sygn. I AGa 368/23 10 grudnia 2025 Sąd Apelacyjny w Krakowie

Wyrok z 10 grudnia 2025, sygn. I AGa 368/23

Data orzeczenia 10 grudnia 2025

Sąd Sąd Apelacyjny w Krakowie

Wydział I Wydział Cywilny

Przewodniczący Sędzia Paweł Rygiel

Tagi

#Sąd Apelacyjny w Krakowie #I Wydział Cywilny #wyrok

Podstawa prawna

art. 65 kc art. 98 kpc art. 100 kpc art. 233 kpc art. 353 kc art. 386 kpc art. 734 kc art. 735 kc

Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)

art. 750 kc

sygn. akt I AGa 368/23
<div>
<h2>WYROK</h2>
<h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5>
dnia 10 grudnia 2025 r.
Sąd Apelacyjny w Krakowie – I Wydział Cywilny
w składzie:
Przewodniczący: SSA Paweł Rygiel
Sędziowie: -
Protokolant: -
po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2025 r. w Krakowie na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwa (...) Centrum (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ś.

przeciwko R. I.

o zapłatę
oraz z powództwa wzajemnego R. I.

przeciwko (...) Centrum (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w Ś.

o zapłatę
na skutek apelacji strony powodowej a pozwanej wzajemnie od wyroku Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 30 sierpnia 2023 r. sygn. akt V GC 28/23

I.

prostuje komparycję zaskarżonego wyroku w ten sposób, że w miejsce słów: „powództwa wzajemnego R. I.” wpisuje słowa: „z powództwa wzajemnego R. I. przeciwko (...) Centrum (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w Ś. o zapłatę”; 


II.

 zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że nadaje mu treść: 


1.

zasądza od pozwanego R. I. na rzecz strony powodowej (...) Centrum (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ś. kwotę 135.647,60 zł (sto trzydzieści pięć tysięcy sześćset czterdzieści siedem złotych 60/100) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od dnia 2 sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 473,99 zł (czterysta siedemdziesiąt trzy złote 99/100) tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności;


2.

zasądza od pozwanego R. I. na rzecz strony powodowej (...) Centrum Usług (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ś., tytułem kosztów procesu, kwotę 12.200 zł (dwanaście tysięcy dwieście złotych) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego wyroku do dnia zapłaty;


3.

oddala powództwo wzajemne; 


4.

zasądza od powoda wzajemnego R. I. na rzecz strony pozwanej wzajemnie (...) Centrum (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ś., tytułem kosztów procesu, kwotę 3.600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego wyroku do dnia zapłaty; 


III.

zasądza od pozwanego a powoda wzajemnego R. I. na rzecz strony powodowej a pozwanej wzajemnie (...) Centrum (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ś., tytułem kosztów procesu, kwotę 10.833 zł (dziesięć tysięcy osiemset trzydzieści trzy złote) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia niniejszego postanowienia w przedmiocie kosztów postępowania do dnia zapłaty.


sygn. akt I AGa 368/23
</div>
<div>
<h2>UZASADNIENIE</h2>
wyroku z dnia 10 grudnia 2025 r.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2023 r. Sąd Okręgowy:
- oddalił powództwo, którym strona powodowa (...) Centrum (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ś. domagała się zapłaty od pozwanego R. I.;
- oddalił powództwo wzajemne o zapłatę powoda wzajemnego R. I. skierowane przeciwko pozwanemu wzajemnemu (...) Centrum (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w Ś.;
- zniósł wzajemnie koszty postępowania pomiędzy stronami.
Sąd I instancji ustalił, że R. I. prowadzi działalność gospodarczą, w ramach której realizuje usługi hotelowe w pensjonacie (...) w B., pod firmą (...) R. I. w B..
W celu rozwoju prowadzonej działalności R. I. zdecydował się na rozbudowę prowadzonego pensjonatu i w tym celu zlecił architektowi W. N. stworzenie projektu. W czasie przygotowywania rozbudowy powziął wiadomość o ogłoszeniu przez Zarząd Województwa (...) naboru Planów (...) w ramach planu regionalnego Województwa (...) i podjął decyzję aby z tego źródła starać się o dofinansowanie rozbudowy pensjonatu.
Dalej Sąd ustalił, że w dniu 11 lipca 2017 r. R. I. zawarł z (...) Centrum (...) sp. z o.o. umowę, w ramach której Zleceniodawca zlecił, a Wykonawca przyjął do wykonania przygotowanie niezbędnej dokumentacji projektowej do uzyskania finansowania w postaci dotacji przez Zleceniodawcę, w ramach (...) Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa (...) na lata 2014-2020: 6 Osi priorytetowej Dziedzictwo regionalne, Działanie 6.3 Rozwój wewnętrznych potencjałów regionu.
Strony ustaliły, iż wynagrodzenie Wykonawcy z tytułu wykonania niniejszej umowy wyniesie 20.000 zł netto plus należny podatek VAT płatne w następujący sposób:
a) I rata w wysokości 10 000 netto plus należny podatek 23% VAT, w terminie 7 dni od daty podpisania niniejszej umowy;
b) II rata w wysokości 10 000 netto plus należny podatek 23% VAT, w terminie 7 dni po wykonaniu przedmiotu umowy i przekazaniu go Zamawiającemu.
Nadto, zgodnie z § 1, zapłaci + 4 % netto pozyskanych dotacji płatne na podstawie faktury VAT, w terminie 7 dni od daty podpisania umowy przez Zamawiającego z Instytucją Zarządzającą wybranym instrumentem finansowym.
Strony podjęły współpracę w celu stworzenia wniosku, który nadawałby się do pozytywnej oceny w konkursie. Strona powodowa na podstawie koncepcji rozbudowy pensjonatu przyjętej przez powoda przygotowała niezbędną dokumentację dla przyjęcia projektu.
Złożony projekt został przyjęty i dopuszczony do konkursu, jednak nie otrzymał dofinansowania w pierwszym konkursie . Został wpisany na listę rezerwową. Po powzięciu wiadomości o tym rozstrzygnięciu pozwany wystosował w dniu 16 lutego 2019 r. pismo do strony powodowej, w którym przedstawił uwagi do jakości wykonania usługi przez spółkę (...). Podał, że poza faktem nieskuteczności pracy tytułem bezskutecznego pozyskania dotacji wykazali się nieprofesjonalizmem i brakiem staranności. R. I. stwierdził, że Wykonawca nie dotrzymał warunków umowy.
W odpowiedzi na powyższe strona powodowa pismem z dnia 29 marca 2019 r. oświadczyła, że wywiązała się z warunków umowy, a nieuzyskanie dotacji było spowodowane niedopełnieniem obowiązków i biernym zachowaniem strony pozwanej.
Od chwili gdy doręczono wzajemne pisma strony nie miały ze sobą kontaktu. Powód nie miał dostępu do platformy internetowej gdzie był procedowany wniosek.
Wreszcie Sąd ustalił, że uchwałą Urzędu Marszałkowskiego z dnia 14 października 2021 r. nastąpiła relokacja środków umożliwiająca rozszerzenie dofinansowania w ramach projektu w którym aplikował pozwany. W systemie pojawiła się informacja, że wniosek winien być poprawiony, uzupełniony i zaktualizowany. Pozwany przy pomocy córki dokonał tych czynności. Nie kontaktował się w tym celu z powodem. Firma (...) również nie inicjowała takiego kontaktu.
Pozwany uzyskał dofinansowanie w kwocie 2 mln 67 tysięcy złotych. Do obecnej chwili rozliczono 1 mln 400 tysięcy złotych.
Pismem z dnia 25 lipca 2022 r. strona powodowa poinformowała pozwanego, że powzięła wiadomość o uzyskaniu przez projekt dofinansowania. Wezwała o zapłatę wynagrodzenia i na tę okoliczność wystawiła fakturę VAT.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy uznał zgłoszone roszczenia za nieuzasadnione i oddalił powództwo strony powodowej, a także powództwo wzajemne w całości.
W pierwszej kolejności Sąd Okręgowy stwierdził, że umowa zawarta pomiędzy stronami stanowi umowę o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy o umowie zlecenie. W związku z tym umowa ta była umową starannego działania, a zatem jej wypełnienie nie było zależne od osiągnięcia rezultatu. Z kolei wynagrodzenie w ramach takiej umowy może być w całości lub w części uzależnione od skutków zleconej czynności.
Sąd I instancji ustalił, że strony wzajemnie obarczały się odpowiedzialnością za niepowodzenie w uzyskaniu dofinansowania w pierwszym rozstrzygnięciu konkursu. Jednakże zarówno strona powodowa, jak i strona pozwana podjęła niezbędne czynności wywiązując się ze swoich obowiązków podczas tworzenia wniosku.
Strona powodowa podjęła wszystkie niezbędne działania zachowując przy tym należytą staranność co skutkowało przyjęciem projektu. Fakt, że wniosek został pozytywnie oceniony i zakwalifikowano go na liście rezerwowej świadczy o wywiązaniu się strony powodowej z umowy, za co niewątpliwie należało się jej wynagrodzenie w kwocie 20 000 zł za sporządzenie projektu.
Odnosząc się do roszczenia zapłaty zawartego w pozwie to dotyczy ono dodatkowego wynagrodzenia z tytułu uzyskania dotacji. Umowa nie precyzuje jednak pewnych istotnych sytuacji, takich jak termin i sposób jej rozwiązania, czy skutków jakie niesie ze sobą wpisanie projektu na listę rezerwową.
Sąd Okręgowy dokonując zatem wykładni umowy i posiłkując się innymi dokumentami przedłożonymi w sprawie stwierdził, że przedmiotowa umowa kończyła się w momencie, w którym wpisano projekt na listę rankingową. Wobec tego w czasie gdy przyznano projektowi dotację stron nie łączyła żadna umowa, zatem nie było żadnej podstawy do zapłaty dodatkowego wynagrodzenia z uzyskanej dotacji od pozwanego na rzecz powoda.
O kosztach postępowania Sąd pierwszej instancji orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 k.p.c.</a>

Od powyższego orzeczenia apelacje wniosła strona powodowa zaskarżając wyrok w części oddalającej powództwo główne.
Strona powodowa zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego oraz procesowego tj.:
- błąd w ustaleniach stanu faktycznego, będący podstawą orzeczenia, a to ustalenie, iż: a) w czasie gdy przyznano projektowi dotację z kolejno pozyskanych środków, stron nie wiązała żadna umowa, która rodziłaby po stronie pozwanej obowiązek zapłaty kwoty objętej żądaniem pozwu, b) pozwanemu nie można zarzucić, że działał on w trakcie wykonania umowy niezgodnie z zawartym porozumieniem lub też z premedytacją dopuścił się zaniechań lub uchybień, które spowodowały, że projekt został wpisany na listę rezerwową, podczas gdy zaprezentowana przez Sąd ocena dowodów wskazuje jednoznacznie, iż pozwany nie zapoznał się z Regulaminem konkursu, a w konsekwencji czego nie przedłożył kompletnej dokumentacji technicznej (w tym projektu budowlanego) zgodnie z warunkami konkursu oraz nie uzyskał wpisu do planu rozwoju uzdrowisk, c) wpis na listę rezerwową oznacza, że umowa między stronami wygasła a określony w umowie rezultat nie został osiągnięty;
- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> poprzez dowolną i sprzeczną z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego, a nie swobodną ocenę dowodów w sprawie, polegającą na: a) pominięciu definicji i charakteru wpisu projektu na listę rezerwową, która oznaczała pozytywną ocenę wniosku oraz przyznanie dofinasowania w dalszym etapie programu; b) błędnej ocenie zeznań świadka C. N., pisma z dnia 29 marca 2019 roku oraz umowy zawartej pomiędzy stronami w zakresie w jakim Sąd ustalił, iż przedmiotowe środki dowodowe wskazują, że umowa, którą zawarto z pozwanym kończyła się w momencie, gdy projekt pojawił się na liście rankingowej, a umowa nie obejmowała kolejnych etapów w tym aktualizacji wniosku i wobec czego w przypadku wpisania projektu na listę rezerwową wynagrodzenie 
success fee nie przysługiwało, podczas gdy zarówno z zeznań świadka C. N., jak i treści pisma z dnia 29 marca 2019 roku oraz umowy wynika, że zobowiązanie strony powodowej obejmowało wyłącznie przygotowanie wniosku na podstawie danych i dokumentacji dostarczonej przez pozwanego, natomiast ewentualne braki wynikające z niekompletności danych oraz dokumentów dostarczonych przez pozwanego uzupełniane winny być przez pozwanego samodzielnie, a uzyskanie dofinansowania po wprowadzeniu samodzielnych poprawek nie skutkuje wyłączeniem ustalonego 
success fee skoro finansowanie udzielone zostało na podstawie wniosku przygotowanego przez powódkę, c) pominięciu w ocenie zakresu wykonanego przez powodową spółkę zobowiązania faktu, iż tylko dzięki staraniom powódki projekt mógł zostać zakwalifikowany na liście rezerwowej, a następnie dalej procedowany, bowiem gdyby nie działania zespołu powodowej spółki, w tym dostosowania nazwy zamierzenia inwestycyjnego do wymogów Regulaminu oraz pomocy pozwanemu w uzyskaniu wpisu do planu rozwoju uzdrowisk, projekt zostałby odrzucony bez możliwości jego poprawy, na co wskazywała m.in. świadek C. N. czy W. M. przesłuchiwany w charakterze powodowej spółki, jak również sam pozwany wskazując na pomoc C. N. w tym zakresie, pomimo, iż nie wchodziło to w zakres zobowiązania powodowej spółki, d) dowolnej ocenie zeznań W. K. w zakresie w jakim przyznała ona, że projekt został wpisany na listę rezerwową z uwagi na brak dokumentacji technicznej oraz brak środków dostępnych w puli konkursu, co leżało poza zobowiązaniem strony powodowej, a także pominięcie okoliczności wskazywanych przez świadka w tym zakresie, że do pozyskania środków wykorzystany został w całości projekt przygotowany przez stronę powodową, natomiast z uwagi na relokację środków i odroczenie w czasie dofinansowania strona pozwana zebrała we własnym zakresie brakującą dokumentację techniczną, jak i uzupełniła dane oraz załączniki ulegające dezaktualizacji z uwagi na upływ czasu, wykorzystując jednak merytorycznie treść wniosku przygotowaną przez powódkę i w konsekwencji pominięcie w ocenie, że projekt mógł zostać zakwalifikowany do pozyskania środków dzięki staraniom powódki i na podstawie opracowanego przez nią wniosku;
- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 65;art. 65 § 1;art. 65 § 2)">art. 65 § 1 i 2 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 750)">art. 750 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 735;art. 735 § 1)">art 735 §1 k.c.</a> poprzez dokonanie błędnej wykładni umowy łączącej strony, w szczególności zaś jej § 6 i uznanie, że wynagrodzenie 
success fee zostało przyznane stronie powodowej wyłącznie w przypadku pozyskania środków w 1 etapie projektu, tj. bez konieczności jego uzupełniania, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, iż wynagrodzenie 
success fee nie przysługuje stronie powodowej pomimo przygotowania kompletnego wniosku i podjęcia wszelkich niezbędnych starań, celem umożliwienia jego późniejszego uzupełnienia, wobec czego korzystniejszym dla strony powodowej byłoby odstąpienie od przygotowania jakiegokolwiek wniosku w przypadku nieprzedłożenia wszelkich niezbędnych danych oraz dokumentacji przez pozwanego, niż przygotować wniosek niezupełnie kompletny i umożliwić późniejsze uzupełnienie braków;
- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 750)">art. 750 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 735;art. 735 § 1)">art. 735 § 1 k.c.</a> poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że stronie powodowej nie przysługuje wynagrodzenie 
success fee w sytuacji, gdy Sąd ustalił, że wniosek został przygotowany prawidłowo oraz uzyskał pozytywną ocenę, kryteria zastosowane przez podmiot rozstrzygający konkurs mają charakter oceny i to, że nie znalazł on uznania w rozdysponowaniu pierwszej puli środków nie sprawiło, że był on bezużyteczny czy też należało go odrzucić, a nadto, że strona powodowa wykonała wszystkie niezbędne działania mające na celu przyjęcie projektu, co też się stało, co w świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 750)">art. 750 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 735;art. 735 § 1)">art. 735 §1 k.c.</a> aktualizuje obowiązek zapłaty wynagrodzenia 
success fee ustalonego przez strony;
- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 750)">art. 750 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 734;art. 734 § 1)">art. 734 §1 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 353(1))">art. 353
1 k.c.</a> poprzez błędną wykładnię pojęcia „świadczenia usług" oraz istoty umowy o świadczenie usług i uznanie, że stronie świadczącej usługi nie należy się wynagrodzenie w przypadku prawidłowego zrealizowania zobowiązania oraz dopuszczenie uzależnienia wypłaty wynagrodzenia ustalonego w umowie od działania drugiej strony umowy, a wobec czego uznanie, że strona pozwana mogła uniemożliwić wypłatę wynagrodzenia 
success fee w drodze przedłożenia niekompletnej dokumentacji technicznej i samodzielnego uzupełnienia wniosku w przypadku, gdy finansowanie pozyskane zostało w oparciu o wniosek przygotowany przez powódkę i uzupełniony przez pozwanego.
Powód wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kwoty 135.647,60 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od dnia 2 sierpnia 2022 roku do dnia zapłaty oraz kwoty 473,99 zł tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności; jak też poprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów procesu. Nadto skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania za drugą instancję.
W odpowiedzi na apelację powoda strona pozwana wniosła o oddalenie apelacji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego na rzecz pozwanego.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.
Apelacja powoda zasługiwała na uwzględnienie.
Ustalenia dokonane w pierwszej instancji, w zakresie okoliczności mających znaczenie dla rozpoznania apelacji, są w dużej mierze prawidłowe i znajdują oparcie w przeprowadzonych dowodach, a ocena tych dowodów mieści się w granicach wyznaczonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>

Jednakże trafny jest zarzut apelującego co błędnej oceny dowodów w zakresie zeznań świadka C. N. oraz W. K., a także polegający na błędnej ocenie charakteru wpisu projektu na listę rezerwową.
Oprzeć należy się na stanowisku prezentowanym w doktrynie i judykaturze, że przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> wyraża zasadę swobodnej oceny dowodów i przewiduje, że sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału- co daje sądowi pewną swobodę w tym zakresie. Podnosząc zatem zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>, strona powinna wskazać konkretne uchybienia tej zasadzie dotyczące konkretnych środków dowodowych i wykazać, że sąd ocenił dowód wadliwie, a także uzasadnić, na czym polega naruszenie zasad logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego (wyrok SA we Wrocławiu z 3.11.2025 r., I ACa 2075/24, LEX nr 4011944). Swobodna ocena dowodów przez sąd powinna jednak odpowiadać regułom logicznego rozumowania, wyrażającym formalne schematy powiązań między podstawami wnioskowania i wnioskami, oraz uwzględniać zasady doświadczenia życiowego wyznaczające granice dopuszczalnych wniosków i stopień prawdopodobieństwa ich występowania w danej sytuacji. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie Sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo wbrew zasadom doświadczenia życiowego nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych, przeprowadzona przez Sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona (wyrok SA we Wrocławiu z 31.10.2025 r., V ACa 657/25, LEX nr 3980156).
Mając na uwadze powyższe wytyczne w ocenie Sądu Apelacyjnego wnioski wyprowadzone przez Sąd I instancji z wyżej wskazanych dowodów nie odpowiadają zasadom logicznego rozumowania, a także kłócą się z doświadczeniem życiowym.
Świadek C. N. rzeczywiście zeznała, że umowa, którą zawarły strony kończyła się w momencie, gdy projekt został zakwalifikowany na listę rezerwową, na czym swoje stanowisko oparł Sąd I instancji. Należy jednak zwrócić uwagę na kontekst w jakim świadek użyła tego sformułowania. Patrząc przez pryzmat całości zeznań nasuwa się wniosek, że umowa kończyła się w ten sposób, iż strona powodowa nie była na jej podstawie zobowiązana do przygotowywania dalszej dokumentacji dla pozwanego w zakresie aktualizacji czy uzupełnienia wniosku. Twierdzenie Sądu Okręgowego, że zakończenie pracy nad projektem przez stronę powodową oznacza brak podstawy do zapłaty wynagrodzenia 
success fee - w chwili kiedy przedmiotowy projekt uzyskał dofinansowanie - jest zbyt daleko idące. Kluczowe znaczenie ma jednak fakt, że ostatecznie pozwany na podstawie projektu przygotowanego przez stronę powodową został z listy rezerwowej zakwalifikowany do uzyskania dofinansowania. Postępowanie toczyło się w ramach jednego konkursu i na podstawie dokumentacji opracowanej przez obie strony – pozwany nie składał nowego wniosku.
Z kolei świadek W. K. przyznała, że dotację udało się uzyskać na podstawie dokumentów, w sporządzeniu których udział brały obie strony. Dokumenty te z uwagi na upływ czasu musiały zostać zaktualizowane przez stronę pozwaną i uzupełnione o braki techniczne, za co odpowiadała zgodnie z umową strona pozwana. Nie było mowy o podjęciu całkiem nowej procedury związanej z uczestnictwem w nowym programie.
W rezultacie interpretacja zeznań świadków dokonana przez Sąd I instancji skutkowała błędnie dokonaną wykładnią umowy i przyjęciem, że stronie powodowej nie należy się wynagrodzenie 
success fee.
Nie ma natomiast kluczowego znaczenia dla sprawy to jak układała się współpraca między stronami. Zarówno strona powodowa, jak i strona pozwana nie były z niej zadowolone. Istotny jest jednak fakt, że wniosek został najpierw pozytywnie zaopiniowany, co świadczy o wywiązaniu się przez stronę powodową ze swoich obowiązków, a następnie pozwany uzyskał dotację. Przyznanie dofinansowania oznacza, że obie strony ostatecznie dopełniły powinności wynikających z umowy - co skutkowało osiągnięciem zamierzonego rezultatu.
Rację ma skarżący zarzucając Sądowi I instancji dokonanie błędnej wykładni umowy łączącej strony. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na fakt, że strona powodowa z należytą starannością dokonała wszystkich niezbędnych czynności mających na celu przyjęcie projektu, co zostało podkreślone przez Sąd Okręgowy. Gdyby powódka nie wykonała swoich obowiązków wynikających z umowy to wniosek zostałby odrzucony. Projekt uzyskał jednak pozytywną ocenę i został wpisany na listę rezerwową, co oznacza, iż sam wniosek, za który odpowiedzialność ponosiła powódka, był dobrze skonstruowany i kompletny. Stronom nie udało się uzyskać dofinansowania w pierwszej transzy z uwagi na braki techniczne projektu oraz brak środków finansowych puli. Po uzupełnieniu braków przez pozwanego uzyskał on dotację w drugiej transzy. Strona pozwana w sposób samodzielny uzupełniła braki, bowiem powódka nie była już na tym etapie zobligowana do uzupełniania wniosku, jak też pozwany wykluczył możliwość dalszej współpracy ze stroną powodową. W tym stanie rzeczy nie ulega wątpliwości, że pozwany uzyskał dofinansowanie na podstawie projektu, który został sporządzony przez stronę powodową. Podkreślić trzeba, że wpis na listę rezerwową nie stanowił uzyskania dotacji, zatem stronie powodowej nie przysługiwało jeszcze wówczas wynagrodzenie 
success fee. Wpis ten nie oznaczał jednak całkowitego odrzucenia projektu i utraty szansy na zdobycie dofinansowania w tym konkursie, a umożliwienia składania nowych wniosków. Dotacja została ostatecznie uzyskana w ramach tego samego konkursu i tego samego postępowania. Nie sposób traktować uzupełnienia braków technicznych jako ponownego przystąpienia do konkursu. Nie można potraktować uzupełnienia braków technicznych wniosku przez pozwanego za złożenie przez niego całkiem nowego projektu. Z umowy zawartej między stronami wynika, że każda z nich miała swój zakres czynności, do których wykonania była obowiązana. Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, że wynagrodzenie 
success fee,, na które umówiły się strony należy się powódce.
Nie sposób zgodzić się także z twierdzeniem, że umowa przestała wiązać w chwili wpisania projektu na listę rezerwową. Dokonując wykładni umowy należy mieć na uwadze, że oprócz kontekstu językowego, przy interpretacji oświadczenia woli powinno się patrzeć przez pryzmat okoliczności złożenia oświadczenia woli, czyli tzw. kontekst sytuacyjny, na który składają się w szczególności dotychczasowe doświadczenia stron, ich status, przebieg negocjacji. Niezależnie od tego, z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 65;art. 65 § 2)">art. 65 § 2 k.c.</a> wynika nakaz kierowania się przy wykładni umowy jej celem; dotyczy to zresztą wszelkich oświadczeń woli składanych innej osobie. Nie jest konieczne także, aby był to cel uzgodniony przez strony, wystarcza cel zamierzony przez jedną stronę, który jest wiadomy drugiej (wyrok SN z 21.08.2025 r., II CSKP 899/23, LEX nr 3915561). Uwzględniając powyższe rozważania, brak uregulowania w umowie terminu i sposobu jej rozwiązania, a także ewentualnej poprawy czy aktualizacji wniosku, nie może stanowić podstawy do uznania, że umowa przestaje całkowicie wiązać strony w chwili wpisania projektu na listę rezerwową. Sąd Okręgowy zwrócił także uwagę na świadomość strony powodowej, że nie każdy konkurs będzie rozstrzygnięty dla zleceniodawcy w sposób pozytywny za pierwszym razem. W rzeczywistości projekt, nad którym pracowały obie strony był dalej procedowany. Uzyskanie dofinansowania było zatem wynikiem starań obu stron. Nie można też uznać, że wprowadzenie przez pozwanego samodzielnie niezbędnych poprawek skutkuje wyłączeniem dodatkowego wynagrodzenia dla strony powodowej. Bezsprzecznym jest, że cel obrany przez strony został osiągnięty nakładem pracy zarówno powódki, jak i pozwanego.
Zwrócić uwagę należy także na charakter przedmiotowej umowy. Sąd I instancji słusznie wskazał, że umowa zawarta przez strony jest w istocie umową o świadczenie usług, a zatem stanowi tzw. umowę starannego działania. Jak wskazano wyżej, strona powodowa wywiązała się z niniejszej umowy poprzez stworzenie wniosku, który został pozytywnie oceniony, za co bezsprzecznie należało jej się wynagrodzenie w kwocie 20 000 zł. Dodatkowo strony osiągnęły rezultat w postaci uzyskania dotacji, wykorzystując projekt strony powodowej. Z powyższego wynika, że skoro cel na jaki umówiły się strony został ostatecznie osiągnięty, to powódce należy się wynagrodzenie 
success fee.
W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że powództwo wzajemne było bezzasadne i podlegało oddaleniu.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Apelacyjny, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 1)">art. 386 § 1 k.p.c.</a>, orzekł jak w sentencji.
Za podstawę rozstrzygnięcia o kosztach postępowania przed Sądem I instancji w zakresie powództwa głównego, na które złożyły się opłata od pozwu, opłata od pełnomocnictwa oraz koszty zastępstwa procesowego przyjęto <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 k.p.c.</a> w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 215).
Rozstrzygnięcie o kosztach procesu przez Sądem I instancji w zakresie powództwa wzajemnego, na które złożyły się koszty zastępstwa procesowego oparto na podstawie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 k.p.c.</a> w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 215).
W ramach rozliczenia kosztów postępowania apelacyjnego pomiędzy stronami sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda zwrot opłaty od apelacji oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego według stawki wynikającej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98 § 2;art. 98 § 2 pkt. 6)">§ 2 pkt 6</a> w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 215) w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 k.p.c.</a>

</div>