Wyrok z 16 grudnia 2025, sygn. II AKa 176/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 176/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Okręgowego w Łomży z 9 lipca 2025 r. sygn. akt II K 8/25

Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

Granice zaskarżenia

Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☒

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Ustalenie faktów

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

Ocena dowodów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Obraza przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, z art. 7 k.p.k., poprzez:

1. w zakresie zarzutu z pkt II wyroku (punkt I podpunkt 2 tenoru wyroku):

- dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego w postaci bezpodstawnego uznania wyjaśnień oskarżonego Y. T. za niewiarygodne, podczas gdy oskarżony w swych wyjaśnieniach podał w sposób spójny i logiczny, okoliczności, które należy wziąć pod uwagę przy badaniu faktu dokonania kradzieży na szkodę A. A..

- dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego w postaci zeznań A. A. w postaci bezpodstawnego uznania, iż nikt inny nie mógł dokonać kradzieży na jego szkodę i uznanie, że całość logicznie powiązanych faktów i dowodów daje spójny obraz, że kradzieży tej dokonał oskarżony

2. w zakresie zarzutu z pkt IV wyroku (punkt I podpunkt 4 tenoru wyroku)

- dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego w postaci zeznań J. M. w zakresie przyjęcia za udowodniony fakt grożenia mu nożem przez oskarżonego

- dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego w postaci zeznań J. M., dotyczących okoliczności spowodowania rany na wierzchu dłoni, które naruszyły czynności narządu ciała pokrzywdzonego na czas nieprzekraczający 7 dni.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Na wstępie rozważań przypomnieć wypada, że z przepisu art. 7 k.p.k. można wyprowadzić dwie normy: pierwszą - dotyczącą przedmiotu oceny oraz drugą, odnoszącą się do sposobu tej oceny. Przedmiotem oceny powinny być wszystkie przeprowadzone w sprawie dowody. Natomiast sposób oceny tych dowodów polega na dokonaniu jej z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Zatem warunkiem prawidłowej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jest wzięcie pod uwagę i dokonanie oceny wszystkich przeprowadzonych dowodów w obiektywny sposób. Zdaniem Sądu Apelacyjnego kontrola zaskarżonego wyroku w kontekście tak wyartykułowanego zarzutu ujawnia, iż nie doszło do naruszenia wskazanej w powyższym przepisie zasady swobodnej oceny dowodów.

W odniesieniu do przypisanego Y. T. czynu opisanego w punkcie I podpunkt 2 wyroku należy wskazać, że obrońca tezę o jego niewinności oparła na dwóch okolicznościach. Pierwszą z nich były wyjaśnienia oskarżonego, w których zanegował swe sprawstwo. Drugą rzekomy brak dostatecznych dowodów winy wynikający z faktu, że pokój w hostelu, w którym mieszkał pokrzywdzony A. A., i w którym przechowywał swe pieniądze, nie był zamykany na klucz, zaś prócz oskarżonego mieszkały tam również inne osoby. Odnosząc się do pierwszej z nich zaznaczenia wymaga, że depozycie negujące popełnienie przestępstwa pochodzą wszak od najbardziej zainteresowanej wynikiem postępowania Y. T.. W opozycji do nich stoją zeznania A. A. oraz M. M.. Istotnym jest, że oskarżony na żadnym etapie postępowania nie sygnalizował, by którekolwiek z nich było do niego negatywnie nastawione. Dodać wypada, że A. A. nawet nie znał danych personalnych oskarżonego, zaś M. M. to współwłaścicielka ww. hostelu, znająca obu tych mężczyzn wyłącznie z racji prowadzenia tej działalności gospodarczej. Zgodnym zatem z zasadami doświadczenia życiowego i logiki było uznanie za wiarygodne zeznań obojga ww. świadków. Odnosząc się zaś do drugiej okoliczności należy podkreślić kilka istotnych szczegółów. Pierwszą z nich jest całkowita pewność ww. pokrzywdzonego, że do dnia 18 marca 2024 r. posiadał pieniądze w danej kwocie, które przechowywał w danym miejscu. Jako zatem całkowicie nieuprawnioną dywagację obrońcy należy ocenić wyartykułowane w środku zaskarżenia twierdzenie, że w ogóle nie jest wiadomym, czy w czasie czynu pieniądze te znajdowały się w posiadaniu A. A.. Wspomniane doświadczenie życiowe i logika wskazują, że osoba, która wyjeżdża za granicę za przysłowiowym chlebem decydując się na ciężkie warunki egzystencji (z dala od rodziny, z kilkoma obcymi osobami w jedynym pokoju) pilnuje znacznie bardziej niźli inni, prowadzący ustabilizowany tryb życia, zarobionych wskutek tych wyrzeczeń pieniędzy. Niezwykle istotnym zaś jest, że zeznania obojga tych świadków ukazują, że kradzieży tej dokonano w czasie, gdy wszyscy inni lokatorzy tego pokoju, poza Y. T., byli w pracy. I co równie istotne, że z obejrzanego przez nich monitoringu obejmującego korytarze hostelu dobitnie wynika, że nikt poza oskarżonym do tego pokoju wówczas nie wchodził. Nadto dalsza część zeznań A. A. ujawnia, że widział on na tym monitoringu, jak bezpośrednio po wyjściu stamtąd oskarżony przelicza trzymane w ręce pieniądze. Jak również, że dwa tygodnie przed tym zdarzeniem oskarżony nie pracował. Dopełnieniem powyższego jest część zeznań M. M., wskazująca, że dwa dni przed tą kradzieżą Y. T. poprosił ją o pożyczkę, lecz spotkał się z odmową. Nie sposób także pominąć pewnej sekwencji zdarzeń skoro Y. T. po opuszczeniu wówczas tego pokoju udał się na parking dokonując kradzieży tablic rejestracyjnych służbowego samochodu A. A., po czym od razu po popełnieniu tego przestępstwa opuścił to miejsce wyjeżdżając z K.. Logicznym zatem wnioskiem jest przyjęcie, że oskarżony nie miał pieniędzy i ich nie zarobił skoro w tym okresie nie świadczył pracy. Zatem wychodząc z tego pokoju nie mógł dysponować jakąś znaczną kwotą. Konkluzją tych rozważań jest przyjęcie, że zgodnemu z zasadami logiki i doświadczenia życiowego rozumowaniu Sądu Okręgowego skarżąca przedstawiła własną, nie mającą w nich oparcia wersję wydarzeń. Uzasadnia to stwierdzenie, iż jest to wyłącznie gołosłowna polemika z jego prawidłowymi ustaleniami.

W odniesieniu do przypisanego Y. T. czynu opisanego w punkcie I podpunkt 4 wyroku na wstępie należy zauważyć, że wbrew wywodom środka zaskarżenia Sąd I instancji nie przyjął, by obrażenia ciała pokrzywdzonego J. M. zostały spowodowane użyciem przez oskarżonego noża. Wskazał bowiem wyłącznie, że Y. T. użył wówczas ww. niebezpiecznego narzędzia, zaś powstanie u pokrzywdzonego obrażeń z art. 157 § 2 k.k. było wynikiem innych jego działań (szarpaniny z pokrzywdzonym) w czasie czynu. Kontestując wnioski wyciągnięte przez Sąd a quo apelująca skoncentrowała się na złożonych przez J. M. zeznaniach z rozprawy, w których stwierdził, iż nie jest on pewny. czy wówczas oskarżony faktycznie użył noża. Istotnym jednakże jest, że ów świadek dwukrotnie przesłuchiwany w postępowaniu przygotowawczym na okoliczność przebiegu zdarzenia nie miał żadnych wątpliwości co do tego faktu. Jeszcze istotniejszym, że po złożeniu zeznań w postępowaniu sądowym, na które powołuje się skarżąca, stanowczo potwierdził on w całości odczytane mu wówczas ww. wcześniej złożone depozycje. Logicznie tłumacząc istniejące rozbieżności tym, że te wcześniejsze składał "na gorąco" zaś na rozprawie, z racji swego wieku, zapomniał pewnych szczegółów. Kategorycznego podkreślenia zatem wymaga, że te okoliczności dokładnie przeanalizował Sąd I instancji wyciągając zgodne z zasadami doświadczenia życiowego i logiki wnioski. Wskazując, że w takiej sytuacji zasadnym jest dać w tym zakresie wiarę zeznaniom złożonym najkrótszym czasie od zdarzenia. Tym bardziej jeżeli się weźmie pod uwagę podeszły wiek tego świadka (78 lat). Jak również, co także nie umknęło Sądowi a quo, że na rozprawie nawet zapomniał on o złożonym wprzódy wniosku o nałożenie obowiązku naprawienia szkody w wysokości 3 000 zł. Do powyższego zasadnym jest już tylko dodać, że w świetle środka zaskarżenia, podobnie jak w odniesieniu do czynu opisanego w punkcie I podpunkt 2, kolejnym argumentem przemawiającym za przyjęciem łagodniejszej kwalifikacji podstawowego typu przestępstwa rozboju miałoby być zanegowanie przez Y. T. użycie w czasie czynu przedmiotowego noża, które to wyjaśnienia jak wskazano, w świetle zasad doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania nie mogą być uznane za wiarygodne jeżeli w opozycji do nich stoją zeznania J. M. – w podeszłym wieku mężczyzny, który jedynie przypadkowo zetknął się z oskarżonym - z powodu zamówienia u niego kursu, co uzasadnia uznanie, że w całości składał szczere zeznania. Z tym jedynie zaznaczeniem, że upływ czasu i wiek świadka spowodował w późniejszych depozycjach pewne nieścisłości, które to wszak zgodnie z logiką i doświadczeniem życiowym on sam na rozprawie wytłumaczył.

W tym miejscu zasadnym jest również odnieść się do wystąpienia obrońcy z rozprawy. Zdaniem Sądu ad quem nie można przyjąć, iż zamiarem Y. T. był wyłącznie zabór pojazdu w celu jego krótkotrwałego użycia. Świadczą o tym okoliczności zdarzenia i jego sposób zachowania. Podkreślić należy, że w czasie opisanego w punkcie I podpunkt 4 zaskarżonego wyroku przestępstwa oskarżony podróżował tym samochodem. Nie musiał zatem uciekać się do jego zaboru, by dostać się do zamierzonego celu. Wystarczyło, by wskazał go kierowcy. Jeszcze istotniejsza jest analiza miejsc przebywania Y. T. w dniu tego czynu. Nie może ujść uwadze, że został on zatrzymany na stacji paliw w miejscowości S.. Ta zaś znajduje się kilkadziesiąt kilometrów na zachód od W.. Nie ulega zaś wątpliwości, że to w tym mieście oskarżony planował nocleg tego dnia. Natomiast K., gdzie dokonał zaboru przedmiotowego samochodu, jest położone kilkadziesiąt kilometrów na wschód od ww. miejsca jego noclegu. Zatem Y. T. po dokonaniu zaboru pojazdu nie udał się do wybranego wprzódy miejsca pobytu, a pojechał skradzionym samochodem w stronę W.. Powyższe okoliczności w połączeniu z wyrwaniem przez niego przymocowanej na dachu tego pojazdu tabliczki z napisem "taxi" dobitnie wskazują, że dokonał on jego zaboru z zamiarem przywłaszczenia skoro postąpił z nim jak właściciel i nie zamierzał wyłącznie przejechać jakiegoś odcinka drogi, lecz po prostu uciekał nim po wejściu w jego posiadanie. Do powyższego należy już tylko dodać, że jest oczywistym, że zawodowy kierowca jadący na trasie nie trzyma w ubraniu swych dokumentów, lecz ma je umieszczone w skrytkach prowadzonego pojazdu.

Wniosek

1. w zakresie czynu z punktu I podpunkt 2 (zarzut II AO) - zmiana poprzez uniewinnienie oskarżonego.

2. w zakresie czynu podpunkt 4 (zarzut IV AO) - zakwalifikowanie czynu z art. 280 § 1 k.k.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Stanowisko w zakresie ww. zarzutów obrazy przepisów procesowego i powodów nie przychylenia się do tych zarzutów apelacji zostało przedstawione powyżej.

3.2.

Obraza prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Wskazać należy, iż konstrukcja tego zarzutu de facto ponownie podnosi naruszenie przepisów prawa procesowego, która miała wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Jak się wydaje w tym wypadku dotyczy on dyspozycji art. 5 § 2 k.p.k. Poprzez rozstrzygnięcie istniejących wątpliwości co do używania noża przez Y. T. na jego niekorzyść. Otóż wskazać należy, że lektura pisemnych motywów skarżonego wyroku w połączeniu z analizą materiału dowodowego klarownie ukazuje, że Sąd Okręgowy dokonał ustaleń pewnych, opartych na zgromadzonych dowodach ocenionych w sposób pozostający pod ochroną dyspozycji art. 7 k.p.k. W tych zatem okolicznościach o naruszeniu zasady in dubio pro reo, a tym bardziej o naruszeniu prawa materialnego poprzez nieprawidłową subsumcję prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, nie może być mowy.

Wniosek

Przyjęcie kwalifikacji przypisanego oskarżonemu czynu z punktu I podpunkt 4 z art. 280 § 1 k.k. i wymierzenie niższego wymiaru kary.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Stanowisko w zakresie ww. zarzutów obrazy przepisów procesowego i powodów nie przychylenia się do tych zarzutów apelacji zostało przedstawione powyżej.

Do powyższego dodać wypada, że obrońca czyny opisane w punkcie I podpunkty 2 i 4 zaskarżyła także w zakresie winy Y. T.. Zgodnie zatem z dyspozycją art. 447 § 1 k.p.k. w zakresie tych czynów przeciwko całości wyroku. Wskazać więc wypada, że określona na podstawie prawidłowej kwalifikacji prawnej, o danym ustawowym zagrożeniu, wymierzona Y. T. za czyn z punktu I podpunkt 4 kara 3 lat i 9 miesięcy pozbawienia wolności jest karą sprawiedliwą, prawidłowo uwzględniającą jego stopień społecznej szkodliwości jak też właściwości osobiste oskarżonego. Podobnie też należało uznać, że wymierzona za przypisane w punkcie I podpunkt 2 przestępstwo kara 6 miesięcy pozbawienia wolności jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu wyrażony znaczną zuchwałością w działaniu Y. T., wysokości wyrządzonej szkody jak też jego stopnia winy.

3.3.

Rażąca niewspółmierność kar wymierzonych za przestępstwa przypisane w punkcie I podpunkty 3 i 4.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Z uwagi na zmianę zaskarżonego wyroku w trybie art. 440 k.p.k. w zakresie przypisanych w tych jego punktach czynów, ów zarzut stał się nieaktualny.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie z kar z warunkowym zawieszeniem ich wykonania

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Sąd Apelacyjny zdecydował się na dokonanie w trybie art. 440 k.p.k. zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie czynów opisanych w punkcie I podpunkty 1 i 3. Treść wyjaśnień Y. T. nie pozostawia wątpliwości, że dokonał on w dniu 18 marca 2024 r. zaboru tablic rejestracyjnych z zamiarem późniejszego ich użycia w swym uprzednio nabytym w RFN i nie zarejestrowanym na terenie RP samochodzie marki (...). Dlatego należało stwierdzić, że jeden zamiar, jaki towarzyszył tym opisanym w przedmiotowym wyroku zachowaniom jako dwa przestępstwa działaniom Y. T. predestynuje do stwierdzenia, że dopuścił się on jednego przestępstwa ciągłego podejmując kolejne, rozciągnięte w czasie, składające się na niego, bezprawne zachowania. Powyższe rozważania uzasadniają zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie, że tak przypisane ww. dwa przestępstwa stanowią jeden czyn ciągły kwalifikowany z art. art. 306c § 1 k.k. w zb. z art. 306c § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. Zasadnym jest tu także wskazać, że konstrukcja przepisu art. 306c k.k. wyklucza możliwość przyjęcia, iż opisane w jego § 2 zachowania stanowią czyn następczy współukarany do zachowania stanowiące znamiona opisane w jego § 1.

Końcowo już tylko należy dodać, iż zdaniem Sądu ad quem, potrzeba przypisania Y. T. jednego, a nie dwóch przestępstw uzasadni twierdzenie, że utrzymanie w tym zakresie zaskarżonego wyroku byłoby rażąco niesprawiedliwe i tym samym skorzystanie z dyspozycji art. 440 k.p.k. Powyższa zamiana wymusiła też uchylenie opisanej w punkcie V orzeczonej kary łącznej.

Wymierzając karę jednostkową za ww. przestępstwo ciągłe Sąd Apelacyjny miał na uwadze wysokość ustawowego zagrożenia ukształtowanego również treścią art. 57b k.k., jak i wskazane w dyspozycji art. 53 k.k. dyrektywy wymiaru kary. Uwzględnił stopień społecznej szkodliwości czynu wyrażony zuchwałością oskarżonego, który zaboru przedmiotowych tablic dokonał w środku dnia. Miał także na uwadze średni stopień winy Y. T. - 40 letniego w czasie czynu wdowca o średnim wykształceniu. W tej sytuacji należało uznać, że kara 8 miesięcy za przypisane w danym kształcie przestępstwo jest adekwatna do ww. okoliczności.

Kształtując zaś wysokość kary łącznej miał zaś na uwadze treść art. 85a k.k. nakazującą uwzględniać zasady prewencji generalnej i szczególnej. Nadto uwzględnił wskazane wyżej ogólne dyrektywy wymiaru kary, związek przedmiotowo – czasowy, w tym fakt, że objęte węzłem kary łącznej jednostkowe sankcje zostały wymierzone za przestępstwa, których przedmiotami zamachu były różne dobra prawne (mienie, bezpieczeństwo w komunikacji, bezpieczeństwo obrotu gospodarczego pojazdami mechanicznymi). W tych okolicznościach, zdaniem Sądu Apelacyjnego ustaloną na 3 lata i 11 miesięcy pozbawienia wolności karę łączną należało uznać za słuszną i sprawiedliwą.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zmieniono zaskarżony wyrok poprzez przyjęcie, że przypisane Y. T. dwa przestępstwa (punkt I podpunkt 1 i punkt I podpunkt III) stanowią jedno przestępstwo z art. 306c § 1 k.k. w zb. z art. 306c § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k.

Z uwagi na powyższe uchylono łączną karę opisana w punkcie V wymierzając ją w nowej wysokości.

W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymano w mocy. Uznając, że wina i wysokość kary orzeczonej za przypisane Y. T. w punkcie I podpunkt 5 przestępstwo nie budzi wątpliwości. Podobnie jak wątpliwości nie budzą w świetle dyrektyw ich wymiaru zastosowane środki karne i nałożone obowiązki.

Zwięźle o powodach zmiany

Powody ww. zmian zostały przedstawione bezpośrednio w rozważaniach.

Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III

Z uwagi na złą sytuację majątkową oskarżonego oraz perspektywę długoterminowej kary pozbawienia wolności Sąd Apelacyjny na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

PODPIS