Wyrok z 9 października 2025, sygn. II AKa 113/25

Przewodniczący

Halina Czaban (spr.)

Sędziowie

Jacek Dunikowski

Jerzy Szczurewski

Protokolant

Agnieszka Kurowicka

UZASADNIENIE w zakresie dotyczącym oskarżonych P. G.,A. K., P. Z. na podstawie art. 458 k.p.k. w zw. z art. 423 § 1 a k.p.k.

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 113/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

3

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie w sprawie sygn. akt II K 89/24

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.

P. G.

Czyn XXI, wartość ładowarki marki (...)

Wydruki z portali internetow- ych dotyczące przykładowych ofert co do ładowarki marki (...)

k. 4065-4607

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.

Wydruki z portali internetow ych dotyczące przykładowych ofert co do ładowarki marki (...)

- dowód obiektywny;

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Z apelacji obrońcy oskarżonego P. G.

1.  rażąca obraza przepisów prawa materialnego, tj. art. 63 § 1 k.k. poprzez jego niezastosowanie tj. niezaliczenie na poczet orzeczonej kary okresu zatrzymania oskarżonego, podczas gdy oskarżony był zatrzymany w okresie od 21 czerwca 2023 r. do 22 czerwca 2023 r.;

2.  obraza przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 kpk w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 366 par. 1 kpk polegająca na zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu wyceny sprzętu rolniczego - ładowarki (...) w sytuacji, gdy stwierdzenie kluczowych dla odpowiedzialności karnej oskarżonego okoliczności wymagało wiadomości specjalnych, a finalnie sąd poprzestał na ustaleniu wartości rzeczy jedynie w oparciu o depozycje oskarżonego. Kwestia ta zaś, nawet bez inicjatywy dowodowej obrońcy (obrona zaś wnioskowała o tenże dowód w terminach zakreślonych przez Sąd) powinna być przez Sąd wyjaśniona z urzędu. Naruszenie ww. przepisów spowodowało błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu zawyżonej wartości rzeczy objętej zarzutem.

Z apelacji obrońcy oskarżonegoA. K.

1.  obraza przepisów postępowania, które miały wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie:

a)  art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez nieprzyznanie waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego w całości, w sytuacji gdy jego wyjaśnienia złożone jeszcze przed zebraniem większości dowodów w sprawie i w czasie kiedy występował samodzielnie, korelowały z zebranym w sprawie pozostałym materiałem dowodowym tj. zeznaniami świadków P. i B. K., Z. R., D. B. oraz protokołami oględzin telefonów komórkowych oskarżonych A. K. czy P. Z. oraz zabezpieczonym monitoringiem ze stacji paliw w M. przy restauracji (...), co obligowało Sąd pierwszej instancji do dokonania odmiennych ustaleń w zakresie świadomości oskarżonego oraz pochodzenia rzeczy, formy jej przyjęcia i jego rzeczywistych intencji.

b)  art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez naruszenie zasady obiektywizmu w wyniku uwzględnienia jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego z pominięciem szeregu okoliczności dla niego korzystnych, a wynikających tak ze spójnych wyjaśnień samego oskarżonego, jak i z zeznań świadków wymienionych powyżej, w tym pokrzywdzonych, przy czym w sprawie nie było jednoznacznych dowodów potwierdzających okoliczność posiadania przez oskarżonego wiedzy o tym, że maszyna rolnicza przez niego wynajmowana pochodziła z kradzieży, co powinno być bezsprzecznie wykazane na moment jej przekazania.

2.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku mający wpływ na jego treść, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżony A. K. popełnił przypisany mu czyn, w sytuacji gdy:

a)  oskarżony nie nabył maszyny, tylko ją wynajął, czego nie można powiązać z faktycznych władztwem nad rzeczą, co tym samym dowodzi o braku znamion strony przedmiotowej przestępstwa wskazanej w opisie przypisanego oskarżonemu czynu;

b)  brak było wystarczających i jednoznacznych dowodów świadczących o sprawstwie oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do jego bezpodstawnego skazania.

3.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu, że oskarżony miał świadomość, iż wynajmowana maszyna rolnicza - rozrzutnik obornika i kompostu marki (...), pochodzi z przestępstwa kradzieży, podczas gdy zebrany materiał dowodowy nie potwierdza świadomego nabywania przez oskarżonego maszyny pochodzącej z przestępstwa kradzieży.

Z daleko idącej ostrożności – rażąca niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego A. K. poprzez wymierzenie kary pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat oraz kary grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych w wysokości po 100 zł, podczas gdy kara ta nie uwzględnia wszystkich okoliczności towarzyszących sprawie, nie uwzględnia wszystkich okoliczności łagodzących oraz znacznie przekracza zakres konieczny do osiągnięcia celów kary, w tym jej wychowawczych i prewencyjnych aspektów.

Z apelacji obrońcy oskarżonego P. Z.

1.  obraza przepisu postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oceny wyjaśnień P. Z. i uznanie ich za niewiarygodne w zakresie nie przyznania się do winy, podczas gdy właściwa ocena wyjaśnień oskarżonego przy uwzględnieniu zeznań złożonych przez B. K. oraz P. K. prowadzi jednoznacznie do uznania zeznań P. Z. jako spójnych, logicznych, a tym samym wiarygodnych w zakresie, iż nie żądał od pokrzywdzonego środków finansowych za udzielenie informacji o skradzionym sprzęcie rolniczym;

ponadto: błędne uznanie, że oskarżony P. Z. traktował poważnie element rozmowy dotyczący korzyści finansowej, podczas gdy - zestawiając wyjaśnienia oskarżonego z treścią zeznań pokrzywdzonego P. K. złożonych na rozprawie w dniu 18 grudnia 2024 roku „Nie uzgadnialiśmy szczegółów przekazania środków finansowych. Jak my pojechaliśmy na miejsce to Z. został, nie pojechał z nami, nie śledził nas. Na miejscu również go nie widziałem i później nie miałem z nim kontaktu. Nie pisał do mnie żadnych smsów z Z. tych pieniędzy. ”, „Było tak, że ja zapytałem go ile on chce za ta informację i on mi wtedy powiedział wprost, Że 20 tyś zł- ” oraz z treścią zeznań B. K. złożonych podczas tej samej rozprawy tj. „my zapytaliśmy go ile on by chciał za informację”, „Z. nie kontaktował się z nami po tej sprawie, ani my z nim ”, „nie dawaliśmy żadnych pieniędzy temu mężczyźnie, nic mu nie dawaliśmy. On nie chciał później żądanych pieniędzy. ”' prawidłowa ocena wyjaśnień oskarżonego prowadzi do jednoznacznej oceny, że kwestia finansowa nie była brana przez P. Z. na poważnie;

2.  obraza przepisu postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oceny zeznań P. K. i uznanie ich za wiarygodne w zakresie rzekomego żądania przez oskarżonego P. Z. pieniędzy za udzielenie informacji o miejscu położenia skradzionego sprzętu rolniczego, podczas gdy pokrzywdzony P. K. wskazywał podczas rozprawy w dniu 18 grudnia 2024 roku, w zakresie pierwszego kontaktu oskarżonego z pokrzywdzonym, tj. „A druga osoba informowała, że widziała taką maszynę pod S. w okolicach godziny ósmej” oraz w zakresie, kto wyszedł z inicjatywą finansową za pomoc w odnalezieniu sprzętu, tj. „My Z. zapytaliśmy wprost jak on strasznie kręcił, ile on chce za tą informację”, wskutek czego prawidłowa ocena zeznań P. K. prowadzi do zgoła odmiennych wniosków niż przyjęte przez Sąd meriti, tj. iż udzielenie odpowiedzi na pytanie nie może zostać potraktowane jako żądanie uzyskania korzyści majątkowej;

3.  obraza przepisu postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oceny zeznań B. K. i uznanie ich za wiarygodne w zakresie rzekomego żądania przez oskarżonego P. Z. pieniędzy za udzielenie informacji o miejscu położenia skradzionego sprzętu rolniczego, podczas gdy poszczególne zeznania świadka B. K. w tym zakresie nie są spójne tj. podczas przesłuchania w dniu 6 czerwca 2023 roku świadek B. K. wskazała „Ten mężczyzna powiedział że chce, aby policja nie brała w tym udziału i za wskazanie miejsca chce 20 tyś zł” natomiast w postępowaniu przez Sądem I instancji na rozprawie w dniu 18 grudnia 2024 roku wskazała „my zapytaliśmy go ile on by chciał za informację”, wskutek czego widoczna jest więc w tym zakresie niekonsekwencja świadka, gdyż złożenie propozycji finansowej przez pokrzywdzonego za udzielenie informacji nie jest tożsame z rzekomym żądaniem złożonym przez oskarżonego, a prawidłowa, zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocena tego dowodu prowadzi do odmiennych wniosków od tych przyjętych przez Sąd;

4.  obraza przepisu postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. art. 410 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. poprzez pominięcie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, wynikających z wniosku dowodowego złożonego przez obrońcę oskarżonego na rozprawie w dniu 18 grudnia 2024 roku w postaci wydruku z portalu społecznościowego (...), odnoszącego się do przekazania przez oskarżonego P. Z. większej grupie użytkowników informacji o kradzieży sprzętu rolniczego w postaci rozrzutnika obornika, który to dowód wskazuje jednoznacznie, że P. Z. działał bezinteresownie, udostępniając informacje o skradzionym sprzęcie szerszej grupie osób, tym samym pomagając pokrzywdzonemu w odnalezieniu skradzionej maszyny;

5.  obraza przepisu postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. art. 410 k.p.k w zw. z art. 4 k.p.k. poprzez pominięcie okoliczności przemawiającej na korzyść oskarżonego, że P. Z. po zauważeniu skradzionego sprzętu bezinteresownie przekazał pokrzywdzonemu informację, nie żądając w zamian żadnych korzyści finansowych, na którą to okoliczność wyjaśniał: „W sobotę wieczorem przeglądając (...) zauważyłem Post udostępniony z informacją o skradzionej przyczepie (...) i numerem telefonu do jej właściciela. Zadzwoniłem pod numer podany w poście nie pamiętam numeru, że podobną przyczepę widziałem w miejscowości O., która poruszała się w kierunku miejscowości P.. ”, dodatkowo taka okoliczność została również potwierdzona przez pokrzywdzonego P. K., który w swoich zeznaniach wskazał: „A druga osoba informowała, że widziała taką maszynę pod S. w okolicach godziny ósmej” oraz w zeznaniach B. K. „Była wstawiona informacja na (...) odnośni kradzieży tej naczepy mąż dostał informację od mężczyzny który mówił, Że widział rozrzutnik w okolicy S.”, a ponadto Sąd I instancji nie wziął pod uwagę okoliczności, że po pierwszym bezinteresownym przekazaniu informacji przez P. Z. pokrzywdzonemu P. K., oskarżony nie inicjował żadnego kontaktu z pokrzywdzonym, co niewątpliwie świadczy o braku zamiaru P. Z. do uzyskania jakichkolwiek środków finansowych;

- powyższe naruszenia skutkowały:

6.  błędem w ustaleniach faktycznych, polegającym na nieprawidłowym przyjęciu, że „w dniu 20 maja 2023 roku na ogłoszenie umieszczone przez pokrzywdzonego odpowiedział oskarżony P. Z., który przekazał, że ma informacje o przyczepie, ale nie jest to rozmowa na telefon. Następnie doszło do spotkania oskarżonego z P. K. i jego żoną B. K., którzy przyjechali do S., w miejscu wskazanym przez oskarżonego.”, w sytuacji gdy nietrafny opis stanu faktycznego w tym zakresie jest niezgodny zarówno z wyjaśnieniami oskarżonego P. Z. oraz z zeznaniami P. K. i B. K., albowiem na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Sąd I instancji powinien prawidłowo ustalić stan faktyczny, który jest zgodny z rzeczywistością, tj. że w dniu 20 maja 2023 roku na ogłoszenie umieszczone przez pokrzywdzonego odpowiedział oskarżony P. Z., który przekazał bezinteresownie posiadane informacje o lokalizacji skradzionej przyczepy, następnie oskarżony te same informacje przekazał funkcjonariuszom Policji. W dniu 22 maja 2023 roku do oskarżonego P. Z. zadzwonił właściciel przyczepy P. K., który chciał porozmawiać na temat skradzionego sprzętu, na co P. Z. wyraził zgodę i umówili się w S. na spotkanie;

7.  błędem w ustaleniach faktycznych, polegającym na nieprawidłowym przyjęciu, że „P. Z. w rozmowie na temat przyczepy niejasno kluczył, w końcu na pytanie pokrzywdzonego ile to będzie kosztowało (informacja) oznajmił, że wskaże miejsce w którym znajduje się przyczepa w zamian za 20.000 zł”, w sytuacji gdy powyższy, nietrafny opis stanu faktycznego jest niezgodny zarówno z wyjaśnieniami oskarżonego P. Z. oraz z zeznaniami P. K. i B. K., albowiem należy podnieść, że na żadnym etapie spotkania ze strony oskarżonego nie miała miejsca sytuacja, że oznajmił pokrzywdzonemu „że wskaże miejsce w którym znajduje się przyczepa w zamian za 20.000 zł.”, natomiast na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Sąd I instancji powinien prawidłowo ustalić stan faktyczny, który jest zgodny z rzeczywistością, tj. że na spotkaniu, które zostało umówione po kontakcie ze strony pokrzywdzonego P. K., ze strony pokrzywdzonego i jego żony padło do oskarżonego pytanie ile by chciał za informacje o lokalizacji przyczepy. P. K. i jego żona nie traktowali złożonej oskarżonemu propozycji poważnie i nie zamierzali przekazywać żadnych pieniędzy oskarżonemu. P. Z. na spotkaniu zachowywał się w niepewny sposób mając świadomość, że jego znajomy A. K. wszedł w posiadanie utraconej przyczepy z jednej strony nie chciał dodatkowo komplikować sytuacji kolegi, a z drugiej strony chciał pomóc pokrzywdzonym. Następnie P. Z. udzielił odpowiedzi pokrzywdzonym na ich pytanie, nie traktując jej poważnie wskazując kwotę 10.000 - 20.000 zł. W trakcie spotkania oskarżony nie uzależniał przekazania informacji od przekazania mu jakiejkolwiek kwoty, nawet częściowo oraz nie żądał zabezpieczenia późniejszej zapłaty, nie uzgadniał również żadnych szczegółów ewentualnego późniejszego spotkania z pokrzywdzonymi w zakresie przekazania mu pieniędzy. Po odnalezieniu sprzętu oskarżony nie kontaktował się z pokrzywdzonym i jego żoną aby uzyskać ewentualne środki finansowe. Ostatecznie pokrzywdzony nie przekazał jakichkolwiek pieniędzy oskarżonemu.

- powyższe błędy w ustaleniach faktycznych doprowadziły do błędnego zastosowania dyspozycji art. 286 § 2 k.k. „kto żąda korzyści majątkowej w zamian za zwrot bezprawnie zabranej rzeczy” i całkowicie nieprawidłowe przypisanie oskarżonemu zachowania, którego w istocie się nie dopuścił.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadne

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadne

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Ad. apelacji obrońcy oskarżonego P. G..

Apelacja wskazująca na naruszenie prawa materialnego jest zasadna i podlegała uwzględnieniu w tym zakresie.

W zakresie zarzutu 2. należy wskazać, że opiniowanie na potrzeby procesu karnego uprawnione jest wówczas, gdy dla stwierdzenia danej okoliczności niezbędne jest posiadanie wiedzy specjalnej. To pojęcie wprawdzie jest nieostre, ale z pewnością należy je odnosić do wiadomości, które nie są wiedzą powszechną, wiedzą dostępną i dotyczą sytuacji niedysponowania przez Sąd wystarczającym materiałem dowodowym do oceny, co nie miało miejsca w stanie dowodowym sprawy.

Sąd I instancji zasadnie odniósł się do wyjaśnień oskarżonego złożonych w sprawie. P. G. w postępowaniu przygotowawczym wyjaśnił, k. 827v „ taka ładowarka jest warta o wiele więcej, z pewnością ponad 200.000 złotych” i wyjaśnienia te podtrzymał na rozprawie głównej ( k. 3590v). Istotne jest to, że wypowiedziała to osoba, która zajmuje się profesjonalnie sprzedażą pojazdów, a zatem nie ignorant w tej kwestii (vide: zeznania brata oskarżonego M. G. z k. 709-711, dane osobowe oskarżonego k. 826 v). Pokrzywdzona I. K. ( k. 1418-1421) wartość sprzętu określa na ponad 300.000 złotych jako sprzęt zakupiony w 2019r. za kwotę ponad 227.000 złotych, była to maszyna fabrycznie nowa ( vide faktura zakupu z 05.06.2019r. z k. 1420). Wskazać należy, że do tego sprzętu pokrzywdzona dokupiła łyżkę, a paserstwo dotyczyło całej maszyny. Protokół oględzin ładowarki z k. 707-708 akt z 21.06.2023r. nie zawiera informacji o wadach sprzętu, niesprawności, szczególnych śladach użytkowania. Dowody w postaci wydruków co do cen sprzętu z 2018r. oferowanego do sprzedaży w 2025r. potwierdzają zasadność określenia wartości przedmiotu przestępstwa przypisanego oskarżonemu jak w wyroku. Zwraca uwagę też postawa procesowa oskarżonego, który przyznał się do czynu w postaci opisanej, w piśmie z 26.09.2024r. (k. 3941) w stanowisku obrony był zawarty wniosek o rozstrzygnięcie z zastosowaniem regulacji z art. 387 k.p.k., a jedynie odpowiedzi na pytania obrońcy na rozprawie miały poddawać w wątpliwość prawidłowość ustalenia wartości sprzętu (k. 3590 v). Zatem nie ma mowy o naruszeniu przez Sąd I instancji art. 7 i 410 k.p.k gdyż ocena materiału dowodowego w tej kwestii odzwierciedla prawidłowe ich zastosowanie.

Ad. apelacji obrońcy oskarżonego A. K..

Nie zaistniały w sprawie błędy proceduralne poprzez niewłaściwą, niezgodną z art. 7 i 410 k.p.k. ocenę materiału dowodowego, a tym samym błąd w ustaleniach faktycznych.

Sąd I instancji rozważył zapis monitoringu ze stacji (...) w M. znajdującej się w pobliżu restauracji (...)’s, odniósł się do kwestii ujawnionego przy oskarżonym pokwitowania odbioru za wynajem rozrzutnika Marki (...), rozważył kwestie wynikające z badania telefonu oskarżonego – częstotliwość kontaktów z A. B., czego dotyczyły, daty powiazanie z czynem ( k. 2008-2009), w tym rano po kradzieży. Sąd rozważył zeznania M. S. z k. 3653v i 1996v. - istotne dla oceny świadomości oskarżonego co do pochodzenia przyczepy rozrzutnika(...). Rozważania Sądu I instancji co do niewiarygodności wyjaśnień A. K. z k. 36 – 39 uzasadnienia Sądu I instancji z całą rozciągłością, w każdym akapicie należy podzielić. Żadna z konkluzji Sądu I instancji z tych rozważań nie jest niezgodna z zasadami doświadczenia życiowego, logiką, wiedzą. Zasadnie Sąd ocenił też zeznania D. B., pracownika oskarżonego, który zeznał o wypowiedzianych przez oskarżonego słowach, cyt. „Mówił, że tą maszynę kupił, nie wynajął” (k.3658v k. 2662v- 2663). Zeznania pokrzywdzonych – P. K. czy B. K. nie dają podstaw do twierdzenia o niezasadności ustaleń Sądu I instancji. Dotyczy to również zeznań Z. R. z k . 3654-3655v, k. 2017. W całokształcie, zupełnie oderwane od materiału dowodowego jest twierdzenie skarżącej, że w sprawie nie ma jednoznacznych dowodów potwierdzających wiedzę oskarżonego co do pochodzenia maszyny z kradzieży. W szczególności i wytłuszczone w uzasadnieniu apelacji kwestie/zagadnienia były przedmiotem prawidłowych rozważań Sądu I instancji, które Sąd Apelacyjny podziela w całej rozciągłości.

Zarzut rażącej niewspółmierności kary – zarzut alternatywny, jest też niezasadny. Mając na uwadze wypracowane w doktrynie i praktyce pojęcia rażącej niewspółmierności kary stwierdzić należy, że przytoczone przez Sąd I instancji przesłanki orzeczenia o karze w wymiarze jak w wyroku, co do poszczególnych z nich ale jako i całość nie dają podstaw do stwierdzenia zaistnienia tego rodzaju podstawy procesowej skutkującej ingerencją w wymiar orzeczonej kary.

Ad. apelacji obrońcy oskarżonego P. Z. .

Zarzuty apelującej naruszenia art. 7 k.p.k., 410 k.p.k. mające skutkować błędnymi ustaleniami faktycznymi w sprawie wskazanymi w punktach 6, 7 zarzutów nie zaistniały. Mimo, że bardzo obszerna i merytoryczna apelacja, to nie dostarcza podstaw do zanegowania rozstrzygnięcia Sądu I instancji.

W tym miejscu należy zawrzeć kilka istotnych stwierdzeń. Żądanie w ujęciu słownikowym oznacza domaganie się czegoś, dopominanie się o coś, wymaganie czegoś od innej osoby. Żądanie należy rozumieć jako oświadczenie woli sprawcy skierowane do osoby, którego celem jest uzyskanie korzyści majątkowej w zamian za zwrot bezprawnie zabranej rzeczy. Treść żądania nie musi być jednoznacznie wyrażona przy pomocy słów. Może zostać wyeksplikowana w jakikolwiek sposób, byle tylko dało się z zachowania sprawcy odczytać treść żądania w sposób dostatecznie jasny. Żądanie może być przedstawione w sposób konkludentny, pod warunkiem że czynność przedsiębrana przez sprawcę nie pozostawia żadnych wątpliwości co do treści oświadczenia woli sprawcy. Przestępstwo określone w art. 286 § 2 jest przestępstwem formalnym, którego dokonanie następuje już w chwili ukończenia przez sprawcę czynności wykonawczej tj. znamiona czynu są wyczerpane w chwili żądania pieniędzy. Do realizacji znamion tego typu czynu zabronionego bez znaczenia jest fakt, czy sprawca rzeczywiście uzyskał korzyść majątkową oraz czy doszło w ten sposób do uszczuplenia majątku innej osoby (patrz komentarz: Wróbel Włodzimierz (red.), Zoll Andrzej (red.), Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz do art. 278-363 k.k., wyd. V, lex). Powyższe prawne unormowania Sąd I instancji prawidłowo rozważył przy ustalaniu stanu faktycznego i dokonywaniu subsumcji zachowania oskarżonego pod normę prawną. Stąd też argumenty skarżącej, że P. Z. nie traktował poważnie elementu rozmowy dotyczącej korzyści majątkowej gdyż nie doszło do uzgadniania szczegółów przekazania środków finansowych, nie śledził pokrzywdzonych ani też, że następnie nie żądał pieniędzy w żadnej formie kontaktu, nie ekskulpują oskarżonego w całokształcie materiału dowodowego. W kontekście argumentu skarżącej co do tego, kto wyszedł z inicjatywą finansową to zwraca uwagę to co wynika z zeznań pokrzywdzonych, a co ocenił Sąd I instancji, że oskarżony nie dzielił się informacją z pokrzywdzonymi od razu, dawkował wiedzę. Pokrzywdzeni zeznali, że zapytali go wprost, jak on strasznie kręcił i w odpowiedzi padła kwota. Nie ma tego rodzaju niespójności w zeznaniach B. K. – wyrażonej w słowach przytoczonych w zarzucie 3., która nie daje podstaw do przyjęcia stanu faktycznego jak w stanowisku Sądu I instancji. Zamieszczenie na portalu społecznościowym informacji o kradzieży przedmiotowego sprzętu nie wyklucza sprawstwa. Czym innym jest kwestia braku nasilenia złej woli w zachowaniu oskarżonego, co znalazło odzwierciedlenie w wymiarze orzeczonej kary. Rozważania Sądu I instancji ze strony 56 uzasadnienia nie zawierają błędów, a wskazane tam orzecznictwo dopełnia prawidłowość rozumowania co do wyczerpania przez oskarżonego znamion czynu mu przypisanego.

Wniosek

Z apelacji obrońcy oskarżonego P. G.:

o zmianę zaskarżonego wyroku w części dyspozytywnej poprzez:

1.  zaliczenie okresu zatrzymania oskarżonego na poczet orzeczonej kary w okresie od 21 czerwca 2023 r. do 22 czerwca 2023 r.

2.  wyeliminowanie z kwalifikacji prawnej czynu przypisanemu oskarżonemu art. 294 § 1 k.k. i przyjęcie, iż wartość szkody nie przekraczała 200.000 zł i w konsekwencji zmianę poprzez wymierzenie kary grzywny.

Z apelacji obrońcy oskarżonego A. K.:

o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia przypisanego mu czynu.

Z daleko idącej ostrożności procesowej – o znaczne złagodzenie zastosowanej wobec oskarżonego A. K. kary i rozważenie zastosowania względem wymienionego instytucji warunkowego umorzenia postępowania.

Z apelacji obrońcy oskarżonego P. Z.

o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego P. Z. od zarzucanego mu czynu.

☒ częściowo zasadny obrońcy oskarżonego P. G., pozostałe niezasadne;

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

- zakres zasadności wniosków wynika z rozważań co do zarzutów;

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

- poza zakresem, w jakim zaskarżony wyrok zmieniono, został on utrzymany w mocy.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

- niezasadność zarzutów apelacyjnych w zakresie winy i kary; brak warunków do zmiany rozstrzygnięcia z urzędu;

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

- w stosunku do oskarżonego P. G. zmiana wyroku w ten sposób, że na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet kary grzywny zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 21 czerwca 2023 r. do 22 czerwca 2023 r., przy czym jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm dziennym stawkom grzywny.

Zwięźle o powodach zmiany

- zmiana ma oparcie w treści art. 63 § 1 k.k.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III

Sąd zasądził od oskarżonych P. G., A. K. i P. Z. na rzecz Skarbu Państwa kwoty tytułem opłaty za postępowanie odwoławcze, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych.

Na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. sąd odwoławczy zwolnił oskarżonych w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa pozostałych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze kierując się zasadą słuszności.

7.  PODPIS