Wyrok z 24 października 2025, sygn. I ACa 1732/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 października 2025 r.

Sąd Apelacyjny w Krakowie I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący: SSA Wojciech Żukowski

Protokolant: Edyta Sieja

po rozpoznaniu w dniu 24 października 2025 r. w Krakowie na rozprawie

sprawy z powództwa (...) Fundusz (...)w W.

przeciwko M. J.

o zapłatę

na skutek apelacji pozwanego

od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 17 sierpnia 2022 r.,

sygn. akt I C 743/22

1.  prostuje z urzędu zaskarżony wyrok w ten sposób, że użyte
w oznaczeniu strony powodowej słowo „(...)” zastępuje w odpowiednich przypadkach słowem „(...)”,

2.  zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że jego sentencji nadaje treść:

„I. oddala powództwo,

II. tytułem kosztów procesu zasądza od strony powodowej na rzecz pozwanego kwotę 5417 zł (pięć tysięcy czterysta siedemnaście złotych)
z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o tych kosztach do dnia zapłaty.”,

3.  tytułem kosztów postępowania apelacyjnego zasądza od strony powodowej na rzecz pozwanego kwotę 5050 zł (pięć tysięcy pięćdziesiąt złotych) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia następnego po uprawomocnieniu się orzeczenia, którym koszty te zasądzono, do dnia zapłaty.

UZASADNIENIE

W pozwie złożonym w dniu 26 kwietnia 2021 (k. 4), skierowanym przeciwko M. J., powód (...)Fundusz (...) w W., wniósł o:

1. zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 152.251,98 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 16 stycznia 2021 r. (tj. od dnia następującego po dniu cesji) do dnia zapłaty;

2. zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty oraz kwoty 17 zł tytułem uiszczonej opłaty od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu powód wskazał, iż dochodzona pozwem wierzytelność powstała w wyniku zawarcia przez pozwanego i Bank (...) S.A. z siedzibą we W. w dniu 16 lutego 2018 r. umowy o kredyt restrukturyzacyjny o numerze (...)\ (...). Pomimo precyzyjnie ustalonych warunków umowy, pozwany nie zaspokoił wszystkich należności wynikających z powyższego stosunku prawnego i pozostawał w opóźnieniu co do obowiązku spłaty zadłużenia. Wierzyciel pierwotny bezskutecznie wzywał go do spłaty zadłużenia, a następnie pismem z dnia 13 maja 2019 r. wypowiedział umowę. Następnie dokonał przelewu przysługującej mu od pozwanego wierzytelności na rzecz powoda zgodnie z art. 509 k.c. Pozwany został poinformowany o cesji wierzytelności. Pomimo upływu wskazanego w przedsądowym wezwaniu do zapłaty nie uregulował należności wobec czego powód dochodzi swoich praw na drodze sądowej.

W odpowiedzi na pozew (k. 177) pozwany M. J. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od strony powodowej na rzecz strony pozwanej kosztów procesu za I instancję – w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Zakwestionował prawidłowość przedłożonych przez powoda do akt sprawy dokumentów, a także zgłosił zarzuty: nieudowodnienia roszczenia co do zasady i wysokości, przedawnienia roszczenia, braku wymagalności, złożenia dowodów objętych zakazem dowodowym, powoływania dokumentów generowanych przez pełnomocnika banku, uznania za skuteczne doręczeń pozwanemu wezwania do zapłaty oraz wypowiedzenia umowy, nieskuteczności (nieważności umowy) cesji wierzytelności na którą powołuje się powód.

Wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2022 r. Sąd Okręgowy w Krakowie:

I. zasądził od pozwanego M. J. na rzecz strony powodowej(...)Fundusz (...)w W. kwotę 152.251,98 zł (sto pięćdziesiąt dwa tysiące dwieście pięćdziesiąt jeden złotych 98/100) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 16 stycznia 2022 r. do dnia zapłaty;

II. zasądził od pozwanego M. J. na rzecz strony powodowej(...)Fundusz (...) w W. kwotę 13.030 zł (trzynaście tysięcy trzydzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu (w tym kwotę 5.400 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sąd Okręgowy ustalił, że Bank (...) S.A. wraz ze swoim większościowym akcjonariuszem (...) S.A. podpisali z (...) Bank (...), właścicielem (...) Bank (...) S.A., umowę dotyczącą przeniesienia na Bank (...) S.A. wydzielonej części (...) Bank (...) S.A. Uchwałą Walnego Zgromadzenia z dnia 16 maja 2018 r. akcjonariuszy Banku (...) zmieniono nazwę banku na (...) Bank (...) S.A. oraz dokonano zmiany siedziby rejestrowej na W.. Przedmiotowa zmiana została ujawniona w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego dnia 7 września 2018 r.

Powód figuruje w Rejestrze Funduszy(...)prowadzonym przez Sąd Okręgowy w Warszawie VII Wydział Cywilny Rodzinny i Rejestrowy Sekcję ds. rejestrowych pod numerem wpisu(...). Numer rejestru funduszu inwestycyjnego (...) (...). Fundusz reprezentowany jest przez (...) Funduszy(...)S.A. z siedzibą w W..

Powód zawarł w dniu 16 lutego 2018 r. z (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. umowę o kredyt restrukturyzacyjny nr (...)\ (...). Umowa stanowi m.in., że:

- Bank udziela kredytu, na warunkach i w kwocie określonych w § 8 niniejszej umowy oraz Regulaminie z przeznaczeniem na: (1) spłatę całości zadłużenia względem (...) Bank (...) S.A. z tytułu umów wskazanych w § 8 niniejszej umowy kredytu, (2) na pokrycie kosztów, o których mowa w ust. 2 pkt (1-2) poniżej (§ 1 ust. 1);

- Kredytobiorca będzie spłacał kredyt na rachunek kredytu, wraz z odsetkami w równych ratach kapitałowo-odsetkowych, za wyjątkiem ostatniej raty, która jest ratą wyrównującą (…) (§ 3 ust. 1);

- Niespłacenie rat kredytu w terminie ustalonym w umowie kredytu powoduje powstanie zadłużenia przeterminowanego (…) (§ 4 ust. 1);

- Bank może wypowiedzieć umowę w przypadku naruszenia przez kredytobiorcę warunków udzielenia kredytu, wynikających z umowy kredytu, po uprzednim wezwaniu kredytobiorcy do zaprzestania naruszenia (§ 6 ust. 2 pkt a);

- Całkowita kwota kredytu: 130 746,26 zł, liczba rat: 144, wysokość raty: 1 343,72 zł, całkowita kwota do zapłaty: 193 495,06 zł (§ 8).

Pozwany złożył w dniu 2 lutego 2018 r. do (...) Bank (...) S.A. wniosek o restrukturyzację zadłużenia.

Pozwany został pouczony o konsekwencjach niespłacenia rat kredytu w terminie ustalonym w umowie kredytu (k. 40).

(...) Bank (...) S.A. skierował dnia 28 grudnia 2018 r. do pozwanego ostateczne wezwanie do zapłaty, wzywając do natychmiastowego uregulowania całego zadłużenia przeterminowanego w kwocie 2.637,72 zł. Ponowne wezwanie skierował do pozwanego dnia 15 stycznia 2019 r., wskazując na kwotę przeterminowanego zadłużenia 2.587,89 zł.

Dnia 13 maja 2019 r. (...) Bank (...) S.A. wypowiedział pozwanemu umowę kredytu z dnia 16 lutego 2018 r., wzywając go do spłaty całej wierzytelności w kwocie 129.624,35 zł w terminie 30 dni od otrzymania wypowiedzenia. Pismo doręczono pozwanemu dnia 24 maja 2019 r.

Dnia 15 stycznia 2021 r. (...) Bank (...) S.A. zawarł z powodem (...) Fundusz (...)umowę przelewu wierzytelności w ramach transakcji sekurytyzacji.

Zgodnie z załączonym do umowy wykazem wierzytelności, ww. transakcja objęła przelew wierzytelności banku przysługującej mu względem pozwanego, o czym pozwany został zawiadomiony pismem z dnia 15 stycznia 2021 r.

(...) Sp. z o.o., działając na podstawie udzielonego przez powoda pełnomocnictwa, skierował dnia 10 lutego 2021 r. do pozwanego wezwanie do zapłaty, wskazując na zadłużenie w kwocie 157.027,49 zł.

W oparciu o tak ustalony stan faktyczny Sąd Okręgowy przywołał treść art. 69 ust. 1 i art. 75 ust. 1 pr. bank. i zważył, że powództwo jako zasadne zasługiwało na uwzględnienie w całości. Pozwany nie wywiązywał się z zobowiązania do spłaty rat kapitałowo-odsetkowych, wynikającego z zawartej z (...) Bank (...) S.A. dnia 16 lutego 2018 r. umowy kredytu nr (...)\ (...). Tym samym bank uprawniony był do podjęcia działań windykacyjnych, ewentualnie (na wniosek pozwanych) restrukturyzacji zadłużenia, a następnie do wypowiedzenia umowy.

Kwestie wezwania do dokonania spłaty i restrukturyzacji zadłużenia reguluje art. 75c Prawa bankowego:

1. Jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych.

2. W wezwaniu, o którym mowa w ust. 1, bank informuje kredytobiorcę o możliwości złożenia, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia.

3. Bank powinien, na wniosek kredytobiorcy, umożliwić restrukturyzację zadłużenia poprzez zmianę określonych w umowie warunków lub terminów spłaty kredytu, jeżeli jest uzasadniona dokonaną przez bank oceną sytuacji finansowej i gospodarczej kredytobiorcy.

4. Restrukturyzacja, o której mowa w ust. 1, dokonywana jest na warunkach uzgodnionych przez bank i kredytobiorcę.

5. Bank, w przypadku odrzucenia wniosku kredytobiorcy o restrukturyzację zadłużenia, przekazuje kredytobiorcy, bez zbędnej zwłoki, szczegółowe wyjaśnienia, w formie pisemnej, dotyczące przyczyny odrzucenia wniosku o restrukturyzację.

6. Przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio do umów pożyczek pieniężnych.

W ocenie Sądu bank prawidłowo wywiązał się z powyższych obowiązków, kierując do dłużnika kilkukrotnie wezwania do zapłaty wraz z obszernymi pouczeniami i informacjami, wyznaczając mu odpowiedni termin do spłaty zadłużenia. Warto również zauważyć, że zadłużenie pozwanego było już raz restrukturyzowane, co wynika wprost z nazwy i celu umowy, a mimo to nie spłacał on zobowiązania, choć deklarował taką wolę we wniosku o restrukturyzację z dnia 2 lutego 2018 r.

Ponieważ czynności windykacyjne pierwotnego wierzyciela okazały się nieskuteczne, dokonał on zbycia przysługującej mu wierzytelności powodowi. Zgodnie z art. 509 § 1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Jak wskazuje § 2 ww. przepisu, wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Sąd nie powziął wątpliwości co do prawidłowości dokonanej cesji.

Z uwagi na powyższe powód zwrócił się z roszczeniem o zapłatę przez pozwanego kwoty 152.251,98 zł, wynikającej z umowy kredytu restrukturyzacyjnego, na którą złożyły się: 125.931,40 zł kapitału, 19.628,63 zł odsetek ustawowych za opóźnienie naliczanych od kwoty niespłaconego kapitału, 4.938,95 zł odsetek kapitałowych naliczonych przez wierzyciel pierwotnego oraz 1.753 zł tytułem wierzytelności i opłat poniesionych przez wierzyciela pierwotnego.

Roszczenie powoda o zasądzenie ww. kwoty należało w świetle zgromadzonego materiału dowodowego uznać za uzasadnione i kwotę tę zasądzić wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 16 stycznia 2021 r. (tj. dnia następującego po dniu cesji) do dnia zapłaty, o czym orzeczono w punkcie I wyroku.

Podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia Sąd uznał za bezzasadny, jako że początek biegu przedawnienia roszczenia rozpoczyna się z dniem w którym stało się ono wymagalne, zaś roszczenie powoda spełniło tę przesłankę z dniem 25 czerwca 2019 r. Oznacza to, że zgodnie z art. 118 k.c. roszczenie mogłoby się ewentualnie przedawnić dopiero w czerwcu 2022 r., o ile jego bieg nie zostałby przerwany wniesieniem pozwu dnia 26 kwietnia 2021 r.

O kosztach procesu orzeczono w punkcie II wyroku, na podstawie art. 108 §1 oraz art. 98 § 1 k.p.c., tj. zgodnie z zasadą, iż strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, co wynika z § 11 przywołanego artykułu. Zgodnie natomiast z § 3 do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Jak wskazuje art. 99 k.p.c. stronom reprezentowanym przez radcę prawnego, rzecznika patentowego lub Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej zwraca się koszty w wysokości należnej według przepisów o wynagrodzeniu adwokata. Zgodnie Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265) w sprawach w których wydawany jest nakaz zapłaty opłatę ustala się na zasadach ogólnych w przypadku skutecznego wniesienia sprzeciwu lub zarzutów (§ 3 ust. 2). Tym samym przy wartości przedmiotu sporu równej 121.724 zł stawka minimalna opłaty za czynności radcy prawnego wynosi 5.400 zł (§ 2 pkt 6). Powód poniósł również koszt opłaty sądowej w kwocie 7.613 zł oraz koszt udzielonego radcy prawnemu pełnomocnictwa w kwocie 17 zł (k. 34). Stąd zasądzone 17 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej.

Wskazane powyżej kwoty 5.400 zł, 7.613 zł oraz 17 zł złożyły się na sumę 13.030 zł, zasądzoną od pozwanego tytułem zwrotu powodowi kosztów procesu.

Apelację od tego wyroku wniósł pozwany, zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. Z powołaniem się na powyższy zarzut wniósł zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego od strony powodowej.

W odpowiedzi na apelację strona powodowa wniosła o oddalenie apelacji i o zasądzenie od pozwanego kosztów postępowania apelacyjnego.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja powoda okazała się zasadna.

Częściowo uzasadniony okazał się podniesiony w apelacji zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. O mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniu tego przepisu można mówić w sytuacji, gdy wskutek wadliwej oceny dowodów sąd orzekający dokonał wadliwych ustaleń faktycznych. Skuteczne podniesienie tego zarzutu wymaga zatem wskazania na konkretne okoliczności faktyczne mające znaczenie dla rozstrzygnięcia, które wskutek błędnej oceny dowodów nie zostały przez sąd ustalone, albo na konkretne okoliczności faktyczne, które miały znaczenie dla rozstrzygnięcia i które zostały przez sąd ustalone, mimo, że prawidłowo oceniony materiał dowodowy nie dawał podstaw do ich ustalenia. Wymaga również wskazania i uzasadnienia na czym polegała wadliwość oceny konkretnych dowodów przez Sąd I instancji. Chodzi przy tym o wskazanie na konkretne naruszenia przez Sąd I instancji reguł prawidłowego rozumowania lub zasad doświadczenia życiowego, a nie o wyrażenie przez apelującego subiektywnego przekonania o innej wartości określonych dowodów aniżeli przyjęta przez Sąd I instancji. Należy zauważyć, że wprawdzie nie jest trafny zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. w zakresie w jakim odnosił się do kwestii wymagalności i złożenia oświadczenia przez osobę upoważnioną do reprezentowania banku, albowiem są to zagadnienia ze sfery ocen prawnych, podlegające badaniu w ramach oceny materialnoprawnej zasadności roszczenia. Nie jest również trafny ten zarzut w zakresie w jakim obejmuje twierdzenie, że nie doręczono pozwanemu oświadczenia o wypowiedzeniu umowy kredytu. Dowód doręczenia tego oświadczenia zalega w aktach na k. 62-63. Tym niemniej nie można odmówić racji apelującemu w zakresie, w jakim kwestionuje ustalenie, że doszło do doręczenia wezwań do zapłaty. W aktach brak jest dowodu doręczenia wezwań do zapłaty, gdyż zalegają w nich tylko odpisy wezwań do zapłaty (k. 56-59). Brak ten nie został uzupełniony przez stronę powodową, na której w tym zakresie, zgodnie z art. 6 k.c., ciążył ciężar dowodu, pomimo podniesienia zarzutów w tym przedmiocie przez pozwanego. Nie przedstawiono również tych dowodów doręczenia w toku postępowania apelacyjnego.

Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny precyzuje stan faktyczny ustalony przez Sąd I instancji w takim zakresie, że w miejsce ustalenia, że:

(...) Bank (...) S.A. skierował dnia 28 grudnia 2018 r. do pozwanego ostateczne wezwanie do zapłaty, wzywając do natychmiastowego uregulowania całego zadłużenia przeterminowanego w kwocie 2.637,72 zł. Ponowne wezwanie skierował do pozwanego dnia 15 stycznia 2019 r., wskazując na kwotę przeterminowanego zadłużenia 2.587,89 zł.”

czyni ustalenia następującej treści:

„Istnieją dwa dokumenty zatytułowane (...):

- datowany na dzień 28 grudnia 2018 r. podpisany przez J. T. działającą za (...) Bank (...) S.A. do którego dołączono broszurę informacyjną, zawierający wezwanie do M. J. do zapłaty w terminie do 18 stycznia 2019 r. kwoty 2.637,72 zł,

- datowany na dzień 15 stycznia 2029 r. podpisany przez J. T. działającą za (...) Bank (...) S.A. do którego dołączono broszurę informacyjną, zawierający wezwanie do M. J. do zapłaty w terminie do 5 lutego 2019 r. kwoty 2.587,89 zł.

Powyższe ustalenia poczyniono w oparciu o kserokopie w/w dokumentów zalegające w aktach sprawy na k. 56-60. Sąd ocenił, że z powyższych dokumentów można wywodzić wniosek o istnieniu takich dokumentów. Brak jest wszelako dowodów doręczenia tych dokumentów pozwanemu, a z faktu sporządzenia oświadczeń nie można wywodzić domniemania ich doręczenia ani nawet domniemania ich wysłania na adres pozwanego. W konsekwencji nie było podstaw do poczynienia ustaleń, iż doszło do doręczenia tych dokumentów pozwanemu, czy chociażby do ich wysłania na ten adres.

W pozostałym zakresie Sąd Apelacyjny aprobuje ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji i przyjmuje je za własne, czyniąc podstawą orzekania w sprawie. Zbędne jest natomiast powtarzanie ich w tym miejscu. W szczególności brak jest podstaw do zakwestionowania ustaleń Sądu I instancji w przedmiocie zawarcia umowy przelewu obejmującej wierzytelność powoda. Do akt sprawy został bowiem złożony egzemplarz tej umowy, wraz z załącznikiem wskazującym na objęcie tą umową wierzytelności objętych żądaniem pozwu w niniejszej sprawie (k. 167).

W tak ustalonym stanie faktycznym zachodzą podstawy do zmiany zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa i stosowną do tego zmianę rozstrzygnięcia o kosztach procesu. Strona powodowa wywodzi dochodzone roszczenie z faktu zawarcia umowy kredytu pomiędzy bankiem a pozwanym, przedterminowego wypowiedzenia umowy kredytu oraz przelewu wierzytelności przysługujących w stosunku do pozwanej na stronę powodową. Na gruncie zgromadzonego materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że pomiędzy pozwanym a Bankiem (...) S.A. we W. doszło do zawarcia umowy kredytu z dnia 16 lutego 2018 r. Wbrew zarzutom pozwanego nie można zasadnie kwestionować, że pomiędzy następcą prawnym kredytodawcy a stroną powodową została zawarta umowa przelewu wierzytelności z dnia 15 stycznia 2021 r., która – zgodnie z treścią złożonych oświadczeń – miała przelać na stronę powodową wierzytelności wynikających z w/w umowy w stosunku do pozwanego. Strona powodowa przedłożyła odpis tej umowy, a ponadto przedłożyła odpis skierowanego do pozwanego przez poprzedniego wierzyciela zawiadomienia o dokonanym przelewie (k. 110), z czym wiążą się skutki przewidziane w art. 515 k.c. Wykazanie faktu zawarcia tej umowy nie rozstrzyga wszelako o tym, czy rzeczywiście zbywcy przysługiwała przelewana wierzytelność i czy została ona skutecznie przeniesiona na nabywcę.

Nietrafne są również zarzuty apelacji odnoszące się do braku umocowania osób, które miały w imieniu banku dokonywać wezwań do zapłaty oraz wypowiedzenia. Podkreślić należy, że umocowanie do dokonywania w imieniu innej osoby czynności prawa materialnego nie musi wynikać z wyraźnie udzielonego pełnomocnictwa, ale również może ono zostać udzielone w sposób dorozumiany. Pisma zawierające wezwania do zapłaty i wypowiedzenie zostały podpisane przez osoby przestawiające się jako „menedżer ds. restrukturyzacji” i „ekspert ds. restrukturyzacji” a zatem osoby zatrudnione w banku, w imieniu którego złożyły oświadczenia. Pozwany nie kwestionuje faktu, iż osoby te były w banku zatrudnione. W ocenie Sądu Apelacyjnego w takim stanie rzeczy zachodzą dostateczne podstawy do przyjęcia domniemania faktycznego (art. 231 k.p.c.), że osobom tym, w związku z zatrudnieniem przy podejmowaniu czynności związanych z restrukturyzacją, udzielono co najmniej w dorozumiany sposób umocowania do występowania w imieniu banku, w zakresie ich obowiązków, wobec klientów, banku. Brak jest w sprawie dowodów wskazujących na to, że w rzeczywistości osobom tym takiego dorozumianego umocowania nie udzielono. W szczególności brak jest danych wskazujących na to, że bank kiedykolwiek kwestionował fakt udzielenia takiego umocowania w związku z zatrudnieniem. Zatem nie ma podstaw do oceny, że oświadczenia zawierające wezwanie do zapłaty i wypowiedzenie zostały w imieniu banku podpisane przez osoby nieumocowane, co wszelako nie rozstrzyga o tym, czy faktycznie zostały one skutecznie złożone pozwanemu.

Strona powodowa wykazała fakt złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu kredytu pozwanemu spełniający wymogi z art. 61 § 1 k.c., albowiem przedłożyła odpis dokumentu wypowiedzenia i odpis dowodu jego doręczenia pozwanemu. Wszelako strona powodowa nie wykazała aby bank poprzedził oświadczenie o wypowiedzeniu wezwaniem do zapłaty odpowiadającym wymaganiom art. 75c ustawy - prawo bankowe. Przepis ten znajdował zastosowanie albowiem wypowiedzenie, zgodnie z jego treścią, miało nastąpić z uwagi na nieuregulowanie przez pozwanego zobowiązań wynikających z umowy kredytu. Zgodnie z art. 75c pr. bank. jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych. W wezwaniu powyższym bank jest również obowiązany poinformować kredytobiorcę o możliwości złożenia, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Sąd Apelacyjny podziela stanowisko, iż sankcją niezastosowania się do powyższych uregulowań przez bank jest nieskuteczność złożonego w takich warunkach wypowiedzenia umowy kredytu (wyrok SN z dnia 18 czerwca 2021 r. IV CSKP 92/21, postanowienie SN z dnia 30 stycznia 2024 r. I CSK 312/23). Strona powodowa przedłożyła odpisy dokumentów wezwań do zapłaty. Wszelako nie przedstawiła dowodów doręczenia tych dokumentów pozwanemu, a pozwany zaprzeczył aby zostały mu one doręczone. Nie ma zatem podstaw do uznania, że wezwania do zapłaty dotarły do pozwanego w taki sposób, że mógł on zapoznać się z ich treścią, a zatem nie spełniają one wymogu z art. 61 § 1 k.c. W braku zaś poprzedzenia wypowiedzenia wezwaniem do zapłaty odpowiadającym wymogom z art. 75c pr. bank. uznać należy, że wypowiedzenie to nie wywołało skutków prawnych.

Wobec braku skutecznego wypowiedzenia wniesienie powództwa jest przedwczesne albowiem nie nastąpił stan wymagalności roszczenia w żądanym przez stronę powodową zakresie. Podkreślić należy, że nie jest wprawdzie wykluczone, że pomimo nieskuteczności wypowiedzenia część rat kredytu stała się do chwili obecnej wymagalna. Tym niemniej w braku wypowiedzenia spłata całości wynikającego z umowy zadłużenia mogła nastąpić w terminie do dnia 15 lutego 2030 r. (§ 8 umowy), a powoływany przez stronę powodową stan faktyczny i powoływane dowody nie dawały podstaw do poczynienia przez Sąd ustaleń, w jakiej kwocie wierzytelności o zwrot rat stały się wymagalne na datę zamknięcia rozprawy. Brak jest również twierdzeń aby umową przelewu z dnia 15 stycznia 2020 r. Bank przelał na stronę powodową wierzytelności o zwrot poszczególnych rat niewypowiedzianego kredytu. Nawet zatem gdyby przyjąć, że umową przelewu z dnia 15 stycznia 2020 r. przelano na stronę powodową wierzytelności z tytułu wymagalnych rat, wysokość takiej wierzytelności nie została w niniejszej sprawie wykazana. W konsekwencji powództwo podlegać powinno oddaleniu i z tej przyczyny dokonano zmiany rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku.

Zmiana rozstrzygnięcia co do istoty sprawy pociągała za sobą zmianę rozstrzygnięcia o kosztach procesu w tym kierunku, że od przegrywającej strony powodowej na rzecz wygrywającego pozwanego zasądzono na zasadzie art. 98 § 1 k.p.c. koszty procesu obejmujące wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 5400 zł za postępowanie przed Sądem I instancji oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa.

Mając powyższe na uwadze w uwzględnieniu apelacji zmieniono zaskarżony wyrok, o czym orzeczono w pkt 2 sentencji na zasadzie art. 386 § 1 k.p.c.

Na zasądzone w pkt 3 sentencji, na zasadzie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 zd. 1 k.p.c., od przegrywającej strony powodowej na rzecz wygrywającego pozwanego koszty postępowania apelacyjnego złożyły się:

- 4050 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika w kwocie wynikającej z § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 ze zm.),

- 1000 zł tytułem uiszczonej opłaty od apelacji,

łącznie kwota 5050 zł.

O sprostowani oczywistej omyłki w oznaczeniu stron pozwanej orzeczono w pkt 1 sentencji na zasadzie art. 350 § 3 k.p.c.