Wyrok z 23 października 2025, sygn. III AUa 518/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 października 2025 r.

Sąd Apelacyjny w Szczecinie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie następującym:

Przewodniczący:	Sędzia Barbara Białecka
Protokolant:	st. sekr. sąd. Katarzyna Hajko

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2025 r. w S.

sprawy Z. P.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K.

o kod tytułu ubezpieczenia

na skutek apelacji ubezpieczonego

od wyroku Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 31 października 2023 r., sygn. akt IV U 454/23

1.  prostuje oznaczenie przedmiotu sporu w zaskarżonym wyroku w ten sposób, że zamiast „o odsetki” wpisuje „o kod tytułu ubezpieczenia”;

2.  oddala apelację;

3.  zasądza od Z. P. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym wraz z ustawowymi odsetkami należnymi za czas od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia o kosztach, do dnia zapłaty.

Barbara Białecka

Sygn. akt III AUa 518/23

UZASADNIENIE

Organ rentowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K., decyzją z dnia 1 sierpnia 2023 roku, nr (...), wydaną w oparciu o art. 83 ust. 1 w zw. z art. 36 ust. 10 i art. 46 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych, stwierdził, że na dokumentach zgłoszeniowych i rozliczeniowych od 1 listopada 2022 roku:

- nie obowiązuje Z. P. kod ubezpieczenia (...), tj. jako osoby prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą, dla której podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne stanowi zadeklarowana kwota nie niższa niż 60% kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia,

- obowiązuje Z. P. kod ubezpieczeń (...), tj. jako osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą, dla której podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne stanowi zadeklarowana kwota, nie niższa niż 30% kwoty minimalnego wynagrodzenia.

W uzasadnieniu wskazano, że Z. P. zgłosił rozpoczęcie działalności gospodarczej od 1 listopada 2022 roku. Od tego dnia zgłosił się do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych z kodem tytułu (...), tj. jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą, dla której podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne stanowi zadeklarowana kwota nie niższa niż 60% kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia. W dokumentach rozliczeniowych zadeklarował wyżej wskazany kod tytułu ubezpieczeń i składki na ubezpieczenia społeczne w wysokościach: 11-12/2022 – 3 553,20 zł (za każdy z miesięcy), 1/2023 – 4 161 zł, 2/2023 – 2 823,54 zł, 3,5-6/2023 – 0 (za każdy z miesięcy). W okresie od 20 lutego do 21 sierpnia 2023 roku miał wystawione zwolnienie lekarskie. Zakład wezwał ubezpieczonego do korekty złożonych deklaracji poprzez zgłoszenie się od dnia 1 listopada 2022 roku z kodem (...). Pomimo wezwania ubezpieczony nie skorygował kodu podając, że korzystanie z kodu (...) jest prawem, a nie obowiązkiem.

Powołując się na brzmienie przepisów art. 36 ust. 10, art. 46 ust. 4 pkt 8 oraz art. 18 ust. 8 i 8a cyt. ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, w imieniu organu wskazano, że Z. P. w okresie pierwszych 24 miesięcy od rozpoczęcia działalności gospodarczej, tj. od 1 listopada 2022 roku, nie może korzystać z kodu ubezpieczenia (...). Obowiązującym go kodem ubezpieczeń jest kod (...), co nie wyklucza zachowania wskazanych przez niego wysokości podstaw wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Z. P., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz potwierdzenia prawidłowości jego zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych i rozliczania z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej z kodem (...).

W uzasadnieniu podniósł, że od 1 listopada 2022 roku zarejestrował w (...) działalność gospodarczą. W jego ocenie zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych z kodem (...) jest jego prawem a nie obowiązkiem, gdyż ani w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych, ani w Prawie przedsiębiorców nie ma wskazanego obowiązku stosowania kolejności rejestracji działalności gospodarczej według poszczególnych kodów i obowiązku korzystania z preferencyjnej wysokości składek ZUS. W toku postępowania (m.in. w piśmie z 25.10.2023 r. k. 22) wywodził, że konsekwencją ustalenia przez ZUS oznaczonego w decyzji kodu było wypłacenie mu świadczeń chorobowych w zaniżonej wysokości, nieadekwatnej do deklarowanych przezeń podstaw wymiaru składek, które uiszczał, a zatem nie miało to znaczenia wyłącznie technicznego jak twierdzono w imieniu organu.

W imieniu organu rentowego w odpowiedzi na odwołanie wniesiono o jego oddalenie oraz o zasądzenie na jego rzecz od odwołującego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Sąd Okręgowy w Koszalinie IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 31 października 2023 roku oddalił odwołanie oraz zasądził od Z. P. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w K. kwotę 180 (stu osiemdziesięciu) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty.

Sąd Okręgowy ustalił, że odwołujący Z. P. w ramach dotychczasowej aktywności zawodowej prowadził już w przeszłości działalność gospodarczą. Od 1 listopada 2022 roku ponownie zarejestrował w (...) działalność gospodarczą pod firmą (...), N. (...) w N..

Od wskazanego dnia dokonał zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych z kodem ubezpieczenia: (...), właściwym dla osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą, dla których podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne stanowi zadeklarowana kwota nie niższa niż 60% kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia.

W złożonych dokumentach rozliczeniowych zadeklarował podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne za następujące okresy w wymienionych niżej wysokościach:

- 11/2022 r. - 3 553,20 zł,

- 12/2022 r. - 553,20 zł,

- 1/2023 r. - 4 161 zł,

- 2/2023 r. - 2 823,54 zł,

- 3/2023 r. – 0,

- 5/2023 r. – 0,

- 6/2023 r. - 0.

W okresie od 20 lutego do 21 sierpnia 2023 roku był niezdolny do pracy. Otrzymywał z tego tytułu zasiłek chorobowy, według swego przekonania w zaniżonej wysokości, nieadekwatnej do wysokości zgłoszonych w powyższym okresie podstaw wymiaru składek.

W dniu 10 marca 2023 roku w imieniu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w K. wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia podlegania przez Z. P. obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym z tytułu zgłoszonej działalności gospodarczej od 1 listopada 2022 roku. Postępowanie zakończono w dniu 12 czerwca 2023 roku.

Pismem z 14 czerwca 2023 roku organ rentowy wezwał odwołującego do złożenia korekt dokumentów zgłoszeniowych i rozliczeniowych, albowiem osoba prowadząca działalność gospodarczą, w okresie 24 miesięcy od dnia rozpoczęcia jej prowadzenia powinna stosować kod tytułu ubezpieczenia (...). Wskazano, że korekty powinny zostać przekazane jedynie w zakresie kodu ubezpieczenia, nie zaś co do wysokości zgłoszonych podstaw wymiaru składek.

Decyzją z 22 czerwca 2023 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie ustalenia obowiązku podlegania ubezpieczeniom społecznym Z. P. jako osoby prowadzącej działalność gospodarczą od 1 listopada 2022 roku.

W piśmie z dnia 26 czerwca 2023 roku, kierowanym do ZUS, odwołujący wskazał, że określenie preferencyjnego kodu ubezpieczenia jest jego prawem, a nie obowiązkiem.

W ocenie Sądu Okręgowego odwołanie ubezpieczonego okazało się nieuzasadnione.

Sąd Okręgowy wyjaśnił, iż stan faktyczny niniejszej sprawy ustalił w oparciu o zgromadzone w sprawie dokumenty oraz oświadczenia odwołującego. Był on w zasadzie bezsporny.

Kwestią sporną było natomiast prawo Z. P. do zgłoszenia się do ubezpieczeń społecznych z tytułu działalności gospodarczej rozpoczętej w dniu 1 listopada 2022 roku z wybranym przez niego kodem (...). Zdaniem odwołującego, wbrew zaskarżonej decyzji nakładającej na niego obowiązek zgłoszenia się z kodem (...), kod ten miał wpływ na zaniżenie przyznanych mu świadczeń chorobowych.

Wstępnie Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że kwestia oceny wysokości wypłaconych odwołującemu świadczeń z ubezpieczenia chorobowego nie mogła być przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu, albowiem Sąd ubezpieczeń społecznych, rozpatrując odwołanie, jest związany granicami zaskarżonej decyzji, ta zaś w zaskarżonej części dotyczyła wyłącznie kwestii określenia właściwego kodu zgłoszenia.

Osoba zgłaszana do ubezpieczeń społecznych i objęta obowiązkiem ubezpieczeń podlega zgłoszeniu na zasadach i za pomocą formularzy zgodnych ze wzorami określonymi w Rozporządzeniu Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 20 grudnia 2020 roku w sprawie określenia wzorów zgłoszeń do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego, imiennych raportów miesięcznych i imiennych raportów miesięcznych korygujących, zgłoszeń płatnika składek, deklaracji rozliczeniowych i deklaracji rozliczeniowych korygujących, zgłoszeń danych o pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, raportów informacyjnych, oświadczeń o zamiarze przekazania raportów informacyjnych, informacji o zawartych umowach o dzieło oraz innych dokumentów (Dz.U z 2023r., poz. 2032).

Jednocześnie Sąd Okręgowy zauważył, że zgodnie z brzmieniem § 2 tego rozporządzenia dokumenty są wypełniane przy użyciu kodów, których wykaz jest określony w załączniku nr 25 do rozporządzenia.

W załączniku tym wskazano, że kod (...) jest właściwy dla osoby prowadzącej działalność gospodarczą, dla której podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne stanowi zadeklarowana kwota, nie niższa niż 60% kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia, natomiast kod (...) dotyczy osoby prowadzącej działalność gospodarczą, dla której podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne stanowi zadeklarowana kwota nie niższa niż 30% kwoty minimalnego wynagrodzenia.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy stwierdził, iż przepisy rozporządzenia nie pozostawiają zatem płatnikom składek i ubezpieczonym swobodnego wyboru kodu zgłoszenia, lecz nakazują, by był on dostosowany do cech i okoliczności legitymujących danego ubezpieczonego w jego sytuacji faktycznej i prawnej. Jednocześnie Sąd ten wyjaśnił, iż ustalenia wymagało zatem, która z podstaw znajdowała zastosowanie w sytuacji odwołującego jako przedsiębiorcy, zgodnie z przepisami prawa materialnego.

Zasada oskładkowania przedsiębiorców została ustanowiona w art. 18 ust. 8 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jednolity - Dz.U. z 2023 r., poz. 1230), zgodnie z którym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe ubezpieczonych, dla osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarcza, stanowi zadeklarowana kwota, nie niższa jednak niż 60% prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego przyjętego do ustalenia kwoty ograniczenia rocznej podstawy wymiaru składek.

Natomiast w myśl art. 18a ust. 1 wskazanej ustawy, podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe ubezpieczonych, dla osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą, w okresie pierwszych 24 miesięcy kalendarzowych od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej stanowi zadeklarowana kwota, nie niższa jednak niż 30% kwoty minimalnego wynagrodzenia. Jest to przepis szczególny wobec wyżej przedstawionej regulacji art. 18 ust. 8, co oznacza, że wyłącza on jej zastosowanie w okolicznościach wskazanych w dyspozycji przepisu szczególnego, tj. w sytuacji rozpoczęcia (ponownego rozpoczęcia) prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej.

Jednocześnie Sąd Okręgowy miał na uwadze, że zgodnie z art. 18a ust. 2 wskazana wyżej szczególna regulacja nie ma zastosowania do osób, które:

1) prowadzą lub w okresie ostatnich 60 miesięcy kalendarzowych przed dniem rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej prowadziły pozarolniczą działalność;

2) wykonują działalność gospodarczą na rzecz byłego pracodawcy, na rzecz którego przed dniem rozpoczęcia działalności gospodarczej w bieżącym lub w poprzednim roku kalendarzowym wykonywały w ramach stosunku pracy lub spółdzielczego stosunku pracy czynności wchodzące w zakres wykonywanej działalności gospodarczej.

Odwołujący nie udowodnił jednak, by w stosunku do niego znajdowało zastosowanie którekolwiek z tych wyłączeń. W szczególności z danych ZUS nie wynikało, by w okresie 60 miesięcy przed 1 listopada 2022 roku prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą.

Zatem zgodnie z przepisami ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych odwołujący, jako osoba rozpoczynająca prowadzenie działalności gospodarczej, w pierwszych 24 miesiącach jej prowadzenia podlega preferencyjnemu oskładkowaniu, z możliwością skorzystania z podstawy wymiaru składek nie niższej niż 30% kwoty minimalnego wynagrodzenia, choć może równie dobrze zadeklarować wyższe podstawy (co w praktyce w niniejszej sprawie odwołujący czynił). Skoro tak, to zdaniem Sądu pierwszej instancji, w świetle § 2 cytowanego wyżej Rozporządzenia w sprawie określenia wzorów zgłoszeń, miał obowiązek zgłoszenia się ze wskazanym w załączniku nr 25 do rozporządzenia kodem odpowiadającym tej preferencyjnej podstawie oskładkowania, tj. (...) a nie – jak to zrobił – z kodem (...)

Sąd Okręgowy, wyczerpując argumentację, zauważył, iż również w piśmiennictwie wskazuje się, że z kodem (...) zgłasza się każda osoba, która prowadzi działalność gospodarczą, do której zastosowanie ma art. 18a ustawy, niezależnie od tego, czy chce skorzystać z możliwości opłacania składek od niższej podstawy, czy też składki na ubezpieczenia społeczne chce opłacać od wyższej podstawy niż minimalna, jaka ją obowiązuje. Podstawę wymiaru składek stanowi bowiem zadeklarowana kwota i ustawodawca określa tylko jej minimalny pułap. W konsekwencji nie ma przeszkód, aby z kodem tym składki były wykazywane od kwoty nawet dużo wyższej niż ustawowe minimum (por. Komentarz do art. 18a w: Ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych. Komentarz, pod redakcją J. Wantocha-Rekowskiego, Lex 2015).

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się ubezpieczony, który zaskarżając je w całości, zarzucił:

1)  naruszenie art. 18 ust. 8 i art. 18a ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez ich niewłaściwą wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie,

2)  wyrok nie dotyczy sprawy o odsetki tylko o dokumenty zgłoszeniowe

Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz o zwrot kosztów procesu za każdą z instancji według norm przepisanych.

W uzupełnieniu apelacji ubezpieczony, w piśmie z dnia 15 stycznia 2024 r., wskazał, że różnica między podstawą do wyliczenia świadczeń jest równa kwocie 1.815,13 zł. Jednocześnie stwierdził, iż wypłacone mu świadczenia (zasiłek chorobowy i świadczenie rehabilitacyjne) powinny być przeliczone w oparciu o wyższy wymiar podstawy w oparciu o składki opłacone z zastosowaniem kodu (...).

W odpowiedzi na apelację organ rentowy wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od odwołującego na rzecz organu rentowego kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja ubezpieczonego okazała się niezasadna.

Sąd Okręgowy po zebraniu pełnego materiału dowodowego, szczegółowo go przeanalizował i dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych oraz ocenił ten materiał zgodnie z zasadami proceduralnymi, nie przekraczając granic zakreślonych w art. 233 § 1 k.p.c. W uzasadnieniu wyroku Sąd odniósł się do wszystkich kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i ocenił zasadność odwołania na podstawie powołanych przepisów z przytoczeniem ich treści.

Sąd Apelacyjny podziela zarówno ustalenia faktyczne, jak i wnioskowania prawne zawarte w motywach zaskarżonego wyroku. W tej sytuacji nie zachodzi potrzeba ich powtarzania. Podnieść należy dodatkowo, że skarżący argumentami przytoczonymi w apelacji w żaden sposób nie podważył zasadności stanowiska Sądu pierwszej instancji. Apelacja zawiera bowiem jedynie własną ocenę prawną odmienną od przyjętej przez Sąd Okręgowy i nie znajdującą potwierdzenia w przepisach.

Sąd pierwszej instancji wyczerpująco wypowiedział się co do powodów, dla których nie podzielił stanowiska ubezpieczonego w zakresie, w jakim twierdził, że przysługuje mu dowolność co do wyboru kodu, z jakim powinien zostać zgłoszony do ubezpieczeń społecznych.

Spór w przedmiotowej sprawie sprowadzał się zatem do ustalenia, czy ubezpieczony był uprawniony do zgłoszenia się do ubezpieczeń społecznych z tytułu działalności gospodarczej rozpoczętej w dniu 1 listopada 2022 roku z wybranym przez niego kodem (...).

W tym stanie rzeczy wymaga przypomnienia, że każda osoba objęta obowiązkiem ubezpieczeń społecznych podlega zgłoszeniu na dokumentach według wzorów określonych w Rozporządzeniu Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 20 grudnia 2020 roku w sprawie określenia wzorów zgłoszeń do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego, imiennych raportów miesięcznych i imiennych raportów miesięcznych korygujących, zgłoszeń płatnika składek, deklaracji rozliczeniowych i deklaracji rozliczeniowych korygujących, zgłoszeń danych o pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, raportów informacyjnych, oświadczeń o zamiarze przekazania raportów informacyjnych, informacji o zawartych umowach o dzieło oraz innych dokumentów (Dz.U z 2023r., poz. 2032).

W myśl obowiązujących przepisów oprócz danych osoby zgłaszanej w każdym zgłoszeniu do ubezpieczeń należy podać informacje o tytule do ubezpieczeń. W tym celu wykorzystuje się kody określone w załączniku do wskazanego powyżej rozporządzenia.

Dokonując zgłoszenia do ubezpieczeń należy podać jeden z kodów:



(...) – przewidziany dla osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą na podstawie przepisów o działalności gospodarczej lub innych przepisów szczególnych niemających ustalonego prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, dla których podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne stanowi zadeklarowana kwota nie niższa niż 60% kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia



(...) - przewidziany dla osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą niemających ustalonego prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, dla których podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne stanowi zadeklarowana kwota nie niższa niż 30% kwoty minimalnego wynagrodzenia.

Kod, z jakim osoba prowadząca działalność ma zostać zgłoszona do ubezpieczeń społecznych wynika wprost z treści obowiązujących przepisów. Wybór ten – wbrew temu, co twierdzi odwołujący się - nie jest dowolny.

Upraszczając, kod (...) dotyczy osób, które nie mogą skorzystać z tzw. "małego ZUS-u". Kod (...) dotyczy osób, które takie uprawnienie posiadają.

Choć przepisy określają kod, z jakim osoba prowadząca działalność ma zostać zgłoszona do ubezpieczeń społecznych, to jednak – wbrew odmiennym zapatrywaniom ubezpieczonego - nie decydują one w ostateczny sposób o wykazywanej podstawie wymiaru składek. Brzmienie art. 18 ust. 8 oraz art. 18a ustawy systemowej określa wyłącznie minimalną wysokość podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne. Skoro podstawę tę stanowi zadeklarowana kwota, to osoba ubezpieczona może oczywiście opłacać składki od wyższej podstawy. W przypadku podjęcia takiej decyzji, prowadzący działalność obowiązany jest wskazać wysokość deklarowanej wyższej podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia w raporcie imiennym ZUS RCA.

W ocenie Sądu Apelacyjnego treść przywołanych powyżej przepisów jest jasna i nie powinna wzbudzać jakichkolwiek wątpliwości co do tego, iż obowiązujące regulacje nie pozostawiają płatnikom składek wyboru dowolnego kodu zgłoszenia. Nakazują one bowiem by kod ten był dostosowany do cech oraz okoliczności określających danego ubezpieczonego w jego konkretnej sytuacji, niezależnie od tego, czy chce skorzystać z możliwości opłacania składek od niższej podstawy, czy też składki na ubezpieczenia społeczne chce opłacać od wyższej podstawy niż minimalna, jaka go obowiązuje.

W związku z powyższym Sąd Apelacyjny, podobnie jak Sąd Okręgowy, przyjął, że Z. P. był zobowiązany dokonać zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych ze wskazanym w załączniku nr 25 do rozporządzenia kodem odpowiadającym tej preferencyjnej podstawie oskładkowania, tj. (...), a nie – jak to uczynił – z kodem (...).

Powyższe prowadzi do uznania zaskarżonego wyroku za prawidłowy, a tym samym do oddalenia apelacji ubezpieczonego na podstawie art. 385 k.p.c.

O kosztach, Sąd Apelacyjny orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu), przy czym Sąd rozstrzyga o kosztach w każdym orzeczeniu kończącym sprawę w instancji (art. 108 § 1 k.p.c.). Do celowych kosztów postępowania należy, między innymi, koszt ustanowienia zastępstwa procesowego (art. 98 § 3 i art. 99 k.p.c.). Zatem, skoro oddalono apelację ubezpieczonego w całości, uznać należało, że organ rentowy wygrał postępowanie także w drugiej instancji. Wysokość tych kosztów ustalono na podstawie § 10 ust. 1 pkt 2 w związku z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935) zasądzając, zgodnie z wnioskiem od ubezpieczonego na rzecz organu rentowego kwotę 270 zł. Powyższa kwota w oparciu o art. 98 § 11 k.p.c. została przyznana wraz z należnymi ustawowymi odsetkami.

Na podstawie art. 350 § 1 i § 3 k.p.c. sprostowano oznaczenie przedmiotu sporu w zaskarżonym wyroku.

Sędzia Barbara Białecka