. W. (bez brody – tablica poglądowa nr 23 poz. 4 - k.2699 akt sprawy i z brodą - tablica poglądowa nr 27 poz. 1 – k.2724 akt sprawy).

Ad. 1. b. Zarzut nie jest zasadny. Rozważania poczynione powyżej powodują, że Sąd II instancji w pełni akceptuje stanowisko Sądu Okręgowego o niewiarygodności wyjaśnień oskarżonego J. W.. Podkreślenia przy tym wymaga, że oskarżony odmówił składania wyjaśnień w toku całego toczącego się postępowania ograniczając się do stwierdzenia, że nie przyznaje się do popełnienia zarzucanych mu czynów (k.3712, 3816v, 5741v akt sprawy). Jest to oczywiście prawo oskarżonego, który nadto – jak już wskazano w niniejszym uzasadnieniu – nie ma obowiązku dostarczania dowodów swej winy. Jednak nadal jego wyjaśnienia (założone nawet w tak skąpej formie) podlegają swobodnej ocenie Sądu. Jeżeli zatem w sprawie ujawnione zostały okoliczności, na które Sąd Apelacyjny wskazał powyżej, to proste zaprzeczenie sprawstwu przez oskarżonego nie może skutkować jego uniewinnieniem, zaś odmowa przyznania waloru wiarygodności jego wyjaśnieniom stanowić skutecznego zarzutu apelacyjnego dowolnej oceny tego dowodu.

Ad. 2. tiret pierwsze, drugie i trzecie. Na wstępie Sąd II instancji odwołuje się do poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu uwag natury ogólnej dotyczących zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Zachowują one bowiem aktualność w obecnie omawianej apelacji, a zatem brak jest podstaw do ponownego przytaczania ich w tym miejscu. Z uwagi na fakt, że zarzuty dotyczące oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przez Sąd II instancji zostały uznane za chybione, na aprobatę nie zasługuje również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych co do czynów przypisanych oskarżonemu J. W.. Ustalenia owe bowiem zostały poczynione w oparciu o prawidłowo, zgodnie z dyrektywami określonymi w art.7 kpk, oceniony materiał dowodowy.

Aprobaty Sądu II instancji nie zyskał również zarzut braku ustaleń czy doszło do sprzedaży pozyskanych przez oskarżonego J. W. narkotyków (str.6 apelacji), co może sugerować że skarżąca kwestionuje udział oskarżonego w obrocie nimi. Jak już wskazano w niniejszym uzasadnieniu, ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd orzekający nie muszą zawsze wynikać z konkretnych dowodów a mogą mieć swoje źródło w zasadach logicznego rozumowania i nieodpartej logice zdarzeń. Konkretne dowody, wskazane zarówno w uzasadnieniu Sądu I, jak i II instancji, ocenione w sposób swobodny pozwoliły na ustalenie, że oskarżony J. W. pozyskał w sposób niezgodny z prawem co najmniej 8000 g. amfetaminy i co najmniej 5.500 tabletek ekstazy; są to ilości narkotyków mogące odurzyć jednocześnie co najmniej kilkanaście tysięcy osób. Nie sposób zatem, będąc w zgodzie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia zawodowego członków składu Sądu odwoławczego uznać, że zostały one pozyskane w innym celu niż udział w ich obrocie.

Aprobaty Sądu Apelacyjnego nie zyskał również zarzut rażącej niewspółmierności kar (pozbawienia wolności i grzywny) wymierzonych oskarżonemu J. W..

Na wstępie Sąd II instancji odwołuje się do poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu uwag natury ogólnej dotyczących zarzutu rażącej niewspółmierności kary. Zachowują one bowiem aktualność w obecnie omawianej apelacji, a zatem brak jest podstaw do ponownego przytaczania ich w tym miejscu. Skarżąca w żaden sposób zarzutu owego nie uargumentowała, stąd nie sposób ustalić na czym ów zarzut opiera. Wobec powyższego wskazać należy, że Sąd Okręgowy prawidłowo wymienił okoliczności łagodzące i obciążające przy wymiarze kary dotyczące czynów przypisanych oskarżonemu J. W. (str.59-60 uzasadnienia wyroku) i przydał im należytą wagę. Mając powyższe na uwadze – w ocenie Sądu Apelacyjnego – nie sposób uznać aby orzeczone wobec oskarżonego J. W. kary, tak jednostkowe pozbawienia wolności i grzywny, jak i kara łączna pozbawienia wolności były rażąco surowe. Sąd odwoławczy dostrzega, że najniższa możliwa do orzeczenia w niniejszej sprawie za czyn przypisany oskarżonemu J. W. w pkt. V.1. zaskarżonego orzeczenia kara pozbawienia wolności, mając na uwadze art.4 § 1 kk, wynosiła 3 miesiące, a najwyższa - 3 lata. W odniesieniu do czynu przypisanego oskarżonemu w pkt. V.2. zaskarżonego wyroku, minimum ustawowego zagrożenia karą pozbawienia wolności to 2 lata, maksimum zaś to 12 lat. Ustawowe zagrożenie obligatoryjnej w tym przypadku grzywny to od 100 zł. do 720.000 zł. Ustawodawca zatem zakreślił poprzez te górne granice zagrożenia stopień szkodliwości społecznej na wysokim poziomie. Mając powyższe na uwadze – w ocenie Sądu Apelacyjnego – nie sposób uznać aby orzeczone wobec oskarżonego kary: roku pozbawienia wolności (pkt V.1 wyroku) i 3 lata pozbawienia wolności oraz grzywna 100 stawek dziennych po 50 zł., tj. 5.000 zł. (pkt V.2. wyroku) były rażąco surowe. Wymierzając natomiast karę łączną, stosuje się zwykłe dyrektywy karania, a zwłaszcza słuszności i celowości, wyrażane przez związek przedmiotowo-podmiotowy między poszczególnymi przestępstwami. Zważywszy na zbieżność czasową czynów, za które orzeczone zostały kary jednostkowe oraz związek miejscowy, liczbę popełnionych przestępstw (dwa), ich różnorodność oraz wymiary kar jednostkowych, które zakreślały granice kary łącznej, od 3 do 4 lat pozbawienia wolności nie sposób uznać aby orzeczona na zasadzie asperacji kara łączna w wymiarze 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności raziła surowością. Przy ocenie omawianego zarzutu Sąd Apelacyjny miał również wzgląd na prewencję indywidualną i generalną, choć nie są to jedyne czynniki wpływające na wymiar kary łącznej (tak: wyrok Sądu Najwyższego z 2 lutego 2021r., IV KK 426/20). Co do pierwszej z nich, wysoki stopień demoralizacji oskarżonego (J. W. dotychczas był 5-krotnie karany, w tym za przestępstwa o wysokim i najwyższym stopniu społecznej szkodliwości (z art.148 § 1 kk, art.191 § 2 kk, art.157 § 1 kk, art.63 ust.3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz z art.56 ust.3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii), zarówno przed popełnieniem przestępstw objętych niniejszym postępowaniem, jak i po, nie pozwala na orzeczenie jej w niższym wymiarze. Sprzeciwia się temu również wzgląd na społeczne oddziaływanie kary. Kara łączna nie może bowiem stanowić instytucji premiującej sprawców, którzy wielokrotnie dopuszczali się przestępstw, gdyż stałoby to w oczywistej sprzeczności z funkcją prewencyjną kary zarówno w jej wymiarze indywidualnym, jak i ogólnym (tak np. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 20 maja 2008r., II AKa 129/08).

Niezasadny jest również zarzut niewspółmierności (surowości) orzeczonej przepadku równowartości korzyści majątkowej. Skarżąca całkowicie dowolnie kwestionuje zasadność przyjęcia przez Sąd Okręgowy, że 1g amfetaminy to równowartość 6 zł. (str.3 apelacji). Słusznie bowiem – wbrew twierdzeniom skarżącej – str.3 i 5-6 apelacji) Sąd I instancji oparł się w tej mierze o wyjaśnienia oskarżonego T. S. (k.122-123 506-513 akt sprawy) oraz depozycje M. I. (k.2530-2532, 2562-2563v akt sprawy). Jednoznacznie bowiem i konsekwentnie wskazywali oni, że wyjściowa cena 1g amfetaminy to właśnie 6 zł. Całkowicie przy tym chybione jest odwoływanie się w tym zakresie do braku ustaleń co do ceny sprzedaży jaką uzyskał oskarżony J. W. po wprowadzeniu pozyskanej amfetaminy do obrotu, gdyż podlegającej przepadkowi korzyści majątkowej osiągniętej z przestępstwa nie należy utożsamiać jedynie z osiągniętym zyskiem, stanowiącym kwoty uzyskane ze sprzedaży narkotyków pomniejszone o swoiście pojmowane koszty uzyskania takiego przychodu. W orzecznictwie ugruntowane jest bowiem zapatrywanie, że w skład korzyści majątkowej w rozumieniu art.45 § 1 kk, podlegającej przepadkowi, wchodzą również wszelkie wydatki poczynione przez sprawcę na uzyskanie przedmiotu pochodzącego z przestępstwa (zob. wyroki Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z: 25 czerwca 2021r. II AKa 102/19, 14 maja 2021r. II AKa 368/20; postanowienia Sądu Najwyższego z: 19 grudnia 2023r. IV KK 489/23, 25 maja 2022r. w sprawach: V KK 505/21 i I KK 17/22, 7 stycznia 2020 r. IV KK 592/19, 26 sierpnia 2010 r., I KZP 12/10; wyroki Sądu Najwyższego z: 8 listopada 2023r. IV KK 133/23, 22 października 2015r. V KK 154/15; wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 14 marca 2012r., II AKa 52/12; wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 25 czerwca 2015r., II AKa 253/14). Sąd Apelacyjny w niniejszym składzie pełni takie stanowisko podziela. Niemożliwym do aprobaty jest założenie, że do działalności przestępczej należy stosować te same reguły, jak w odniesieniu do działalności gospodarczej. Tymczasem w przypadku wytwarzania lub obrotu narkotykami chodzi przecież o działalność nielegalną. Korzyścią majątkową, o której mowa w art.45 § 1 kk, jest wszystko o charakterze materialnym i niematerialnym dające się wyrazić w pieniądzu, co sprawca osiągnął z przestępstwa, chociażby pośrednio, nawet gdyby korzyść ta nie równoważyła poniesionych przez sprawcę wydatków. Innymi słowy, korzyścią pochodzącą z obrotu narkotykami jest wszystko, co sprawca otrzymał w zamian za taki narkotyk. Oznacza to, że przepadkowi podlega całość kwoty, jaką sprawcy czynu z art.56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zapłacił nabywca narkotyków. Nie ma tu zatem sprzeczności z wykładnią językową pojęcia „korzyść majątkowa”, bowiem skoro chodzi o transakcje nielegalne, a więc prawnie niedopuszczalne, to „zyskiem” sprawcy jest wszystko, co w jej wyniku uzyskał, niezależnie od poniesionych kosztów. Oczywistym jest, że taka wykładnia pojęcia „korzyść majątkowa” skutkuje tym, że jej przepadek stanowi dodatkową dolegliwość dla sprawcy, jednak przepadek korzyści majątkowej pełni również funkcję represyjną, a takie konsekwencje udziału w obrocie narkotykami nie mogą być dla sprawcy tego przestępstwa jakimkolwiek zaskoczeniem.

Niezależnie od powyższego zarzut rażącej surowości orzeczonego przepadku równowartości korzyści majątkowej jest tym bardziej chybiony, że określając jego wysokość Sąd I instancji miał na uwadze jedynie wartość amfetaminy, w której obrocie uczestniczył oskarżony J. W.. Tymczasem przypisano mu również udział w obrocie 5.000 tabletek ekstazy po 7 zł. każda. Orzeczony przepadek winien zatem dotyczyć również kwoty 38.500 zł. To uchybienie Sądu I instancji nie mogło jednak zostać sanowane na etapie postępowania odwoławczego, gdyż nie wniesiono apelacji na niekorzyść oskarżonego J. W.. Okoliczność ta jednak również jest argumentem na niezasadność omawianego zarzutu. Jeżeli bowiem doszło do orzeczenia rażąco niewspółmiernego przepadku to owa rażąca niewspółmierność związana jest z jego łagodnością, nie zaś surowością.

Apelacja obrońcy oskarżonego D. Z. (1).

Ad. I. Zarzut nie jest trafny. Na wstępie Sąd II instancji odwołuje się do uwag natury ogólnej poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu, a dotyczących zarzutu obrazy art.7 kpk. Zachowują one bowiem aktualność i brak jest podstaw do ponownego przytaczania ich w tym miejscu.

Ad. I. a. Na wstępie wskazać należy, że oskarżonym jest D. Z. (1), nie zaś D. Z. (2), jak – zapewne na sutek oczywistej omyłki pisarskiej - wskazał skarżący (str.2 apelacji). Aprobaty Sądu II instancji nie zyskały zarzuty kwestionujące prawidłowość dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonego D. Z. (1).

Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływane się do braku związku oskarżonego D. Z. (1) z działalnością zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przez M. I., gdyż oskarżonemu nie postawiono zarzutu popełnienia przestępstwa z art.258 § 1 kk (a zatem tym bardziej nie przypisano). Przypisanie mu popełnienia przestępstwa w okresie poprzedzającym założenie owej grupy, natomiast samo w sobie nie może skutkować jego uniewinnieniem. Ustalenia w zakresie czasu popełnienia przez oskarżonego D. Z. (1) przypisanego mu czynu Sąd Okręgowy poczynił w oparciu o jednoznaczne i uznane za wiarygodne wyjaśnienia M. I. (k.2651-2653 akt sprawy).

Nie jest również tak jak twierdzi skarżący, że w realiach rozpoznawanej sprawy pobyty oskarżonego D. Z. (1)w zakładach karnych w czasie obejmującym inkryminowany implikują uznanie, że nie mógł popełnić przypisanego mu przestępstwa. Podkreślenia bowiem wymaga, że oskarżony nie dokonywał wewnątrzwspólnotowego nabycia w Holandii owych środków narkotycznych osobiście, a zlecał to działającemu z nim wspólnie i w porozumieniu oskarżonemu P. J.. Narkotyki te były następnie wprowadzane do obrotu na terenie Polski, czego oskarżony D. Z. (1) – jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego – miał pełną świadomość. Nadto, jak wynika z depozycji M. I. (do których szerzej Sąd Apelacyjny odniesie się w dalszej części niniejszego uzasadnienia), I. Z. przekazywała pozbawionemu wolności D. Z. (1) informacje dotyczące działalności przestępczej, w którą był zaangażowany (protokoły przesłuchania M. I. z: 13.12.2017r. - k.2621-2624 akt sprawy, 28.12.2017r. - k.2656-2659 akt sprawy, 23 stycznia 2018r. - k.2712-2714 akt sprawy). W toku przesłuchania 21 grudnia 2017r. M. I. odnosi się do czynu przypisanego oskarżonemu D. Z. (1) w przedmiotowej sprawie (k.2651-2653 akt sprawy). Czas złożenia tych wyjaśnień nie może jednak – jak chce tego skarżący – świadczyć o ich niewiarygodności i złożeniu ich „na boku głównego wątku sprawy” (str.3 apelacji). Podkreślenia bowiem wymaga, że przesłuchania M. I. polegały na odnoszeniu się przez niego do materiałów (rozmów i wiadomości tekstowych) zabezpieczonych w toku kontroli operacyjnej, w kolejności chronologicznej ich rejestracji. Stąd pojawienie się wątku popełnienia przypisanego oskarżonemu D. Z. (1) przestępstwa w kolejnych przesłuchaniach M. I., nie zaś w pierwszych wyjaśnieniach w sprawie, w których zdecydował się on na ujawnienie swojej przestępczej działalności i innych osób z nią związanych.

Konfrontacji z zasadami logicznego rozumowania nie wytrzymuje również argument (str.2 apelacji), że zabezpieczone w toku kontroli operacyjnej rozmowy między M. I. a I. Z. nie miały związku z zarzutem przypisanym oskarżonemu D. Z. (1) w przedmiotowej sprawie. Skoro bowiem – jak twierdzi oskarżony D. Z. (1) – jego kontakty z M. I. dotyczyły polecenia temu ostatniemu kontaktów w celu nabycia marihuany w 2013r., to w jakim celu M. I. miałby wielokrotnie, kontaktować się z I. Z. aż do swojego zatrzymania w październiku 2015r.

Ad. I. b. Całkowicie dowolne, sprzeczne ze protokołami przesłuchań są twierdzenia skarżącego jakoby M. I.o D. Z. (1) wypowiedział się w 5 zdaniach (str.2 apelacji). Po raz pierwszy, w kontekście przestępczego procederu, w którym brał udział, na D. Z. (1) M. I. wskazał 17.11.2017r. ustosunkowując się do wyników kontroli operacyjnej (k.2530-2532 akt sprawy). W tym protokole przesłuchania odnosi się również do rozmowy z żoną oskarżonego – I. Z., która dotyczyła zorganizowania dla D. Z. (1) pomocy prawnej w związku z jego zatrzymaniem z posiadanie narkotyków. O owej pomocy rozmawiał z I. Z. również w dniach następnych (protokół przesłuchania M. I. z 1 grudnia 2012r. - k.2570-2571), a także z D. S. i B. J. (protokół przesłuchania M. I. z 5 grudnia 2017r. - k.2581-2586 akt sprawy). M. I. był także czynnie zaangażowany w pomoc finansową dla I. Z. w czasie gdy oskarżony D. Z. (1) był pozbawiony wolności (k.2712-2714 akt sprawy). Nie sposób przy tym uznać aby tego rodzaju rozmowy M. I. prowadził dwa lata po rzekomo jedynym kontakcie z oskarżonym D. Z. (1) (rozmowy miały miejsce we wrześniu 2015r. a jedyny kontakt oskarżonego D. Z. (1) z M. I. miał mieć miejsce w 2013r.). W toku tego przesłuchania M. I.wielokrotnie jeszcze mówi o oskarżonym D. Z. (1) w kontekście procederu narkotykowego; podobnie będąc przesłuchiwanym 23 listopada 2017r. (k.2546-2547 akt sprawy) i 30 listopada 2017r. (k.2562-2563v akt sprawy). Również w kolejnych depozycjach, także odnosząc się do czynu przypisanego D. Z. (1)w wyroku będącym przedmiotem kontroli instancyjnej (rozprawa 12 czerwca 2024r. - k.5846v-5847v akt sprawy); podał wówczas, że D. Z. (1) dowoził oskarżonemu P. J. narkotyki, które ten później przewoził do Polski, gdzie były przedmiotem wprowadzania do obrotu. Wskazać przy tym należy, że taki sposób organizacji wewnątrzwspólnotowego nabycia narkotyków praktykowany był również w grupie kierowanej przez M. I. (zwrócił na to uwagę także Sąd Okręgowy – str.16 uzasadnienia wyroku): narkotyki były pakowane do opon samochodowych lub innych elementów konstrukcyjnych pojazdów, a następnie przez kurierów przewożone na terytorium Polski, gdzie były dystrybuowane.

Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może również przynieść odwoływanie się do zarzutów przedstawionych w akcie oskarżenia innym osobom (poza oskarżonym D. Z. (1)) mającymi w sprawie zakończonej zaskarżonym wyrokiem status oskarżonych lub świadków (str.3 apelacji). Gospodarzem postępowania przygotowawczego jest prokurator a Sąd może orzekać jedynie w granicach zakreślonych wniesionym aktem oskarżenia. Zgodnie z określoną bowiem w art.14 § 1 kpk zasadą skargowości, wszczęcie postępowania sądowego następuje na żądanie uprawnionego oskarżyciela lub innego uprawnionego podmiotu. Inicjatywa ścigania należy zatem do tego podmiotu a znajduje swój wyraz w akcie oskarżenia, który zakreśla granice nie tylko przedmiotowe, ale i podmiotowe rozpoznania sprawy; sąd poza te granice wyjść nie może. Nie może zatem orzekać w odniesieniu do czynu, który nie jest przedmiotem skargi lub osoby, która nie jest jej podmiotem. Nie ogranicza go to jednak w żaden sposób w orzekaniu w zakresie zarzutu sformułowanego w akcie oskarżenia i w zakresie wskazanego w nim sprawcy.

Z gruntu chybionym jest odwoływanie się do ustaleń poczynionych przez Sąd Okręgowy we Włocławku w innej sprawie (skarżący nie wskazał jej sygnatury) Zgodnie bowiem z zasadą samodzielności jurysdykcyjnej sądów określonej w art.8 § 1 kpk, sąd karny rozstrzyga samodzielnie zagadnienia faktyczne i prawne oraz nie jest związany rozstrzygnięciem innego sądu lub organu. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z 22 lutego 2023r. w sprawie II KK 6/23, który Sąd Apelacyjny w Gdańsku w niniejszym składzie w pełni podziela: „ Każdy sąd karny jest bowiem uprawniony i obowiązany zarazem samodzielnie rozstrzygać kwestie faktyczne i prawne (art. 8 § 1 k.p.k.). Ocen w tym zakresie nie można zastępować ustaleniami i ocenami dokonanymi przez inny sąd w innym postępowaniu, nawet jeżeli orzeczenie w nim wydane zapadło na kanwie analogicznego stanu faktycznego”.

Odnosząc się do argumentu depozycji A. F. (str.3 apelacji) wskazać na wstępie należy, że były one zmienne, na co również zwrócił uwagę Sąd Okręgowy (str.29, 36 uzasadnienia wyroku). Nadto, nie sposób za skuteczne uznać odwoływania się do tego, że A. F. w swoich depozycjach nie odniósł się do czynu przypisanego oskarżonemu D. Z. (1), skoro nie zarzucono współudziału w nim.

Jednocześnie podkreślenia wymaga, że brak jest podstaw do uznania aby M. I. miał bezpodstawnie oskarżać D. Z. (1); na istnienie takich podstaw nie wskazuje również sam skarżący. Między nimi nie było żadnego konfliktu. Wręcz przeciwnie, jak wynika z dowodów zgromadzonych w sprawie (i nie są to jedynie depozycje M. I., ale również B. J. – k. 3004-3005, 4676-4677 akt sprawy), brał on aktywny udział w organizowaniu tak pomocy prawnej dla pozbawionego wolności D. Z. (1), jak i finansowej dla jego żony. Argumentu przemawiającego za tezą o bezpodstawnym oskarżaniu D. Z. (1) przez M. I. nie stanowi również zamiar skorzystania przez M. I. z dobrodziejstwa wynikającego z art.60 § 3 kk. Składał on bowiem wyjaśnienia (a następnie zeznania) obciążające wiele innych osób (prawomocnie już skazanych) za udział w zorganizowanej grupie przestępczej i popełnienie wielu innych poważnych przestępstw z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, że złożenie depozycji obciążających oskarżonego D. Z. (1) w żaden sposób nie zmieniłoby w dalszym korzystnym kierunku jego sytuacji procesowej. Okoliczność ta zatem, mając na uwadze zasady logicznego rozumowania, również przemawia za uznaniem jego depozycji za wiarygodne. Całkowicie dowolne jest przy tym twierdzenie skarżącego (str.4, 7 apelacji) jakoby P. J. oraz A. F., od których M. I. również miał wiedzę o okolicznościach popełnienia czynu przypisanego oskarżonemu D. Z. (1) mieli wyolbrzymiać swoje doświadczenie i znajomości z nim. Pozostaje to bowiem w sprzeczności z zasadami logicznego rozumowania skoro obaj (P. J. konsekwentnie, a A. F. na pewnym etapie postępowania) nie przyznawali się do udziału w przestępczym procederze wewnątrzwspólnotowego nabycia i obrotu środkami narkotycznymi. Wręcz przeciwnie, logika nakazuje przyjąć, że udział w tym zatajaliby.

Sąd II instancji odnosił się już w niniejszym uzasadnieniu do podnoszonej przez skarżącego (str.5 apelacji) dowodu z pomówienia oraz wskazanych przez niego (str.6 apelacji) kryteriów oceny tego rodzaju dowodu i do poczynionych już w tym zakresie rozważań natury ogólnej odsyła nie stwierdzając konieczności ponownego ich czynienia.

Nie ma racji skarżący twierdząc (str.4 apelacji), że depozycje M. I. odnoszące się do czynu przypisanego oskarżonemu D. Z. (1) w zaskarżonym wyroku dotyczą bliżej niesprecyzowanej ilości i rodzaju środków odurzających. Wskazał on bowiem jednoznacznie na „minimum 20 kg haszyszu i 15 kg amfetaminy”. Wbrew twierdzeniom skarżącego podał on również czas w jakim narkotyki te były przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia: „w okresie 2012-2014” (k.2651-2653 akt sprawy). Całkowicie bezskuteczne jest również odwoływanie się w zakresie tego czynu do osoby „R. z G. (2)” (R. G. – uwaga SA). M. I. nie wskazał bowiem – wbrew twierdzeniom skarżącego – że narkotyki o jakich mowa w zarzucie przypisanym oskarżonemu D. Z. (1) trafiły właśnie do tej osoby. W wyjaśnieniach z 21 grudnia 2017r. (k. 2651-2653 akt sprawy), jak również 23 stycznia 2018r. (k.2712-2714 akt sprawy) M. I. wskazuje bowiem na R. G. jako odbiorcę kokainy, nie zaś haszyszu i amfetaminy, o których mowa w zarzucie przypisanym oskarżonemu D. Z. (1)oraz marihuany (k.2717 akt sprawy). Na marginesie zatem jedynie wskazać należy, że argumentacja taka powoduje wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia omawianego środka odwoławczego. Z jednej strony bowiem skarżący wskazuje na incydentalny wobec głównego wątku śledztwa charakter czynu przypisanego oskarżonemu D. Z. (1) (str.5 apelacji), z drugiej zaś sugeruje jakoby w ramach tego głównego nurtu były narkotyki te dystrybuowane (str.4 apelacji). Zasadnym zatem będzie również wskazanie, że oskarżonemu przypisano współuczestnictwo w wewnątrzwspólnotowym nabyciu i obrocie środkami narkotycznymi. Tak sformułowany zarzut nie wymaga wskazania ich odbiorców. Nie wskazał ich również Sąd Okręgowy (co zatem nie może stanowić jakiegokolwiek uchybienia), podając, że były one sprzedawane na terenie całego kraju. Ich ilość natomiast – jak już wskazano w niniejszym uzasadnieniu – pozwala na uznanie za trafne ustalenia Sądu I instancji, bez konieczności wskazywania konkretnych nabywców, że były przedmiotem obrotu.

Sąd odwoławczy nie podziela poglądu skarżącego jakoby w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu D. Z. (1) szczegółowość depozycji M. I. w sposób znaczący odbiegała od tych dotyczących innych przestępstw, co miałoby świadczyć o ich niewiarygodności (str.4 apelacji). Na wstępie podkreślenia wymaga, że M. I. wyjaśniając w zakresie tego czynu opierał się na informacjach przekazanych mu przez P. J. i A. F.. To samo w sobie powoduje, że relacja może być mniej szczegółowa niż dotycząca zdarzeń, w których uczestniczył osobiście.

Jak już wskazano w niniejszym uzasadnieniu, okoliczność leczenia psychiatrycznego M. I. sama w sobie nie osłabia wiarygodności jego depozycji. Podobnie jak w poprzednich, tak i w aktualnie omawianej apelacji skarżący nie wskazał na jakąkolwiek konkretną okoliczność poddającą w wątpliwość wiarygodność depozycji M. I. oceniając ją przez pryzmat jego stanu zdrowia.

Ad. II. 1., 2., 3. Na wstępie Sąd II instancji odwołuje się do poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu uwag natury ogólnej dotyczących zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Zachowują one bowiem aktualność w obecnie omawianej apelacji, a zatem brak jest podstaw do ponownego przytaczania ich w tym miejscu. Z uwagi na fakt, że zarzuty dotyczące oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przez Sąd II instancji zostały uznane za chybione, na aprobatę nie zasługuje również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych co do czynu przypisanego oskarżonemu D. Z. (1). Ustalenia owe bowiem zostały poczynione w oparciu o prawidłowo, zgodnie z dyrektywami określonymi w art.7 kpk, oceniony materiał dowodowy.

Sąd Apelacyjny nie podziela również wyrażonego przez skarżącego w uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego (str.7 apelacji) poglądu o braku postaw do zastosowania art.65 § 1 kk w kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu D. Z. (1). Ustalony bowiem w sprawie stan faktyczny pozwolił na uznanie, że oskarżony D. Z. (1) z popełnienia przypisanego mu przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu w rozumieniu art.65 § 1 kk. Argumentację przedstawioną w tym zakresie na str.7 apelacji uznać należy za chybioną. Sąd Apelacyjny w niniejszym składzie – jak już wyżej wskazano w niniejszym uzasadnieniu - prezentuje pogląd, że aby mogło dojść do uznania, że sprawca z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu przestępcze zachowania nie muszą być podejmowane wielokrotnie i to z pewną regularnością stanowiąc sposób na systematyczny dochód sprawcy. W ocenie Sądu Apelacyjnego w niniejszym składzie, przepis art.65 § 1 kk nie uzależnia jego zastosowania wobec sprawcy, który z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, od czasu jego trwania. Decydujące znaczenie ma w tym zakresie sposób działania sprawcy, który zgodnie z jego zamierzeniem przysparza mu stałego dochodu. Nowelizacja art.65 § 1 kk, dokonana w 2004r., polegała m.in. na tym, że zwrot „z popełniania przestępstw” został zastąpiony zwrotem „z popełnienia przestępstwa”. Nie ma więc wątpliwości, że po tej zmianie stałe źródło dochodu można przypisać sprawcy jednego tylko przestępstwa (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 19 grudnia 2024r., AKa 310/21; wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 12 lutego 2015r., II AKa 271/14; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 17 listopada 2014r., II AKa 334/14; wyrok Sądu Najwyższego z 3 marca 2009r., II KK 260/08), co jest istotne praktycznie przede wszystkim ze względu na rozciągnięty w czasie czyn ciągły (art.12 kk). W realiach przedmiotowej sprawy ustalono, że oskarżony D. Z. (1)w okresie dwóch lat brał udział w wewnątrzwspólnotowym nabyciu środków narkotycznych, a następnie w ich obrocie na terenie Polski.

Na marginesie zatem jedynie wskazać należy, że skarżący nie wyartykułował tego zarzutu (jako ewentualnego) jako obrazy prawa materialnego, tj. art.65 § 1 kk poprzez jego zastosowanie. Nie jest to oczywiście okoliczność dyskwalifikująca apelację w tym zakresie, gdyż ocenie Sądu II instancji podlega cały wniesiony środek odwoławczy (a zatem również jego uzasadnienie) ale od profesjonalnego reprezentanta procesowego strony Sąd Apelacyjny w niniejszym składzie oczekuje formułowania wewnętrznie spójnych pism procesowych.

Wnioski

Apelacja obrońcy oskarżonego K. G. (1).

Zmiana zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego we Włocławku przez uniewinnienie oskarżonego K. G. (1) od przypisanych mu czynów.

Apelacja obrońcy oskarżonego B. J.

1) zmiana zaskarżonego wyroku poprzez:

a. uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów w pkt XV oraz XVI aktu oskarżenia

b. zmiana kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego w pkt. XVII aktu

2) nieobciążanie oskarżonego kosztami postępowania za I oraz II instancję.

Apelacja obrońcy oskarżonego P. J.

zmiana zaskarżonego wyroku w pkt. od II.1 do II.5 poprzez uniewinnienie oskarżonego P. J. od zarzucanych mu w akcie oskarżenia czynów.

Apelacja obrońcy oskarżonego T. S.

II.  zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od przypisanych jemu czynów.

z daleko idącej ostrożności procesowej,

1.  zamiana zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu T. S. kary za czyn 2 tj. za przestępstwo z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na 4 letni okres próby, oddanie oskarżonego pod dozór kuratora w okresie próby.

nadto:

2. dopuszczenie dowodu z załączonych dokumentów w postaci:

- 6 potwierdzeń dokonania przelewu na okoliczność wykazywania przez oskarżonego prawidłowych postaw i wywiązywania się ze swojego obowiązku alimentacyjnego,

zaświadczenia o ukończeniu kursu umiejętności zawodowych,

kserokopii 3 kart potwierdzających uzyskanie uprawnień do obsługi urządzeń technicznych,

potwierdzenia ukończenia stażu montażysty

kserokopii świadectwa ukończenia liceum ogólnokształcącego

kserokopii zdania egzaminu maturalnego

orzeczenia o stopniu niepełnosprawności

na okoliczność aktualnego funkcjonowania oskarżonego, braku konieczności prowadzenia resocjalizacji w warunkach izolacji penitencjarnej.

nadto

Zasądzenie na rzecz obrońcy kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu za postępowanie przed Sądem II instancji.

Apelacja obrońcy oskarżonego P. W.

1.  zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie Oskarżonego od wszystkich zarzucanych mu czynów;

2.  zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz r.pr. R. Z., kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przed Sądem II instancji, które to koszty nie zostały uiszczone w całości ani w części.

Apelacja obrońcy oskarżonego J. W.

1.  zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego J. W. od czynu zarzucanego mu w punkcie XXXVII aktu oskarżenia oraz w punkcie XXXVIII aktu oskarżenia, w konsekwencji uchylenie pkt V.3. i V.4. wyroku, ewentualnie wymierzenie kary o charakterze wolnościowym bądź w niższym wymiarze,

w sytuacji zajścia ku temu okoliczności

uchylenie wyroku w zakresie zaskarżonym i przekazanie sprawy do Sądu Okręgowego we Włocławku do ponownego rozpoznania,

2.  zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu J. W. z urzędu za postępowanie przed Sądem II instancji, albowiem koszty te nie zostały uiszczone ani w całości ani w części.

Apelacja obrońcy oskarżonego D. Z. (1).

Zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie D. Z. (1) od przypisanego mu czynu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadne

☐ częściowo zasadne

☒ niezasadne

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosków za zasadne, częściowo zasadne albo niezasadne.

Apelacja obrońcy oskarżonego K. G. (1).

Niezasadność zarzutów apelacyjnych.

Apelacja obrońcy oskarżonego B. J..

Ad. 1) Niezasadność zarzutów apelacyjnych.

Ad. 2) Brak podstaw faktycznych i prawnych.

Apelacja obrońcy oskarżonego P. J..

Niezasadność zarzutów apelacyjnych.

Apelacja obrońcy oskarżonego T. S.

Ad. 1. Niezasadność zarzutów apelacyjnych.

Wniosek o zasądzenie kosztów obrony z urzędu jest uzasadniony sprawowaniem przez wnioskującego obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

Apelacja obrońcy oskarżonego P. W.

Ad. 1. Niezasadność zarzutów apelacyjnych.

Ad. 2. Sprawowanie przez wnioskującego obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

Apelacja obrońcy oskarżonego J. W..

Ad. 1. Niezasadność zarzutów apelacyjnych.

Brak jest do uznania, że zachodzą przesłanki do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniosek o charakterze kasatoryjnym nie jest zasadny wobec niezasadności podniesionych zarzutów. Na marginesie zatem jedynie wskazać należy, że wniosek ten nie został w żaden sposób umotywowany. Podkreślenia tymczasem wymaga, że zgodnie z aktualnym oraz mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie brzmieniem przepisu art.437 § 2 kpk, uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art.439 § 1 kpk (skarżąca nie podniosła takiego zarzutu, a Sąd odwoławczy nie stwierdza zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej) i art.454 kpk (nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie) lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości (skarżąca nie wskazała okoliczności świadczących o takiej potrzebie a Sąd odwoławczy nie stwierdza ich zaistnienia).

Ad. 2. Sprawowanie przez wnioskującego obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

Apelacja obrońcy oskarżonego D. Z. (1)

Niezasadność zarzutów apelacyjnych.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Konieczność zastosowania art. 4 § 1 kk w kwalifikacji prawnej i podstawie wymiaru kary w pkt. I.1., II.1., III.1., IV.1., V.1., VII.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

W okresie pomiędzy popełnieniem przestępstwa działania w zorganizowanej grupie przestępczej przez oskarżonych: K. G. (1) (pkt I.1. wyroku), P. J. (pkt II.1. wyroku), B. J. (pkt. III.1. wyroku), P. W. (pkt IV.1. wyroku), J. W. (pkt V.1. wyroku) i T. S. (pkt VII.1. wyroku), tj. 26 października 2015r. a wydaniem wyroku przez Sąd I instancji (26 listopada 2024r.) doszło do obostrzenia odpowiedzialności karnej za czyn z art.258 § 1 kk.

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

11.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zaskarżony wyrok poza częścią zmienioną.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Niezasadność zarzutów apelacyjnych. Brak przesłanek z art.439 § 1 kpk i art.440 kpk.

15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.11.

Przedmiot i zakres zmiany

Pkt I.1., II.1., III.1, IIV.1., V.1., VII.1. zaskarżonego wyroku.

Zwięźle o powodach zmiany

Istnienie podstaw do zastosowania art.4 § 1 kk.

15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

Nie dotyczy.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Nie dotyczy.

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Nie dotyczy.

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

Nie dotyczy.

4.1.

Nie dotyczy.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Nie dotyczy.

15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

Nie dotyczy.

15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

Na mocy przepisów § 1, § 2 pkt 1), § 4 ust.1 i 3, § 17 ust.2 pkt 5) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 14.05.2024r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu orzeczono o kosztach obrony z urzędu udzielonej oskarżonym: P. W., J. W. i T. S. w postępowaniu odwoławczym.

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IV.

Na mocy przepisu art.626 § 1 kpk, art. 1, art.2 ust.1 pkt 4, 5, art.3 ust.1, art.6 ustawy z 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawcach karnych zasądzono od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa opłaty za postępowanie odwoławcze oraz obciążono ich wydatkami tego postępowania w częściach związanych z ich w nim udziałem. Brak jest bowiem podstaw do zwolnienia ich od obowiązku ich ponoszenia.

7.  PODPISy

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1.

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego B. J.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wina, kara

11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

11.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2.

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego P. J.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wina

11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

11.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

3.

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego T. S.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wina, kara

11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

11.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

4.

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego J. W.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wina, kara

11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

11.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

5.

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego D. Z. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wina

11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

11.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana